సత్క్రియలు మరియు పది ఆజ్ఞలు

గ్రంథము I. దేవుడు నిషేధించినది తప్ప మరి ఏ పాపమును లేనట్లే, దేవుడు ఆజ్ఞాపించినవి తప్ప మరి ఏ సత్క్రియలును లేవని మనము మొదట తెలిసికొనవలెను. కావున సత్క్రియలను తెలిసికొని చేయగోరువానికి దేవుని ఆజ్ఞలను తెలిసికొనుట తప్ప మరేమియు అక్కరలేదు. ఆ విధముగానే క్రీస్తు మత్తయి xixలో ఇలా చెప్పుచున్నాడు: "నీవు జీవములో ప్రవేశింపగోరినయెడల ఆజ్ఞలను గైకొనుము."

మరియు ఆ యౌవనుడు నిత్యజీవమును స్వతంత్రించుకొనుటకు తాను ఏమి చేయవలెనని మత్తయి xixలో ఆయనను అడిగినప్పుడు, క్రీస్తు పది ఆజ్ఞలు తప్ప మరేమియు అతని ఎదుట ఉంచలేదు. కావున మనము దేవుని ఆజ్ఞలను బట్టి సత్క్రియలను వేరుపరచుట నేర్చుకొనవలెను; క్రియల బాహ్య రూపమును బట్టి గాని, వాటి పరిమాణమును బట్టి గాని, వాటి సంఖ్యను బట్టి గాని, మనుష్యుల తీర్పును బట్టి గాని, మానవ చట్టమును ఆచారమును బట్టి గాని కాదు—మనము గ్రుడ్డివారమై దైవిక ఆజ్ఞలను తృణీకరించుచున్నందున, అట్లు జరిగియున్నట్లును ఇప్పటికిని జరుగుచున్నట్లును మనము చూచుచున్నాము.

II. సమస్త సత్క్రియలలో మొదటిదియు, అత్యున్నతమైనదియు, అత్యంత విలువైనదియు క్రీస్తునందు విశ్వాసమే; ఆయన యోహాను viలో చెప్పుచున్నట్లు. యూదులు ఆయనను: "మేము దేవుని క్రియలు చేయుటకు ఏమి చేయవలెను?" అని అడిగినప్పుడు, ఆయన: "ఆయన పంపినవానియందు మీరు విశ్వాసముంచుటయే దేవుని క్రియ" అని జవాబిచ్చెను.

మనము ఈ మాటను వినినప్పుడు గాని బోధించినప్పుడు గాని, దానిమీదుగా త్వరపడి వెళ్లిపోయి, అది చాలా చిన్న విషయమనియు చేయుటకు సులభమనియు ఎంచుచున్నాము; వాస్తవానికి మనము ఇక్కడ దీర్ఘకాలము ఆగి దానిని బాగుగా ధ్యానింపవలెను. ఏలయనగా ఈ క్రియలోనే సమస్త సత్క్రియలు చేయబడవలెను, మరియు ఒక అప్పువలె వాటి మంచితనపు ప్రవాహమును దీనినుండియే పొందవలెను.

మనుష్యులు దీనిని గ్రహించునట్లు మనము దీనిని ముక్కుసూటిగా చెప్పవలెను.

ప్రార్థించువారు, ఉపవసించువారు, ధర్మనిధులను స్థాపించువారు, ఇది అది చేయువారు, మనుష్యుల ఎదుట మంచి జీవితము గడుపువారు అనేకులను మనము చూచుచున్నాము; అయినను తాము చేయునది దేవునికి

ప్రీతికరమని వారు నిశ్చయముగా ఎరుగుదురా అని మీరు వారిని అడిగినయెడల, "లేదు" అని చెప్పుదురు; వారికి తెలియదు, లేదా వారు సందేహించుచున్నారు. మరియు వారిని దారితప్పించుచు, దీని విషయమై నిశ్చయముగా ఉండుట అవసరము లేదని చెప్పు మిక్కిలి పండితులైన కొందరు ఉన్నారు; అయినను మరొకవైపు, ఇదే మనుష్యులు సత్క్రియలను బోధించుట తప్ప మరేమియు చేయరు. ఇప్పుడు ఈ క్రియలన్నియు విశ్వాసమునకు వెలుపల చేయబడుచున్నవి, కావున అవి శూన్యములు, పూర్తిగా మృతములు. ఏలయనగా వారి మనస్సాక్షి దేవుని యెడల ఎలా నిలుచునో, ఎలా నమ్మునో, దానినుండి పెరుగు క్రియలును అలాగే ఉండును. ఇప్పుడు వారికి విశ్వాసము లేదు, దేవుని యెడల మంచి మనస్సాక్షి లేదు, కావున క్రియలకు వాటి శిరస్సు లేదు, వాటి జీవమంతయు మంచితనమంతయు శూన్యము. అందుచేతనే నేను విశ్వాసమును హెచ్చించి, విశ్వాసము లేకుండ చేయబడు అటువంటి క్రియలను త్రోసివేయునప్పుడు, నేను సత్క్రియలను నిషేధించుచున్నానని వారు నన్ను నిందించుచున్నారు; వాస్తవానికి నేను విశ్వాసము యొక్క నిజమైన సత్క్రియలను బోధించుటకు తీవ్రముగా ప్రయత్నించుచున్నాను.

III. వారు తమ వృత్తిలో పనిచేయునప్పుడు, నడచునప్పుడు, నిలుచునప్పుడు, తినునప్పుడు, త్రాగునప్పుడు, నిద్రించునప్పుడు, శరీర పోషణ కొరకు గాని సామాన్య సంక్షేమము కొరకు గాని సమస్త విధములైన క్రియలు చేయునప్పుడు, దానిని కూడ సత్క్రియగా ఎంచుదురా, అటువంటి క్రియలను బట్టి దేవుడు తమయందు ఆనందించునని నమ్ముదురా అని మీరు ఇంకను అడిగినయెడల, వారు "లేదు" అని చెప్పుదురని మీరు కనుగొందురు; మరియు వారు సత్క్రియలను ఎంత సంకుచితముగా నిర్వచించుదురంటే, అవి దేవాలయములో ప్రార్థించుట, ఉపవసించుట, భిక్షమిచ్చుట అనువాటిలో మాత్రమే ఇమిడియుండునట్లు చేయుదురు.

ఇతర క్రియలను వారు వ్యర్థమైనవిగా ఎంచి, దేవుడు వాటిని ఏమాత్రమును లక్ష్యపెట్టడని తలంచుచున్నారు. ఈ విధముగా తమ శాపగ్రస్తమైన అవిశ్వాసముచేత వారు దేవుని సేవను కుదించి తగ్గించుచున్నారు; ఆయన విశ్వాసములో చేయబడు, పలుకబడు, తలంపబడు సమస్త విషయముల చేతను సేవింపబడుచున్నాడు.

ఆలాగే ప్రసంగి 9 బోధించుచున్నది: "నీవు సంతోషముతో నీ మార్గమున పొమ్ము, తిని త్రాగుము, దేవుడు నీ క్రియలను అంగీకరించుచున్నాడని తెలిసికొనుము. నీ వస్త్రములు ఎల్లప్పుడు తెల్లగా ఉండనిమ్ము; నీ తలకు తైలము తక్కువ కానియ్యకుము.

నీ వ్యర్థమైన జీవితకాలమంతయు నీవు ప్రేమించు భార్యతో సంతోషముగా జీవించుము." "నీ వస్త్రములు ఎల్లప్పుడు తెల్లగా ఉండనిమ్ము," అనగా మన క్రియలన్నియు, అవి ఏవైనను, ఏ భేదమును లేకుండ మంచివిగా ఉండనిమ్ము. మరియు అవి దేవునికి ప్రీతికరములని నేను నిశ్చయముగా ఎరిగి నమ్మునప్పుడు అవి తెల్లగా ఉండును.

అప్పుడు నా ఆత్మ యొక్క శిరస్సుకు సంతోషకరమైన మనస్సాక్షి అను తైలము ఎన్నడును తక్కువ కాదు.

ఆలాగే క్రీస్తు యోహాను viiiలో ఇలా చెప్పుచున్నాడు: "ఆయనకు ఇష్టమైనవాటిని నేను ఎల్లప్పుడు చేయుచున్నాను." మరియు పరిశుద్ధ యోహాను I. యోహాను iiiలో ఇలా చెప్పుచున్నాడు: "మనము ఆయన ఎదుట మన హృదయములను ఆదరించుకొని మంచి ధైర్యము కలిగియుండగలిగినయెడల, మనము సత్యసంబంధులమని దీనివలన ఎరుగుదుము. మరియు మన హృదయము మనలను దోషులుగా తీర్చినను లేదా మనలను కలవరపెట్టినను, దేవుడు మన హృదయముకంటె గొప్పవాడు; మరియు మనము ఆయన ఆజ్ఞలను గైకొని ఆయన దృష్టికి ఇష్టమైనవాటిని చేయుచున్నాము గనుక, మనమేమి అడిగినను దానిని ఆయన వలన పొందుదుమను ధైర్యము మనకు కలదు."

మరియు: "దేవుని మూలముగా పుట్టిన ప్రతివాడు, అనగా దేవునియందు విశ్వాసముంచి నమ్మిక ఉంచు ప్రతివాడు, పాపము చేయడు, పాపము చేయలేడు." మరియు కీర్తనలు 34: "ఆయనయందు నమ్మిక ఉంచువారిలో ఎవడును పాపము చేయడు." మరియు కీర్తనలు iiలో: "ఆయనయందు నమ్మిక ఉంచువారందరు ధన్యులు." ఇది సత్యమైనయెడల, వారు చేయునదంతయు మంచిదై యుండవలెను, లేదా వారు చేయు చెడుగు త్వరగా క్షమింపబడవలెను. కావున చూడుడి, నేను విశ్వాసమును ఇంత గొప్పగా ఎందుకు హెచ్చించుచున్నానో, సమస్త క్రియలను దానిలోనికి ఎందుకు లాగుచున్నానో, దానినుండి ప్రవహింపని సమస్త క్రియలను ఎందుకు త్రోసివేయుచున్నానో.

IV. ఇప్పుడు ప్రతివాడును తాను మంచిదైనది చేయునప్పుడును మంచిది కానిది చేయునప్పుడును తనకు తానే గమనించి చెప్పగలడు; ఏలయనగా అది దేవునికి ప్రీతికరమని తన హృదయము నమ్మకముతో ఉన్నట్లు అతడు కనుగొనినయెడల, ఆ క్రియ ఒక గడ్డిపోచను ఏరుకొనునంత చిన్న విషయమైనను మంచిదే. నమ్మకము లేనియెడల, లేదా అతడు సందేహించినయెడల, ఆ క్రియ మృతులందరిని లేపినను, ఆ మనుష్యుడు తన్ను తాను కాల్చబడుటకు అప్పగించుకొనినను, అది మంచిది కాదు. ఇది పరిశుద్ధ పౌలు బోధ, రోమీయులకు 14: "విశ్వాసమూలముగా గాని విశ్వాసములో గాని చేయబడనిది ఏదో అది పాపము." ముఖ్య క్రియయగు విశ్వాసమే గాని, మరి ఏ క్రియయు కాదు, మనకు "క్రీస్తునందు విశ్వాసులు" అను పేరును ఇచ్చినది. ఏలయనగా ఇతర క్రియలన్నిటిని అన్యుడు, యూదుడు, టర్కు, పాపి కూడ చేయగలడు; కాని తాను దేవునికి ప్రీతికరుడనని స్థిరముగా నమ్ముట కృపచేత వెలిగింపబడి బలపరచబడిన క్రైస్తవునికి మాత్రమే సాధ్యము.

ఈ మాటలు వింతగా కనబడుటకును, వీటిని బట్టి కొందరు నన్ను అబద్ధ బోధకుడని పిలుచుటకును కారణమేమనగా, మనుష్యులు గ్రుడ్డి తర్కమును అన్యుల మార్గములను వెంబడించి, విశ్వాసమును ఇతర సద్గుణములకు పైగా కాక వాటి ప్రక్కన ఉంచి, ఇతర సద్గుణముల క్రియలన్నిటికి వేరుగా దానికి ఒక స్వంత క్రియను ఇచ్చిరి; అయితే విశ్వాసము మాత్రమే ఇతర క్రియలన్నిటిని మంచివిగాను, అంగీకారయోగ్యమైనవిగాను, యోగ్యమైనవిగాను చేయుచున్నది—ఏలయనగా అది దేవునియందు నమ్మిక ఉంచి, మనుష్యుడు చేయునవన్నియు తనకొరకు బాగుగా చేయబడినవని సందేహింపదు.

నిజముగా, వారు విశ్వాసమును ఒక క్రియగా ఉండనియ్యక, వారు చెప్పునట్లు, దానిని ఒక అలవాటుగా చేసిరి; అయితే లేఖనము విశ్వాసమునకు మాత్రమే తప్ప మరి ఏ క్రియకును మంచి దైవిక క్రియ అను పేరును ఇయ్యదు.

కావున వారు గ్రుడ్డివారై గ్రుడ్డివారికి మార్గదర్శకులైనందుకు ఆశ్చర్యము లేదు. మరియు ఈ విశ్వాసము వెంటనే తనతోకూడ ప్రేమను, సమాధానమును, సంతోషమును, నిరీక్షణను తెచ్చును. ఏలయనగా దేవుడు తనయందు నమ్మిక ఉంచువానికి వెంటనే తన ఆత్మను అనుగ్రహించును, పరిశుద్ధ పౌలు గలతీయులతో చెప్పినట్లు: "మీరు మీ సత్క్రియలను బట్టి ఆత్మను పొందలేదు గాని, దేవుని వాక్యమును నమ్మినప్పుడే పొందితిరి."

V. ఈ విశ్వాసములో సమస్త క్రియలు సమానమగును, ఒకటి మరొకదానివలె ఉండును; క్రియల మధ్య సమస్త భేదములు—అవి గొప్పవైనను, చిన్నవైనను, పొట్టివైనను, పొడవైనను, కొన్నైనను, అనేకమైనను—తొలగిపోవును. ఏలయనగా క్రియలు వాటి నిమిత్తమే కాదు గాని, విశ్వాసము నిమిత్తమే అంగీకరింపబడుచున్నవి; ఆ విశ్వాసము ఒక్కటే, అవి ఎన్ని రకములైనను ఎన్ని విధములైనను, ఏ భేదమును లేకుండ ప్రతి ఒక్క క్రియయందును ఉండి, పనిచేసి, జీవించుచున్నది—శరీరము యొక్క అవయవములన్నియు శిరస్సు నుండి జీవించి, పనిచేసి, తమ పేరును పొందునట్లును, శిరస్సు లేకుండ ఏ అవయవమును జీవింపలేనట్లును, పనిచేయలేనట్లును, పేరు కలిగియుండలేనట్లును.

దీనినుండి ఇంకను ఏమి తేలుచున్నదనగా, ఈ విశ్వాసములో జీవించు క్రైస్తవునికి సత్క్రియల బోధకుడు అవసరము లేదు, గాని చేయుటకు తనకు ఏది కనబడునో దానిని అతడు చేయును, అంతయు బాగుగా చేయబడును; సమూయేలు సౌలుతో చెప్పినట్లు: "యెహోవా ఆత్మ నీమీదికి వచ్చును, నీవు వేరొక మనుష్యుడవుగా మార్చబడుదువు; అప్పుడు సమయము నీకు అనుకూలపడినట్లు చేయుము; దేవుడు నీకు తోడైయున్నాడు." అలాగే సమూయేలు తల్లియైన పరిశుద్ధ అన్నాను గూర్చి మనము చదువుచున్నాము: "తనకు దేవుని కృపను వాగ్దానము చేసిన యాజకుడైన ఏలీని ఆమె నమ్మినప్పుడు, ఆమె సంతోషముతోను సమాధానముతోను ఇంటికి వెళ్లెను, అప్పటినుండి ఇక ఇటు అటు తిరుగలేదు," అనగా ఏమి జరిగినను, అది ఆమెకు అంతయు ఒక్కటే. పరిశుద్ధ పౌలు కూడ ఇలా చెప్పుచున్నాడు: "క్రీస్తు ఆత్మ ఎక్కడ ఉండునో, అక్కడ అంతయు స్వతంత్రము." ఏలయనగా విశ్వాసము తనను తాను ఏ క్రియకును బంధింపబడనియ్యదు, ఏ క్రియయు తననుండి తీసివేయబడుటకు అనుమతింపదు, గాని మొదటి కీర్తన చెప్పునట్లు, "అతడు తన కాలమందు తన ఫలమును ఫలించును," అనగా సహజముగానే.

VI. దీనిని మనము ఒక సాధారణ మానవ ఉదాహరణలో చూడవచ్చును. ఒక పురుషుడును ఒక స్త్రీయు ఒకరినొకరు ప్రేమించుకొని ఒకరియందొకరు ఆనందించి, తమ ప్రేమను పూర్తిగా నమ్మినప్పుడు, వారు ఎలా ప్రవర్తింపవలెనో, ఏమి చేయవలెనో, ఏమి మానవలెనో, ఏమి చెప్పవలెనో, ఏమి చెప్పకూడదో, ఏమి తలంచవలెనో వారికి ఎవరు బోధించుదురు? నమ్మకము ఒక్కటే వారికి ఇదంతయు, ఇంకా ఎక్కువను బోధించును. వారు క్రియలలో ఏ భేదమును చూపరు: గొప్పదానిని, దీర్ఘమైనదానిని, ఎక్కువైనదానిని, చిన్నదానిని, పొట్టిదానిని, కొద్దిదానిని చేసినంత సంతోషముగానే చేయుదురు, దీనికి విరుద్ధముగాను; మరియు అదియు సంతోషకరమైన, సమాధానకరమైన, నమ్మకముగల హృదయములతో; ప్రతివాడును మరొకనికి స్వతంత్ర సహచరుడు. కాని సందేహము ఉన్న చోట, ఏది శ్రేష్ఠమో అని వెదకబడును; అప్పుడు మనుష్యుడు అనుగ్రహమును సంపాదించుకొనగల క్రియల భేదము ఊహింపబడును; అయినను అతడు బరువైన హృదయముతోను గొప్ప అయిష్టముతోను దానిని చేయును; అతడు చెరపట్టబడినవానివలె, సగముకంటె ఎక్కువ నిరాశలో ఉండి, తరచుగా తనను తాను వెఱ్ఱివానిగా చేసికొనును.

ఆలాగే దేవుని యెడల ఈ నమ్మకములో జీవించు క్రైస్తవుడు, సమస్తమును ఎరుగును, సమస్తమును చేయగలడు, చేయవలసిన సమస్తమును చేపట్టును, మరియు ప్రతిదానిని సంతోషముగాను స్వేచ్ఛగాను చేయును; అనేక పుణ్యములను సత్క్రియలను పోగుచేసికొనుటకు కాదు గాని, దానిచేత దేవునికి ప్రీతి కలిగించుట అతనికి ఆనందము గనుక; మరియు తన సేవ

దేవునికి ప్రీతికరమైనదని తృప్తిపొంది, అతడు దేవుని పూర్తిగా ఉచితముగా సేవించును. మరొకవైపు, దేవునితో ఏకమనస్సు లేనివాడు, లేదా సందేహించువాడు, తాను ఏ విధముగా చాలినంత చేసి అనేక క్రియలతో దేవుని కదిలింపగలడో అని వెదకుచు చింతించుచుండును. అతడు కంపోస్టెల్లాలోని పరిశుద్ధ యాకోబు వద్దకు, రోమునకు, యెరూషలేమునకు, ఇటు అటు పరుగెత్తును; పరిశుద్ధ బ్రిజిత్ ప్రార్థనను మిగిలినవాటిని ప్రార్థించును; ఈ దినమున ఆ దినమున ఉపవసించును; ఇక్కడ ఒప్పుకోలు చేయును, అక్కడ ఒప్పుకోలు చేయును; ఈ మనుష్యుని ఆ మనుష్యుని ప్రశ్నించును; అయినను సమాధానము కనుగొనడు. అతడు ఇదంతయు గొప్ప ప్రయాసతోను, నిరాశతోను, హృదయ అయిష్టముతోను చేయును; కావున లేఖనములు అటువంటి క్రియలను హెబ్రీ భాషలో Avenama, అనగా ప్రయాసయు కష్టమును, అని సరిగానే పిలుచుచున్నవి. మరియు అప్పుడు సైతము అవి సత్క్రియలు కావు, అన్నియు వ్యర్థమైపోవును. అనేకులు దానిచేత వెఱ్ఱివారైరి; వారి భయము వారిని సమస్త విధములైన దురవస్థలోనికి తెచ్చెను. వీరిని గూర్చి సొలొమోను జ్ఞానగ్రంథము vలో ఇలా వ్రాయబడియున్నది: "మేము తప్పు మార్గములో మమ్మును మేము అలయగొట్టుకొంటిమి; మరియు

మార్గము లేని అరణ్యముల గుండా వెళ్లితిమి; అయితే ప్రభువు మార్గమును మేము ఎరుగలేదు, నీతిసూర్యుడు మామీద ఉదయింపలేదు."

