రెండవ ప్రసంగము

రెండవ ప్రసంగము

1560వ సంవత్సరము జూన్ నెల పదవ దినమైన సోమవారమున బోధింపబడినది; ఆదికాండము, 22వ అధ్యాయము

అబ్రాహాము ఉదయమున లేచి, తన గాడిదకు గంతకట్టి, తన పనివారిలో ఇద్దరిని తన కుమారుడైన ఇస్సాకును తనతో కూడ తీసికొని, దహనబలికి కట్టెలు చీల్చి, బయలుదేరి దేవుడు తనకు చెప్పిన స్థలమునకు వెళ్లెను. మూడవ దినమున అబ్రాహాము కన్నులెత్తి ఆ స్థలమును దూరమునుండి చూచెను. అప్పుడు అతడు తన పనివారితో—మీరు గాడిదతో కూడ ఇక్కడనే నిలిచియుండుడి; నేనును ఈ చిన్నవాడును అక్కడికి పోయి ఆరాధించి, మరల మీ యొద్దకు వత్తుమని చెప్పెను. అబ్రాహాము దహనబలికి కట్టెలను తీసికొని తన కుమారుడైన ఇస్సాకుపై ఉంచి, అగ్నిని కత్తిని తన చేత పట్టుకొనెను; ఆ యిద్దరును కలిసి నడిచిపోయిరి. ఇస్సాకు తన తండ్రియైన అబ్రాహాముతో—నా తండ్రీ అని పిలిచెను. అతడు—ఏమి నా కుమారుడా అనెను. అప్పుడతడు—ఇదిగో అగ్నియు కట్టెలును ఉన్నవి గాని దహనబలికి గొఱ్ఱెపిల్ల ఏది అని అడిగెను. అందుకు అబ్రాహాము—నా కుమారుడా, దహనబలికి గొఱ్ఱెపిల్లను దేవుడే తనకు చూచుకొనునని చెప్పెను. ఆ యిద్దరును కలిసి నడిచిపోయిరి.

***

అబ్రాహాము తన జీవితకాలమంతటిలో సహించిన పోరాటములన్నిటిలో ముఖ్యమైనదియు అతికఠినమైనదియు ఇదియే అని మనము చూచితిమి—అనగా తన కుమారుని దహనబలిగా అర్పించుటకు ఆ పర్వతము మీదికి ఎక్కిపోవుట; ఏలయనగా, మొదట అతడు తన స్వహస్తముతోనే అతనిని వధింపవలెనని కోరబడెను. దీనిని గూర్చి, ప్రకృతి సహజమైన ప్రతి మమకారమును మనము జయించి, ఇతర సమస్తమునకంటె దేవుని ఘనతయే ముందుగా ఎంచబడునంతగా నిలుపవలెనని మన తండ్రి యందు దేవుడు మనకు ప్రకటించియున్నాడని మనము ఇదివరకే చూపితిమి. భర్త తన భార్యను, తండ్రి తన బిడ్డలను ప్రేమించినను, దేవుని సేవ ప్రశ్నయైనప్పుడు ఇదంతయు కాళ్ళ క్రింద త్రొక్కివేయబడవలెను; ఏలయనగా అది మిక్కిలి విలువైనది. అదియుగాక, దేవుడు తన కుమారుని వధింపుమని ఆజ్ఞాపించుటలో మాత్రమే కాక, అతడు పొందిన వాగ్దానములన్నియు రద్దైనట్టే కనబడుటలోను అబ్రాహాము శోధింపబడెనని కూడ మనము తెలిపితిమి; ఏలయనగా అవన్నియు ఇస్సాకునందే ఆశీర్వదింపబడిన సంతానము లేపబడునను దానిపై ఆధారపడియుండెనని మనము చూచితిమి. కాబట్టి అబ్రాహామును భంగపరచుటయే దేవుని ఉద్దేశ్యమని తోచును. అయినను, దేవుడు తనకు తానే విరుద్ధముగా మాట్లాడుచున్నాడనియు, తనపై పెట్టబడిన యీ ఆజ్ఞ తాను ఇదివరకు వినినదంతయు భగ్నము చేసి శూన్యము చేయుటకే అనియు మానవబుద్ధి చొప్పున ఎంతగా తీర్పు తీర్చగలిగినను, అబ్రాహాము ఇంకేమియు విచారింపక కేవలము దేవునికి విధేయుడగుటయను ఈ స్థిరత్వమును కలిగియుండెను.

అయితే మొదటి చూపునకు అతడు చేయునది నిజమైన విశ్వాసముపై స్థాపింపబడినది కాదని తోచవచ్చును; ఏలయనగా విశ్వాసము వాగ్దానములపై ఆధారపడును. అయినను, మనము సూచించినట్లు, ఇస్సాకు ద్వారా తప్ప దేవునినుండి అబ్రాహాము దేనిని ఆశింపలేకుండెను; ఏలయనగా రక్షణ సంబంధమైన వాగ్దానములన్నియు యేసుక్రీస్తునందు స్థిరత్వము పొంది, అవునును ఆమేనునైయుండునట్లు స్థిరపరచబడినవని చెప్పబడినది (2 కొరింథీయులకు 1:20). మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు ఇస్సాకు వంశమునుండి రావలసియుండెను; ఆయనే నిజముగా అతనికి వాగ్దానము చేయబడిన సంతానము. అట్లయినచో, తన కుమారుడైన ఇస్సాకు చావవలెననియు, అయినను దేవుని వాగ్దానములు సంపూర్ణ బలముతోను నెరవేర్పుతోను నిలిచియుండవలెననియు నున్న దీనిని అబ్రాహాము ఎట్లు సరిపెట్టగలడు? అయితే అబ్రాహాము విశ్వాసము చేతనే తన కుమారుని అర్పించెనని అపొస్తలుడు చెప్పుచున్నాడు. ఈ విధముగా, పరిస్థితి ఏదైనను, దేవుడు తన నోటితో స్వయముగా తనకు ప్రకటించినదానిని అబ్రాహాము గట్టిగా పట్టుకొని స్థిరముగా నిలిచెనని ఆయన మనకు సూచించుచున్నాడు. తనపై పెట్టబడిన యీ ఆజ్ఞకును తనకు ఇయ్యబడిన వాగ్దానములకును మధ్య కనబడు విరోధమును గూర్చి అపొస్తలుడు ఇచ్చు ఉత్తరమిది: ఇస్సాకు శరీరము పూర్తిగా దహింపబడిన తరువాత కూడ, అతని బూడిదనుండియైనను సంతానమును లేపుటకు, అనగా తనకు వాగ్దానము చేయబడిన ఈ సంతానమును మరల లేపుటకు దేవుడు సమర్థుడని అబ్రాహాము నమ్మెను.

ఇప్పుడు ఇది మనము బాగుగా గ్రహించినయెడల మనకు ప్రయోజనకరమైన ఉపదేశము; ఏలయనగా, మనము లోకమును, మనకు గోచరించు సమస్తమును, మన స్వబుద్ధి వివేచనల చేత మనము గ్రహించు సమస్తమును జయించునంతగా దేవుని నమ్ముడని ఇందువలన హెచ్చరింపబడుచున్నాము. ఏలయనగా విశ్వాసము మనము చూడగలిగిన దానిపై ఆధారపడినయెడల, అది ఏపాటిది? దేవుని శక్తి మిక్కిలి తగ్గింపబడును. అదియుగాక, విశ్వాసము అదృశ్యమైన వాటిని చూచుటయు, ప్రత్యక్షముకాని వాటి నిశ్చయతయునై యున్నదని అపొస్తలుడు చెప్పిన మాటను మనము గమనింపవలెను (హెబ్రీయులకు 11:1). ఇది రోమీయులకు వ్రాసిన పత్రిక యెనిమిదవ అధ్యాయమున పరిశుద్ధుడైన పౌలు చెప్పిన దానికి అనుగుణమైనది; అనగా మనకు స్పష్టముగా కనబడు వాటికొరకు కాక, మనకు దూరముగా ఉన్నవాటికొరకు, అసాధ్యములని కూడ తోచు వాటికొరకు మనము నిరీక్షించుదుము. కాబట్టి దేవుని వాగ్దానములు తమలో ఉన్నదానిని మన కన్నుల ఎదుటనే ఉంచవు గనుక, నమ్ముట ప్రశ్నయైనప్పుడు (నేను ఇదివరకు చెప్పినట్లు) మనము లోకమునకు పైగా ఎక్కవలెను. అనగా ఏమి? అనంతమైన దేవుని శక్తిని, మన ఎదుట కనబడు సాధనములతోను మనము గ్రహింపగలిగిన వాటితోను కొలువకూడదు. అయితే ఆ కార్యము సాధ్యము కాదనియు, ఒక విధమైన విరోధము ఉన్నదనియు ఈ తలంపులు మన భావనలోనికి వచ్చినప్పుడు, మనము ఇట్లు నిర్ణయించుకొనవలెను: అది ఆలాగైనను కాకపోయినను, దేవుడు తాను చెప్పినదానిని నెరవేర్చును. ఎట్లు? ఆహా, తీర్పు తీర్చుట మనకు తగినది కాదు. ఇక్కడ మనము మన ఇంద్రియములన్నిటిని చెరపట్టి, దేవుడు నమ్మదగినవాడను ఈ ఘనతను ఆయనకు ఇయ్యవలెను; సమస్తమును మూయబడి అడ్డగింపబడినట్లు మనకు తోచుచోట ఆయన ఏ విధముగా మార్గమును కనుగొనునో మనకు తెలియకపోయినను సరే. కాబట్టి అపొస్తలుడు ఇక్కడ మనకు బోధించిన దానినుండి మనము గ్రహింపవలసినది ఇదియే.