VII. ఈ క్రియలలో విశ్వాసము ఇంకను స్వల్పముగాను బలహీనముగాను ఉన్నది; మనము ఇంకను అడుగుదము: వారు శరీరములో, ఆస్తిలో, ఘనతలో, స్నేహితులలో, లేదా తమకున్న దేనిలోనైనను శ్రమపడునప్పుడు తాము దేవునికి ప్రీతికరులమని నమ్ముదురా, మరియు తమ శ్రమలను కష్టములను—అవి చిన్నవైనను గొప్పవైనను—దేవుడు తన కనికరముచేత తమకొరకు నియమించుచున్నాడని నమ్ముదురా? మన సమస్త ఇంద్రియములకును తర్కమునకును ఆయన కోపముగా ఉన్నట్లు కనబడునప్పుడు దేవునియందు నమ్మిక ఉంచుటయు, మనము అనుభవించుదానికంటె ఎక్కువ నమ్మకము ఆయనయందు కలిగియుండుటయు—ఇదే నిజమైన బలము. ఇక్కడ ఆయన దాగియున్నాడు, పరమగీతములో పెండ్లికుమార్తె చెప్పునట్లు: "ఇదిగో అతడు మా గోడ వెనుక నిలుచుచున్నాడు, కిటికీలలోనుండి చూచుచున్నాడు"; అనగా ఒక గోడవలె, అవును, రాతి గోడవలె మనలను ఆయననుండి వేరుపరచు శ్రమల మధ్య ఆయన దాగి నిలుచుచున్నాడు; అయినను ఆయన నన్ను చూచుచు నన్ను విడిచిపెట్టడు, ఏలయనగా ఆయన నిలుచుండి కృపతో సహాయము చేయుటకు సిద్ధముగా ఉన్నాడు, మరియు మసకబారిన విశ్వాసము అను కిటికీ గుండా తనను తాను కనబడనిచ్చుచున్నాడు. మరియు యిర్మీయా విలాపవాక్యములలో ఇలా చెప్పుచున్నాడు: "ఆయన మనుష్యులను త్రోసివేయును, కాని ఇష్టపూర్వకముగా అట్లు చేయడు."

ఈ విశ్వాసమును వారు ఏమాత్రమును ఎరుగరు, మరియు దేవుడు తమను విడిచిపెట్టి తమకు శత్రువాయెనని తలంచి నిరాశ చెందుదురు; వారు తమ కీడుల నిందను మనుష్యులమీదను అపవాదులమీదను మోపుదురు, దేవునియందు వారికి ఏమాత్రమును నమ్మకము లేదు. ఈ కారణముచేతనే వారి శ్రమ ఎల్లప్పుడు వారికి అభ్యంతరకరమైనదిగాను హానికరమైనదిగాను ఉండును; అయినను వారు వెళ్లి, తాము తలంచునట్లు, కొన్ని సత్క్రియలు చేయుదురు, తమ అవిశ్వాసమును గ్రహింపరు. కాని అటువంటి శ్రమలో దేవునియందు నమ్మిక ఉంచి, ఆయనయందు మంచి స్థిరమైన నమ్మకమును నిలుపుకొని, ఆయన తమయందు ఆనందించుచున్నాడని నమ్మువారు, తమ శ్రమలలోను బాధలలోను విలువైన పుణ్యములను అత్యంత అరుదైన సంపదలను తప్ప మరేమియు చూడరు; వాటి విలువను ఎవడును అంచనా వేయలేడు. ఏలయనగా ఇతరులు అత్యంత అవమానకరమని తలంచు సమస్తమును విశ్వాసమును నమ్మకమును దేవుని ఎదుట విలువైనవిగా చేయును; కావున మరణమును గూర్చి సైతము కీర్తనలు cxviలో ఇలా వ్రాయబడియున్నది: "యెహోవా దృష్టికి ఆయన పరిశుద్ధుల మరణము విలువైనది." మరియు ఈ దశలో నమ్మకమును విశ్వాసమును మొదటి దశలో కంటె మేలైనవిగాను, ఉన్నతమైనవిగాను, బలమైనవిగాను ఉన్నట్లే, అదే విధముగాను అదే స్థాయిలోను ఈ విశ్వాసములో భరింపబడు శ్రమలు విశ్వాసము యొక్క సమస్త క్రియలను మించును. కావున అటువంటి క్రియలకును శ్రమలకును మధ్య అపరిమితమైన భేదము కలదు, శ్రమలు అనంతముగా మేలైనవి.

VIII. వీటన్నిటికి మించి విశ్వాసము యొక్క అత్యున్నత దశ కలదు; అది దేవుడు మనస్సాక్షిని లౌకిక శ్రమలతో మాత్రమే కాక, మరణము, నరకము, పాపముతో శిక్షించి, నిత్యము శిక్షావిధి చేసి కోపపడుట తన చిత్తమైనట్లు, కృపను కనికరమును నిరాకరించునప్పుడు. దీనిని కొద్దిమంది మనుష్యులే అనుభవించుదురు, కాని దావీదు కీర్తనలు viలో ఇలా మొఱ్ఱపెట్టుచున్నాడు: "యెహోవా, నీ కోపముతో నన్ను గద్దింపకుము." అటువంటి సమయములలో దేవుడు తన కనికరములో మనయందు ఆనందించుచున్నాడని నమ్ముట, సృష్టి చేతను సృష్టియందును చేయబడగల అత్యున్నత క్రియ; కాని క్రియల ద్వారా నీతిమంతులమనుకొనువారును సత్క్రియలు చేయువారును దీనిని గూర్చి ఏమియు ఎరుగరు. ఏలయనగా వారు తమ క్రియలలో నిశ్చయముగా లేనంతకాలము, విశ్వాసము యొక్క అత్యల్ప మెట్టుమీద సైతము సందేహించుచున్నంతకాలము, ఇక్కడ వారు దేవుని నుండి మేలును కృపను ఎలా ఎదురుచూడగలరు?

ఈ విధముగా నేను, నేను చెప్పినట్లు, ఎల్లప్పుడు విశ్వాసమును స్తుతించి, అటువంటి విశ్వాసము లేకుండ చేయబడు సమస్త క్రియలను త్రోసివేసితిని; దానిచేత సమస్త సన్యాస గృహములు, దేవాలయములు, గృహములు, అల్ప వర్గములు ఉన్నత వర్గములు నిండిపోయియున్న అబద్ధమైన, డాంబికమైన, పరిసయ్య సంబంధమైన, అవిశ్వాసపు సత్క్రియల నుండి మనుష్యులను నడిపించి, నిజమైన, యథార్థమైన, పూర్తిగా మంచివైన, విశ్వాసపూర్వకమైన క్రియలకు వారిని నడిపించుటకే.

ఇందులో మోషే ధర్మశాస్త్రము నిర్ణయించినట్లు డెక్క చీలని అపవిత్ర మృగములు తప్ప మరెవరును నన్ను వ్యతిరేకింపరు; వారు సత్క్రియల మధ్య ఏ భేదమును సహింపక, బరువుగా నడచుచుందురు: వారు ప్రార్థించి, ఉపవసించి, ధర్మనిధులు స్థాపించి, ఒప్పుకోలుకు వెళ్లి, చాలినంత చేసినయెడల చాలు, అంతయు మంచిదగును—ఇదంతటిలో దేవుని కృపయందును ఆమోదమునందును వారికి ఏ విశ్వాసము లేకపోయినను. నిజముగా, అటువంటి నమ్మకము ఏమియు లేకుండ అనేకమైన, గొప్పవైన, దీర్ఘమైన క్రియలను చేసినప్పుడు, వారు ఆ క్రియలనే అన్నిటికంటె శ్రేష్ఠమైనవిగా ఎంచుదురు, మరియు క్రియలు చేయబడిన తరువాతనే మేలును ఎదురుచూచుదురు; ఈ విధముగా వారు తమ నమ్మకమును దైవిక అనుగ్రహముపై కాక, తాము చేసిన క్రియలపై, అనగా ఇసుకపై నీటిపై కట్టుదురు; దానినుండి వారు చివరకు ఘోరమైన పతనము పొందవలెను, క్రీస్తు మత్తయి viiలో చెప్పినట్లు. మన నమ్మకము ఆధారపడియున్న ఈ సదుద్దేశమును అనుగ్రహమును దేవదూతలు క్రిస్మస్ రాత్రి పరలోకము నుండి గానము చేసినప్పుడు ప్రకటించిరి: "Gloria in excelsis Deo,

సర్వోన్నతమైన స్థలములలో దేవునికి మహిమ, భూమిమీద సమాధానము, మనుష్యునికి కృపగల అనుగ్రహము."

IX. ఇప్పుడు ఇది మొదటి ఆజ్ఞ యొక్క క్రియ; అది ఇలా ఆజ్ఞాపించుచున్నది: "నీకు వేరొక దేవతలు ఉండకూడదు," దీని అర్థము: "నేను ఒక్కడనే దేవుడను గనుక, నీవు నీ సమస్త నమ్మకమును, నమ్మికను, విశ్వాసమును నామీద మాత్రమే ఉంచవలెను, మరి ఎవనిమీదను కాదు." ఏలయనగా నీవు ఆయనను పెదవులతో మాత్రమే దేవుడని పిలిచినను, లేదా మోకాళ్లతో గాని శరీర సంజ్ఞలతో గాని ఆయనను ఆరాధించినను, అది ఒక దేవుని కలిగియుండుట కాదు; గాని నీవు హృదయముతో ఆయనయందు నమ్మిక ఉంచి, క్రియలలోనైనను శ్రమలలోనైనను, జీవములోనైనను మరణములోనైనను, సంతోషములోనైనను దుఃఖములోనైనను, సమస్త మేలు, కృప, అనుగ్రహము కొరకు ఆయన వైపు చూచినయెడలనే అది దేవుని కలిగియుండుట; ప్రభువైన క్రీస్తు అన్యస్త్రీతో చెప్పినట్లు,

యోహాను 4: "నేను నీతో చెప్పుచున్నాను, దేవుని ఆరాధించువారు ఆత్మతోను సత్యముతోను ఆయనను ఆరాధింపవలెను."

మరియు హృదయములో లోతుగా ఉన్న ఈ విశ్వాసము, విశ్వసనీయత, నమ్మకము మొదటి ఆజ్ఞ యొక్క నిజమైన నెరవేర్పు; ఇది లేకుండ ఈ ఆజ్ఞను తృప్తిపరచగల మరి ఏ క్రియయు లేదు.

మరియు ఈ ఆజ్ఞ సర్వప్రథమమైనదియు, అత్యున్నతమైనదియు, శ్రేష్ఠమైనదియు అయియుండి, దానినుండి ఇతర ఆజ్ఞలన్నియు బయలువెడలి, దానియందు ఉనికి కలిగి, దానిచేత నిర్దేశింపబడి కొలువబడునట్లే, దాని క్రియయు, అనగా అన్ని సమయములలో దేవుని అనుగ్రహమునందు విశ్వాసము లేదా నమ్మకము, సర్వప్రథమమైనదియు, అత్యున్నతమైనదియు, శ్రేష్ఠమైనదియు; దానినుండి ఇతర క్రియలన్నియు బయలువెడలి, ఉనికి కలిగి, నిలిచి, నిర్దేశింపబడి, కొలువబడవలెను. దీనితో పోల్చినయెడల, ఇతర క్రియలు, మొదటి ఆజ్ఞ లేకుండ ఇతర ఆజ్ఞలు ఉన్నట్లును, దేవుడే లేనట్లును ఉండును. కావున పరిశుద్ధ అగస్టీను మొదటి ఆజ్ఞ యొక్క క్రియలు విశ్వాసము, నిరీక్షణ, ప్రేమ అని బాగుగా చెప్పుచున్నాడు. నేను పైన చెప్పినట్లు, అటువంటి విశ్వాసమును నమ్మకమును తమతోకూడ ప్రేమను నిరీక్షణను తెచ్చును. అంతేకాదు, మనము దానిని సరిగా చూచినయెడల, ప్రేమయే మొదటిది, లేదా విశ్వాసముతో అదే క్షణమున వచ్చును. ఏలయనగా ఆయన నాయెడల అనుగ్రహము చూపి నన్ను ప్రేమింపగోరుచున్నాడని నేను తలంచనియెడల, నేను దేవునియందు నమ్మిక ఉంచలేను; అది నన్ను క్రమముగా ఆయనను ప్రేమించుటకును, హృదయపూర్వకముగా ఆయనయందు నమ్మిక ఉంచుటకును, సమస్త మేలుల కొరకు ఆయన వైపు చూచుటకును నడిపించును.

X. ఇప్పుడు నీవే చూచుచున్నావు: అన్ని సమయములలో దేవునియందు నమ్మిక ఉంచక, తమ సమస్త క్రియలలోను శ్రమలలోను, జీవములోను మరణములోను, ఆయన అనుగ్రహమునందును కృపయందును సదుద్దేశమునందును నమ్మిక ఉంచక, ఇతర విషయములలో గాని తమలో గాని ఆయన అనుగ్రహమును వెదకువారందరు, ఈ ఆజ్ఞను గైకొనుట లేదు, నిజమైన విగ్రహారాధన చేయుచున్నారు—వారు ఇతర ఆజ్ఞలన్నిటి క్రియలను చేసినను, దానికి తోడు సమస్త పరిశుద్ధుల ప్రార్థనలు, ఉపవాసములు, విధేయత, ఓర్పు, పవిత్రత, నిర్దోషత్వము అన్నియు కలిపి కలిగియున్నను సరే. ఏలయనగా ముఖ్య క్రియ అక్కడ లేదు; అది లేకుండ ఇతరములన్నియు వెనుక ఏమియు లేని కేవల వేషము, ఆడంబరము, నటన మాత్రమే; వాటిని గూర్చి క్రీస్తు

మత్తయి viiలో మనలను హెచ్చరించుచున్నాడు: "అబద్ధ ప్రవక్తలను గూర్చి జాగ్రత్తపడుడి; వారు గొఱ్ఱెల చర్మములు వేసికొని మీయొద్దకు వత్తురు."

తమ అనేక సత్క్రియలతో, వారు చెప్పునట్లు, దేవుని తమకు అనుకూలునిగా చేసికొనగోరువారును, ఆయన తన కృపను అనుగ్రహమును ఉచితముగా ఇయ్యనొల్లని చిల్లర వర్తకుడైనట్లు లేదా దినకూలివాడైనట్లు, దేవుని కృపను ఆయనయొద్ద కొనగోరువారును అందరు అటువంటివారే. వీరు భూమిమీద అత్యంత వక్రబుద్ధిగల ప్రజలు, వీరు సరియైన మార్గమునకు అతి కష్టముగా గాని ఎన్నడును గాని మార్చబడరు. ఆపదలో ఇటు అటు పరుగెత్తుచు, దేవుని నుండి తప్ప—ఆయన నుండియే దానిని వెదకవలెనని వారికి అత్యంత గట్టిగా ఆజ్ఞాపింపబడియున్నను—ప్రతిచోటను సలహాను సహాయమును వెదకువారందరును అటువంటివారే; వీరిని ప్రవక్తయైన యెషయా యెషయా ixలో ఇలా గద్దించుచున్నాడు: "వెఱ్ఱి జనులు తమను కొట్టినవాని వైపు తిరుగరు"; అనగా దేవుడు వారిని కొట్టి వారిమీదికి శ్రమలను సమస్త విధములైన కష్టములను పంపెను, వారు ఆయన వద్దకు పరుగెత్తి ఆయనయందు నమ్మిక ఉంచవలెనని. కాని వారు ఆయనను విడిచి మనుష్యుల వద్దకు పరుగెత్తుదురు, ఒకసారి ఐగుప్తునకు, ఒకసారి అష్షూరునకు, బహుశా అపవాది వద్దకు కూడ; మరియు అటువంటి విగ్రహారాధనను గూర్చి అదే ప్రవక్తలోను రాజుల గ్రంథములలోను చాలా వ్రాయబడియున్నది. పరిశుద్ధులుగా కనబడు వేషధారులందరు కష్టములో ఉన్నప్పుడు వారి మార్గము కూడ ఇదే: వారు దేవుని వద్దకు పరుగెత్తరు, గాని ఆయననుండి పారిపోయి, తమ స్వంత ప్రయత్నముల ద్వారా గాని మానవ సహాయము ద్వారా గాని తమ కష్టమును ఎలా వదిలించుకొనవలెనో అని మాత్రమే తలంచుదురు; అయినను తమను తాము భక్తిగల ప్రజలుగా ఎంచుకొందురు, ఇతరులును తమను అట్లు ఎంచునట్లు చేయుదురు.

XI. పరిశుద్ధ పౌలు అనేక స్థలములలో దీనినే ఉద్దేశించుచున్నాడు; అక్కడ అతడు విశ్వాసమునకు ఎంతో ఆరోపించుచు ఇలా చెప్పుచున్నాడు: Justus ex fide sua vivit, "నీతిమంతుడు తన విశ్వాసము నుండి తన జీవమును పొందును," మరియు విశ్వాసమే అతడు దేవుని ఎదుట నీతిమంతునిగా ఎంచబడుటకు కారణము. నీతి విశ్వాసమునందు ఇమిడియున్నయెడల, విశ్వాసము సమస్త ఆజ్ఞలను నెరవేర్చి సమస్త క్రియలను నీతిగలవిగా చేయుచున్నదని స్పష్టము, ఏలయనగా దేవుని సమస్త ఆజ్ఞలను గైకొనువాడు తప్ప ఎవడును నీతిమంతునిగా తీర్చబడడు. మరియు, విశ్వాసము లేకుండ క్రియలు దేవుని ఎదుట ఎవనిని నీతిమంతునిగా తీర్చలేవు. అపొస్తలుడు క్రియలను ఎంత పూర్తిగాను నిర్ద్వంద్వముగాను త్రోసివేసి విశ్వాసమును స్తుతించుచున్నాడంటే, కొందరు అతని మాటలకు అభ్యంతరపడి: "సరే, అయితే మేము ఇక సత్క్రియలు చేయము" అని చెప్పుదురు—అతడు అటువంటి మనుష్యులను తప్పిపోయినవారుగాను మూర్ఖులుగాను ఖండించుచున్నను.

మనుష్యులు ఇప్పటికిని అలాగే చేయుచున్నారు. విశ్వాసము లేకుండ పూర్తిగా చేయబడు మన కాలపు గొప్ప డాంబికపు క్రియలను మనము త్రోసివేయునప్పుడు, వారు ఇలా చెప్పుదురు: మనుష్యులు నమ్మవలెనే గాని ఏ మంచియు చేయకూడదు.

ఏలయనగా నేడు వారు మొదటి ఆజ్ఞ యొక్క క్రియలు ఇవి అని చెప్పుచున్నారు: పాడుట, చదువుట, ఆర్గన్ వాయించుట, మిస్సా చదువుట, ప్రాతఃకాల సాయంకాల ప్రార్థనలను ఇతర గడియల ప్రార్థనలను చెప్పుట, దేవాలయములను, బలిపీఠములను, సన్యాస గృహములను స్థాపించి అలంకరించుట, గంటలను, ఆభరణములను, వస్త్రములను, అలంకార వస్తువులను, ఐశ్వర్యములను పోగుచేయుట, రోమునకును పరిశుద్ధుల వద్దకును పరుగెత్తుట. ఇంకను, మనము అలంకరించుకొని వంగి నమస్కరించి, మోకాళ్లూని, జపమాలను కీర్తనల గ్రంథమును ప్రార్థించినప్పుడు—అదియు ఒక విగ్రహము ఎదుట కాదు, దేవుని పరిశుద్ధ సిలువ ఎదుట గాని ఆయన పరిశుద్ధుల చిత్రముల ఎదుట గాని—దీనిని మనము దేవుని

ఘనపరచుట ఆరాధించుట అనియు, మొదటి ఆజ్ఞ ప్రకారము "వేరొక దేవతలు లేకుండుట" అనియు పిలుచుచున్నాము; అయితే ఈ పనులను వడ్డీ వ్యాపారులు, వ్యభిచారులు, సమస్త విధములైన పాపులును చేయగలరు, ప్రతిదినము చేయుచున్నారు.

నిశ్చయముగా, ఈ పనులు దేవునికి ప్రీతికరములని మనము నమ్ము అటువంటి విశ్వాసముతో చేయబడినయెడల, అవి స్తుతింపదగినవే—వాటి సుగుణమును బట్టి కాదు, గాని అటువంటి విశ్వాసమును బట్టి; దానికి, ముందు చెప్పినట్లు, సమస్త క్రియలు సమాన విలువగలవి. కాని దేవుడు మనయెడల కృపగలవాడనియు మనయందు ఆనందించుచున్నాడనియు మనము సందేహించినయెడల లేదా నమ్మనియెడల, లేదా మన క్రియల ద్వారాను వాటి తరువాతను మాత్రమే ఆయనకు ప్రీతికరులమగుదుమని గర్వముతో ఎదురుచూచినయెడల, అది అంతయు కేవల మోసమే—బాహ్యముగా దేవుని ఘనపరచుచు, కాని అంతరంగములో స్వార్థమును అబద్ధ దేవునిగా నిలువబెట్టుచు. అందుచేతనే నేను అటువంటి క్రియల ప్రదర్శనకు, వైభవమునకు, అధిక సంఖ్యకు వ్యతిరేకముగా అంత తరచుగా మాటలాడి వాటిని త్రోసివేసితిని; ఏలయనగా అవి సందేహములో గాని విశ్వాసము లేకుండ గాని చేయబడుట మాత్రమే కాక, వెయ్యిమందిలో ఒక్కడైనను తన నమ్మకమును క్రియలమీద ఉంచకుండ, వాటిచేత

దేవుని అనుగ్రహమును సంపాదించి ఆయన కృపను ముందుగానే పొందవలెనని ఎదురుచూడకుండ ఉండడని పగటివలె స్పష్టముగా ఉన్నది; ఈ విధముగా వారు వాటిని ఒక సంతగా (బేరసారముగా) చేయుదురు—దేవుడు సహింపలేని విషయము, ఏలయనగా ఆయన తన కృపను ఉచితముగా వాగ్దానము చేసెను, మరియు మనము ఆ కృపయందు నమ్మిక ఉంచుటతో ఆరంభించి, దానిలో సమస్త క్రియలను, అవి ఏవైనను, చేయవలెనని ఆయన చిత్తము.

XII. కావున ఈ రెండు ఎంత దూరముగా ఉన్నవో నీవే గమనించుము: మొదటి ఆజ్ఞను బాహ్య క్రియలతో మాత్రమే గైకొనుట, మరియు దానిని అంతరంగ నమ్మికతో గైకొనుట. ఏలయనగా రెండవది దేవుని యొక్క నిజమైన సజీవమైన పిల్లలను కలుగజేయును; మొదటిది మరింత ఘోరమైన విగ్రహారాధనను, భూమిమీద అత్యంత హానికరమైన వేషధారులను మాత్రమే కలుగజేయును; వారు తమ పైకి కనబడు నీతితో లెక్కలేనంత మంది ప్రజలను తమ మార్గములోనికి నడిపించి, అయినను వారిని విశ్వాసము లేకుండ ఉండనిత్తురు; కావున వారు దయనీయముగా దారితప్పింపబడి, జాలిగొలుపు వదరుబోతుతనములోను వేషధారణ ఆటలోను చిక్కుకొందురు. అటువంటివారిని గూర్చి క్రీస్తు మత్తయి xxivలో ఇలా చెప్పుచున్నాడు: "ఎవడైనను ఇదిగో క్రీస్తు ఇక్కడ ఉన్నాడు, లేక అక్కడ ఉన్నాడు అని మీతో చెప్పినయెడల జాగ్రత్తపడుడి"; మరియు యోహాను ivలో: "నేను నీతో చెప్పుచున్నాను, ఒక గడియ వచ్చుచున్నది, అప్పుడు మీరు ఈ పర్వతముమీదనైనను యెరూషలేములోనైనను దేవుని ఆరాధింపరు, ఏలయనగా తండ్రి ఆత్మసంబంధమైన ఆరాధకులను వెదకుచున్నాడు."

ఇవియు ఇటువంటి ఇతర వాక్యభాగములును నన్ను కదిలించినవి, ప్రతివానిని కదిలింపవలెను—బుల్లాలు (పోపు శాసనపత్రములు), ముద్రలు, పతాకములు, పాపక్షమాపణ పత్రముల యొక్క గొప్ప ప్రదర్శనను త్రోసివేయుటకు; వాటిచేత పేద ప్రజలు దేవాలయములు కట్టుటకును, ఇచ్చుటకును, ధర్మనిధులు స్థాపించుటకును, ప్రార్థించుటకును నడిపింపబడుచున్నారు, అయినను విశ్వాసము ప్రస్తావింపబడదు, అణచివేయబడుచున్నది కూడ.

ఏలయనగా విశ్వాసము క్రియల మధ్య ఏ భేదమును ఎరుగదు గనుక, ఒక క్రియను మరొకదానికంటె అట్లు హెచ్చించుటయు ప్రోత్సహించుటయు విశ్వాసముతోపాటు ఉండలేవు. ఏలయనగా విశ్వాసము దేవుని ఏకైక సేవగా ఉండగోరుచున్నది, మరియు విశ్వాసము దానిని ప్రసాదించినంత మేరకు తప్ప—క్రియ విశ్వాసములోను విశ్వాసము చేతను చేయబడినప్పుడు అది అట్లు ప్రసాదించును—ఈ పేరును ఘనతను మరి ఏ క్రియకును ఇయ్యదు. ఈ వక్రత పాత

నిబంధనలో సూచింపబడియున్నది, యూదులు దేవాలయమును విడిచి ఇతర స్థలములలో, పచ్చని తోపులలోను పర్వతములమీదను బలులు అర్పించినప్పుడు. ఈ మనుష్యులు చేయునది కూడ ఇదే: వారు సమస్త క్రియలను చేయుటకు ఆసక్తిగలవారు, కాని విశ్వాసము అను ఈ ముఖ్య క్రియను వారు ఏమాత్రమును లక్ష్యపెట్టరు.

XIII. ఏ క్రియలు మంచివి, తాము ఏమి చేయవలెను, తాము ఎలా భక్తిగలవారై యుండవలెను అని అడుగువారు ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉన్నారు? అవును, మనము విశ్వాసమును గూర్చి బోధించునప్పుడు క్రియలను బోధింపకూడదు చేయకూడదు అని చెప్పువారు ఎక్కడ ఉన్నారు? ఈ మొదటి ఆజ్ఞ ఏ మనుష్యుడును చేయగలిగినదానికంటె ఎక్కువ పనిని మనకు ఇచ్చుట లేదా? ఒక మనుష్యుడు వెయ్యి మనుష్యులైనను, లేదా సమస్త మనుష్యులైనను, లేదా సమస్త సృష్టి అయినను, ఈ

ఆజ్ఞ అతనినుండి చాలినంతయు, చాలినదానికంటె ఎక్కువయు కోరును; ఏలయనగా అన్ని సమయములలో దేవుని యెడల విశ్వాసములోను నమ్మకములోను జీవించి నడువవలెననియు, అటువంటి విశ్వాసమును మరి ఎవనియందును ఉంచకూడదనియు, ఈ విధముగా ఒక్కనినే, నిజమైన దేవునినే కలిగియుండి మరి ఎవనిని కలిగియుండకూడదనియు అతనికి ఆజ్ఞాపింపబడియున్నది.

ఇప్పుడు, మనుష్యుని యొక్క ఉనికియు స్వభావమును ఒక్క క్షణమైనను ఏదో ఒకటి చేయకుండ గాని చేయక మానకుండ గాని, ఏదో ఒకటి సహించకుండ గాని దానినుండి పారిపోకుండ గాని ఉండలేవు గనుక (ఏలయనగా మనము చూచునట్లు, జీవము ఎన్నడును విశ్రమింపదు), భక్తిగలవాడై సత్క్రియలతో నిండియుండగోరువాడు ఆరంభించి, తన జీవితమంతటిలోను క్రియలన్నిటిలోను అన్ని సమయములలో ఈ విశ్వాసములో తనను తాను అభ్యసింపజేసికొనవలెను; అటువంటి నిరంతర విశ్వాసములో సమస్త విషయములను చేయుటయు చేయక మానుటయు నేర్చుకొనవలెను; అప్పుడు తాను చేయవలసిన పని ఎంత ఉన్నదో, మరియు

సమస్త విషయములు విశ్వాసములో ఎంత సంపూర్ణముగా ఇమిడియున్నవో అతడు కనుగొనును; తాను ఎన్నడును సోమరిగా ఉండుటకు సాహసింపడు, ఏలయనగా అతని సోమరితనమే విశ్వాసము యొక్క అభ్యాసముగాను క్రియగాను ఉండవలెను. సంక్షేపముగా, సమస్త విషయములు దేవునికి ప్రీతికరములని మనము (నమ్మవలసినట్లు) నమ్మినయెడల, మనలో గాని మన చుట్టు గాని ఉండునదియు మనకు సంభవించునదియు ఏదియు మంచిదియు పుణ్యప్రదమైనదియు కాకుండ ఉండదు. ఆలాగే పరిశుద్ధ పౌలు ఇలా చెప్పుచున్నాడు: "ప్రియ సహోదరులారా, మీరు చేయునదంతయు, మీరు తినినను త్రాగినను, అంతయు మన ప్రభువైన యేసు క్రీస్తు నామమున చేయుడి." ఇప్పుడు ఈ విశ్వాసములో చేయబడితేనే తప్ప ఈ నామమున అది చేయబడలేదు. అలాగే రోమీయులకు viiలో: "దేవుని పరిశుద్ధులకు సమస్తమును మేలుకొరకే సమకూడి జరుగుచున్నవని మనమెరుగుదుము."

కావున, మనము విశ్వాసమును మాత్రమే బోధించునప్పుడు సత్క్రియలు నిషేధింపబడుచున్నవని కొందరు చెప్పుట, నేను ఒక రోగితో ఇలా చెప్పినట్లున్నది: "నీకు ఆరోగ్యము ఉన్నయెడల, నీ అవయవములన్నిటిని ఉపయోగించుకొనగలవు; కాని ఆరోగ్యము లేకుండ నీ అవయవములన్నిటి క్రియలు శూన్యములు"; మరియు నేను అతని అవయవములన్నిటి క్రియలను నిషేధించితినని అతడు అనుమానింపగోరినట్లున్నది; వాస్తవానికి దీనికి విరుద్ధముగా, అతడు మొదట ఆరోగ్యము కలిగియుండవలెనని నేను ఉద్దేశించితిని, అది సమస్త అవయవముల క్రియలన్నిటిని చేయించును. అలాగే విశ్వాసము కూడ సమస్త క్రియలలో ప్రధాన శిల్పియు సేనాధిపతియునై యుండవలెను, లేనియెడల అవి పూర్తిగా శూన్యములు.

XIV. నీవు ఇలా అనవచ్చును: "విశ్వాసము మొదటి ఆజ్ఞ ద్వారా సమస్తమును చేయుచున్నయెడల, సత్క్రియలకు మనుష్యులను ప్రోత్సహించి ప్రేరేపించు సంఘము యొక్కయు రాజ్యము యొక్కయు ఇన్ని చట్టములును, దేవాలయముల, సన్యాస గృహముల, పరిశుద్ధ స్థలముల యొక్క అనేక ఆచారములును మనకు ఎందుకు?" నేను జవాబిచ్చుచున్నాను:

కేవలము మనకందరికి విశ్వాసము లేనందుననే, లేదా దానిని మనము లక్ష్యపెట్టనందుననే. ప్రతి మనుష్యునికి విశ్వాసము ఉన్నయెడల, మనకు ఇక చట్టములు అవసరము ఉండవు, గాని దేవునియందు తన నమ్మకము అతనికి బోధించునట్లు ప్రతివాడును తనంతట తానే అన్ని సమయములలో సత్క్రియలు చేయును.

కాని ఇప్పుడు నాలుగు రకముల మనుష్యులు ఉన్నారు: మొదటివారు, ఇప్పుడే పేర్కొనబడినవారు, వీరికి ఏ చట్టమును అవసరము లేదు; వీరిని గూర్చి పరిశుద్ధ పౌలు I. తిమోతికి iలో ఇలా చెప్పుచున్నాడు: "ధర్మశాస్త్రము నీతిమంతునికొరకు నియమింపబడలేదు," అనగా విశ్వాసి కొరకు; గాని విశ్వాసులు తమంతట తామే తాము ఎరిగినదానిని చేయగలిగినదానిని చేయుదురు, కేవలము దేవుని అనుగ్రహమును కృపయు సమస్త విషయములలో తమమీద నిలిచియున్నదని వారు స్థిరముగా నమ్ముచున్నందుననే. రెండవ తరగతివారు ఈ స్వాతంత్ర్యమును దుర్వినియోగము చేయగోరి, దానియందు అబద్ధపు నమ్మకము ఉంచి, సోమరులగుదురు; వీరిని గూర్చి పరిశుద్ధ పేతురు I. పేతురు iiలో ఇలా చెప్పుచున్నాడు:

"మీరు స్వతంత్రులవలె జీవింపవలెను, అయితే మీ స్వాతంత్ర్యమును దుష్టత్వమును కప్పిపుచ్చు ముసుకుగా వాడుకొనక," అతడు ఇలా చెప్పినట్లు: విశ్వాసము యొక్క స్వాతంత్ర్యము పాపములను అనుమతింపదు, వాటిని కప్పిపుచ్చదు, గాని సమస్త విధములైన సత్క్రియలను చేయుటకును, మనకు సంభవించునట్లు సమస్తమును సహించుటకును మనలను స్వతంత్రులనుగా చేయును, కావున మనుష్యుడు ఒక్క క్రియకు గాని కొన్ని క్రియలకు గాని మాత్రమే బంధింపబడడు. ఆలాగే పరిశుద్ధ పౌలు గలతీయులకు vలో: "మీ స్వాతంత్ర్యమును శరీరమునకు అవకాశముగా వాడుకొనకుడి." అటువంటి మనుష్యులు చట్టములచేత ప్రేరేపింపబడి, బోధచేతను హెచ్చరికచేతను కట్టడి చేయబడవలెను. మూడవ తరగతివారు దుష్టులు, ఎల్లప్పుడు పాపములకు సిద్ధముగా ఉండువారు; వీరు అడవి గుఱ్ఱములవలెను కుక్కలవలెను ఆత్మసంబంధమైన లౌకిక చట్టములచేత నిర్బంధింపబడవలెను; మరియు ఇది సహాయపడని చోట, వారు లౌకిక ఖడ్గముచేత మరణశిక్ష పొందవలెను, పరిశుద్ధ పౌలు రోమీయులకు xiiiలో చెప్పునట్లు: "లౌకిక పాలకుడు ఖడ్గమును ధరించి, దానితో దేవుని సేవించుచున్నాడు, మంచివారికి కాదు గాని చెడ్డవారికి భయకారణముగా." నాలుగవ తరగతివారు, ఇంకను శరీరేచ్ఛలు గలవారై విశ్వాసమును ఆత్మసంబంధమైన జీవితమును గ్రహించుటలో పసివారైయున్నవారు; వీరు చిన్న పిల్లలవలె బుజ్జగింపబడి, బాహ్యమైన, నిర్దిష్టమైన, నిర్ణీతమైన అలంకారములతో—చదువుట, ప్రార్థించుట, ఉపవసించుట, పాడుట, దేవాలయములను అలంకరించుట, ఆర్గన్ వాయించుట, సన్యాస గృహములలోను దేవాలయములలోను ఆజ్ఞాపింపబడి ఆచరింపబడు అటువంటి ఇతర విషయములతో—ఆకర్షింపబడవలెను, వారు కూడ విశ్వాసమును తెలిసికొనుట నేర్చుకొనువరకు. అయితే ఇక్కడ గొప్ప ప్రమాదము కలదు,

పాలకులు, ఇప్పుడు, అయ్యో! జరుగుచున్నట్లు, అటువంటి ఆచారములను బాహ్య క్రియలను నిజమైన క్రియలైనట్లు వాటితో నిమగ్నులై వాటిని పట్టుబట్టి, ఈ క్రియలతోపాటు తాము ఎల్లప్పుడు బోధింపవలసిన విశ్వాసమును నిర్లక్ష్యము చేయునప్పుడు—తల్లి తన బిడ్డకు, ఆ బిడ్డ తనంతట తానే బలమైన ఆహారమును తినగలుగువరకు, పాలతోపాటు ఇతర ఆహారమును ఇచ్చునట్లే.

XV. కావున మనమందరము ఒకే విధముగా లేము గనుక, మనము అటువంటి ప్రజలను సహించి, వారి ఆచారములలోను భారములలోను పాలుపంచుకొని, వారిని తృణీకరింపక, విశ్వాసము యొక్క నిజమైన మార్గమును వారికి బోధింపవలెను. ఆలాగే పరిశుద్ధ పౌలు బోధించుచున్నాడు,

రోమీయులకు 14: "విశ్వాసమందు బలహీనుడైనవానిని చేర్చుకొనుడి, వానికి బోధించుటకు." మరియు అతడు తానే అట్లు చేసెను, I. కొరింథీయులకు 9: "నేను ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడినవాడను కాకపోయినను, ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడినవారికి ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడినవానివలె ఉంటిని." మరియు క్రీస్తు, మత్తయి 17, తాను చెల్లింప బాధ్యుడు కాని పన్ను చెల్లింపుమని అడుగబడినప్పుడు, రాజుల పిల్లలు పన్ను చెల్లింపవలెనా, లేక ఇతరులు మాత్రమేనా అని పరిశుద్ధ పేతురుతో వాదించుచున్నాడు. పరిశుద్ధ పేతురు: "ఇతరులు మాత్రమే" అని జవాబిచ్చుచున్నాడు. క్రీస్తు ఇలా చెప్పెను: "అట్లయితే రాజుల పిల్లలు స్వతంత్రులు; అయినను మనము వారికి అభ్యంతరము కలిగింపకుండునట్లు, నీవు సముద్రమునకు వెళ్లి గాలము వేసి, మొదట పైకి వచ్చు చేపను పట్టుకొనుము; దాని నోరు తెరచినయెడల ఒక నాణెము దొరకును; దానిని తీసికొని నా కొరకును నీ కొరకును ఇమ్ము."

ఇక్కడ మనము చూచుచున్నదేమనగా, క్రైస్తవునికి తన విశ్వాసము ద్వారా సమస్త క్రియలును విషయములును స్వతంత్రమైనవి; అయినను ఇతరులు ఇంకను నమ్మనందున, తాను చేయ బాధ్యుడు కానిదానిని అతడు వారితోకూడ ఆచరించి సహించును. కాని దీనిని అతడు స్వేచ్ఛగా చేయును, ఏలయనగా ఇది దేవునికి ప్రీతికరమని అతడు నిశ్చయముగా ఎరుగును; మరియు అతడు దానిని ఇష్టపూర్వకముగా చేసి, తన ఎంపిక లేకుండ తన చేతికి వచ్చు మరి ఏ స్వతంత్ర క్రియవలెనో దానిని అంగీకరించును; ఏలయనగా తన విశ్వాసములో దేవునికి ప్రీతి కలిగించు క్రియలు చేయుట కంటె ఎక్కువ దేనిని అతడు కోరడు వెదకడు.

కాని ఈ ప్రసంగములో నీతిగలవియు మంచివియునైన క్రియలు ఏవో బోధింప మనము చేపట్టియున్నాము గనుక, ఇప్పుడు అత్యున్నత క్రియను గూర్చి మాటలాడుచున్నాము గనుక, మనము రెండవ, మూడవ, నాలుగవ తరగతుల మనుష్యులను గూర్చి కాక మొదటి తరగతిని గూర్చి మాటలాడుచున్నామని స్పష్టము; ఇతరులందరు దాని పోలికలోనికి ఎదుగవలెను, వారు అట్లు ఎదుగువరకు మొదటి తరగతివారు వారిని సహించి ఉపదేశింపవలెను. కావున సరిగా చేయుటకును నేర్చుకొనుటకును సంతోషముగా ఇష్టపడియు, తాము హత్తుకొనియున్న ఆచారముల వలన గ్రహింపలేని ఈ బలహీన విశ్వాసముగల మనుష్యులను, నిరీక్షణ లేనివారైనట్లు మనము తృణీకరింపకూడదు; దానికి బదులు, వారికి ఎన్నడును విశ్వాసమును బోధింపక, వారిని అంత లోతుగా క్రియలలోనికి నడిపించిన వారి అజ్ఞానులైన గ్రుడ్డి బోధకులను మనము నిందింపవలెను. రోగిని చికిత్స చేయునట్లు, వారిని మృదువుగాను క్రమక్రమముగాను మరలా విశ్వాసమునకు నడిపింపవలెను; మరియు వారు విశ్వాసమును సరిగా గ్రహించునంతవరకు, వారి మనస్సాక్షి నిమిత్తము, కొంతకాలము వారు కొన్ని క్రియలను హత్తుకొని వాటిని రక్షణకు ఆవశ్యకమైనవిగా చేయుటకు అనుమతింపవలెను; లేనియెడల మనము వారిని అంత అకస్మాత్తుగా పెకలింప ప్రయత్నించినయెడల, వారి బలహీన మనస్సాక్షులు పూర్తిగా ఛిన్నాభిన్నమై గందరగోళపడి, విశ్వాసమునైనను క్రియలనైనను నిలుపుకొనవు. కాని తమ క్రియలలో కఠినులై, విశ్వాసమును గూర్చి చెప్పబడుదానిని లక్ష్యపెట్టక, దానికి వ్యతిరేకముగా పోరాడు మొండివారిని, క్రీస్తు చేసి బోధించినట్లు, మనము వారి మార్గమున పోనియ్యవలెను, గ్రుడ్డివారు గ్రుడ్డివారిని నడిపించునట్లు.

XVI. కాని నీవు ఇలా అందువు: నేను కొన్నిసార్లు పడిపోయి, మితిమీరి మాటలాడి, తిని, త్రాగి, నిద్రించి, లేదా మరొక విధముగా అతిక్రమించుచుండగా—దానిని నేను తప్పించుకొనలేను—నా క్రియలన్నియు దేవునికి ప్రీతికరములని నేను ఎలా నిశ్చయముగా నమ్మిక ఉంచగలను? జవాబు: ఈ ప్రశ్న, నీవు ఇంకను విశ్వాసమును ఇతర క్రియల మధ్య ఒక క్రియగా ఎంచుచున్నావనియు, దానిని సమస్త క్రియలకు పైగా ఉంచుట లేదనియు చూపుచున్నది. ఏలయనగా ఈ కారణము చేతనే అది అత్యున్నత క్రియ: అది నిలిచియుండి, దేవుడు నీయెడల ఎంత దయగలవాడంటే అటువంటి అనుదిన అతిక్రమమును బలహీనతను చూచీచూడనట్లు ఉండునని సందేహింపకుండుట ద్వారా, ఈ అనుదిన పాపములను తుడిచివేయును. అవును, ఒక మరణకరమైన పాపము సంభవించినను (అయితే దేవుని యెడల విశ్వాసములోను నమ్మికలోను జీవించువారికి అది ఎన్నడును గాని అరుదుగా గాని సంభవింపదు), విశ్వాసము మరలా లేచి, దాని పాపము ఇప్పటికే తొలగిపోయెనని సందేహింపదు; I. యోహాను iiలో వ్రాయబడియున్నట్లు: "నా చిన్న పిల్లలారా, మీరు పాపము చేయకుండుటకై యీ సంగతులను మీకు వ్రాయుచున్నాను. ఎవడైనను పాపము చేసినయెడల, తండ్రియైన దేవుని యొద్ద మనకు ఉత్తరవాది యున్నాడు, ఆయన యేసు క్రీస్తు, ఆయనే మన సమస్త పాపములకు ప్రాయశ్చిత్తమై యున్నాడు." మరియు జ్ఞానగ్రంథము 15: "మేము పాపము చేసినను, నీ శక్తిని ఎరిగి, మేము నీవారమే." మరియు సామెతలు 24: "నీతిమంతుడు ఏడుమారులు పడినను తిరిగి లేచును." అవును, ఈ నమ్మకమును విశ్వాసమును ఎంత ఉన్నతముగాను బలముగాను ఉండవలెనంటే, తన జీవితమంతయు క్రియలన్నియు దేవుని తీర్పు ఎదుట శాపార్హమైన పాపములు తప్ప మరేమియు కావని ఆ మనుష్యుడు ఎరుగవలెను; కీర్తనలు cxliiiలో వ్రాయబడియున్నట్లు: "నీ సన్నిధిని సజీవులలో ఎవడును నీతిమంతుడుగా తీర్చబడడు"; మరియు అతడు తన క్రియలను గూర్చి పూర్తిగా నిరాశ చెందవలెను, ఏ తీర్పును ఎదురుచూడక కేవలము కేవలము కృపను, అనుగ్రహమును, దయను, కనికరమును మాత్రమే ఎదురుచూచు ఈ విశ్వాసము ద్వారా తప్ప అవి మంచివి కాలేవని నమ్మవలెను—దావీదువలె, కీర్తనలు 26: "నీ కృపాకనికరము ఎల్లప్పుడు నా కన్నుల ఎదుట ఉన్నది, నేను నీ సత్యమునందు నమ్మిక యుంచితిని"; కీర్తనలు 4: "నీ ముఖకాంతి మామీద ప్రకాశింపజేయబడియున్నది (అనగా విశ్వాసము ద్వారా నీ కృపను గూర్చిన జ్ఞానము), దానిచేత నీవు నా హృదయములో సంతోషము కలుగజేసితివి"; ఏలయనగా విశ్వాసము ఎలా నమ్మిక ఉంచునో, అలాగే పొందును.