అబ్రాహాము మానవబుద్ధితో తర్కించినయెడల ఇట్లు అనియుండును: దేవుడు తనకు తాను విరుద్ధుడు కాడు; అయితే ఇస్సాకునందు నాకు సంతానము కలుగుననియు, అక్కడనుండియే లోకరక్షకుడు రావలెననియు ఆయన నాకు ప్రకటింపలేదా? దీనినే నేను పట్టుకొనియుండవలెను. ఇప్పుడైతే ఇస్సాకును చంపుమని నాకు ఆజ్ఞాపింపబడుచున్నది; ఇందులో సంగతి లేదు, ఏలయనగా నేను ఇదివరకే పొందినది నిలిచియుండవలెను. ఈ విధముగా అబ్రాహాము తనను తాను సమర్థించుకొని, దేవునికి విధేయుడనను నెపముతో ఆయనపై తిరుగబడువాడగు స్థితికి వచ్చియుండవచ్చును. అయితే అతడు ఏమి చేయుచున్నాడు? ఇస్సాకును గూర్చి తనకు వాగ్దానము చేసినదానిని నెరవేర్చుటకు దేవుడు సమర్థుడని అతడు ఎంచుచున్నాడు. అయితే అతడు చచ్చినప్పుడు అది ఏమగును? అవును, దేవుడు ఇక మరణమునకు ప్రభువు కానట్లే కదా. కాబట్టి అబ్రాహాము విశ్వాసముయొక్క నిజమైన పోరాటము ఇదిగో—మరణము అతని కన్నుల ఎదుట నిలిచెను, అది అతనిని కలవరపరచుటకే; అయినను అతడు దేవుని శక్తిని మరి ఉన్నతముగా ఎత్తి, ఈ విషయమునందే దేవుడు జయించునని పలికెను. ఎట్లు? ఆహా, ఇక్కడ తీర్పరిగాని మధ్యవర్తిగాని కావలసినవాడు మనుష్యుడు కాడు, తన స్వాభిప్రాయమునకు పగ్గములు విడువవలసినవాడును కాడు, దేవుని శక్తిని కొలువవలసినవాడును కాడు; అయితే అతడు కన్నులు మూసికొని అక్కడనే నిలిచి, దేవుడు నన్ను ఆశ్చర్యపరచునంతటి విధముగా ఒక మార్గమును కనుగొనును గాని, ప్రస్తుతము ఎందుకో, ఎట్లు ఆయన ఆలాగు చేయనుద్దేశించుచున్నాడో విచారించుట నాకు తగదు; ఇంతకుముందు నాకు తెలియనిదానిని దేవుడు నాకు ప్రకటించువరకు నేను బంధింపబడినవానివలె ఉండవలెనని చెప్పవలెను. తన కుమారునికి అబ్రాహాము ఇచ్చు ఆ మాటలో—నా కుమారుడా, దేవుడే చూచుకొనును—ఇదియే మరి స్పష్టముగా మనము ఇంకొంచెము తరువాత చూతుము. కాబట్టి ఆయన వాగ్దానములను అంగీకరించుటయు, వాటిని గట్టిగా పట్టుకొనుటయు, ఆయన ఎక్కడికి మనలను పిలిచినను అనుసరించుటకు దృఢమైన తీర్మానము చేసికొనుటయు ప్రశ్నయైనప్పుడు మనము దేవుని ఏ విధముగా ఘనపరచవలెనో ఇప్పుడు చూచుచున్నాము—అనగా కీర్తనయందు చెప్పబడినట్లు, మరణమునుండి తప్పించుకొను మార్గములు ఆయన చేతిలో ఉన్నవని మనము తెలిసికొనవలెను; మన ఎదుట అగాధములు తప్ప మరేమియు కనబడనప్పుడును, అవి మనలను మ్రింగివేయవలెనని తోచుచున్నప్పుడును, దేవుడు పిలుచుచోటికి మనము నడిచిపోవలెను.

అబ్రాహాము తన గాడిదకు గంతకట్టెననియు, దానిపై కట్టెలను ఆహారసామగ్రితో కూడ పెట్టెననియు, ఇద్దరు సేవకులతోను తన కుమారునితోను బయలుదేరెననియు స్పష్టముగా చెప్పబడినది. పైన ఇదివరకే సూచింపబడిన దానిని, అనగా దేవుడు అబ్రాహాము విశ్వాసమును అంతము వరకు పరీక్షించి, అతనిని ఈ విధముగా సందిగ్ధములో ఉంచెననుటను, మోషే ఇక్కడ మరి విశేషముగా చెప్పుచున్నాడు. అబ్రాహాము కట్టెలు చీల్చి, తన కుమారుని చంపుటకు ఒక బాణపు వ్రేటు దూరము మాత్రమే నడచిపోయినయెడల చాలియుండును; అయితే అతడు ఎక్కడికి పోవలెనో తెలియకయే మార్గముననే బయలుదేరవలెను; తరువాత రాత్రి వచ్చును, అది ఎల్లప్పుడును మరింత విచారమును దుఃఖమును తెచ్చును. మనకు ఇదివరకే కొంత విచారమును కొంత ఆందోళనయు ఉన్నప్పుడు, రాత్రివేళ బాధ రెట్టింపగునని నిశ్చయము. ఇప్పుడు అబ్రాహాము దీనిని కూడ సహింపవలెను, అన్నివైపుల కలత చెందవలెను. అయితే—అతడు ఉదయమున పెందలకడ లేచుచున్నాడా? అది మరల మొదటినుండి ప్రారంభించుటకే. పగటివేళ అతడు తన పేద కుమారుని చూచును, అతనిని ఇంకొంచెముసేపటిలో చంపవలెను; ఈ భావనలు ఎల్లప్పుడును మరల మరల అతనిని ఎదుర్కొనుచుండును: ఏమి? నేనే నా సంతానమునకు హంతకుడనగుదునా, దేవుని యెదుటను మనుష్యుల యెదుటను ఊహింపదగిన వాటిలో మిక్కిలి అసహ్యమైనదిగా ఎంచబడగల కార్యము నేను చేయవలెనా? ఏలయనగా ఇది భయంకరమైన సంగతి, లోకమంతటిలో ప్రతి మనుష్యునికి రోమములు నిక్కబొడుచునట్టిది. అయినను అది ఎట్లున్నను, అబ్రాహాము ముందుకు తనను తాను బలవంతపెట్టుకొనవలెను; రెండవ రాత్రి కూడ ఉండవలెను, మూడవ దినమువరకు—అప్పుడు దేవుడు మోరియా పర్వతమును అతనికి చూపించును; ఇది తరువాత యెరూషలేము కట్టబడిన స్థలము.

కాబట్టి మనము జ్ఞాపకముంచుకొనవలసినది ఇదియే—అనగా ప్రతి శోధనతో బాగుగా పోరాడుటకు, విశ్వాసముయొక్క ఆకస్మిక ఉష్ణము కొంత మనకు ఉన్నంతమాత్రము చాలదు; దేవుడు పోరాటమును ఎంత పొడిగించినను, మొదటి దెబ్బలో మనకు ఎంత కొద్దిగా విడుదల కలిగినను మనము విఫలము కాకుండునంతటి పట్టుదల కావలెను. ఇది సంపూర్ణముగా అవసరమైన సంగతి; ఏలయనగా దేవునికి విధేయులగుటలో గొప్పదియు విశిష్టమైనదియునగు ఆసక్తిని కనబరచువారికి తరచుగా అది కేవలము వీచు గాలివాలువలె నుండి, త్వరగా గతించిపోవును; ఇది మనము చాలా బాగుగా అనుభవించుచున్నాము. కాబట్టి ఏదైనను పోరాటముచే మనము ఆక్రమింపబడినప్పుడును, మన విశ్వాసము పరీక్షింపబడవలసి వచ్చినప్పుడును దేవుడు మనలను వెంటనే విడిపింపకపోయినయెడల, దానిని విచిత్రముగా ఎంచకూడదు; మొదటి దినమున మనము దానిని జయింపక, కొనసాగింపవలసి వచ్చినయెడల, దేవుడు హద్దు మీరి ప్రవర్తించుచున్నాడని తలంపక, ఈ విషయమున మన తండ్రియైన అబ్రాహాము మాదిరిని అనుసరింతము.

ఇప్పుడు, అదే సమయమున అతడు తన సేవకులను అక్కడనే నిలిచియుండుమని ఆజ్ఞాపించెననియు, బలి అర్పించుటకు కట్టెల బరువును తన కుమారుడైన ఇస్సాకుపై ఉంచెననియు చెప్పబడినది. ఏలయనగా ఇస్సాకును చంపుట మాత్రమే కాక, అతనిని దహించి అతని శరీరమును బూడిదగా చేయవలెను. కాబట్టి అతడు ఇస్సాకుపై కట్టెలను పెట్టి, తన సేవకులను అక్కడనే నిలిచియుండుమని ఆజ్ఞాపించుచున్నాడు—ఏలయనగా తన సేవకులు అట్టి కార్యమును ఎన్నడును సమ్మతింపరనియు, పైగా తనకు పట్టిన ఏదో పిచ్చిచే కొట్టుకొనిపోవుచున్న ఒక పేద వెర్రి ముసలివాడని తీర్పు తీర్చుదురనియు అతడు బాగుగా ఎరుగును. ఈ ఆజ్ఞ దేవునినుండి తనకు కలిగినదని అతడు నొక్కి చెప్పును; అయితే దేవుడు అంత క్రూరమైన దానిని ఆజ్ఞాపించుట సాధ్యమా? అట్టి విధేయత ఎన్నడును దేవుని సేవ కానేరదని తీర్పు తీర్చుటకు వారు వెనుదీయరు; అతనిని కోపోన్మత్తుడనియు, బుద్ధి తప్పినవాడనియు ఎంచియుందురు. అబ్రాహాము ఇది ఎరుగును; ఇది మనము జాగ్రత్తగా గమనింపవలసిన సందర్భము—అనగా తనకు రాబోవు అపకీర్తిని అవమానమును అతడు ముందుగానే చూచెను; అతడు ఇది వెఱ్ఱితనముచేత చేసెనని ప్రతివాడును తలంచునని, దేవుడు ఇట్టి సేవను ఎన్నడును అంగీకరింపడని కూడ ఎరిగెను; అయినను ఇది ఎరిగియు అది అతనిని ఏమాత్రమును కలవరపరచలేదు—ప్రకృతికి విరుద్ధమైన కార్యము చేయుటలోను, దానికంటె అధికమైనది ఉండజాలనంతటి ఘోరమైన, అసహ్యమైన క్రూరత్వమును చేయుటలోను మనుష్యులలో తనకొరకు సిద్ధపరచబడిన అవమానమంతటిని అతడు లెక్క చేయలేదు; అయినను అతడు ఏమాత్రమును ఎదిరింపలేదు.

అతని మాదిరినుండి మనము నేర్చుకొందము: దేవుని సేవించుటలో లోకము మనలను దూషించినప్పుడు, మనుష్యులు మన ముఖముపై ఉమ్మివేసినప్పుడు, మనము గౌరవింపబడకుండ నిందింపబడినప్పుడు, అందువలన మనము ఎల్లప్పుడును ముందుకు సాగిపోవుట మానకూడదు. ఏలయనగా మనకు అట్టి స్థిరత్వము లేనియెడల, మనము మన స్వకీయమైన ఆశాపిశాచమునకే సేవ చేయుచున్నామనియు, మన స్వంత కూలిని వెదకుచున్నామనియు నిశ్చయము; మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు చెప్పినట్లు, మనుష్యులు మనలను మెచ్చుకొని, మనము చేసినదంతయు మంచిదని ఎంచి, ఇక్కడ పొగడబడుటయందు మనము తృప్తి పొందినయెడల—పరలోకమునందు ఏమియు ఆశింపకుందము, ఏలయనగా మనము ఇప్పటికే లోకమువైపు అతిగా చూచియున్నాము. అయితే దేవునికి విధేయులగుటకు మనము చేయు దానిని మనుష్యులు చెడ్డదిగా త్రిప్పివేసినను, అది ఇంతమాత్రమునకే మన మార్గమును అడ్డగింపదనియు ఆలస్యము చేయదనియు మనము ఓర్చుకొనగలిగిన యెడల—ఈ విధముగా మనము సంతోషపెట్టగోరువాడు దేవుడే అని నిజముగా కనబరచుదుము. సంక్షేపముగా, మనుష్యుల తీర్పులన్నిటిని మనము తృణీకరింపకయు, మనపై మోపబడు నిందలన్నిటిని అవమానములను అపనిందలను సహనముతో భరింపకయు ఉన్నయెడల, మన విశ్వాసము తగినట్లు తన్ను బయలుపరచుకొనదని నిశ్చయము.

అందుచేతనే పరిశుద్ధుడైన పౌలు తన స్వంత మాదిరిని చూపి, అపకీర్తిలోను సుకీర్తిలోను వలెనే నడుచుకొనవలెనని, మన విషయమై చెడుగా పలుకబడినను మేలు చేయవలెనని మనలను హెచ్చరించుచున్నాడు (2 కొరింథీయులకు 6:8)—అనగా మనకు యథార్థమైన ఉద్దేశ్యము ఉండి, మనము ఆయన చిత్తమునకు అనుగుణముగా ఉండగోరితిమని దేవుడు మనకు సాక్ష్యమిచ్చినప్పుడు, మనుష్యులు మనలను అపనిందింపనీ, నేరములను మనపై అన్యాయముగా మోపనీ, దేవుడు మనలను అంగీకరించి ఆమోదించుచున్నాడను దానితో మనము తృప్తిపడుదము. ఇప్పుడు నేడు కూడ ఈ ఉపదేశము మనకు ఎప్పటివలెనే అవసరము; ఏలయనగా సాధారణముగా, మనము క్రైస్తవమును ఒప్పుకొనినయెడల, మనము విశ్వాసభ్రష్టులనియు, కుక్కలనియు ఎంచబడవలెను; మనము అల్లరిని తప్ప మరేదియు వెదకమనియు, మనము తిరుగుబాటుదారులమనియు, దేవుని విడిచిపెట్టితిమనియు, సంక్షేపముగా మనము భ్రష్టులకంటె అధములమనియు లోకము తలంచును. నేడు పాపిష్ఠులు మన విషయమై ఈలాగే మాట్లాడుచున్నారు.

మనము అంత సుకుమారులమై, తమ మంచి పేరును కాపాడుకొనగోరు అనేకులను చూచుచున్నట్లు అంత సున్నితమైన చెవులు కలవారమైనయెడల, ఇక్కడ మనమందరము నలిగిపోవుదుమనియు, దేవుడు విడువబడినట్టే అగుననియు నిశ్చయము. కాబట్టి దేవుడు మనలను ఆమోదించినయెడల, మనుష్యులయెదుట మనము ఏ పేరు కలిగియున్నను మనకు లెక్కలేదను ఈ ఉపదేశమును మరింతగా మనము ధ్యానింపవలెను. మరియు ఇందులో ప్రత్యేకముగా ఇదియు ఉన్నది: ఒక మనుష్యుడు యథార్థతతో నడిచినయెడల, ఒకడు అతనిని పరిహసించును, మరియొకడు అతనిని వేషధారియని పిలుచును, ఇంకొకడు అతడు ఇదంతయు తన స్వలాభమునకే చేయుచున్నాడని చెప్పును. అపవాది ఇట్టి కపటోపాయములచేత మనలను చెరుపవెదకును. కాబట్టి మనుష్యులు మనలను అన్యాయముగా అపనిందించినను, అందువలన మనము తొలగిపోక, మన ఎదుట పెట్టబడిన మార్గమువైపే ఎల్లప్పుడును చూచునట్లు, మన ఇంద్రియములన్నిటిని దేవునిపై నిలుపుట నేర్చుకొనవలెను.