చూడుడి, ఈ విధముగా క్రియలు క్షమింపబడి, అపరాధరహితములై, మంచివగుచున్నవి—వాటి స్వంత స్వభావముచేత కాదు, గాని దేవుని కనికరముపై నమ్మిక ఉంచు విశ్వాసము నిమిత్తము దేవుని కనికరముచేతను కృపచేతను.

కావున మనము క్రియలను బట్టి భయపడవలెను, కాని దేవుని కృపను బట్టి మనలను మనము ఆదరించుకొనవలెను; కీర్తనలు cxlviiలో వ్రాయబడియున్నట్లు: "యెహోవా తనకు భయపడువారియందు, తన కనికరము కొరకు కనిపెట్టువారియందు ఆనందించును." ఆలాగే మనము సంపూర్ణ నమ్మకముతో: "మా తండ్రీ" అని ప్రార్థించుచున్నాము, అయినను: "మా అపరాధములను క్షమించుము" అని విన్నవించుచున్నాము; మనము పిల్లలము, అయినను పాపులము; అంగీకరింపబడినవారము, అయినను చాలినంత చేయువారము కాము; మరియు ఇదంతయు దేవుని కృపయందు స్థిరముగా స్థాపింపబడిన విశ్వాసము యొక్క క్రియ.

XVII. కాని విశ్వాసమును నమ్మకమును ఎక్కడ కనుగొనవచ్చును, అవి ఎక్కడనుండి వచ్చును అని నీవు అడిగినయెడల, దీనిని తెలిసికొనుట నిశ్చయముగా అత్యంత ఆవశ్యకము. మొదటిది: సందేహము లేకుండ విశ్వాసము నీ క్రియలనుండి గాని పుణ్యమునుండి గాని రాదు, కేవలము యేసు క్రీస్తు నుండియే వచ్చును, మరియు ఉచితముగా వాగ్దానము చేయబడి అనుగ్రహింపబడును; పరిశుద్ధ పౌలు రోమీయులకు vలో వ్రాయునట్లు: "మనము ఇంకను పాపులమై యుండగానే క్రీస్తు మనకొరకు చనిపోయెను గనుక, దేవుడు మనయెడల తన ప్రేమను అత్యంత మధురమైనదిగాను దయగలదిగాను వెల్లడిపరచుచున్నాడు"; అతడు ఇలా చెప్పినట్లు: "మనము ప్రార్థింపక ముందే దానిని గూర్చి చింతింపక ముందే, అవును, మనము ఇంకను నిరంతరము పాపములలో నడచుచుండగానే, క్రీస్తు మన పాపము కొరకు చనిపోవుచున్నాడు అను విషయము మనకు బలమైన జయింపశక్యముకాని నమ్మకమును ఇయ్యవలెను గదా?" పరిశుద్ధ పౌలు ఇలా ముగించుచున్నాడు: "మనము ఇంకను పాపులమై యుండగా క్రీస్తు మనకొరకు చనిపోయినయెడల, ఇప్పుడు ఆయన రక్తముచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడి, మరి నిశ్చయముగా ఆయన ద్వారా ఉగ్రతనుండి రక్షింపబడుదుము; మనము శత్రువులమై యుండగా ఆయన కుమారుని మరణముచేత దేవునితో సమాధానపరచబడినయెడల, సమాధానపరచబడిన తరువాత మరి నిశ్చయముగా ఆయన జీవముచేత రక్షింపబడుదుము."

ఇదిగో! ఈ విధముగా నీవు క్రీస్తును నీలో రూపించుకొని, ఆయనయందు దేవుడు నీ స్వంత పూర్వ పుణ్యములు ఏమియు లేకుండ తన కనికరమును నీ ఎదుట ఎలా ఉంచి నీకు అర్పించుచున్నాడో చూడవలెను; మరియు ఆయన కృపను గూర్చిన అటువంటి దర్శనము నుండి నీవు నీ సమస్త పాపముల క్షమాపణను గూర్చిన విశ్వాసమును నమ్మకమును పొందవలెను.

కావున విశ్వాసము క్రియలతో ఆరంభము కాదు, అవి దానిని సృష్టింపవు, గాని అది క్రీస్తు యొక్క రక్తము, గాయములు, మరణము నుండి ఉద్భవించి ప్రవహింపవలెను. దేవుడు నీయెడల ఎంత దయగల మనస్సు కలిగియున్నాడంటే నీకొరకు తన కుమారుని సైతము ఇచ్చుచున్నాడని నీవు వీటిలో చూచినయెడల, అప్పుడు నీ హృదయము కూడ

క్రమముగా దేవుని యెడల మధురమును దయగల మనస్సును పొందవలెను; ఈ విధముగా నీ నమ్మకము పవిత్రమైన సదుద్దేశము నుండియు ప్రేమ నుండియు—నీయెడల దేవుని ప్రేమ నుండియు దేవుని యెడల నీ ప్రేమ నుండియు—పెరుగవలెను. ఎవడైనను క్రియలు చేయుచుండగా పరిశుద్ధాత్మ అతనికి అనుగ్రహింపబడెనని మనము ఎన్నడును చదువలేదు, గాని మనుష్యులు క్రీస్తు సువార్తను దేవుని కనికరమును వినినప్పుడే ఎల్లప్పుడు. ఇదే వాక్యము నుండియే గాని మరి ఏ మూలము నుండియు కాదు, మన దినములలో సైతము ఎల్లప్పుడును విశ్వాసము ఇంకను రావలెను. ఏలయనగా మోషే ద్వితీయోపదేశకాండము xxxiiలో చెప్పునట్లు, మనుష్యులు నూనెను తేనెను పీల్చుకొను బండ క్రీస్తే.

XVIII. ఇంతవరకు మనము మొదటి క్రియను మొదటి ఆజ్ఞను గూర్చి చర్చించితిమి, అయితే చాలా సంక్షిప్తముగాను, సరళముగాను, త్వరత్వరగాను; ఏలయనగా దానిని గూర్చి ఎంతో చెప్పవచ్చును. ఇప్పుడు మనము తరువాతి ఆజ్ఞల ద్వారా క్రియలను ఇంకను అనుసరించి చూతము.

విశ్వాసము తరువాత రెండవ క్రియ రెండవ ఆజ్ఞ యొక్క క్రియ; అనగా మనము దేవుని నామమును ఘనపరచవలెను, దానిని వ్యర్థముగా ఉచ్చరింపకూడదు. ఇది, ఇతర క్రియలన్నిటివలె, విశ్వాసము లేకుండ చేయబడలేదు; మరియు విశ్వాసము లేకుండ చేయబడినయెడల, అది అంతయు వేషమును ఆడంబరమును. విశ్వాసము తరువాత దేవుని మహిమను, ఘనతను, నామమును స్తుతించుట, ప్రకటించుట, కీర్తించుట, ప్రతి విధముగా హెచ్చించి ఘనపరచుట కంటె గొప్ప క్రియను మనము చేయలేము.

మరియు విశ్వాసము ఉండి క్రియను చేయు చోట క్రియలలో ఏ భేదమును లేదని నేను పైన చెప్పినను, అది సత్యమైనను, అవి విశ్వాసముతోను దాని క్రియలతోను పోల్చబడినప్పుడు మాత్రమే అది సత్యము. ఒకదానితో ఒకటి కొలువబడినప్పుడు భేదము కలదు, ఒకటి మరొకదానికంటె ఉన్నతమైనది. శరీరములో అవయవములు ఆరోగ్యముతో పోల్చబడినప్పుడు భేదము లేనట్లును, ఆరోగ్యము ఒకదానిలో ఎంత పనిచేయునో మరొకదానిలోను అంతే పనిచేయునట్లును; అయినను అవయవముల క్రియలు భిన్నమైనవి, ఒకటి మరొకదానికంటె ఉన్నతమైనది, శ్రేష్ఠమైనది, ఎక్కువ ఉపయోగకరమైనది; ఆలాగే ఇక్కడ కూడ, దేవుని మహిమను నామమును స్తుతించుట తరువాత వచ్చు ఇతర ఆజ్ఞల క్రియల కంటె మేలైనది; అయినను అది ఇతరములన్నిటివలెనే అదే విశ్వాసములో చేయబడవలెను.

కాని ఈ క్రియ చులకనగా ఎంచబడుచున్నదనియు, నిజముగా తెలియనిదైపోయెననియు నేను బాగుగా ఎరుగుదును.

కావున మనము దీనిని ఇంకను పరిశీలింపవలెను, మరియు ఇది దేవునికి ప్రీతికరమను విశ్వాసములోను నమ్మకములోను దీనిని చేయవలసిన ఆవశ్యకతను గూర్చి ఇక ఏమియు చెప్పము. నిజముగా దేవుని నామమును ఘనపరచుటలో అనుభవింపబడునంతగాను గ్రహింపబడునంతగాను నమ్మకమును విశ్వాసమును మరి ఏ క్రియలోను అనుభవింపబడవు; మరియు ఇది విశ్వాసమును బలపరచి వృద్ధిచేయుటకు గొప్పగా సహాయపడును, అయితే సమస్త క్రియలు కూడ దీనిని చేయుటకు సహాయపడును, పరిశుద్ధ పేతురు II.

పేతురు iలో చెప్పునట్లు: "కావున సహోదరులారా, సత్క్రియల ద్వారా మీ పిలుపును ఏర్పాటును నిశ్చయపరచుకొనుటకు మరి ఎక్కువగా జాగ్రత్త పడుడి."

XIX. మొదటి ఆజ్ఞ మనకు వేరొక దేవతలు ఉండకూడదని నిషేధించుచున్నది, దానిచేత మనము స్థిరమైన విశ్వాసము, నమ్మిక, నమ్మకము, నిరీక్షణ, ప్రేమ ద్వారా ఒక దేవుని, నిజమైన దేవుని, కలిగియుండవలెనని ఆజ్ఞాపించుచున్నది; మనుష్యుడు ఒక దేవుని కలిగియుండి, ఘనపరచి, నిలుపుకొనగల క్రియలు ఇవి మాత్రమే; ఏలయనగా విశ్వాసము లేదా అవిశ్వాసము, నమ్మిక ఉంచుట లేదా సందేహించుట ద్వారా తప్ప మరి ఏ క్రియచేతను ఒకడు దేవుని కనుగొనలేడు పోగొట్టుకొనలేడు; ఇతర క్రియలలో ఏదియు దేవుని వరకు పూర్తిగా చేరదు. ఆలాగే రెండవ ఆజ్ఞలో కూడ ఆయన నామమును వ్యర్థముగా ఉపయోగించుట మనకు నిషేధింపబడియున్నది. అయినను ఇది చాలదు, గాని దానిచేత ఆయన నామమును ఘనపరచవలెననియు, దానికి మొఱ్ఱపెట్టవలెననియు, దానిని మహిమపరచవలెననియు, ప్రకటించవలెననియు, స్తుతించవలెననియు మనకు ఆజ్ఞాపింపబడియున్నది. మరియు నిజముగా దేవుని నామము సరిగా ఘనపరచబడని చోట అది అవమానపరచబడకుండ ఉండుట అసాధ్యము. ఏలయనగా అది పెదవులతోను, మోకాళ్లు వంచుటతోను, ముద్దుపెట్టుకొనుటతోను, ఇతర భంగిమలతోను ఘనపరచబడినను, ఇది

హృదయములో విశ్వాసముచేత, దేవుని కృపయందు నమ్మకముతో కూడిన నమ్మికతో చేయబడనియెడల, అది వేషధారణకు ఒక రుజువును గుర్తును తప్ప మరేమియు కాదు.

ఇప్పుడు చూడుము, మనుష్యుడు ఇష్టపడినయెడల, ఈ ఆజ్ఞ క్రింద అన్ని సమయములలో ఎన్ని రకముల సత్క్రియలు చేయగలడో, మరియు ఈ ఆజ్ఞ యొక్క సత్క్రియలు లేకుండ ఎన్నడును ఉండనక్కరలేదో; కావున అతడు నిజముగా దీర్ఘ తీర్థయాత్ర చేయవలసిన అవసరము గాని పరిశుద్ధ స్థలములను వెదకవలసిన అవసరము గాని లేదు. ఏలయనగా, నాతో చెప్పుము, మనము ఎడతెగక దేవుని ఆశీర్వాదములను పొందకుండ, లేదా మరొకవైపు, కష్టమును అనుభవింపకుండ ఏ క్షణము గడువగలదు? కాని దేవుని ఆశీర్వాదములును కష్టములును దేవుని స్తుతించుటకును, ఘనపరచుటకును, సన్నుతించుటకును, ఆయన నామమునకు మొఱ్ఱపెట్టుటకును నిరంతరము ప్రేరేపించి రేపుట గాక మరేమిటి? ఇప్పుడు నీకు చేయుటకు మరేమియు లేకపోయినను, నీవు ఎడతెగక దేవుని నామమును సన్నుతించి, కీర్తించి, స్తుతించి, ఘనపరచుట అను ఈ ఒక్క ఆజ్ఞతోనే నీకు చేయుటకు చాలినంత ఉండదా? మరియు నాలుక, స్వరము, భాష, నోరు మరి ఏ ఉద్దేశము కొరకు సృజింపబడినవి? కీర్తనలు 51 ఇలా చెప్పుచున్నట్లు: "ప్రభువా, నా పెదవులను తెరువుము, నా నోరు నీ స్తోత్రమును ప్రచురించును." మరియు: "నా నాలుక నీ కనికరమును గూర్చి బిగ్గరగా పాడును."

ఈ రెండవ ఆజ్ఞ యొక్క క్రియ తప్ప పరలోకములో మరి ఏ క్రియ కలదు? కీర్తనలు Ixxxivలో వ్రాయబడియున్నట్లు: "నీ మందిరములో నివసించువారు ధన్యులు: వారు నిత్యము నిన్ను

స్తుతించుచుందురు." ఆలాగే దావీదు కీర్తనలు xxxivలో ఇలా చెప్పుచున్నాడు: "దేవుని స్తోత్రము నిత్యము నా నోట ఉండును."

మరియు పరిశుద్ధ పౌలు, I. కొరింథీయులకు 10: "కాబట్టి మీరు భోజనము చేసినను పానము చేసినను మీరేమి చేసినను సమస్తమును దేవుని మహిమకొరకు చేయుడి." మరియు కొలొస్సయులకు 3: "మరియు మాటచేత గాని క్రియచేత గాని మీరేమి చేసినను, తండ్రియైన దేవునికి కృతజ్ఞతాస్తుతులు చెల్లించుచు, ప్రభువైన యేసు నామమున సమస్తము చేయుడి." మనము ఈ క్రియను ఆచరించినయెడల, ఇక్కడ భూమిమీదనే మనకు పరలోకము ఉండును, మరియు పరలోకములోని పరిశుద్ధులకున్నట్లు మనకు ఎల్లప్పుడు చేయుటకు చాలినంత ఉండును.

XX. దేవుని ఆశ్చర్యకరమైన నీతియుక్తమైన తీర్పు దీనిమీదనే ఆధారపడియున్నది: కొన్నిసార్లు, ఎవడును ఏ గొప్ప క్రియలను చూడలేని ఒక పేదవాడు, తన ఇంటి ఏకాంతములో, తనకు మేలు కలిగినప్పుడు సంతోషముతో

దేవుని స్తుతించును, లేదా తనకు కీడు కలిగినప్పుడు సంపూర్ణ నమ్మకముతో ఆయనకు మొఱ్ఱపెట్టును; దానిచేత అతడు, ఎంతో ఉపవసించి, ఎంతో ప్రార్థించి, దేవాలయములకు ధర్మనిధులు స్థాపించి, తీర్థయాత్రలు చేసి, ఈ స్థలములోను ఆ స్థలములోను గొప్ప కార్యములతో తనను తాను భారపరచుకొను మరొకని కంటె గొప్పదియు ఎక్కువ అంగీకారయోగ్యమైనదియునైన క్రియను చేయును. అటువంటి మూర్ఖుడు తన నోరు వెడల్పుగా తెరచి, చేయుటకు గొప్ప క్రియల కొరకు వెదకుచు, ఎంత గ్రుడ్డివాడాయెనంటే ఈ అత్యంత గొప్ప క్రియను అతడు ఏమాత్రమును గమనింపడు; మరియు తాను కల్పించుకొనిన క్రియలను గూర్చి తాను ఏర్పరచుకొనిన గొప్ప తలంపుతో పోల్చినప్పుడు దేవుని స్తుతించుట అతని కన్నులకు చాలా చిన్న విషయము; ఆ క్రియలలో అతడు బహుశా దేవుని కంటె తనను తానే ఎక్కువగా స్తుతించుకొనును, లేదా దేవునియందు కంటె వాటియందే ఎక్కువ ఆనందించును; ఈ విధముగా తన సత్క్రియలతో అతడు రెండవ ఆజ్ఞకును దాని క్రియలకును వ్యతిరేకముగా విరుచుకుపడును. వీటన్నిటికి సువార్తలోని పరిసయ్యుని సుంకరి ఉదంతములో మనకు ఒక దృష్టాంతము కలదు. ఏలయనగా పాపి తన పాపములలో దేవునికి మొఱ్ఱపెట్టి, ఆయనను స్తుతించుచున్నాడు, ఈ విధముగా రెండు అత్యున్నత ఆజ్ఞలను, అనగా విశ్వాసమును దేవుని ఘనతను, సాధించెను. వేషధారి ఈ రెంటిని తప్పిపోయి, ఇతర సత్క్రియలతో గర్వముగా తిరుగును; వాటిచేత అతడు దేవుని కాక తనను తాను స్తుతించుకొనును, దేవునియందు కంటె తనయందే ఎక్కువ నమ్మిక ఉంచును. కావున అతడు న్యాయముగా త్రోసివేయబడెను, మరియొకడు ఏర్పరచబడెను.

ఇదంతటికి కారణమేమనగా, క్రియలు ఎంత ఉన్నతమైనవియు మేలైనవియునైనను అంత తక్కువ ఆడంబరము చేయును; మరియు అవి సులభమైనవని ప్రతివాడును తలంచును, ఏలయనగా దానిని ఎన్నడును చేయని మనుష్యులవలె మరెవరును దేవుని నామమును ఘనతను

అంతగా స్తుతించుచున్నట్లు నటింపరని స్పష్టము; మరియు హృదయము విశ్వాసము లేకుండ ఉండగా దానిని చేయుచున్నట్లు వారు చూపు ఆడంబరముచేత, ఆ విలువైన క్రియ తృణీకరింపబడునట్లు చేయుదురు. కావున అపొస్తలుడైన పరిశుద్ధ పౌలు రోమీయులకు iiలో, దేవుని ధర్మశాస్త్రమును గూర్చి అతిశయించువారు దేవుని నామమును దూషించుచున్నారని ధైర్యముగా చెప్పుటకు సాహసించుచున్నాడు. ఏలయనగా దేవుని నామమును ఉచ్చరించుటయు ఆయన ఘనతను కాగితముమీదను గోడలమీదను వ్రాయుటయు సులభమైన విషయము; కాని ఆయన మేలు కార్యములలో ఆయనను యథార్థముగా స్తుతించి సన్నుతించుటయు, సమస్త కష్టములలో నమ్మకముతో ఆయనకు మొఱ్ఱపెట్టుటయు—ఇవి నిజముగా విశ్వాసము తరువాత అత్యంత అరుదైన, అత్యున్నత క్రియలు; కావున క్రైస్తవ లోకములో అవి ఎంత కొద్దిగా ఉన్నవో మనము చూచినయెడల, మిక్కిలి దుఃఖముచేత మనము నిరాశ చెందవచ్చును. అయినను మనుష్యులు కల్పించిన ఉన్నతమైన, అందమైన, ప్రకాశించు క్రియలు, లేదా ఈ నిజమైన క్రియలవలె కనబడినను అడుగున అన్నియు విశ్వాసము లేనివియు విశ్వసనీయత లేనివియునైన క్రియలు నిరంతరము పెరుగుచున్నవి; సంక్షేపముగా, వాటి వెనుక మంచిదేమియు లేదు. ఆలాగే యెషయా 48 కూడ ఇశ్రాయేలు ప్రజలను ఇలా గద్దించుచున్నది: "ఇశ్రాయేలను పేరుతో పిలువబడి, యెహోవా నామముతో ప్రమాణము చేసి, సత్యముతోనైనను నీతితోనైనను కాక ఇశ్రాయేలు దేవుని పేరెత్తువారలారా, ఈ మాట వినుడి"; అనగా వారు దానిని నిజమైన సత్యమును నీతియునైన యథార్థ విశ్వాసములోను నమ్మకములోను చేయలేదు, గాని తమయందును తమ క్రియలయందును శక్తులయందును నమ్మిక ఉంచి, అయినను దేవుని నామమునకు మొఱ్ఱపెట్టి ఆయనను స్తుతించిరి—ఈ రెండు విషయములు ఒకదానితో ఒకటి పొసగవు.