ఇదియు మనము గ్రహింపవలసినది—అబ్రాహాము విశ్వాసమునందు ఎంత బలము ఉండెనో; అతడు ఈ సంగతులను ముందుగా యోచించి, పూర్తిగా నెమ్మదిగా ఉన్నవానివలె ఎంత నిబ్బరముగా ఉండెను. మనకు ఏదైనను ఆవేశము కలిగినయెడల, మనము మంచి ఉద్దేశ్యము కలిగియున్నను, ఎన్నిమార్లు తప్పిపోవుదుము, ఎంతగా కలవరపడుదుము, ఎక్కడ ప్రారంభింపవలెనో, ఏ క్రమమును పాటింపవలెనో తెలియకయుందుము. మిక్కిలి ఉదారచిత్తులైన వారియందే దీనిని చూచుచున్నాము—తికమకలో వారు కూడ అవసరమైనంత నిదానముగా కార్యము నడిపింపరు. ఇప్పుడు అబ్రాహాము తన ఎదుటికి వచ్చిన భావనలన్నిటిమధ్యను స్థిరమైన మనస్సు కలిగియుండవలసి వచ్చెను; ఆ భావనలు ఇట్లు చెప్పియుండవచ్చును: ఇదిగో నా సేవకులు, ఈ కార్యమునందు నన్ను అడ్డగింపగలరు; ఏలయనగా నేను బుద్ధి తప్పినవాడనని వారు తలంతురు; నా కుమారుని బంధించుటకు బదులు నేనే బంధింపబడవలెను, వారు నన్ను నా యిష్టమునకు విరుద్ధముగా ఇంటికి తిరిగి తీసికొనిపోయి, దేవుడు నన్ను పూర్తిగా శపించినట్లు, ఒక క్రూరమృగమువలె నన్ను అక్కడ ఉంచుదురు. అబ్రాహాము ఇదంతయు ముందుగా చూచెను. కాబట్టి ఈ చీకట్లమధ్య అతనికి అవసరమైనప్పుడెల్లను ఆలోచనయు వివేచనయు ఉండునట్లు దేవుని ఆత్మచేత అతడు ఎంతగా ప్రకాశింపజేయబడెనో దీనినుండి మనము తీర్పు తీర్చవచ్చును. ఇప్పుడు అతని మాదిరిచేత మనకు ఈ బుద్ధి చెప్పబడుచున్నది: మనలను విస్మయపరచగల గొప్ప ఆవేశములు మనకు కలిగి, ఏ వైపు తిరుగవలెనో మనకు తెలియని స్థితి వచ్చినప్పుడు, ఆయన మనలను నడిపింపవలెనని దేవుని ప్రార్థింపవలెను; మన సహజ బుద్ధికి సంబంధించిన తికమకలు ఉన్నయెడల, మనకు ఇయ్యబడిన విశ్వాసముయొక్క వెలుగు వాటిని జయించి, మనము ఏ మార్గమును పట్టవలెనో మనకు తెలియజేయునట్లు ప్రార్థింపవలెను.

ఇంతలో మోషే వ్రాయునదేమనగా, దేవుడు తన సేవకుడైన అబ్రాహామునకు ఇతరములకంటె ఇంకను ఎక్కువ చేదైన ఒక వేదనను పంపెను. ఏలయనగా అతడు తన కుమారుడైన ఇస్సాకుతో నడచుచుండగా, ఆ బాలుడు అతనితో—నా తండ్రీ అని అనెను. ఇది ఇస్సాకు నోటినుండి యాదృచ్ఛికముగా వెలువడెనని తలంపకుందము; అయితే అతని హృదయమును ఛేదించునట్లుగా దేవుడు అబ్రాహాము విశ్వాసమును ఈ విధముగా పరీక్షింప చిత్తగించెను. ఈ మాటయైన—నా తండ్రీ—అంత మృదుత్వముతో నిండినది, అబ్రాహామునకు అంత తీక్షణమైన వేదనను కలుగజేయగలిగినది మరేదియు లేదు. కాబట్టి, అబ్రాహామును ప్రాణాంతకముగా గాయపరచుటకు ఒక ఖడ్గమువలె ఉన్న దీనిని చూడుడి; ఇదంతయు (నేను చెప్పినట్లు) దేవుని ఆలోచనచేతనే కలిగినది; లోకముయొక్క శోధనలన్నిటితో మనము పోరాడవలసి వచ్చినప్పుడు, మన తండ్రి సహించి జయించిన దానిలో నూరవ భాగమును కూడ మనము సహింపలేదని మనము తెలిసికొనునట్లు, అట్టి స్థిరత్వమునకు ఒక మాదిరిని దర్పణమును మనకు ఇయ్యగోరెను. అబ్రాహాము—నా కుమారుడా, ఇదిగో నేనున్నాను అని ప్రత్యుత్తరమిచ్చెను. అప్పుడా బాలుడు అతనితో—ఇదిగో కట్టెలు అగ్ని ఉన్నవి గాని బలి ఇచ్చుటకు మృగము లేదు అనెను. తాము దేవునికి అర్పణ చేయబోవుచున్నామని ఇస్సాకు ఇదివరకే బాగుగా ఎరుగును; ఆ అర్పణ ఏదో అతనికి తెలియదు—కాబట్టి అడుగుచున్నాడు.

అబ్రాహాము ఈ మేరకు వేధింపబడుట, దానిని అతడు భరించుట సాధ్యమా? అయితే (నేను చెప్పినట్లు) దేవుడు అతనిని దేనియందును విడిచిపెట్టలేదు; మనలను భ్రష్టపరచగలిగిన, సరియైన మార్గమునుండి మనలను తప్పించగలిగిన సమస్తమును జయించుట ప్రశ్నయైనప్పుడు మనకు మరింత ధైర్యము కలుగునట్లే. కాబట్టి మనము జ్ఞాపకముంచుకొనవలసినది ఇదియే. మోషే మిక్కిలి సాదాగా వర్ణించుచున్నాడనుట నిజము; ఈ సంగతులు ఎందుకు వ్రాయబడినవో ఆలోచింపకయే మనము వీటిని చదివినయెడల, ఇది చాలా చల్లగా దాటిపోవును, మనము దీనివలన అంతగా కదిలింపబడము అనుట నిశ్చయము. అయితే అబ్రాహాము ఏ స్థితిలో ఉండగలడో, తన హృదయమున అప్పటికే ఎంతటి దుఃఖము అనుభవించుచుండెనో మనము బాగుగా ఆలోచించి, దానిపై ఇక్కడ క్రొత్తగా చేర్చబడిన దానిని తూచుటకు వచ్చినప్పుడు—అతని కుమారుడు అతనితో నా తండ్రీ అని పలికినప్పుడు అతనికి ఎంతటి వేదన కలిగియుండవలెను—ఇదిగో అబ్రాహాము, ఒకవైపు తన బిడ్డ యొక్క నిష్కపటత్వమును చూచుచున్నాడు, అప్పుడు అతడు ఇట్లు తలంచవచ్చును: అయ్యో, నీవు దేనికొరకు సిద్ధపరచబడుచున్నావో నీకు తెలియదు. ఏలయనగా ఒక పేదవానిని చావునకు నడిపించుచుండగా, అతనికి దాని సంగతి ఏమియు తెలియకున్నయెడల, అది మనకు ఏమాత్రమును సంబంధించనిదైనను, మనము అక్కడ ఉండవలసినవారము కాకపోయినను, ఈ భావన మనకు కలిగినంతమాత్రముచేతనే ఆ తలంపే మన కన్నులలో నీరు కారునట్లు చేయునని నిశ్చయము. ఒక పేదవానిని గొఱ్ఱెపిల్లవలె వధకు నడిపించుచుండగా, అతడు దానిని గూర్చి ఏమియు సందేహింపకుండుట చూడుడి. అట్టి సంగతిని గూర్చి మనము విన్నయెడల, దాని తలంపే మన కన్నులలో కన్నీరు తెప్పించుటకు చాలునని నిశ్చయము. ఇప్పుడు అబ్రాహామును చూడుడి; అతడు తన కుమారుని చూచుచున్నాడు, అతనిని ఒక గొఱ్ఱెపిల్లగా చూచుచున్నాడు, అతనిని వధకు నడిపించువాడు అతడే; అతని గొంతు కోయవలసినవాడు అతడే, తరువాత అతనిని దహింపవలసినవాడు అతడే—అక్కడ ఉన్న అతని కుమారుడు అతనితో ఇంత సాదాగా మాట్లాడుచున్నాడు: బలి ఇచ్చుటకు మృగము ఎక్కడ?

సంక్షేపముగా, మనము ఊహింపగల శ్రమలన్నిటిని దేవుడు నేడు మనకు పంపినను, అబ్రాహాము సహించిన దానితో పోల్చిన యెడల అది ఏమియు కాదని చూచుచున్నాము. మన బలహీనతను మనము సాకుగా చూపి, మన మానవ ఆవేశములు మనలను కొట్టుకొనిపోవుచున్నవని చెప్పినయెడల, అబ్రాహాము మనవలె కాక ఇనుముతోనో ఉక్కుతోనో చేయబడినవాడని తలంపకుందము; అయితే ఏది ఏమైనను, సర్వాధికారమును ఆధిక్యతను దేవునికే విడిచి, తనను పూర్తిగా విసర్జించునంతగా తన్ను అధీనపరచుకొనుటకు అతడు తీర్మానించుకొనెనను సంగతి నిలిచియున్నది. కాబట్టి మనము గురిపెట్టి ఆకాంక్షింపవలసినది ఇదియే అని నేను చెప్పుచున్నాను—మనకు ఎన్ని అడ్డంకులున్నను, ఇక ఒక్క అడుగైనను ముందుకు వేయలేమని ఎంతగా తోచినను, అయినను మనము మనలను బలవంతపెట్టుకొనవలెను, అవును, మన సామర్థ్యమంతటికి మించియు. ఏలయనగా ఇక్కడ ప్రశ్న, మనము సమర్థులమై, దానికి బాగుగా సన్నద్ధులైనవారమువలె ఆ కార్యమును చేపట్టుట కాదు; అయితే మనకు అసాధ్యమైనదానిని దేవుడు సమకూర్చుటకును, మన సామర్థ్యములన్నిటిని అతిక్రమించుటకును మనము వేచియుందము. కాబట్టి మనము జ్ఞాపకముంచుకొనవలసినది మరల ఇదియే.

మిగిలిన విషయమున, ఇన్ని సంగతులు ఈ విధముగా మన మార్గమును అడ్డగించుటకు వచ్చినప్పుడు, అందులో పనిచేయువాడు దేవుడే అనుటలో సందేహింపకుందము; ఇది యాదృచ్ఛికముగా జరుగుచున్నదని తలంపకుందము. ఒకవైపు మనము గుచ్చబడి, మరియొకవైపు మనకు కొంత భయము కలిగినప్పుడు, దేవుడు సమస్తమును పాలించి నడిపించుచున్నాడనియు, మనము ఆయనపై మరి సంపూర్ణముగా ఆనుకొనుట నేర్చుకొనునట్లును, తల యందు మాత్రమే లేక భుజమునందు మాత్రమే కవచము ధరించక, కుడివైపునను ఎడమవైపునను ఆయుధములు ధరించునట్లును ఆయన ఆలాగు చేయుచున్నాడనియు తలంతము—అనగా, పరిశుద్ధుడైన పౌలు కూడ మనలను హెచ్చరించినట్లు, ధైర్యముగా పోరాడుటకు సన్నద్ధులమగునట్లు; ఆయన ఖడ్గమును డాలును శిరస్త్రాణమును కవచమును పాదములవరకు మనకు ఇచ్చుచున్నాడు; అక్కడ వారు చెప్పునట్లు, తలనుండి పాదముల వరకు ఆయన మనకు ఆయుధములు ధరింపజేయుచున్నాడు. ఎందుకు? మనము ఒకవైపు బాగుగా సిద్ధపడియున్నట్లు తోచినయెడల, అపవాది తన చాకచక్యము చొప్పున మనలను ఎదిరించుటకు మరియొక ఉపాయమును కనుగొనును, మనకొరకు ఎల్లప్పుడును కొన్ని పొంచియుండు స్థలములను సిద్ధపరచియుంచును. కాబట్టి అపవాది ఏ సందునైనను కనుగొనలేనట్లును, మనలోనికి ప్రవేశించుటకు ఏ రంధ్రమును చేయలేనట్లును, కుడివైపునను ఎడమవైపునను అతనిని త్రిప్పికొట్టుటకు మనకు సాధనము ఉండునట్లును మనలను మనము సన్నద్ధపరచుకొనుట ముందుగానే నేర్చుకొనవలెను. అబ్రాహాము తన కుమారునికి ఇచ్చు ప్రత్యుత్తరము దీనిని మరింత స్పష్టముగా చూపుచున్నది: నా కుమారుడా, బలికి గొఱ్ఱెపిల్లను దేవుడే తనకొరకు చూచుకొనునని అతడు చెప్పుచున్నాడు.

ఈ మాటలలో పైన ఇదివరకే ప్రకటింపబడినదానిని చూచుచున్నాము—అనగా మన విశ్వాసము ఈ లోకమును ఏ విధముగా దాటిపోవలెనో. అట్లే, మనము దేవుని సంరక్షణకు స్థలమిచ్చి, అది తన గమనమును సాగించునట్లు, అవును మనము తీర్పు తీర్చగలిగినదానికి గ్రహింపగలిగినదానికి మించి సాగునట్లు విడువకపోయినయెడల, మనము దేవుని నమ్మలేము. మనము దేవుని క్రియలను, ఆయన మన కన్నుల ఎదుట ఉంచు వాటినైనను, పరిగణించినయెడల, దీనివైపు మనము బాగుగా మొగ్గు చూపవలెను. ప్రకృతి గమనమును తలంచినయెడల, మేఘములు ఇటు అటు పోవుట మనము చూతుము; ఇంతలో వాటితో దేవుడు ఏమి చేయనుద్దేశించుచున్నాడో మనకు తెలియదు. కురియబోవు వానను చూడుడి; ఆకస్మికమైన గొప్ప వానతో కూడ లేచు సుడిగాలిని చూడుడి; స్వల్ప కాలములో మబ్బు కమ్ముకొను ఆకాశమును చూడుడి; స్వచ్ఛముగా తెల్లగా ఉన్న చోట అంతట చీకటి తప్ప మరేమియు ఉండదు. ఈ సంగతులను మనము చూతుము; తత్వశాస్త్రజ్ఞులు చెప్పు కొన్ని సహజ కారణములు నిజముగా ఉండును, అయినను వాటివలన మనము తికమకపడుదుమని నిశ్చయము. అట్లయిన, దేవుడు ఏదో వింత విధానమున కార్యము చేసి, సామాన్యమైన అలవాటైన క్రమమును పాటింపనప్పుడు ఇంకేమి అగును? మన ఇంద్రియములన్నియు దానిచే మిరుమిట్లు గొనవా? కాబట్టి దేవుని అగమ్యమైన శక్తి ప్రశ్నయైనప్పుడు ఆశ్చర్యముతో పరవశులగునట్లు ఈ బోధను మనము పొందవలెను. అందుచేత ఆయన మన ఇంద్రియములన్నిటిని అతిక్రమింప గోరుచున్నానని మనకు ప్రకటించినప్పుడు, ఆయన సంరక్షణను అంగీకరించుటకును ఆరాధించుటకును మనము సంపూర్ణముగా సిద్ధపడియుండవలెను. అయితే ఏమి చెప్పుదము? మన ఇంద్రియములు మొదటి దెబ్బలో మనకు వాగ్దానము చేయు దానికంటె ఆయన ఎక్కువ చేయగలడని చెప్పునట్లు మనము దేవుని ఉన్నతపరచలేకపోవుట శోచనీయము. అందుచేతనే లోకమున విశ్వాసము ఇంత అల్పముగా ఉన్నది. మంచి అభిమానము కలిగి దేవుని నమ్ముటకు సిద్ధముగా ఉన్నట్లు కనబడువారును తమ విశ్వాసమును ఎంత కొద్దిగా ఎంత బలహీనముగా కలిగియున్నారనగా, దానిని పడద్రోయుటకు ఏమియు అక్కర లేదు.

ఈ చెడుగంతయు, దేవుని సంరక్షణను గూర్చిన యీ నమ్మకము మనలో వేరుపారి యుండకపోవుట వలననే వచ్చుచున్నది. పరిశుద్ధుడైన పౌలు అబ్రాహామును గూర్చి మాటలాడునప్పుడు (మనము ఇదివరకే చర్చించినట్లు), అతడు దేవుడు సమర్థుడని ఎంచి, ఆయనకు మహిమ కలుగజేసెనని చెప్పుచున్నాడు (రోమీయులకు 4:20). మనలను వేధింపగల సమస్తమును, దేనిని గూర్చి మనకు ఏ నిశ్చయమును ఉండజాలదో వాటిని, దేవుని సంరక్షణకే అప్పగింపవలెనని అతని భావములో ఒక భాగము. కాబట్టి ఈ ఉపదేశమును మనము మరింతగా ధ్యానింపవలెను; అందుచేత, దేవుడు మనకు ఆజ్ఞాపించినది చేయుటలో మనలను వెనుకకు లాగుటకును చల్లారిపోవునట్లు చేయుటకును ఎన్నిమార్లు ఎన్ని తలంపులు మన మనస్సులలోనికి వచ్చినను, ఈ మాట మనకు డాలుగా ఉపయోగపడునట్లు ఎల్లప్పుడును దీనిని కలిగియుందము: దేవుడే చూచుకొనును. ఇదేమి? దేవుడు మనకు ఆజ్ఞాపించునది తరచుగా మనకు అనేక అసౌకర్యములను తెచ్చునట్లు తోచును. ఇదిగో మనుష్యులయొక్క ఈ శాపగ్రస్తమైన జ్ఞానము, ఇది విశ్వాసమునకు మహా శత్రువు, ఇది ఎల్లప్పుడును పైచేయి పొందగోరును.