XXI. కావున ఈ ఆజ్ఞ యొక్క మొదటి క్రియ ఏమనగా, దేవుని లెక్కలేనన్ని ఉపకారములన్నిటిలో ఆయనను స్తుతించుట; కావున అటువంటి స్తోత్రమును కృతజ్ఞతయు న్యాయముగా ఎన్నడును ఆగకూడదు ముగియకూడదు. ఏలయనగా ఇతర సమస్త లౌకిక నిత్య ఆశీర్వాదముల మాట అటుంచి, సహజ జీవము అను వరము కొరకు ఎవడు ఆయనను సంపూర్ణముగా స్తుతింపగలడు? కావున ఆజ్ఞ యొక్క ఈ ఒక్క భాగము ద్వారానే మనుష్యుడు మంచి విలువైన క్రియలతో ముంచెత్తబడుచున్నాడు; అతడు వీటిని నిజమైన విశ్వాసములో చేసినయెడల, అతడు నిజముగా వ్యర్థముగా జీవింపలేదు. మరియు ఈ విషయములో, తమయందు తాము సంతోషించి, తమను తాము స్తుతించుకొనుటకు గాని మనుష్యుల ఎదుట తాము స్తుతింపబడుట, ఘనపరచబడుట, మహిమపరచబడుట వినుటకు గాని ఇష్టపడు అత్యంత ప్రకాశమానమైన పరిశుద్ధులవలె మరెవరును అంతగా పాపము చేయరు.

కావున ఈ ఆజ్ఞ యొక్క రెండవ క్రియ ఏమనగా, జాగ్రత్తగా ఉండి, సమస్త లౌకిక ఘనతను స్తుతిని విడిచి పారిపోయి తప్పించుకొనుట, మరియు ప్రతివాడును తనను గూర్చి పాడుచు తనను గూర్చి చెప్పుకొనునట్లు, తనకొరకు పేరును గాని కీర్తిని గాని గొప్ప ప్రతిష్ఠను గాని ఎన్నడును వెదకకుండుట; ఇది మిక్కిలి ప్రమాదకరమైన పాపము, అయినను అన్నిటికంటె సర్వసాధారణమైనది, మరియు, అయ్యో! కొద్దిగా మాత్రమే లక్ష్యపెట్టబడుచున్నది. ప్రతివాడును ఎంత చిన్నవాడైనను ప్రాముఖ్యత గలవాడై యుండగోరును, అత్యల్పుడుగా ఉండగోరడు; ఈ రెండు మొదటి ఆజ్ఞలకు విరుద్ధముగా, స్వభావము తన స్వంత అహంకారపు దుష్టత్వములోను స్వనమ్మకములోను అంత లోతుగా మునిగిపోయియున్నది

ఇప్పుడు లోకము ఈ భయంకరమైన దుర్గుణమును అత్యున్నత సద్గుణముగా ఎంచుచున్నది, మరియు ఇది దేవుని

ఆజ్ఞలను పరిశుద్ధ లేఖనముల చరిత్రలను గ్రహింపనివారికిని వాటి అనుభవము లేనివారికిని అన్యుల గ్రంథములను చరిత్రలను చదువుట గాని వినుట గాని మిక్కిలి ప్రమాదకరముగా చేయుచున్నది. ఏలయనగా అన్యుల గ్రంథములన్నియు స్తుతి ఘనతల కొరకైన ఈ ప్రయాసచేత లోలోపల పూర్తిగా విషపూరితమైనవి; వాటిలో, స్తుతి ఘనతలచేత కదిలింపబడనివారు శక్తిగల యోగ్యులైన మనుష్యులు కారనియు కాలేరనియు గ్రుడ్డి తర్కముచేత మనుష్యులకు బోధింపబడుచున్నది; గాని స్తుతిని ఘనతను సంపాదించు ప్రయత్నములో శరీరమును ప్రాణమును, స్నేహితుని ఆస్తిని సమస్తమును లక్ష్యపెట్టనివారే శ్రేష్ఠులుగా ఎంచబడుచున్నారు. పరిశుద్ధ పితరులందరు ఈ దుర్గుణమును గూర్చి ఫిర్యాదు చేసి, ఏక మనస్సుతో

జయింపబడవలసిన చిట్టచివరి దుర్గుణము ఇదేనని నిర్ధారించుచున్నారు. పరిశుద్ధ అగస్టీను ఇలా చెప్పుచున్నాడు: "ఇతర దుర్గుణములన్నియు దుష్ట క్రియలలో అభ్యసింపబడును; ఘనతయు స్వసంతృప్తియు మాత్రమే సత్క్రియలలోను వాటి ద్వారాను అభ్యసింపబడును."

కావున ఒక మనుష్యునికి ఈ ఆజ్ఞ యొక్క ఈ రెండవ క్రియ తప్ప మరి ఏమియు చేయుటకు లేకపోయినను, ఈ దుర్గుణముతో పోరాడి దానిని వెళ్లగొట్టుటకు అతడు తన జీవితకాలమంతయు పనిచేయవలసియుండును—అది అంత సర్వసాధారణమైనది, అంత సూక్ష్మమైనది, అంత వేగవంతమైనది, అంత కుటిలమైనది. ఇప్పుడు మనమందరము ఈ సత్క్రియను దాటిపోయి, అనేక ఇతర తక్కువ సత్క్రియలలో మనలను మనము అభ్యసింపజేసికొనుచున్నాము; అంతేకాదు, ఇతర సత్క్రియల ద్వారా దీనిని పడద్రోసి పూర్తిగా మరచిపోవుచున్నాము. ఈ విధముగా, ఏకైకముగా ఘనపరచబడవలసిన దేవుని పరిశుద్ధ నామము, మన స్వంత శాపగ్రస్తమైన పేరు, స్వామోదము, ఘనతాన్వేషణ ద్వారా వ్యర్థముగా ఉచ్చరింపబడి అవమానపరచబడుచున్నది. మరియు ఈ పాపము దేవుని ఎదుట నరహత్య వ్యభిచారముల కంటె ఘోరమైనది; కాని దాని సూక్ష్మత వలన దాని దుష్టత్వము నరహత్యదంత స్పష్టముగా కనబడదు, ఏలయనగా అది స్థూల శరీరములో కాక ఆత్మలో నెరవేర్చబడును.

XXII. యౌవనులు ప్రతిష్ఠచేతను ఘనతచేతను, మరలా అవమానముచేతను అగౌరవముచేతను ఆకర్షింపబడి, ఈ విధముగా మంచి చేయుటకు ప్రేరేపింపబడుట వారికి మంచిదని కొందరు తలంచుదురు. ఏలయనగా అవమానభయముచేతను ఘనతాప్రేమచేతను మంచి చేసి చెడును మానువారు అనేకులు ఉన్నారు; ఈ విధముగా లేనియెడల ఏ మాత్రమును చేయనిదానిని గాని మానని దానిని గాని వారు చేయుదురు. వీరిని నేను వారి అభిప్రాయమునకే విడిచిపెట్టుచున్నాను. కాని ప్రస్తుతము నిజమైన సత్క్రియలు ఎలా చేయబడవలెనో మనము వెదకుచున్నాము; మరియు వాటిని చేయుటకు మనస్సుగలవారు అవమానభయముచేతను ఘనతాప్రేమచేతను తోలబడవలసిన అవసరము నిశ్చయముగా లేదు; వారికి ఉన్నతమైనదియు ఎంతో శ్రేష్ఠమైనదియునైన ప్రేరణ ఉన్నది, ఉండవలెను—అనగా దేవుని ఆజ్ఞ, దేవుని భయము, దేవుని ఆమోదము, మరియు దేవుని యెడల వారి విశ్వాసమును ప్రేమయు. ఈ ప్రేరణ లేనివారు, లేదా దీనిని లక్ష్యపెట్టనివారు, అవమానమును ఘనతయు తమను తోలనిచ్చువారు, ప్రభువు మత్తయి viలో చెప్పునట్లు, వారు కూడ తమ ఫలమును పొందియున్నారు; మరియు ప్రేరణ ఎలాగో, క్రియయు ఫలమును అలాగే: లోకము కన్నులకు తప్ప వాటిలో ఏదియు మంచిది కాదు.

ఇప్పుడు ఒక యౌవనుని మరి ఏ సాధనముచేత కంటెను దేవుని భయముచేతను ఆజ్ఞలచేతను సులభముగా శిక్షణ ఇచ్చి ప్రేరేపింపవచ్చునని నేను ఎంచుచున్నాను. అయినను ఇవి సహాయపడని చోట, వారు అవమానము నిమిత్తమును ఘనత నిమిత్తమును మంచి చేసి చెడును మానుటను మనము సహింపవలెను—మనము పైన మాటలాడిన దుష్టులను గాని అసంపూర్ణులను గాని సహింపవలసినట్లే; మరియు వారి క్రియలు దేవుని ఎదుట తృప్తికరమైనవియు సరియైనవియు కావని వారితో చెప్పుట కంటె ఎక్కువ మనము చేయలేము; ఈ విధముగా వారు దేవుని ఆజ్ఞల నిమిత్తము కూడ సరిగా చేయుట నేర్చుకొనువరకు వారిని విడిచిపెట్టవలెను. చిన్న పిల్లలు తల్లిదండ్రుల కానుకలచేతను వాగ్దానములచేతను ప్రార్థించుటకు, ఉపవసించుటకు, నేర్చుకొనుటకు మొదలగువాటికి ప్రేరేపింపబడునట్లే—అయితే వారు దేవుని భయములో మంచి చేయుట ఎన్నడును నేర్చుకొనకుండునట్లు, వారి జీవితమంతయు వారిని అట్లు చూచుట మంచిది కాదు: వారు స్తుతి ఘనతల నిమిత్తము మంచి చేయుటకు అలవాటుపడినయెడల ఇంకా ఎంతో ఘోరము.

XXIII. కాని ఇది సత్యము, మనము అయినను మంచి పేరును ఘనతను కలిగియుండవలెను; మరియు తనను గూర్చి చెడ్డదేమియు చెప్పబడకుండునట్లును, తాను ఎవనికిని అభ్యంతరము కలిగింపకుండునట్లును ప్రతివాడును జీవింపవలెను; పరిశుద్ధ పౌలు రోమీయులకు xiiలో చెప్పునట్లు: "మనము దేవుని ఎదుట మాత్రమే కాక సమస్త మనుష్యుల ఎదుటను మంచి చేయుటకు ఆసక్తిగలవారమై యుండవలెను." మరియు II. కొరింథీయులకు 4: "మాకు వ్యతిరేకముగా ఎవడును ఏమియు ఎరుగనంత యథార్థముగా మేము నడుచుకొనుచున్నాము." కాని అటువంటి ఘనతయు మంచి

పేరును హృదయమును ఉబ్బింపకుండునట్లును, హృదయము వాటియందు ఆనందింపకుండునట్లును గొప్ప శ్రద్ధయు జాగ్రత్తయు ఉండవలెను. ఇక్కడ సొలొమోను సామెత వర్తించును: "కొలిమిలోని అగ్ని బంగారమును శోధించునట్లు, మనుష్యుడు తనను స్తుతించువాని నోటిచేత శోధింపబడును." ఘనపరచబడి స్తుతింపబడినప్పుడు నిర్లిప్తులుగాను మారనివారుగాను నిలిచి, దానిని లక్ష్యపెట్టక, దానియందు గర్వమును ఆనందమును అనుభవింపక, పూర్తిగా స్వతంత్రులుగా నిలిచి, తమ సమస్త ఘనతను కీర్తిని దేవునికి ఆరోపించి, దానిని ఆయనకు మాత్రమే అర్పించి, దానిని దేవుని మహిమ కొరకును తమ పొరుగువారి క్షేమాభివృద్ధి కొరకును మాత్రమే ఉపయోగించి, తమ స్వంత లాభము కొరకు గాని ప్రయోజనము కొరకు గాని ఏ విధముగాను ఉపయోగింపనివారు కొద్దిమందియు అత్యంత ఆత్మసంబంధులునైయుండవలెను; ఈ విధముగా మనుష్యుడు తన స్వంత ఘనతయందు నమ్మిక ఉంచక, భూమిమీద అత్యంత అసమర్థుడును తృణీకరింపబడినవాడునైన మనుష్యుని కంటె తనను తాను హెచ్చించుకొనక, తాను దేవుని సేవకుడనని ఒప్పుకొనవలెను; ఆ ఘనతతో అతడు దేవుని తన పొరుగువానిని సేవించునట్లు ఆయన అతనికి ఆ ఘనతను ఇచ్చెను—ఆయన నిమిత్తము కొన్ని గుల్డెన్ నాణెములను పేదలకు పంచిపెట్టుమని ఆయన అతనికి ఆజ్ఞాపించినట్లే. ఆలాగే ఆయన మత్తయి vలో ఇలా చెప్పుచున్నాడు: "మనుష్యులు మీ సత్క్రియలను చూచి పరలోకమందున్న మీ తండ్రిని మహిమపరచునట్లు మీ వెలుగు వారి ఎదుట ప్రకాశింపనియ్యుడి." "వారు మిమ్మును స్తుతించుదురు" అని ఆయన చెప్పుట లేదు, గాని "మీ క్రియలు వారి క్షేమాభివృద్ధికి మాత్రమే ఉపయోగపడవలెను, వాటి ద్వారా వారు మీయందును తమయందును దేవుని స్తుతించునట్లు" అని చెప్పుచున్నాడు. ఇతరుల క్షేమాభివృద్ధి ద్వారా దేవుడు స్తుతింపబడునప్పుడు, అదే దేవుని నామమును ఘనతను సరిగా ఉపయోగించుట. మరియు మనుష్యులు మనయందున్న దేవుని కాక మనలను స్తుతింపగోరినయెడల, మనము దానిని సహింపకూడదు, గాని మన సమస్త శక్తులతో దానిని నిషేధించి, అత్యంత ఘోరమైన పాపమునుండియు దైవిక ఘనతను దోచుకొనుట నుండియు పారిపోయినట్లు దానినుండి పారిపోవలెను.

XXIV. అందుచేతనే దేవుడు తరచుగా ఒక మనుష్యుని ఘోరమైన పాపములో పడుటకు గాని దానిలో నిలిచియుండుటకు గాని అనుమతించును, అతడు తన కన్నులకును సమస్త మనుష్యుల కన్నులకును సిగ్గుపరచబడునట్లు; లేనియెడల అతడు తన గొప్ప వరములలోను సద్గుణములలోను స్థిరముగా నిలిచియుంటే, వ్యర్థ ఘనత కీర్తి అను ఈ గొప్ప దుర్గుణము నుండి తనను తాను కాపాడుకొనలేకపోయియుండును; కావున తన నామము మాత్రమే ఘనపరచబడునట్లు, దేవుడు ఈ పాపమును ఇతర ఘోర పాపముల ద్వారా తొలగింపవలసివచ్చును; ఈ విధముగా, చెడును చేయుట మాత్రమే కాక మంచిదంతటిని దుర్వినియోగము చేయు మన వక్రమైన దుష్టత్వము వలన, ఒక పాపము మరొకదానికి ఔషధమగును.

ఇప్పుడు చూడుము, మనుష్యుడు సత్క్రియలు చేయగోరినయెడల అతడు చేయవలసినది ఎంత ఉన్నదో; అవి ఎల్లప్పుడు గొప్ప సంఖ్యలో చేతికి అందుబాటులో ఉన్నవి, వాటిచేత అతడు అన్ని వైపుల చుట్టుకొనబడియున్నాడు; కాని, అయ్యో! తన గ్రుడ్డితనము వలన అతడు వాటిని దాటిపోయి, తన స్వంత కల్పనయు ఇష్టమునైన ఇతర క్రియలను వెదకుచు వాటి వెంట పరుగెత్తును; వాటికి వ్యతిరేకముగా ఏ మనుష్యుడును చాలినంత మాటలాడలేడు, ఏ మనుష్యుడును చాలినంత జాగ్రత్తపడలేడు.

దీనితో ప్రవక్తలందరు పోరాడవలసివచ్చెను, మరియు ఈ కారణముచేతనే వారందరు చంపబడిరి—అటువంటి స్వకల్పిత క్రియలను త్రోసివేసి దేవుని ఆజ్ఞలను మాత్రమే ప్రకటించినందుననే; వారిలో ఒకడు యిర్మీయా viiలో చెప్పినట్లు: "ఇశ్రాయేలు దేవుడు మీతో ఇలా సెలవిచ్చుచున్నాడు: మీ దహనబలులను మీ బలులన్నిటితో చేర్చి మీ దహనబలులను మీ మాంసమును మీరే తినుడి; ఏలయనగా ఈ విషయములను గూర్చి నేను మీకు ఏమియు ఆజ్ఞాపింపలేదు, గాని ఈ సంగతినే మీకు ఆజ్ఞాపించితిని: నా మాట వినుడి (అనగా మీకు సరియైనదిగాను మంచిదిగాను కనబడునది కాదు, గాని నేను మీకు ఆజ్ఞాపించునది), నేను మీకు ఆజ్ఞాపించిన మార్గములో నడువుడి." మరియు ద్వితీయోపదేశకాండము 12: "నీ దృష్టికి ఏది సరియైనదో దానిని నీవు చేయకూడదు, గాని నీ దేవుడు నీకు ఆజ్ఞాపించినదానినే చేయవలెను."

లేఖనములోని ఇవియు ఇటువంటి లెక్కలేనన్ని వాక్యభాగములును మనుష్యుని పాపముల నుండి మాత్రమే కాక, మనుష్యులకు మంచివిగాను సరియైనవిగాను కనబడు క్రియల నుండి కూడ పెకలించి, మనుష్యులను

ఏక మనస్సుతో, దేవుని ఆజ్ఞ యొక్క సరళమైన అర్థము వైపునకే త్రిప్పుటకు చెప్పబడినవి—వారు దీనిని మాత్రమే ఎల్లప్పుడు శ్రద్ధగా ఆచరింపవలెనని; నిర్గమకాండము xiiiలో వ్రాయబడియున్నట్లు: "ఈ ఆజ్ఞలు నీ చేతిమీద నీకు సూచనగాను నీ కన్నుల మధ్య జ్ఞాపకార్థముగాను ఉండవలెను." మరియు కీర్తనలు 1: "భక్తిగల మనుష్యుడు దివారాత్రము దేవుని ధర్మశాస్త్రమును ధ్యానించును." ఏలయనగా మనము దేవుని ఆజ్ఞలను మాత్రమే తృప్తిపరచవలసియున్నను, మనకు చేయుటకు చాలినదానికంటె ఎక్కువగాను మితిమీరియు ఉన్నది. ఆయన మనకు ఎటువంటి ఆజ్ఞలను ఇచ్చెనంటే, మనము వాటిని సరిగా గ్రహించినయెడల, ఒక్క క్షణమైనను సోమరులుగా ఉండుటకు సాహసింపము, మరియు ఇతర క్రియలన్నిటిని సులభముగా మరచిపోవచ్చును. కాని ఎన్నడును విశ్రమింపని దురాత్మ, మనలను ఎడమ వైపునకు దుష్ట క్రియలలోనికి నడిపింపలేనప్పుడు, మంచివిగా కనబడు స్వకల్పిత క్రియల ద్వారా మన కుడి వైపున పోరాడును; వాటికి వ్యతిరేకముగా దేవుడు ద్వితీయోపదేశకాండము xxviiiలోను యెహోషువ xxiiiలోను ఇలా ఆజ్ఞాపించెను: "మీరు నా ఆజ్ఞలనుండి కుడికైనను ఎడమకైనను తొలగిపోకూడదు."

XXV. ఈ ఆజ్ఞ యొక్క మూడవ క్రియ, ప్రతి అవసరములో దేవుని నామమునకు మొఱ్ఱపెట్టుట.

ఏలయనగా మనము కష్టములోను అవసరములోను ఆయన నామమును ఉచ్చరించి దానికి మొఱ్ఱపెట్టినయెడల, దానిని దేవుడు తన నామమును పరిశుద్ధముగా ఎంచి గొప్పగా ఘనపరచుటగా భావించును. మరియు ఆయన మనకు అంత ఎక్కువ కష్టమును, శ్రమను, ఆపదను, మరణమును సైతము పంపి, అనేక దుష్ట పాపపు ఆశలలో మనలను జీవింపనిచ్చుటకు నిజమైన కారణము ఇదే—దానిచేత ఆయన మనుష్యుని ప్రేరేపించి, తన వద్దకు పరుగెత్తుటకును, తనకు బిగ్గరగా మొఱ్ఱపెట్టుటకును, తన పరిశుద్ధ నామమునకు మొఱ్ఱపెట్టుటకును, ఈ విధముగా రెండవ ఆజ్ఞ యొక్క ఈ క్రియను నెరవేర్చుటకును అతనికి అనేక కారణములను ఇచ్చునట్లు; ఆయన కీర్తనలు lలో చెప్పునట్లు: "ఆపత్కాలమున నాకు మొఱ్ఱపెట్టుము; నేను నిన్ను విడిపించెదను, నీవు నన్ను మహిమపరచెదవు; ఏలయనగా స్తుతి యాగమును నేను కోరుచున్నాను." మరియు నీవు రక్షణకు రాగల మార్గము ఇదే; ఏలయనగా అటువంటి క్రియల ద్వారా దేవుని నామము ఏమిటో, దానికి మొఱ్ఱపెట్టువారందరికి సహాయము చేయుటకు అది ఎంత శక్తిగలదో మనుష్యుడు గ్రహించి నేర్చుకొనును; దానిచేత నమ్మకమును విశ్వాసమును బలముగా పెరుగును, మరియు ఇవే మొదటి అత్యున్నత ఆజ్ఞ యొక్క నెరవేర్పు. ఇది దావీదు అనుభవము,

కీర్తనలు 54: "సమస్త శ్రమలలోనుండి నీవు నన్ను విడిపించితివి, కావున నీ నామమును స్తుతించి అది మనోహరమైనదియు మధురమైనదియునని ఒప్పుకొనెదను." మరియు కీర్తనలు 91 ఇలా చెప్పుచున్నది: "అతడు నామీద తన నిరీక్షణ ఉంచెను గనుక నేను అతని విడిపించెదను: అతడు నా నామమును ఎరిగినవాడు గనుక నేను అతనికి సహాయము చేసెదను."

ఇదిగో! తన జీవితమంతయు ఈ క్రియతో చేయుటకు చాలినంత లేని మనుష్యుడు భూమిమీద ఎవడున్నాడు? ఏలయనగా శోధనలు లేకుండ ఒక్క గంటయైనను ఎవడు జీవించును? లెక్కలేనన్ని ఉన్న ఆపదల శోధనలను నేను ప్రస్తావింపను. ఏలయనగా ఏ శోధనయు లేనప్పుడు, సమస్తము బాగుగా ఉండి బాగుగా జరుగుచున్నప్పుడు—ఇదే అన్నిటికంటె అత్యంత ప్రమాదకరమైన శోధన; ఏలయనగా అప్పుడు మనుష్యుడు దేవుని మరచిపోవుటకును, మితిమీరిన ధైర్యము తెచ్చుకొనుటకును, అభివృద్ధి కాలములను దుర్వినియోగము చేయుటకును శోధింపబడును. అవును, ఇక్కడ ఆపదలో ఉన్నప్పటి కంటె దేవుని నామమునకు మొఱ్ఱపెట్టవలసిన అవసరము అతనికి పదిరెట్లు ఎక్కువ. ఏలయనగా కీర్తనలు xciలో ఇలా వ్రాయబడియున్నది: "నీ ఎడమ ప్రక్కను వేయిమంది పడుదురు, నీ కుడి ప్రక్కను పదివేలమంది పడుదురు."

ఆలాగే మనము పట్టపగలు, సమస్త మనుష్యుల అనుదిన అనుభవములో, యుద్ధము, తెగులు, రోగములు, సమస్త విధములైన దురదృష్టము మనలను భారపరచునప్పటి కంటె, సమాధానము ఉన్నప్పుడు, సమస్తము చౌకగా ఉండి మంచి కాలములు ఉన్నప్పుడు మరింత హేయమైన పాపములును దుర్గుణములును సంభవించుట చూచుచున్నాము; కావున మోషే కూడ తన ప్రజలు మరి ఏ కారణము చేతను కాక, వారు మితిమీరి తృప్తిపొంది, మితిమీరి సమృద్ధిగా సమకూర్చబడి, మితిమీరిన సమాధానము కలిగియున్నందుననే దేవుని ఆజ్ఞను విడిచిపెట్టుదురేమో అని భయపడుచున్నాడు; అతడు ద్వితీయోపదేశకాండము xxxiiలో చెప్పునట్లు: "నా ప్రజలు ధనవంతులై, తృప్తిపొంది, క్రొవ్వియున్నారు; కావున తమ దేవుని విడిచిపెట్టిరి."

అందుచేతనే దేవుడు దాని శత్రువులలో అనేకులను నిలిచియుండనిచ్చి వారిని వెళ్లగొట్టలేదు, వారికి సమాధానము లేకుండ, వారు దేవుని ఆజ్ఞలను గైకొనుటలో తమను తాము అభ్యసింపజేసికొనవలసియుండునట్లు; న్యాయాధిపతులు iiiలో వ్రాయబడియున్నట్లు. ఆయన మనకు సమస్త విధములైన దురదృష్టమును పంపునప్పుడు మనతో కూడ అలాగే వ్యవహరించును: ఆయన మనయెడల ఎంత మిక్కిలి శ్రద్ధగలవాడంటే, తన నామమును ఘనపరచుటకును దానికి మొఱ్ఱపెట్టుటకును, తనయెడల నమ్మకమును విశ్వాసమును పొందుటకును, ఈ విధముగా మొదటి రెండు ఆజ్ఞలను నెరవేర్చుటకును మనకు బోధించి మనలను తోలవలెనని.

XXVI. ఇక్కడ మూర్ఖులైన మనుష్యులు, ముఖ్యముగా క్రియల ద్వారా నీతిమంతులమనుకొను పరిశుద్ధులును, ఇతరులకంటె ఎక్కువగా ఉండగోరువారును ప్రమాదములోనికి పరుగెత్తుదురు; వారు సిలువ గుర్తు వేసికొనుటకు మనుష్యులకు బోధించుదురు; ఒకడు రక్షరేకుల లేఖలతో తనను తాను ఆయుధధారిగా చేసికొనును, మరొకడు సోదె చెప్పువారి వద్దకు పరుగెత్తును; ఒకడు దీనిని, మరొకడు దానిని వెదకును—దానిచేత తాము దురదృష్టమును తప్పించుకొని భద్రముగా ఉండగలిగినయెడల చాలును. మంత్రవిద్యతోను, మంత్రోచ్చాటనతోను, మూఢనమ్మకముతోను ఆడుకొను ఈ ఆటకు ఎంత అపవాది సంబంధమైన ఆకర్షణ అంటియున్నదో చెప్ప శక్యము కాదు; ఇదంతయు మనుష్యులు దేవుని నామము అవసరము లేకుండునట్లును దానియందు నమ్మిక ఉంచకుండునట్లును మాత్రమే చేయబడుచున్నది. ఇక్కడ దేవుని నామమునకును మొదటి రెండు ఆజ్ఞలకును గొప్ప అవమానము చేయబడుచున్నది; ఏలయనగా పవిత్రమైన విశ్వాసము నమ్మకము ద్వారాను, ఆయన పరిశుద్ధ నామమును సంతోషముతో ధ్యానించి దానికి మొఱ్ఱపెట్టుట ద్వారాను తప్ప మరి దేనిచేతను కాక, దేవునియందు మాత్రమే వెదకి కనుగొనవలసినదానిని మనుష్యులు అపవాది నుండియు, మనుష్యుల నుండియు, సృష్టముల నుండియు ఎదురుచూచుచున్నారు.

ఇప్పుడు దీనిని నీవే సూక్ష్మముగా పరిశీలించి, ఇది ఘోరమైన వెఱ్ఱి వక్రత కాదేమో చూడుము: అపవాదిని, మనుష్యులను, సృష్టములను వారు నమ్మవలెను, శ్రేష్ఠమైనదాని కొరకు వాటియందు నమ్మిక ఉంచవలెను; అటువంటి విశ్వాసమును నమ్మకమును లేకుండ ఏదియు నిలువదు, సహాయపడదు. మనుష్యుని అపవాదిని నమ్మినంతగా గాని అంతకంటె ఎక్కువగా గాని మనము ఆయనను నమ్మక ఆయనయందు నమ్మిక ఉంచనందుకు, మంచివాడును నమ్మకమైనవాడునైన దేవుడు మనకు ఎలా ప్రతిఫలమిచ్చును—

ఆయన సహాయమును నిశ్చయమైన తోడ్పాటును వాగ్దానము చేయుట మాత్రమే కాక, దానికొరకు నమ్మకముతో ఎదురుచూడవలెనని మనకు ఆజ్ఞాపించి, మనము ఆయనయందు అటువంటి విశ్వాసమును నమ్మకమును ఎందుకు ఉంచవలెనో సమస్త విధములైన కారణములను ఇచ్చి ప్రేరేపించుచున్నను? ఏమియు ఆజ్ఞాపింపక ప్రేరేపింపక కేవలము వాగ్దానము మాత్రమే చేయు అపవాది గాని మనుష్యుడు గాని, వాగ్దానము చేసి, ప్రేరేపించి, ఆజ్ఞాపించు దేవునికంటె పైగా ఉంచబడుటయు, దేవునికంటె వారిని ఎక్కువగా ఎంచుటయు విచారకరమును జాలిగొలుపునదియు కాదా? మనము నిజముగా మనను గూర్చి సిగ్గుపడి, అపవాదియందు గాని మనుష్యులయందు గాని నమ్మిక ఉంచువారి మాదిరి నుండి నేర్చుకొనవలెను. ఏలయనగా దుష్టుడును అబద్ధికుడునైన ఆత్మయగు అపవాది తనతో జతకట్టువారందరితో నమ్మకము నిలుపుకొనినయెడల, మనుష్యుడు ఆయనయందు నమ్మిక ఉంచినయెడల, అత్యంత కృపగలవాడును సర్వసత్యవంతుడునైన దేవుడు మరి ఎంతగా నమ్మకము నిలుపుకొనడు?

అంతేకాదు, నమ్మకము నిలుపుకొనువాడు ఆయన ఒక్కడే కాడా? ఒక ధనవంతుడు తన ధనముమీదను ఆస్తిమీదను నమ్మిక ఉంచి ఆధారపడును, అవి అతనికి సహాయపడును; మరియు సజీవుడైన దేవుడు మనకు సహాయము చేయుటకు ఇష్టపడువాడును సమర్థుడునని ఆయనయందు నమ్మిక ఉంచి ఆధారపడుటకు మనము ఇష్టపడమా? మనము ఇలా అందుము: బంగారము ధైర్యమిచ్చును; అది సత్యమే, బారూకు 3 చెప్పునట్లు: "బంగారము మనుష్యులు నమ్మిక ఉంచు వస్తువు." కాని అత్యున్నత నిత్య మేలు ఇచ్చు ధైర్యము ఎంతో గొప్పది; దానియందు మనుష్యులు కాదు, దేవుని పిల్లలు మాత్రమే నమ్మిక ఉంచుదురు.

XXVII. ఈ ఆపదలలో ఏదియు దేవుని నామమునకు మొఱ్ఱపెట్టుటకును ఆయనయందు నమ్మిక ఉంచుటకును మనలను బలవంతపెట్టకపోయినను, ఈ క్రియలో మనకు శిక్షణ ఇచ్చి మనలను ప్రేరేపించుటకు పాపము ఒక్కటే చాలినదానికంటె ఎక్కువ.

ఏలయనగా పాపము మనలను మూడు బలమైన శక్తివంతమైన సైన్యములతో చుట్టుముట్టియున్నది. మొదటిది మన స్వంత శరీరము, రెండవది లోకము, మూడవది దురాత్మ; ఈ మూడింటిచేత మనము ఎడతెగక అణచివేయబడి కలవరపరచబడుచున్నాము; దానిచేత దేవుడు మనకు ఎడతెగక సత్క్రియలు చేయుటకు, అనగా ఈ శత్రువులతోను పాపములతోను పోరాడుటకు అవకాశము ఇచ్చుచున్నాడు. శరీరము సుఖమును విశ్రాంతిని వెదకును, లోకము

ఐశ్వర్యమును, అనుగ్రహమును, అధికారమును, ఘనతను వెదకును, దురాత్మ గర్వమును, మహిమను, మనుష్యుడు మంచివానిగా ఎంచబడుటను, ఇతర మనుష్యులు తృణీకరింపబడుటను వెదకును.

మరియు ఈ మూడును ఎంత శక్తివంతమైనవంటే వాటిలో ప్రతి ఒక్కటియు ఒంటరిగానే ఒక మనుష్యునితో పోరాడుటకు చాలును; అయినను స్థిరమైన విశ్వాసములో దేవుని పరిశుద్ధ

నామమునకు మొఱ్ఱపెట్టుట ద్వారా తప్ప మనము వాటిని జయింపగల మార్గము లేదు; సొలొమోను సామెతలు xviiiలో చెప్పునట్లు: "యెహోవా నామము బలమైన దుర్గము; నీతిమంతుడు దానిలోనికి పరుగెత్తి ఉన్నత స్థలమున ఉంచబడును." మరియు దావీదు, కీర్తనలు 116: "రక్షణపాత్రను త్రాగి యెహోవా నామమునకు మొఱ్ఱపెట్టెదను." మరియు, కీర్తనలు 18: "స్తుతితో యెహోవాకు మొఱ్ఱపెట్టెదను: ఆలాగున నా శత్రువులందరి నుండి రక్షింపబడెదను." ఈ క్రియలును దేవుని నామము యొక్క శక్తియు మనకు తెలియనివైపోయినవి, ఏలయనగా మనము దానికి అలవాటుపడలేదు, పాపములతో ఎన్నడును గంభీరముగా పోరాడలేదు, మరియు మనము మన స్వంత శక్తులతో చేయగలిగిన మన స్వకల్పిత క్రియలలో మాత్రమే శిక్షణ పొందినందున ఆయన నామము మనకు అవసరము కాలేదు.

XXVIII. ఈ ఆజ్ఞ యొక్క మరిన్ని క్రియలు ఇవి: దేవుని పరిశుద్ధ నామముతో మనము ఒట్టుపెట్టుకొనకూడదు, శపింపకూడదు, అబద్ధమాడకూడదు, మోసగింపకూడదు, మంత్రోచ్చాటన చేయకూడదు, లేదా మరొక విధముగా దానిని దుర్వినియోగము చేయకూడదు; ఇవి చాలా సరళమైన విషయములు, ప్రతివానికి బాగుగా తెలిసినవి, ఈ ఆజ్ఞ క్రింద దాదాపు ప్రత్యేకముగా బోధింపబడి ప్రకటింపబడిన పాపములు ఇవే. అబద్ధమాడుట, ఒట్టుపెట్టుకొనుట, మోసగించుట, శపించుట, మంత్రోచ్చాటన చేయుట మొదలగువాటిచేత ఇతరులు దేవుని నామమును పాపపూరితముగా ఉపయోగింపకుండ మనము అడ్డగింపవలెను అనునది కూడ వీటిలో ఇమిడియున్నది. ఇందులో కూడ మంచి చేయుటకును చెడును అడ్డుకొనుటకును ఎంతో అవకాశము ఇయ్యబడుచున్నది.

కాని ఈ ఆజ్ఞ యొక్క అత్యంత గొప్పదియు అత్యంత కష్టమైనదియునైన క్రియ ఏమనగా, దేవుని పరిశుద్ధ నామమును ఆత్మసంబంధమైన రీతిలో దుర్వినియోగము చేయువారందరికి వ్యతిరేకముగా దానిని కాపాడుట, మరియు దానిని సమస్త మనుష్యులకు ప్రకటించుట.

ఏలయనగా నేను, నా కొరకును నాలోను, అభివృద్ధిలోను ఆపదలోను దేవుని నామమును స్తుతించి దానికి మొఱ్ఱపెట్టుట చాలదు. నేను ముందుకు అడుగువేసి, దేవుని ఘనత నిమిత్తమును నామము నిమిత్తమును సమస్త మనుష్యుల శత్రుత్వమును నామీదికి తెచ్చుకొనవలెను; క్రీస్తు తన శిష్యులతో చెప్పినట్లు: "నా నామము నిమిత్తము మీరు అందరిచేత ద్వేషింపబడుదురు." ఇక్కడ మనము తండ్రికిని, తల్లికిని, ప్రియమైన స్నేహితులకును కోపము పుట్టింపవలెను. ఇక్కడ మనము ఆత్మసంబంధమైన లౌకిక అధికారములకు వ్యతిరేకముగా పోరాడి, అవిధేయత నేరము మోపబడవలెను. ఇక్కడ మనము ధనవంతులను, పండితులను, పరిశుద్ధులను, లోకములో పేరుప్రతిష్ఠలు గల సమస్తమును మనకు వ్యతిరేకముగా రేపవలెను. మరియు ఇది ముఖ్యముగా దేవుని వాక్యమును ప్రకటింప ఆజ్ఞాపింపబడినవారి

విధియైనను, సమయమును స్థలమును కోరునప్పుడు ప్రతి క్రైస్తవుడును అట్లు చేయ బాధ్యుడై యున్నాడు.

ఏలయనగా దేవుని పరిశుద్ధ నామము నిమిత్తము మనకున్నదంతయు మనము చేయగలిగినదంతయు మనము తెగించి విడిచిపెట్టవలెను; మరియు మనము దేవుని, ఆయన నామమును, ఆయన ఘనతను, ఆయన స్తుతిని సమస్తము కంటె ఎక్కువగా ప్రేమించుచున్నామనియు, సమస్తము కంటె ఎక్కువగా ఆయనయందు నమ్మిక ఉంచుచున్నామనియు, ఆయననుండి మేలును ఎదురుచూచుచున్నామనియు మన క్రియలచేత చూపవలెను; దానిచేత మనము ఆయనను అత్యున్నత మేలుగా ఎంచుచున్నామని ఒప్పుకొనుచున్నాము, దాని నిమిత్తము ఇతర మేళ్లన్నిటిని మనము విడిచిపెట్టి వదులుకొనుచున్నాము.

XXIX. ఇక్కడ సత్యము గాని నీతి గాని బలాత్కారమును గాని అవసరమును గాని అనుభవించు చోట, మనము అన్నిటికంటె మొదట సమస్త అన్యాయమును ఎదిరింపవలెను, మరియు వ్యక్తుల మధ్య ఏ భేదమును చూపుటకు సాహసింపకూడదు—కొందరు చేయునట్లు; వారు ధనవంతులకును, బలవంతులకును, తమ స్వంత స్నేహితులకును చేయబడు అన్యాయమునకు వ్యతిరేకముగా అత్యంత చురుకుగాను శ్రద్ధగాను పోరాడుదురు; కాని అది పేదవారికి గాని తృణీకరింపబడినవారికి గాని తమ స్వంత శత్రువునకు గాని చేయబడినప్పుడు, వారు మౌనముగాను ఓర్పుతోను ఉందురు. వీరు దేవుని నామమును ఘనతను ఉన్నదున్నట్లు కాక, రంగువేసిన

అద్దము గుండా చూచి, సత్యమును నీతిని వ్యక్తులను బట్టి కొలుచుదురు, మరియు విషయము కంటె వ్యక్తినే ఎక్కువగా చూచు తమ మోసకరమైన కన్నును గమనింపరు. వీరు లోలోపల వేషధారులు, సత్యమును సమర్థించుచున్నట్లు కేవలము పైరూపము మాత్రమే కలిగియున్నారు. ఏలయనగా ధనవంతులకును, బలవంతులకును, పండితులకును, తన స్వంత స్నేహితులకును సహాయము చేసినప్పుడు ఏ ప్రమాదమును లేదనియు, ప్రతిగా వారి రక్షణను అనుభవించి వారిచేత ఘనపరచబడవచ్చుననియు వారు బాగుగా ఎరుగుదురు.

ఈ విధముగా పోపులకును, రాజులకును, అధిపతులకును, బిషప్పులకును, ఇతర పెద్దమనుష్యులకును చేయబడు అన్యాయమునకు వ్యతిరేకముగా పోరాడుట చాలా సులభము. గొప్ప అవసరము లేని ఇక్కడ ప్రతివాడును అత్యంత భక్తిగలవాడుగా ఉండగోరును. ఓ, మోసకరమైన ఆదాము తన కోరికతో ఇక్కడ ఎంత జిత్తులమారి; తన లాభపేక్షను సత్యము, నీతి, దేవుని ఘనత అను పేరుతో అతడు ఎంత చక్కగా కప్పిపుచ్చును! కాని ఒక పేదవానికిని అల్పునికిని ఏదైన సంభవించినప్పుడు, అక్కడ మోసకరమైన కన్ను ఎక్కువ లాభము కనుగొనదు, గాని బలవంతుల అప్రీతిని చూడకుండ ఉండలేదు; కావున అతడు పేదవానిని సహాయము లేకుండ విడిచిపెట్టును. మరియు క్రైస్తవ లోకములో ఈ దుర్గుణము యొక్క విస్తృతిని ఎవడు చెప్పగలడు? దేవుడు 82. కీర్తనలో ఇలా చెప్పుచున్నాడు: "ఎంతకాలము మీరు అన్యాయముగా తీర్పుతీర్చుచు, దుష్టుల యెడల పక్షపాతము చూపుదురు?

పేదవారికిని తండ్రిలేనివారికిని న్యాయము తీర్చుడి, దీనులకును దరిద్రులకును న్యాయము కోరుడి; పేదవారిని విడిపించి, విడువబడినవారిని దుష్టుల చేతిలోనుండి తప్పించుడి." కాని అది జరుగుట లేదు, కావున వచనము ఇలా కొనసాగుచున్నది: "వారు ఎరుగరు, గ్రహింపనొల్లరు; వారు అంధకారములో నడచుచున్నారు"; అనగా సత్యమును వారు చూడరు, గాని గొప్పవారు ఎంత అనీతిమంతులైనను వారి ప్రతిష్ఠ వద్దనే ఆగిపోవుదురు; మరియు పేదవారు ఎంత నీతిమంతులైనను వారిని లక్ష్యపెట్టరు.

XXX. చూడుడి, ఇక్కడ అనేక సత్క్రియలు ఉండును. ఏలయనగా బలవంతులలోను ధనవంతులలోను స్నేహితులలోను అధిక భాగము అన్యాయము చేసి పేదవారిని, దీనులను, తమ స్వంత ప్రత్యర్థులను అణచివేయుదురు; మరియు మనుష్యులు ఎంత గొప్పవారో, క్రియలు అంత చెడ్డవి; మరియు మనము బలముచేత దానిని అడ్డగించి సత్యమునకు సహాయము చేయలేని చోట, కనీసము దానిని ఒప్పుకొని, మాటలతో మనము చేయగలిగినది చేయవలెను—అనీతిమంతుల పక్షము వహింపక, వారిని ఆమోదింపక, సత్యమును ధైర్యముగా పలుకవలెను.

ఒక మనుష్యుడు సమస్త విధములైన మంచి చేసి, రోమునకును సమస్త పరిశుద్ధ స్థలములకును తీర్థయాత్రలు చేసి, సమస్త పాపక్షమాపణ పత్రములను సంపాదించి, సమస్త దేవాలయములను కట్టి గృహములకు ధర్మనిధులు స్థాపించినను, దేవుని నామమునకును ఘనతకును వ్యతిరేకముగా—వాటిని గూర్చి మాటలాడక, వాటిని నిర్లక్ష్యము చేసి, సత్యము (అనగా దేవుని నామమును ఘనతయు) కంటె తన ఆస్తిని, ఘనతను, అనుగ్రహమును, స్నేహితులను ఎక్కువగా ఎంచి—పాపము చేసిన దోషిగా కనుగొనబడినయెడల, అది అతనికి ఏమి సహాయపడును? లేదా ఎవని ద్వారము ఎదుటికిని ఎవని ఇంటిలోనికిని అటువంటి సత్క్రియలు ప్రతిదినము రావో, కావున దూరము ప్రయాణము చేయవలసిన అవసరము గాని సత్క్రియలను గూర్చి అడుగవలసిన అవసరము గాని లేనివాడు ఎవడు? మరియు మనము మనుష్యుల జీవితమును, ప్రతి స్థలములోను మనుష్యులు ఈ విషయములో ఎంత అతి దుడుకుగాను తేలికగాను ప్రవర్తించుచున్నారో పరిగణించినయెడల, మనము ప్రవక్తతో కలిసి ఇలా మొఱ్ఱపెట్టవలెను: Omnis homo mendax,

"మనుష్యులందరు అబద్ధికులు, అబద్ధమాడి మోసగించుదురు"; ఏలయనగా నిజమైన సత్క్రియలను వారు నిర్లక్ష్యము చేసి, అత్యంత అల్పమైనవాటితో తమను తాము అలంకరించుకొని రంగులు పూసికొని, భక్తిగలవారై యుండి, సమాధానకరమైన భద్రతతో పరలోకమునకు ఎక్కగోరుచున్నారు.