ఇదిగో, దేవుడు రాజునకును అధిపతికిని సమస్త న్యాయాధిపతులకును తన సేవ ఘనపరచబడవలెననియు, నిర్మలముగా కాపాడబడవలెననియు ఆజ్ఞ ఇచ్చును. ఇప్పుడు దానిపై మనుష్యులు లోకము ఎంత కష్టముగా విధేయత చూపుచున్నదో చూచుదురు—ఒకడు ఇట్లు చూచును: ఏమి, మనకు విరుద్ధముగా ఇన్ని సణుగులు ఉండును; ఇట్టి కఠినత్వము కొనసాగినయెడల సమస్తమును ముక్కలు చెక్కలగుట అవసరమగును. ఏలయనగా మనుష్యులు సులభముగా తమను పాలింపనీయరని మనము చూచుచున్నాము. కాబట్టి కల్లోలములు వచ్చును. అట్టి కష్టములను చూచునప్పుడు, ఏదో విధముగా తనను తాను మితపరచుకొనవలెను; లేనియెడల దీని అంతమునకు ఎన్నడును రాజాలమని బాగుగా తెలియును. ఇదిగో, చెడును ఎదిరింపవలసినవారిని ఆవరించు శోధనలు ఇవి అని నేను చెప్పుచున్నాను. ఇప్పుడు వారు ఏమి చేయుదురు? సాధారణముగా మిక్కిలి జ్ఞానులుగాను వివేకులుగాను కనబడువారు, వారు చెప్పునట్లు, మాంసమును కాదు చేపయును కాదు అన్నట్లుండునట్లు మాటలాడి సంధి చేయగోరుదురు. దానితో ఇదిగో దేవుడు వెనుకకు నెట్టబడును. మొదటిది, తగినట్లు ఆయనకు సంపూర్ణముగా విధేయత చూపకపోవుటయను ఈ చెడు ఉన్నది; తరువాత ఆయనకు చెందవలసిన ఘనతను ఆయనకు లేకుండ చేయుదురు. ఏలయనగా ఒకడు—ఆహా, ఇట్టిది జరుగవచ్చును అని వాదించినయెడల—దేవుడు చనిపోయెనా? దీనివలన కలుగగల అసౌకర్యములన్నిటిని ఆయన ముందుగా చూడలేదా? మరియు ఒకడు—ఆహా, దీనిని ఈ విధముగా వదలకూడదు, ఏలయనగా ఇంత చెడు దీనివలన వచ్చును అని చెప్పినయెడల—ఇది దేవుని మూఢత్వముగా నిందించుటయును, ఆయన ఇష్టప్రకారము సమస్తమునందును ఆయనకు విధేయత కలుగునట్లును, అయినను మంచి సంతోషకరమైన ఫలితము కలుగునట్లును ఆయన పగ్గములు పట్టుకొనజాలనట్లు ఆయన శక్తిని ఆయనకు లేకుండ చేయుటయును కాదా?

దేవుని వాక్యపు పరిచారకులకు కూడ ఇదియే వర్తించును; ఏలయనగా తమ కర్తవ్యమును నిర్వర్తింపగలవారు అతికొద్దిమంది. వారికి అడ్డుపడు అనేక దుర్గుణములు ఉన్నవనుట నిజము; అయితే గొప్ప ద్వేషమును గొప్ప కల్లోలమును రేపగోరని అనేకులలో ఈ శాపగ్రస్తమైన అపవాది సంబంధమైన వివేకము ఏలుచున్నది; దానిపై వారు ప్రతి గాలికిని వంగుదురు, సువార్త ఉపదేశమును మరుగుపరచుటకు ఏదో మార్గము కనుగొనువరకు—నేడు అనేకులు ఇట్లే చేయుచున్నారు. పాపత్వమునకును క్రైస్తవమునకును మధ్య మధ్యమార్గమును కనుగొనగోరినవారి ఈ మంత్రవిద్య ఎక్కడనుండి వచ్చెను? వారు ఇట్లు చూచుటవలననే తప్ప మరి దేనివలన కాదు: ఏమి? ఈ విధముగా సంగతులను మార్చవలెనంటే, ఒక విధముగా సమస్త లోకమునే క్రొత్తగా చేయవలెను. ఆహా, అది సాధ్యము కాదు; ఏలయనగా సమస్తమును నాశనమగునను సూచనలు ఇదివరకే కనబడినవి. కాబట్టి సగము దారిలో పోవుటతోను రెండు నీళ్లమధ్య ఈదుటతోను సంతృప్తి పొందవలెను.

ఇదిగో దేవుని ఉపదేశము ఎట్లు చెరుపబడుచున్నది; అయినను (మనము చూపినట్లు) ఈ విధముగా చెడుకు కొంత ఆరంభము కలిగినప్పుడు, సంగతులు ఎల్లప్పుడును చెడునుండి మరింత చెడుకు పోవును; అందుచేత ఒకడు కోరినప్పుడు కూడ క్రమము ఇక స్థాపింపబడజాలదు. ఇది కేవలము ప్రజాసంబంధమైన వ్యక్తులకు మాత్రము వర్తింపదగినది కాదు; ఒక మనుష్యుడు తన కుటుంబమును పాలించి తన ఇంటిని బాగుగా నడిపింపవలసినప్పుడు, అతడు ఎల్లప్పుడును ఇట్లు తలంచుచుండును: ఆహా, దేవుడు ఆజ్ఞాపించినది నేను చేసినయెడల, నాకు ఇట్టిది సంభవింపవచ్చును; లేదా ఒకడు జీవనోపాధి సంపాదించుకొనవలసినప్పుడు, అతడు ఇట్లు చూచును: ఆహా, నేను ఇంత నిష్కపటముగా కార్యము నడిపినయెడల, తోడేళ్ల కోరలమధ్య ఒక గొఱ్ఱెవలె ఇక్కడ ఉందును; ఏలయనగా లోకమున ఎంతో కపటమును ఎంతో కుయుక్తియు ఉన్నవి, నేను ప్రతి మలుపులోను మోసగింపబడుదును; ప్రతివాడును తనకు దొరికినది పట్టుకొనును, నేనును అట్లు చేయనియెడల నా గతి ఏమగును? ఆహా, నేను గొఱ్ఱెగా గాని ఆడగొఱ్ఱెగా గాని అయినయెడల, నా వీపుమీది ఉన్నినే వారు తినివేయుదురని నిశ్చయము. కాబట్టి ప్రతి మనుష్యుడును దేవుని సంరక్షణ ఏమాత్రమును లేనట్లే తలంచుకొనవలెను.

అదియుగాక, నేడు వలె, మన ప్రాణమును అపాయమునకు గురిచేయుట ప్రశ్నయైనప్పుడు, మనలో ప్రతివానికి—నీ కుమారుని, నీ ఏకైక కుమారుడైన ఇస్సాకును తీసికొని, అతనిని చంపుము అని కొంచెముగా చెప్పబడినను—సాధారణముగా దేవుడు మనము ఆయన మన తండ్రియు రక్షకుడునై యున్నాడని ఒప్పుకొనుటలో ఆయనకు నమస్కారము చేయవలెనని ఆజ్ఞాపించుచున్నాడు. మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు మనము ఆయన సాక్షులమై యుండవలెనని, అవును మిక్కిలి వక్రబుద్ధులయెదుటను లోకములోని మహా నిరంకుశులయెదుటను సాక్షులమై యుండవలెనని కోరుచున్నాడు; ఏలయనగా ఆయన రాజ్యము రావలెనని కోరువారియెదుట మాత్రము కాక, దానిని ఎదిరించు తన శత్రువులయెదుట, హింసకులయెదుట ఆయనను మనము ఒప్పుకొనవలెనని ఆయన కోరుచున్నాడు. ఇదిగో, ఆయన మన నుండి కోరు ఒప్పుకోలు ఇదియే. దానిపై ఏమి వచ్చును? ఆహా, కొందరు ఇట్లు చెప్పుదురు: నా మరణము వలన ఏమి లాభము? నన్ను చంపినప్పుడు, మూడు దినములకు ఇక దానిని గూర్చి ఎవరును ఏమియు చెప్పరు; కాదు, అది అనేకులకు అపకీర్తి మాత్రమే తెచ్చును. ఏలయనగా అనేకులు ఇట్లు చెప్పుదురు: ఆహా, అతడు ఊరకుండుట మేలు; మేము నెమ్మదిగా ఉంటిమి, ఎవరును మమ్ములను ఏమియు అడుగలేదు, ఇప్పుడు ఇదిగో హింస రేపబడినది—ఇట్లు ముందుకు సాగుటవలన అతడు ఏమి లాభపడెనో చూడుడి! అయినను మన విశ్వాస ఒప్పుకోలును తనకు బలిగా అర్పింపవలెనని, తన పరిశుద్ధ నామ ఘనతకొరకు మన ప్రాణము తృణీకరింపబడవలెనని ఆయన ఆజ్ఞాపించినప్పుడు, ఆయన కోరినదానిని గూర్చి దేవుడు ఏమియు గ్రహింపలేదా? దీనివలన ఏమి కలుగునో ఆయన బాగుగా ఎరుగడా? మనము మనలను ఆయనకంటె జ్ఞానులుగాను ఎక్కువ వివేకులుగాను ఎంచుకొనుచున్నామా?

కాబట్టి, నా కుమారుడా, దేవుడే బలిని చూచుకొనును అని చెప్పబడినప్పుడు, ఇతర వాటిలో ఈ బోధను కూడ మనము జ్ఞాపకముంచుకొనవలెనని నేను చెప్పుట కారణము లేకుండ కాదు: ఏలయనగా మనము అతి వివేకులుగా (వారు చెప్పునట్లు) ఉండకూడదనియు, వాదించుటకు అతి సిద్ధముగా ఉండకూడదనియు పరిశుద్ధాత్మ మనలను హెచ్చరించుచున్నట్టే. మరి ఏమి? ఏమి చేయవచ్చును? అయితే దేవుడు మాట్లాడియున్నాడనియు, ఆయన తనకు తగినట్లు చేయవచ్చుననియు దీనిని పూర్తిగా నిర్ణయించుకొని పట్టుకొందము. ఏది జరిగినను జరుగనిమ్ము; ఏలయనగా ఆయన మనకు నడిపించువాడైనప్పుడు సమస్తము క్షేమముగా ఉండునని నిశ్చయము. అయితే ఇంతలో ఈ విషయమున మన ఇంద్రియములు మనకు విఫలము కావలెను, మనము ఇష్టపూర్వకమైన గ్రుడ్డివారివలె ఉండవలెను—అనగా, ప్రతిదానిని తెలిసికొని తీర్పు తీర్చగోరు, దేవుడు ఏమి చేయవలెనో నియంత్రించుటకు కూడ పోవు ఈ లోకజ్ఞానులవలె మనము తీక్షణ దృష్టి గలవారముగా ఉండకూడదు; అయితే మన కర్తవ్యమునుండి విముక్తులమగుటయు, ఆయనకు చెందినదానిని ఆయన నుండి లాగివేయకుండుటయు మనకు చాలునట్లు ఉండవలెను.

ఈ విధముగా, మనము దేవుని సంరక్షణను ఉన్నతపరచకపోయినయెడల విశ్వాసము నిలువజాలదని చూచుచున్నాము; దానిని ఉన్నతపరచు విధానము ఇదియే: మనలో సంశయములను మాత్రమే పుట్టించగలిగిన, అనేక తికమకలలో మనలను చిక్కించగలిగిన దానినంతటిని మనము సంపూర్ణముగా దానికే అప్పగించుట—సంక్షేపముగా, ప్రభువా, నీ చిత్తమునకు ఎట్లు ఇష్టమో ఆలాగున నీవు నన్ను నడిపించుచున్నావు; నేనైతే ఒక పేద గ్రుడ్డివాడను, నన్ను నేను నడిపించుకొనగోరినప్పుడు, దూకి పడుటకు అతి లోతైన అగాధమువలె ఉన్న యీ విషయమున నేను పోకూడదు అని మనము చెప్పగలుగునట్లు. కాబట్టి దేవుని పిల్లలందరు కలిగియుండవలసిన నిజమైన జ్ఞానము ఇదియే—అనగా అతి జ్ఞానులుగా ఉండక, తమ కొలతతో సంతృప్తి పొందుట; తమకు చూపబడిన మార్గమును చూచినప్పుడు, అందులో నడచుట; మొదటి దెబ్బలోనే తమ గమ్యమును చేరజాలకపోయినను, అందువలన ఎల్లప్పుడును కొనసాగుట మానకుండుట. పర్వతములు తమను ఆపుటకు లేచుచున్నట్లు వారు చూచినయెడల, ఒక సముద్రము ఉన్నట్లు, అగాధము సమీపముననున్నట్లు తోచినయెడల—దానినంతటిని వారు జయించి, మనలను నడిపించుటకును మన మార్గములలో మనలను త్రోవ చూపుటకును దేవుడు తన దూతలకు ఆజ్ఞాపించెనని వ్రాయబడినది వ్యర్థము కాదని తెలిసికొందురు గాక—అనగా ఆయన మనకు బోధించు దానినుండి మనము తొలగిపోము; అయితే మనకు తికమకగా కనబడు సంగతులలో, గందరగోళము తప్ప మరేమియు మనకు కనబడనిచోట, ఆయన ఎల్లప్పుడును ఒక నిష్క్రమణ మార్గమును కనుగొనునని మనము తెలిసికొందము.

మిగిలిన విషయమున, ఇంత శ్రేష్ఠమైన సద్గుణములమధ్య అబ్రాహామునందు ఇక్కడ ఏదో బలహీనత కనబడవచ్చును; ఏలయనగా అతడు—పర్వతముపై ఆరాధించి బలి అర్పించిన తరువాత నేను నా కుమారునితో కూడ తిరిగి వత్తును అని చెప్పుటలో ఏదో వంచన ఉన్నట్లు తోచును—ఏలయనగా తన కుమారుడైన ఇస్సాకు అక్కడ చనిపోవలెనని అతడు అప్పటికే బాగుగా ఎరుగును, లేదా కనీసము దానిని గూర్చి నిశ్చయముగాను తీర్మానముగాను ఉండెను. ఇప్పుడు అబద్ధమాడుట న్యాయమని చెప్పుట మనకు ఏ విధముగాను అనుమతింపబడలేదు. కాబట్టి ఈ విషయమున అబ్రాహాము విఫలమయ్యెనని తోచును. ఈ కారణమువలన కొందరు అతడు ప్రవచనాత్మచేత మాట్లాడెనని తలంచుదురు; అయితే ఇది అతని విశ్వాసమును నిర్మూలించుటయే అగును; ఏలయనగా జరుగబోవు దానిని గూర్చి అతడు ఎరుగకుండుట అవసరమైయుండెను. దేవుడు తన కుమారుడు తప్పించుకొనునని అతనికి ఇదివరకే బయలుపరచియున్నయెడల, అతనియందు ఆసక్తియు స్థిరత్వమును ఉండకపోవును; అయితే తన స్వంత కుమారుని చంపవలెనని అతడు తలంచినప్పుడు, ఇదిగో అతని విధేయతకు సాక్ష్యము. అట్లయిన, తన కుమారుడు తనతో కూడ తిరిగి వచ్చునని అతడు ఎట్లు చెప్పుచున్నాడు? మనము దీనిని మరీ విచిత్రముగా ఎంచకూడదు. ఏలయనగా ఈ విధముగా మనము తీవ్రమైన ఆవేశములచే ఆశ్చర్యపడి ఒత్తిడి చేయబడినప్పుడు, పూర్తిగా తగని కొన్ని మాటలు మనచే జారిపోవును; ఒకదానితో ఒకటి కలిసిపోవును. కాబట్టి అబ్రాహాము, ఇంద్రియములు కలతపడిన మనుష్యునివలె కొద్దిగా మాట్లాడెను. తాను ఏమి చేయవలెనో అతనికి తెలియదని కాదు—ఏలయనగా అతడు తొందరపాటుతో కార్యము నడిపినయెడల, అది కూడ దేవునికి ఇష్టమైన సేవ చేయుటగా ఉండదు—అయితే దేవుడు తనకు ఆజ్ఞాపించినది చేయుటపై అబ్రాహాము తన ఆశలన్నిటిని ఎంతగా నిలిపియుండెనంటే, అతడు అక్కడ ఒక విధముగా పరవశుడైన వానివలె ఉండెనని నిశ్చయము.

దేవుడు బలపరచిన వారియందు దీనిని మనము చూచుచున్నాము. ఉదాహరణకు, ఒక మనుష్యుడు తన చావునకు పోవలసి వచ్చినయెడల, అతడు దానిని గూర్చి ఏమియు తలంచడు, ఎవరైనను దానిని గూర్చి తనతో మాట్లాడుటగాని తనను దాని నుండి మళ్లించుటగాని అతడు కోరడు; ఏలయనగా అతడు ఇట్లు లెక్క వేసికొనును: నేను ఇప్పుడు దేవుని యెదుట నిలువవలెను, అది తక్కినదంతయు మరువబడునట్లు చేయును. కాబట్టి మన తండ్రియైన అబ్రాహామునకు ఇట్లే జరిగెను; బలిని గూర్చి తాను ఏమి ప్రత్యుత్తరమీయవలెనో అతడు స్పష్టముగా తలంచలేదు, గాని—మనము దేవునికి బలి అర్పించుటకు పోవుదుము, మన అర్పణ చేసిన తరువాత తిరిగి వత్తుము అని మాత్రమే చెప్పుచున్నాడు. కాబట్టి ఈ విషయము ఇంతే. ఇప్పుడు అబ్రాహామును అతని కుమారుడును ఇంకను ముందుకు సాగిపోయిరని చెప్పబడినది. మోషే దీనిని రెండుమార్లు చెప్పుట కారణము లేకుండ కాదు—వారిద్దరును కలిసి నడిచిపోయిరి, తరువాత, వారు ఇంకను ముందుకు సాగిపోయిరి. వారు కలిసి నడిచిరని అతడు చెప్పినప్పుడు, తన కుమారునితో అబ్రాహామునకు ఎంతటి ఆవేశ తీవ్రత ఉండెనో మనకు తెలియజేయుటకే. ఏలయనగా కొన్నిమార్లు సహవాసము మనము అంతగా కదలింపబడకుండను కలతపడకుండను చేయును; అయితే ఒక మనుష్యుడు ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు, అప్పుడే అతడు మరింత ఎక్కువగా బాధపడును. ఇప్పుడు అబ్రాహాము తన కుమారునితో కూడ ఒంటరిగా నడచుచు ఈ విధముగా అతనిని నడిపించుచుండగా అక్కడ కనబడుచున్నాడు; దీని తరువాత కూడ, ఈ విధముగా ప్రత్యుత్తరమిచ్చి, అతడు ఇంకను ముందుకు సాగిపోవుచున్నాడు—ఇది అతనికి ఉండిన సద్గుణమును మరింత ఘనపరచుటకే; ఏలయనగా దేవుడు అతనిని నడిపించినంతవరకు అతడు ఎల్లప్పుడును తన మార్గమును కొనసాగించెను గనుక ఏదియు అతనిని ఎన్నడును తొలగింపలేదు. కాబట్టి అతడు పైనుండి ఎట్లు బలపరచబడెనో మనము చూచుచున్నాము; ఏలయనగా మనుష్యుని బట్టి అట్టి కష్టములను జయించుటలో అతడు అంతమునకు ఎన్నడును వచ్చియుండలేడు. కాబట్టి దేవుడు తన బల హస్తమును అతనికి చాపెను.