కాని నీవు ఇలా అనినయెడల: "దేవుడు ప్రతివానికి సహాయము చేయగలడు, ఎలా చేయవలెనో ఎరుగును గనుక, ఆయన ఒక్కడే స్వయముగా ఎందుకు దానిని చేయడు?" అవును, ఆయన చేయగలడు; కాని ఆయన దానిని ఒంటరిగా చేయగోరడు; మనము ఆయనతోకూడ పనిచేయవలెనని ఆయన కోరుచున్నాడు, మరియు మనతోను మన ద్వారాను తన పనిని చేయగోరుట ద్వారా మనకు ఘనత కలిగించుచున్నాడు. మరియు అటువంటి ఘనతను అంగీకరించుటకు మనము ఇష్టపడనియెడల, ఆయన ఎట్లైనను ఆ పనిని ఒంటరిగా నెరవేర్చి, పేదవారికి సహాయము చేయును; మరియు ఆయనకు సహాయము చేయుటకు ఇష్టపడక, ఆయన పనిని చేయు గొప్ప ఘనతను తృణీకరించినవారిని, వారు అనీతిమంతులతో చేతులు కలిపినందున, ఆయన అనీతిమంతులతోకూడ శిక్షావిధి చేయును. ఆయన ఒక్కడే ధన్యుడైనట్లే, అయినను ఆయన మనకు ఘనత కలిగించి తన ధన్యతలో ఒంటరిగా ఉండక, మనము ఆయనతోకూడ ధన్యులమై యుండవలెనని కోరుచున్నాడు.

మరియు ఆయన దానిని ఒంటరిగా చేసినయెడల, ఆయన ఆజ్ఞలు మనకు వ్యర్థముగా ఇయ్యబడియుండును, ఏలయనగా ఈ ఆజ్ఞల గొప్ప క్రియలలో తనను తాను అభ్యసింపజేసికొనుటకు ఎవనికిని అవకాశము ఉండదు, మరియు తాను దేవుని ఆయన నామమును అత్యున్నత మేలుగా ఎంచి, ఆయన నిమిత్తము సమస్తమును తెగించుచున్నాడో లేదో చూచుటకు ఎవడును తనను తాను పరీక్షించుకొనడు.

XXXI. సమస్త అబద్ధమైన, మోసపుచ్చు, తప్పుడు, అబద్ధ బోధలను, ఆత్మసంబంధమైన అధికారము యొక్క ప్రతి దుర్వినియోగమును ఎదిరించుట కూడ ఈ క్రియకు చెందినది. ఇప్పుడు ఇది ఎంతో ఉన్నతమైనది, ఏలయనగా వీరు దేవుని నామమునకు వ్యతిరేకముగా పోరాడుటకు దేవుని పరిశుద్ధ

నామమునే ఉపయోగించుచున్నారు. ఈ కారణముచేత వారిని ఎదిరించుట గొప్ప విషయముగాను ప్రమాదకరమైనదిగాను కనబడుచున్నది, ఏలయనగా వారిని ఎదిరించువాడు దేవుని ఆయన సమస్త పరిశుద్ధులను ఎదిరించుచున్నాడని వారు నొక్కిచెప్పుదురు—వారి స్థానములో తాము కూర్చుండి వారి అధికారమును తాము ఉపయోగించుచు, "మీ మాట వినువాడు నా మాట వినును, మిమ్మును నిరాకరించువాడు నన్ను నిరాకరించును" అని క్రీస్తు తమను గూర్చి చెప్పెనని పలుకుచు. ఈ మాటలమీద వారు భారముగా ఆనుకొని, తమకు ఇష్టమైనదానిని చెప్పుటకును, చేయుటకును, మానుటకును అహంకారులును ధైర్యవంతులును అగుదురు; తమకు ఇష్టమైన ఏ విధముగానైనను తాము కల్పింపగలిగిన ఏ విధముగానైనను, ఏ ఆటంకమును లేకుండ, బహిష్కరించుదురు, శపించుదురు, దోచుకొందురు, హత్య చేయుదురు, తమ సమస్త దుష్టత్వమును అభ్యసించుదురు.

అయితే వారు చెప్పునది చేయునది ప్రతిదానిలోను మనము వారి మాట వినవలెనని క్రీస్తు భావించలేదు; వారు తమ మాటను కాక ఆయన వాక్యమును, అనగా సువార్తను, తమ క్రియను కాక ఆయన క్రియను మన యెదుట ఉంచినప్పుడు మాత్రమే మనము వారి మాట వినవలెను. లేనియెడల వారి అబద్ధములను పాపములను విసర్జించవలెనో లేదో మనకు ఎట్లు తెలియును? ఎంతవరకు మనము వారి మాట విని వారిని వెంబడించవలెనో తెలుపు ఒక నియమము ఉండవలెను; ఆ నియమమును వారు ఇయ్యలేరు, అది మనకు మార్గదర్శిగా ఉండునట్లు దేవుడే వారిపైన దానిని స్థాపింపవలెను; దీనిని గూర్చి నాల్గవ ఆజ్ఞయందు మనము వినబోవుచున్నాము.

నిజముగా ఆత్మీయ వర్గములో కూడ అధిక భాగము అబద్ధ బోధను ప్రకటించుచు ఆత్మీయ అధికారమును దుర్వినియోగము చేయుట జరుగవలసియున్నది; ఈ విధముగా ఈ

ఆజ్ఞ యొక్క క్రియలను చేయుటకు మనకు అవకాశము కలుగునట్లును, దేవుని ఘనత నిమిత్తము అట్టి దూషకులకు విరోధముగా మనము ఏమి చేయుటకును ఏమి మానుటకును సిద్ధముగా ఉన్నామో చూచుటకై మనము పరీక్షింపబడునట్లును అది జరుగును.

అయ్యో, ఈ విషయములో మనము దేవుని యందు భయము గలవారమైతే, అఫీషియాలిస్ అను ఆ ధూర్తులు తమ పోపు బహిష్కరణ తీర్పులను బిషప్పు బహిష్కరణ తీర్పులను ఎన్నిసార్లు వ్యర్థముగా విధింపవలసి వచ్చును! రోము పిడుగులు ఎంత బలహీనమైపోవును! లోకము ఇప్పుడు ఎవరి మాటకు చెవియొగ్గవలసి వచ్చుచున్నదో అట్టివారిలో అనేకులు ఎన్నిసార్లు నోరు మూసికొనవలసి వచ్చును! క్రైస్తవ లోకములో ఎంత కొద్దిమంది బోధకులు మిగులుదురు! కాని ఇప్పుడు అదే పైచేయి సాధించినది: వారు ఏది చెప్పినను, ఏ విధముగా చెప్పినను, అది సరియైనదే కావలెను. ఇక్కడ దేవుని నామము కొరకును ఘనత కొరకును ఎవడును పోరాడడు; బాహ్య క్రియలలో ఈ విషయములో జరుగునంత గొప్పదైన, తరచుగా జరుగునదైన పాపము మరేదియు లేదని నేను యెంచుచున్నాను. ఇది కొద్దిమంది మాత్రమే గ్రహింపగల ఉన్నతమైన విషయము; పైగా దేవుని నామముతోను అధికారముతోను అలంకరింపబడియున్నందున దీనిని ముట్టుట ప్రమాదకరము. అయితే పూర్వకాలపు ప్రవక్తలు ఇందులో నిపుణులు; అపొస్తలులును, విశేషముగా పరిశుద్ధ పౌలును అట్టివారే; అత్యున్నత యాజకుడు చెప్పెనా అత్యల్ప యాజకుడు చెప్పెనా, దేవుని నామమున చేసెనా తన స్వంత నామమున చేసెనా అను విషయము వారిని కలవరపరచలేదు. వారు క్రియలను మాటలను పరిశీలించి, వాటిని దేవుని ఆజ్ఞ యెదుట నిలువబెట్టిరి,

పెద్ద యోహాను చెప్పెనా చిన్న నికోలా చెప్పెనా, వారు దానిని దేవుని నామమున చేసిరా మనుష్యుని నామమున చేసిరా అను దానితో నిమిత్తము లేకుండ వారు అట్లు చేసిరి. దీని నిమిత్తము వారు మరణింపవలసి వచ్చెను; అట్టి మరణమును గూర్చి మన కాలములో ఇంకను ఎంతో చెప్పవలసియుండును, ఏలయనగా ఇప్పుడు పరిస్థితులు ఇంకను ఎంతో ఘోరముగా ఉన్నవి. అయితే క్రీస్తును పరిశుద్ధ పేతురును పౌలును తమ పరిశుద్ధ నామములతో వీటన్నిటిని కప్పవలసి వచ్చుచున్నది; కాబట్టి యేసు క్రీస్తు యొక్క అతి పరిశుద్ధమైన, అత్యంత ధన్యమైన నామముకంటె నీచత్వమునకు మరింత నీచమైన ముసుగు భూమిమీద మరొకటి కనుగొనబడలేదు!

దేవుని పరిశుద్ధ నామము యొక్క దుర్వినియోగము దూషణల నిమిత్తమే బ్రతికియుండుటకు ఒకడు వణకవచ్చును; ఇది ఇంకను చాలకాలము కొనసాగినయెడల, మనము బహిరంగముగా అపవాదిని దేవునిగా ఆరాధింతుమేమో అని నేను భయపడుచున్నాను; ఈ విషయములలో ఆత్మీయ అధికారులకును పండితులకును అంత సంపూర్ణముగా గ్రహింపు లోపించియున్నది. దేవుడు తన నామమును పరిశుద్ధపరచవలెనని మనము ఆయనను మనఃపూర్వకముగా ప్రార్థించవలసిన సమయము ఆసన్నమైనది.

అయితే దీనికి రక్తము ఖర్చగును; పరిశుద్ధ హతసాక్షుల స్వాస్థ్యమును అనుభవించుచు వారి రక్తముచేత సంపాదింపబడినవారు మరల హతసాక్షులను తయారుచేయవలసియుండును. దీనిని గూర్చి మరొకసారి మరి ఎక్కువగా చెప్పెదను.

మూడవ [నాల్గవ] ఆజ్ఞ I. రెండవ ఆజ్ఞలో ఎన్ని సత్క్రియలు ఉన్నవో ఇప్పుడు మనము చూచితిమి; అయినను అవి విశ్వాసముతోను దేవుని అనుగ్రహమును గూర్చిన నిశ్చయతతోను చేయబడితేనే తప్ప వాటియంతట అవి మంచివి కావు; మనము ఈ ఒక్క ఆజ్ఞను మాత్రమే లక్ష్యపెట్టినయెడల మనము ఎంత చేయవలసియుండునో, అయ్యో, దానితో ఏ మాత్రమును పొందిక లేని ఇతర క్రియలతో మనము ఎంతగా తీరిక లేకుండ ఉన్నామో కూడ చూచితిమి. ఇప్పుడు మూడవ ఆజ్ఞ వచ్చుచున్నది: "విశ్రాంతి దినమును పరిశుద్ధపరచవలెను." మొదటి ఆజ్ఞలో దేవుని యెడల మన హృదయము తలంపులలో కలిగియుండవలసిన వైఖరి నిర్ణయింపబడినది, రెండవదానిలో మన నోరు మాటలలో కలిగియుండవలసినది, ఈ మూడవదానిలో దేవుని యెడల క్రియలలో మన వైఖరి నిర్ణయింపబడినది; ఈ మూడు ఆజ్ఞలు వ్రాయబడిన మోషే యొక్క మొదటి, కుడి పలక ఇదే; అవి మనుష్యుని కుడివైపున, అనగా దేవునికి సంబంధించిన విషయములలోను, ఏ సృష్టము యొక్క మధ్యవర్తిత్వము లేకుండ దేవుడు మనుష్యునితోను మనుష్యుడు దేవునితోను వ్యవహరించు విషయములలోను పరిపాలించుచున్నవి.

ఈ ఆజ్ఞ యొక్క మొదటి క్రియలు స్పష్టమైనవి, బాహ్యమైనవి; వాటిని మనము సాధారణముగా ఆరాధన అని పిలుచుచున్నాము; పరిశుద్ధ దినములలో మిస్సాకు వెళ్లుట, ప్రార్థన చేయుట, ప్రసంగము వినుట వంటివి. ఈ విధముగా గ్రహించినయెడల ఈ ఆజ్ఞలో చాలా తక్కువ క్రియలు ఉన్నవి; పైన చెప్పినట్లు, అవి దేవుని అనుగ్రహమును గూర్చిన నిశ్చయతతోను ఆ అనుగ్రహమందు విశ్వాసముతోను చేయబడనియెడల అవి వ్యర్థములు. కాబట్టి పరిశుద్ధుల పండుగ దినములు తక్కువగా ఉండుట కూడ మేలే; ఏలయనగా మన కాలములో వాటియందు చేయబడు క్రియలు అధిక భాగము పని దినములలోని క్రియలకంటె చెడ్డవి: సోమరితనము, తిండిబోతుతనము, త్రాగుబోతుతనము, జూదము మరియు ఇతర దుష్క్రియలు; మరియు మిస్సాను ప్రసంగమును ఏ క్షేమాభివృద్ధి లేకుండ వినుచున్నారు, ప్రార్థనను విశ్వాసము లేకుండ పలుకుచున్నారు. మిస్సాను కన్నులతో చూచుటయు, ప్రసంగమును చెవులతో వినుటయు, ప్రార్థనలను నోటితో పలుకుటయు చాలునని మనుష్యులు తలంచు స్థితి దాదాపు వచ్చినది. ఇదంతయు ఎంతో లాంఛనప్రాయమైనది, పైపైదే! మిస్సా నుండి మన హృదయములలోనికి ఏదైనను పొందవలెననియు, ప్రసంగము నుండి ఏదైనను నేర్చుకొని జ్ఞాపకముంచుకొనవలెననియు, మన ప్రార్థనలో ఏదైనను వెదకవలెను, కోరవలెను, ఎదురుచూడవలెను అనియు మనము ఆలోచించము. అయినను ఈ విషయములో బిషప్పులును యాజకులును, లేక ప్రసంగించు పని ఎవరికి అప్పగింపబడినదో వారును అత్యధికముగా దోషులు; ఏలయనగా వారు సువార్తను ప్రకటింపరు, మిస్సాను ఎట్లు చూడవలెనో, ప్రసంగమును ఎట్లు వినవలెనో, ఎట్లు ప్రార్థింపవలెనో ప్రజలకు బోధింపరు. కాబట్టి ఈ మూడు క్రియలను మనము క్లుప్తముగా వివరించెదము.

II. మిస్సాలో మనము మన హృదయములతో కూడ హాజరుకావలెను; మన హృదయములలో విశ్వాసమును అభ్యసించునప్పుడు మనము హాజరగుచున్నాము. ఇక్కడ క్రీస్తు మిస్సాను స్థాపించుచు పలికిన మాటలను మనము మరల చెప్పుకొనవలెను: "తీసికొని తినుడి, ఇది మీ కొరకు ఇయ్యబడుచున్న నా శరీరము"; అదే విధముగా గిన్నెను గూర్చి: "తీసికొని మీరందరు దీనిలోనిది త్రాగుడి; ఇది నా

రక్తమువలననైన క్రొత్త, నిత్య నిబంధన; ఇది మీ కొరకును అనేకుల కొరకును పాపక్షమాపణ నిమిత్తము చిందింపబడుచున్నది. మీరు దీనిని చేయునప్పుడెల్ల నన్ను జ్ఞాపకము చేసికొనుటకై దీనిని చేయుడి." ఈ మాటలతో క్రీస్తు సమస్త క్రైస్తవ లోకములో ప్రతిదినము ఆచరింపబడుటకై తనకొరకు ఒక జ్ఞాపకార్థమును లేక వార్షిక స్మరణను ఏర్పాటు చేసికొనెను; దానికి మహిమకరమైన, ఐశ్వర్యవంతమైన, గొప్ప నిబంధనను (మరణశాసనమును) జతచేసెను; అందులో వడ్డీయైనను, ధనమైనను, ఐహిక ఆస్తులైనను వారసత్వముగా ఇయ్యబడి పంచబడుటలేదు, సమస్త పాపముల క్షమాపణయు, నిత్యజీవము నిమిత్తమైన కృపయు కనికరమును ఇయ్యబడుచున్నవి; ఈ జ్ఞాపకార్థమునకు వచ్చువారందరు ఆ నిబంధనను పొందవలెనని ఆయన ఉద్దేశము; అటుపిమ్మట ఆయన మరణించెను, దానివలన ఈ నిబంధన స్థిరమైనదిగాను రద్దుచేయరానిదిగాను అయ్యెను. దీనికి రుజువుగాను సాక్ష్యముగాను, పత్రమునకును ముద్రకును బదులుగా, ఆయన రొట్టె ద్రాక్షారసముల క్రింద తన స్వంత శరీరమును రక్తమును మనకు విడిచిపెట్టెను.

ఇక్కడ మనుష్యుడు ఈ ఆజ్ఞ యొక్క మొదటి క్రియలను చక్కగా అభ్యసించవలసిన అవసరమున్నది; అనగా క్రీస్తు చెప్పినది సత్యమని సందేహింపక, ఆ నిబంధనను నిశ్చయమైనదిగా యెంచవలెను; అట్లు క్రీస్తును అబద్ధికునిగా చేయకుండవలెను. ఏలయనగా నీవు మిస్సాకు హాజరై, ఇక్కడ క్రీస్తు తన నిబంధన ద్వారా నీ సమస్త పాపముల క్షమాపణను నీకు వారసత్వముగా ఇచ్చి అనుగ్రహించెనని ఆలోచింపకయు నమ్మకయు ఉన్నయెడల, "నా పాపముల క్షమాపణ ఇక్కడ నాకు వారసత్వముగా ఇయ్యబడి అనుగ్రహింపబడుచున్నదను మాట సత్యమని నాకు తెలియదు, లేక నేను నమ్మను" అని నీవు చెప్పినట్లు గాక మరేమగును? అయ్యో, ప్రస్తుతము లోకములో ఎన్ని మిస్సాలు జరుగుచున్నవి! కాని అట్టి విశ్వాసముతోను ప్రయోజనముతోను వాటిని వినువారు ఎంత కొద్దిమంది! దీనివలన దేవునికి అత్యంత తీవ్రముగా కోపము పుట్టించబడుచున్నది. ఈ కారణము చేతనే, ఆత్మలో శ్రమపడుచు దైవ కనికరము కొరకు ఆశపడుచు తన పాపములనుండి విడుదల పొందగోరువాడు తప్ప మరెవడును మిస్సా నుండి ఏ ప్రయోజనమును పొందకూడదు, పొందలేడు; లేక వానికి చెడు ఉద్దేశము ఉన్నయెడల, మిస్సా జరుగుచుండగానే వాడు మార్పుచెంది ఈ నిబంధన కొరకు ఆశ కలిగినవాడు కావలెను. ఈ కారణము చేతనే పూర్వకాలములో బహిరంగ పాపి ఎవడును మిస్సాలో హాజరుకాకుండ నిషేధింపబడెను.

ఈ విశ్వాసము సరిగా ఉన్నప్పుడు, హృదయము ఆ నిబంధనచేత సంతోషభరితమై, దేవుని ప్రేమలో వేడెక్కి కరిగిపోవలెను. అప్పుడు పవిత్ర హృదయము నుండి స్తుతియు కృతజ్ఞతాస్తుతులును వెంబడించును; దీనిని బట్టియే మిస్సాకు గ్రీకు భాషలో Eucharistia, అనగా "కృతజ్ఞతాస్తుతి" అను పేరు వచ్చినది; ఏలయనగా ఆదరణకరమైన, ఐశ్వర్యవంతమైన, ధన్యమైన ఈ నిబంధన నిమిత్తము మనము దేవుని స్తుతించి ఆయనకు కృతజ్ఞతలు చెల్లించుచున్నాము; ఒక మంచి స్నేహితుడు వెయ్యి లేక అంతకంటె ఎక్కువ గుల్డెనులు బహుమానముగా ఇచ్చినవాడు కృతజ్ఞతలు చెల్లించి, స్తుతించి, సంతోషించునట్లే.

అయినను తమ మరణశాసనము ద్వారా అనేకులను ధనవంతులుగా చేసినవారికి జరుగునట్లు క్రీస్తుకు తరచుగా జరుగుచున్నది; ఆ వ్యక్తులు వారిని ఎన్నడును తలంచరు, వారిని స్తుతింపరు, వారికి కృతజ్ఞతలు చెల్లింపరు. అట్లే ప్రస్తుతము మన మిస్సాలు ఎందుకో దేనికో తెలియకుండనే కేవలము ఆచరింపబడుచున్నవి; తత్ఫలితముగా మనము కృతజ్ఞతలు చెల్లింపము, ప్రేమింపము, స్తుతింపము; ఎండిపోయి కఠినముగా నిలిచి, మన చిన్న ప్రార్థనతో తృప్తిపడుచున్నాము. దీనిని గూర్చి మరొకసారి మరి ఎక్కువగా చెప్పెదను.