అయితే అతని విషయమై వ్రాయబడినది మన బోధ కొరకే; అనగా అబ్రాహాము మనవలెనే బలహీనుడైన మనుష్యుడైనను, దేవుడు అతనికి సహాయము చేసినందున, తన విశ్వాసమునకు విరుద్ధమైనదంతటిని జయించుటలో విఫలము కాలేదని మనము తెలిసికొనవలెను. నేడు మన బలహీనతను మనము ఒప్పుకొనునప్పుడు, అనేకులు చేయునట్లు దానివలన మనలను మనము ముఖస్తుతి చేసికొని, దానిని సాకుగా తీసికొనుటకు కాదు; అయితే అది మనలను ప్రేరేపించి, మనము దేవుని వేడుకొనునట్లును, మనకు కొదువైనదానికొరకు ఆయనవైపు చూచునట్లును, అపవాది ఈ వైపున ఆ వైపున మనలను చెరుపుటకును మన పగ్గములను త్రిప్పుటకును పన్నాగములు పన్నినప్పుడు కూడ మనము ఎల్లప్పుడును ఇంకను ముందుకు సాగునట్లును అటువంటి పట్టుదలతో మనము నడచునట్లును చేయవలెను. ఏలయనగా మూడు దినముల ప్రయాణమును గూర్చి ఇక్కడ చెప్పబడినది, దేవునికి ఎంతవరకు ఇష్టమో అంతవరకు మనము కొనసాగవలెనని మనకు చూపుటకే. మన శోధనలు కొన్నిమార్లు మూడు నెలలు, ఒక సంవత్సరము, పది సంవత్సరములు, మన జీవితమంతయు కూడ నిలుచునని నిజము; మనము దానిని కూడ సహింపవలెను. అయితే అబ్రాహాము ఇతర విధములుగా కూడ శోధింపబడెనని గమనింతము; అవును, తన జీవితమంతయు, ఏలయనగా తన కుమారుడైన ఇస్సాకును తిరిగి పొందిన తరువాత కూడ అతనికి ఇంకను విశ్రాంతి లేదు; అయితే ఒకే విధమైన శోధనయందు భయంకరమైన పోరాటములను మనము చూచుచున్నాము. కాబట్టి మనము దేవుని ప్రార్థించుటకును, అంతము లేకుండను విడువకుండను దినదినము కొనసాగుటకును ప్రేరేపింపబడుదము.

ఇంకను మనము తరువాత మరి సంపూర్ణముగా చూచు ఒక సంగతిని గమనింపవలెను—అనగా ఇస్సాకు విధేయత; ఏలయనగా నిజముగా అతడు తన స్వచ్ఛందమైన చిత్తముతోనే బలి అర్పింపబడవలసియుండెను, కనీసము దేవునికి అర్పణ చేయుటకు తన తండ్రికి అనుగుణముగా తన్ను తాను మలచుకొనవలెనను అభిమానము అతనికి ఉండవలెను. అందుచేతనే వారిద్దరును కలిసి నడిచిరనియు, ఇస్సాకు కట్టెలను మోసెననియు స్పష్టముగా చెప్పబడినది. కాబట్టి మనము మన ఆవేశములకు బలాత్కారము చేసి మనలను చెరపట్టుకొనవలసి వచ్చినను (మనము ఇదివరకు చెప్పినట్లు), అయినను మనము అయిష్టముగా దానికి తేబడకూడదు, అయితే నిష్కపటముగాను మన స్వచ్ఛందమైన చిత్తముతోను తేబడునంతగా దేవుని చిత్తమునకు సంపూర్ణముగా అనుగుణులగుట నేర్చుకొందము; ఏలయనగా ఈ పోరాటము విశ్వాసులందరియందు ఉండవలసియున్నది—అనగా వారికి అనేక విచారములు ఉన్నను, దేవుడు వారిని ఎంత తీవ్రముగా సాధన చేయించినను వారికి కొన్ని సందేహములు కొంత పశ్చాత్తాపమును కలిగినను, ఈ విధముగా ఆక్రమింపబడుటవలన కొన్నిమార్లు వారికి చిరాకు కలిగినను—చివరకు వారు దేవుని చిత్తమునకు తమ్మును తాము లోబరచుకొని అధీనపరచుకొనుటకు తీర్మానము చేసికొనవలెను; దానికి విరుద్ధమైన వారి ఆవేశములు, వారు ఆయనకు పూర్తిగా లోబడియుండుటకు ఆటంకము కాకూడదు; అందువలన వారు జీవమునందును మరణమునందును తమ స్వచ్ఛందమైన చిత్తముతోనే తమ్మును ఆయనకు అప్పగించుకొనవలెను.

ఉదాహరణ: మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు పరిశుద్ధుడైన పేతురుతో—నీవు వృద్ధుడవైనప్పుడు నీవు కోరని చోటికి వారు నిన్ను తీసికొనిపోదురు అని చెప్పుచున్నాడు (యోహాను 21:18). పరిశుద్ధుడైన పేతురు సువార్త కొరకు శ్రమపడినప్పుడు, అది బలవంతముగా ఈడ్వబడినవానివలెనో, ఇష్టము లేకనో, పళ్ళు కొరుకుచునో కాదనియు—అది అతని స్వచ్ఛందమైన చిత్తముతోనే జరిగెననియు, అతడు దేవునికి ఇష్టపూర్వకమైన బలిని అర్పించెననియు నిశ్చయము. అయినను మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు అతడు ఇష్టపూర్వకముగా పోడని చెప్పుచున్నాడు. కాబట్టి విశ్వాసులలో ద్వివిధమైన చిత్తము ఉండవలెనని చూడుడి; ఇవి పొసగని సంగతులు కావు. మన స్వభావమును బట్టి మనము ఎల్లప్పుడును దేవునికి విరోధముగా తిరుగబడుటకు ప్రేరేపింపబడుదుము. ఇదిగో చెడ్డదైన ఒక చిత్తము. ఇప్పుడు అది అణచబడవలెను, దానిని జయించు మరియొక చిత్తము మనకు ఉండవలెను; అందువలన మనము బ్రతికి, ఈలోగా ఆయన కాడిని తిరస్కరించుటకంటె, దేవుని చిత్తమునకు అనుగుణులగుటకు చనిపోవుటను ఎక్కువగా ప్రేమింపవలెను. కాబట్టి ఇస్సాకు తన తండ్రితో కూడ నడిచెననియు, వారు ఇంకను ముందుకు సాగిపోయిరనియు చెప్పబడిన దానిని గూర్చి మనము ఇంకను జ్ఞాపకముంచుకొనవలసినది ఇదియే. ఇప్పుడు మన దోషములను ఒప్పుకొనుచు మన మంచి దేవుని మహిమకు సాష్టాంగపడి, మనము వాటిని అసహ్యించుకొని, వాటిని విడిచి, వాటిని పూర్తిగా త్యజించునట్లు ఆయన వాటిని మనకు తెలియజేయవలెనని ఆయనను ప్రార్థింతము. ఈలోగా మన బలహీనతలయందు ఆయన మనలను ఎంతో సహనముతో భరించి, మన సేవ అపరిపూర్ణమైనదైనను, అందులో ఆయన న్యాయముగా గద్దింపదగిన అనేక సంగతులు ఉన్నను, దానిని ఆయన తనకు ఇష్టమైనదిగా ఎంచుటలో విఫలము కాకుండునట్లు ప్రార్థింతము. ఇక మిగిలిన విషయమున, మనకు అనుమతింపబడినదానికంటె ఎక్కువ చూచుటకు మన కన్నులను అతి కుతూహలముగా నిలుపకుండునట్లు, ఆయన మార్గదర్శకత్వమునకు మనలను పూర్తిగా అప్పగించుకొనుట నేర్చుకొందము; అయితే ఆయన పిలుచుచోటికి అనుసరించుట మాత్రమే మనము వెదకిన యెడలను, ఆయన మన ఎదుట ఉంచిన గమ్యమువైపు ఎల్లప్పుడును సాగిన యెడలను, ఆయన మన మార్గములకు ఎల్లప్పుడును మంచి ఫలితమును అనుగ్రహించుటకు మనము వేచియుందము. ఈ సంగతియే కాక, మొదలైనవి.