III. ప్రసంగము ఈ నిబంధన యొక్క ప్రకటనయే తప్ప మరేమియు కాకూడదు. అయితే ఎవడును దానిని ప్రకటింపనియెడల దానిని ఎవడు వినగలడు? ఇప్పుడు దానిని ప్రకటింపవలసినవారికే అది తెలియదు. అందువలననే ప్రసంగములు నిష్ప్రయోజనమైన ఇతర కథలలోనికి దారితప్పి పోవుచున్నవి; ఈ విధముగా క్రీస్తు మరువబడుచున్నాడు, మనము 2 రాజులు 7లోని మనుష్యుని వలె ఉన్నాము: మన ఐశ్వర్యమును చూచుచున్నాము గాని దానిని అనుభవింపము. దీనిని గూర్చి ప్రసంగి కూడ ఇట్లనుచున్నాడు: "దేవుడు ఒక మనుష్యునికి ఐశ్వర్యమిచ్చి, దానిని అనుభవించుటకు శక్తి ఇయ్యకపోవుట గొప్ప కీడు." అట్లే మనము లెక్కలేనన్ని మిస్సాలను చూచుచున్నాము గాని, మిస్సా ఒక నిబంధనయో కాదో, లేక అది ఏమిటో ఎరుగము; అది తనంతట తాను మరేదో సామాన్యమైన సత్క్రియ అయినట్లు ఉన్నాము. ఓ దేవా, మనము ఎంత అత్యంత గ్రుడ్డివారము! అయితే ఇది సరిగా ప్రకటింపబడిన చోట, దానిని శ్రద్ధగా విని, గ్రహించి, నిలుపుకొని, తరచుగా ధ్యానించవలసిన అవసరమున్నది; ఈ విధముగా గతించినదైనను, ప్రస్తుతమున్నదైనను, రాబోవునదైనను పాపము యొక్క సమస్త శోధనకు విరోధముగా విశ్వాసము బలపరచబడవలెను.

ఇదిగో! క్రీస్తు స్థాపించిన ఏకైక ఆచారము లేక క్రియావిధి ఇదే; దీనియందు ఆయన క్రైస్తవులు కూడుకొని, తమ్మును తాము అభ్యసించుకొని, ఏకమనస్సుతో దీనిని ఆచరింపవలెను; మరియు ఆయన దీనిని

మూడవ [నాల్గవ] ఆజ్ఞ ఇతర ఆచారముల వలె కేవలము ఒక క్రియగా చేయలేదు, దానియందు విశ్వసించువారందరికి అర్పింపబడి అనుగ్రహింపబడుటకై ఐశ్వర్యవంతమైన, అత్యంత గొప్ప నిధిని దానిలో ఉంచెను.

ఈ ప్రసంగము పాపులు తమ పాపముల నిమిత్తము దుఃఖపడునట్లు ప్రేరేపించి, ఆ నిధి కొరకైన ఆశను వారిలో రగిలింపవలెను. కాబట్టి సువార్తను వినకపోవుటయు, మనము ఆహ్వానింపబడిన అట్టి నిధిని అంత ఐశ్వర్యవంతమైన విందును తృణీకరించుటయు ఘోరమైన పాపమై యుండవలెను; అయితే సువార్తను ప్రకటింపకపోవుటయు, దానిని సంతోషముగా వినగోరు అంతమంది ప్రజలను నశింపనిచ్చుటయు ఇంకను ఎంతో గొప్ప పాపము; ఏలయనగా సువార్తయు ఈ నిబంధనయు ప్రకటింపబడవలెనని క్రీస్తు ఎంత కఠినముగా ఆజ్ఞాపించెనంటే, సువార్త ప్రకటింపబడనియెడల మిస్సా కూడ ఆచరింపబడుట ఆయనకు ఇష్టము లేదు; ఆయన ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "మీరు దీనిని చేయునప్పుడెల్ల నన్ను జ్ఞాపకము చేసికొనుడి"; అనగా పరిశుద్ధ పౌలు చెప్పినట్లు, "మీరు ఆయన మరణమును ప్రకటించుదురు." ఈ కారణము చేత మన కాలములో బిషప్పుగాను, సంఘకాపరిగాను, బోధకునిగాను ఉండుట భయంకరమైనది, ఘోరమైనది; ఏలయనగా ఈ నిబంధనను ఇక ఎవడును ఎరుగడు, వారు దానిని ప్రకటించుట సంగతి చెప్పనే అక్కరలేదు; అయినను ఇదే వారి అత్యున్నతమైన, ఏకైక కర్తవ్యమును బాధ్యతయు. ప్రసంగములోని ఈ లోపము వలన నశింపవలసివచ్చు అన్ని ఆత్మల నిమిత్తము వారు ఎంత భారమైన లెక్క అప్పగింపవలసియుండును!

IV. ఆచారముగా జరుగుచున్నట్లు అనేక పుటలను లేక జపమాల పూసలను లెక్కించుచు కాక, ఏదైనను ఒత్తిడి కలిగించు అవసరముపై మన మనస్సును నిలిపి, దానిని పూర్ణ శ్రద్ధతో కోరుచు, ఆ విషయములో దేవుని యెడల విశ్వాసమును నమ్మకమును అభ్యసించుచు, మన ప్రార్థన ఆలకింపబడునని ఏ మాత్రమును సందేహింపకుండునట్లు మనము ప్రార్థింపవలెను.

ఈ విధముగానే పరిశుద్ధ బెర్నార్డు తన సహోదరులకు బోధించుచు ఇట్లనుచున్నాడు: "ప్రియ సహోదరులారా, మీ ప్రార్థన వ్యర్థమైనట్లు మీరు దానిని ఎంతమాత్రమును తృణీకరింపకూడదు; ఏలయనగా మీరు ఆ మాటలు పలుకకముందే ఆ ప్రార్థన పరలోకములో వ్రాయబడియున్నదని నేను మీతో నిజముగా చెప్పుచున్నాను; మరియు దేవుని నుండి రెండిటిలో ఒకదానిని మీరు నిబ్బరముగా ఎదురుచూడవలెను: మీ ప్రార్థన అనుగ్రహింపబడుట, లేక అది అనుగ్రహింపబడనియెడల, దానిని అనుగ్రహించుట మీకు మేలు కాదు అనునది."

కాబట్టి ప్రార్థన విశ్వాసము యొక్క ప్రత్యేకమైన అభ్యాసము; విశ్వాసము ప్రార్థనను ఎంత అంగీకారయోగ్యముగా చేయుననగా, అది నిశ్చయముగా అనుగ్రహింపబడును, లేక మనము అడుగుదానికంటె శ్రేష్ఠమైనది దానికి బదులుగా ఇయ్యబడును.

అట్లే పరిశుద్ధ యాకోబు కూడ ఇట్లనుచున్నాడు: "దేవుని అడుగువాడు విశ్వాసములో సందేహింపకూడదు; సందేహించినయెడల, ఆ మనుష్యుడు ప్రభువువలన తనకేమైనను దొరకునని తలంచుకొనకూడదు." ఇది స్పష్టమైన వాక్యము, సూటిగా ఇట్లు చెప్పుచున్నది: నమ్మనివాడు దేనినీ పొందడు; తాను అడుగునదానిని గాని, దానికంటె శ్రేష్ఠమైనదానిని గాని పొందడు.

అట్టి విశ్వాసమును పుట్టించుటకై క్రీస్తు తానే మార్కు 11లో ఇట్లు చెప్పెను: "కాబట్టి నేను మీతో చెప్పునదేమనగా, మీరు ప్రార్థన చేయునప్పుడు వేటిని కోరుదురో అవి మీకు దొరకెనని నమ్ముడి, అప్పుడు అవి మీకు నిశ్చయముగా కలుగును." మరియు లూకా 11లో: "అడుగుడి మీకియ్యబడును; వెదకుడి మీకు దొరకును; తట్టుడి మీకు తీయబడును; అడుగు ప్రతివాడును పొందును, వెదకువానికి దొరకును, తట్టువానికి తీయబడును. మీలో తండ్రియైనవాడు తన కుమారుడు రొట్టెనడిగితే వానికి రాతినిచ్చునా? చేపనడిగితే వానికి పామునిచ్చునా? గుడ్డునడిగితే వానికి తేలునిచ్చునా? స్వభావముచేత మంచివారు కాని మీరే మీ పిల్లలకు మంచి యీవుల నియ్య నెరిగియుండగా, పరలోకమందున్న మీ తండ్రి తన్ను అడుగువారందరికి మంచి ఆత్మను ఎంతో నిశ్చయముగా అనుగ్రహించును!"

V. ఇంతటి శక్తిగల మాటలు పూర్ణ నమ్మకముతో, సంతోషముగాను ఆనందముగాను ప్రార్థించునట్లు కదిలింపలేనంత కఠినుడును రాతివంటివాడును ఎవడు! అయితే ఈ మాటల ప్రకారము మనము సరిగా ప్రార్థింపవలెనంటే ఎన్ని ప్రార్థనలు సంస్కరింపబడవలసియుండును! ఇప్పుడు నిజముగా దేవాలయములన్నియు సన్యాస మఠములన్నియు ప్రార్థనతోను గానముతోను నిండియున్నవి; అయితే దానివలన ఇంత తక్కువ అభివృద్ధియు ప్రయోజనమును కలుగుటయు, పరిస్థితులు దినదినము ఇంకను చెడిపోవుటయు ఎట్లు జరుగుచున్నది? దానికి కారణము పరిశుద్ధ యాకోబు సూచించినదే తప్ప మరొకటి కాదు: "మీరు ఎంతో అడుగుచున్నారు గాని పొందుటలేదు, ఏలయనగా దుర్బుద్ధితో అడుగుచున్నారు." ఏలయనగా ఈ విశ్వాసమును నమ్మకమును ప్రార్థనలో లేని చోట, ఆ ప్రార్థన మృతమైనది, భారమైన శ్రమయు క్రియయు తప్ప మరేమియు కాదు. దాని నిమిత్తము ఏదైనను ఇయ్యబడినను, అది ఆత్మకు ఏ ఆశీర్వాదమును సహాయమును లేని ఐహిక ప్రయోజనము మాత్రమే; అంతేకాదు, అది ఆత్మలకు గొప్ప హానియు గ్రుడ్డితనమును కలిగించును; కాబట్టి వారు తాము పొందుచున్నారో, కోరుచున్నారో, నమ్ముచున్నారో లెక్కచేయక నోటితో ఎంతో వదరుచు తమ దారిని పోవుదురు; విశ్వాసాభ్యాసమునకును ప్రార్థన స్వభావమునకును అత్యంత విరుద్ధమైన మనఃస్థితియైన ఈ అవిశ్వాసములో వారు కఠినులై నిలిచియుందురు.

దీనిని బట్టి సరిగా ప్రార్థించువాడు తాను దేనికొరకు ప్రార్థించుచున్నాడో ఆ వస్తువే తనకు ఇయ్యబడకపోయినను, తన ప్రార్థన నిశ్చయముగా అంగీకరింపబడి ఆలకింపబడినదని ఎన్నడును సందేహింపడు. ఏలయనగా మనము ప్రార్థనలో మన అవసరమును దేవుని యెదుట ఉంచవలెను గాని ఆయనకు కొలతను, విధానమును, సమయమును, స్థలమును నిర్దేశింపకూడదు; మనము తలంచుదానికంటె శ్రేష్ఠముగా గాని మరొక విధముగా గాని దానిని మనకు ఇయ్యవలెనని ఆయన చిత్తగించినయెడల, దానిని ఆయనకే విడిచిపెట్టవలెను; ఏలయనగా పరిశుద్ధ పౌలు రోమీయులకు 8లో చెప్పుచున్నట్లు, తరచుగా మనము ఏమి ప్రార్థించుచున్నామో మనకు తెలియదు; మరియు ఆయన ఎఫెసీయులకు 3లో చెప్పుచున్నట్లు, మనము గ్రహించు సమస్తమునకంటె అధికముగా దేవుడు కార్యము చేసి అనుగ్రహించును; కాబట్టి ప్రార్థన అంగీకరింపబడి ఆలకింపబడినదని ఏ సందేహమును ఉండకూడదు, అయినను మనము సమయమును, స్థలమును, కొలతను, హద్దును దేవునికే విడిచిపెట్టవలెను; ఆయన నిశ్చయముగా సరియైనదానిని చేయును. ఆత్మతోను సత్యముతోను దేవుని ఆరాధించువారే నిజమైన ఆరాధికులు. ఏలయనగా తమ ప్రార్థన ఆలకింపబడునని నమ్మనివారు ఈ ఆజ్ఞకు విరోధముగా ఎడమవైపున పాపము చేసి, తమ అవిశ్వాసముతో బహుదూరము దారితప్పుదురు. అయితే ఆయనకు హద్దు నిర్ణయించువారు మరొకవైపున పాపము చేసి, దేవుని శోధించుటతో మరీ దగ్గరకు వచ్చుదురు. కాబట్టి ఆయన రెండిటిని నిషేధించెను; మనము ఆయన ఆజ్ఞనుండి ఎడమవైపునకుగాని కుడివైపునకుగాని, అనగా అవిశ్వాసముతోగాని శోధించుటతోగాని తొలగిపోక, సరళమైన విశ్వాసముతో తిన్నని మార్గములో నిలిచి, ఆయనను నమ్ముచు, అయినను ఆయనకు ఏ హద్దులను నిర్ణయింపకుండవలెను.

VI. ఈ విధముగా ఈ ఆజ్ఞ కూడ, రెండవ ఆజ్ఞ వలెనే, మొదటి ఆజ్ఞను, అనగా దేవుని యందలి విశ్వాసము, నమ్మకము, నిబ్బరము, నిరీక్షణ, ప్రేమలను చేయుటయు గైకొనుటయు తప్ప మరేమియు కాదని మనము చూచుచున్నాము; కాబట్టి సమస్త ఆజ్ఞలలో మొదటిది సేనాధిపతిగాను, విశ్వాసము ముఖ్య క్రియగాను ఇతర సమస్త క్రియలకు జీవముగాను ఉండవలెను; చెప్పినట్లు, అది లేకుండ అవి మంచివి కాలేవు.

అయితే నీవు, "నా ప్రార్థన ఆలకింపబడి అంగీకరింపబడినదని నేను నమ్మలేకపోతే ఏమి?" అని అడిగినయెడల, నేను ఇట్లు జవాబిచ్చుచున్నాను:

నీవు ఏమి చేయగలవో ఏమి చేయలేవో నీవు తెలిసికొనవలెననియే విశ్వాసమును, ప్రార్థనయు, ఇతర సమస్త సత్క్రియలును ఆజ్ఞాపింపబడినవి. మరియు నీవు అట్లు నమ్మలేవనియు చేయలేవనియు నీవు కనుగొనినప్పుడు, దానిని దీనముగా దేవుని యెదుట ఒప్పుకొనవలెను; ఈ విధముగా బలహీనమైన విశ్వాసపు నిప్పురవ్వతో ఆరంభించి, నీ సమస్త జీవనములోను క్రియలలోను దానిని అభ్యసించుట ద్వారా దినదినము దానిని మరి మరి బలపరచవలెను. ఏలయనగా విశ్వాసము యొక్క (అనగా మొదటి, అత్యున్నత ఆజ్ఞ యొక్క) బలహీనత విషయములో, దానిలో తనకు తగినంత భాగము లేనివాడు భూమిమీద ఎవడును లేడు. సువార్తలోని పరిశుద్ధ అపొస్తలులు కూడ, విశేషముగా పరిశుద్ధ పేతురు, విశ్వాసములో బలహీనులై యుండిరి; కాబట్టి వారును క్రీస్తును ప్రార్థించి, "ప్రభువా, మా విశ్వాసమును వృద్ధిపొందించుము" అనిరి; మరియు వారికి అంత అల్ప విశ్వాసము ఉన్నందున ఆయన వారిని చాలా తరచుగా గద్దించుచున్నాడు.

మూడవ [నాల్గవ] ఆజ్ఞ కాబట్టి నీ ప్రార్థనలోగాని ఇతర క్రియలలోగాని నీవు నమ్మవలసినంతగాను కోరునంతగాను స్థిరముగా నమ్ముటలేదని నీవు కనుగొనినను, నీవు నిరాశ చెందకూడదు, విడిచిపెట్టకూడదు. అంతేకాదు, దేవుడు ఈ విధముగా నీ బలహీనతను నీకు బయలుపరచుచున్నందుకు నీవు నీ పూర్ణ హృదయముతో ఆయనకు కృతజ్ఞతలు చెల్లింపవలెను; దాని ద్వారా నీవు విశ్వాసములో నిన్ను నీవు అభ్యసించుకొని దినదినము బలపరచుకొనుట నీకు ఎంత అవసరమో ఆయన ప్రతిదినము నీకు బోధించి హెచ్చరించుచున్నాడు. ఏలయనగా అలవాటుగా ప్రార్థించుచు, పాడుచు, చదువుచు, పనిచేయుచు, గొప్ప పరిశుద్ధులుగా కనబడుచు, అయినను ముఖ్య క్రియయైన విశ్వాసము విషయములో తాము ఎక్కడ నిలిచియున్నారో తెలిసికొనునంతవరకు ఎన్నడును చేరనివారిని నీవు ఎంతమందిని చూచుచున్నావు! ఈ విధముగా వారు తమ గ్రుడ్డితనములో తమ్మును తాము ఇతరులను దారితప్పించుచున్నారు; తాము చాలా క్షేమముగా ఉన్నామని తలంచుచున్నారు; ఈ విధముగా తెలియకుండనే స్థిరమైన, నిర్మలమైన విశ్వాసము ద్వారా దేవుని కనికరముపైనను వాగ్దానముపైనను కాక, ఏ విశ్వాసమును లేకుండ తమ క్రియలనెడి ఇసుకపై కట్టుచున్నారు.

కాబట్టి మనము ఎంతకాలము జీవించినను, మన సమస్త క్రియలతోను శ్రమలతోను మొదటి ఆజ్ఞకును విశ్వాసమునకును శిష్యులుగా నిలిచియుండుటలోను, నేర్చుకొనుట మానకుండుటలోను మనకు ఎల్లప్పుడు చేతినిండ పని ఉండును. దేవుని ఒక్కనినే నమ్ముట ఎంత గొప్ప విషయమో, తన క్రియలతో దానిని ప్రయత్నించువాడు తప్ప మరెవడును ఎరుగడు.

VII. మరియు: మరే ఇతర క్రియయు ఆజ్ఞాపింపబడకపోయినను, మనుష్యుని జీవితమంతటిని విశ్వాసములో అభ్యసింపజేయుటకు ప్రార్థన ఒక్కటే చాలదా? ఈ క్రియ నిమిత్తమే ఆత్మీయ వర్గము ప్రత్యేకముగా స్థాపింపబడినది; నిజముగా పూర్వకాలములో కొందరు పితరులు రాత్రింబగళ్లు ప్రార్థించిరి. అంతేకాదు, ఎడతెగక ప్రార్థించుటకు సమయము లేని క్రైస్తవుడు ఒక్కడును లేడు. అయితే నేను ఆత్మీయ ప్రార్థనను ఉద్దేశించుచున్నాను, అనగా: తన పనిచేత ఎంత భారముగా బాధింపబడినవాడైనను, తాను కోరినయెడల పనిచేయుచుండగానే తన హృదయములో దేవునితో మాటలాడి, తన అవసరమును ఇతర మనుష్యుల అవసరమును ఆయన యెదుట ఉంచి, సహాయము కొరకు అడిగి, విన్నపము చేసి, వీటన్నిటిలో తన విశ్వాసమును అభ్యసించి బలపరచుకొనలేనివాడు ఎవడును లేడు.

లూకా 18లో ప్రభువు, "మనుష్యులు ఎల్లప్పుడు ప్రార్థన చేయవలెను, ఎన్నడును మానకూడదు" అని చెప్పినప్పుడు ఉద్దేశించినది ఇదే; అయినను మత్తయి 6లో ఆయన అధికమైన మాటలను దీర్ఘ ప్రార్థనలను నిషేధించుచు, వాటి నిమిత్తము వేషధారులను గద్దించుచున్నాడు; పెదవులతో చేయు దీర్ఘ ప్రార్థన చెడ్డదని కాదు గాని, అది అన్ని సమయములలో చేయదగిన ఆ నిజమైన ప్రార్థన కాదు, మరియు విశ్వాసముతో కూడిన అంతరంగ ప్రార్థన లేకుండ అది వ్యర్థము. ఏలయనగా బాహ్య ప్రార్థనను కూడ దాని తగిన సమయములో, విశేషముగా ఈ ఆజ్ఞ కోరుచున్నట్లు మిస్సాలో, మరియు ఇంటిలోనైనను పొలములోనైనను, ఈ పనిలోనైనను ఆ పనిలోనైనను, అంతరంగ ప్రార్థనకును విశ్వాసమునకును అది సహాయకరమైన ప్రతిచోటను మనము అభ్యసించవలెను; దీనిని గూర్చి ఇంకను చెప్పుటకు ఇప్పుడు మనకు సమయము లేదు. ఏలయనగా ఇది ప్రభువు ప్రార్థనకు చెందినది; అందులో సమస్త విన్నపములును నోటితో చేయు ప్రార్థనయు క్లుప్తమైన మాటలలో సంగ్రహింపబడియున్నవి.

VIII. సత్క్రియలను తెలిసికొని చేయగోరువారు ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉన్నారు? వారు ప్రార్థనను మాత్రమే చేపట్టి, విశ్వాసములో తమ్మును తాము సరిగా అభ్యసించుకొనవలెను; అప్పుడు ప్రార్థన వంటి క్రియ మరొకటి లేదని పరిశుద్ధ పితరులు చెప్పినది సత్యమని వారు కనుగొందురు. నోటితో గొణుగుట సులభము, లేక కనీసము సులభమని యెంచబడుచున్నది; అయితే హృదయపూర్వకమైన శ్రద్ధతో లోతైన భక్తితో, అనగా ఆశతోను విశ్వాసముతోను, ఆ మాటలను అనుసరించుట, అనగా ఆ మాటలు చెప్పుదానిని మనఃపూర్వకముగా కోరుచు, అది ఆలకింపబడునని సందేహింపకుండుట: అది దేవుని దృష్టిలో గొప్ప కార్యము.

ఇక్కడ దుష్టాత్మ తన సమస్త శక్తులతో మనుష్యులను ఆటంకపరచును. అయ్యో, ఇక్కడ వాడు ఎంత తరచుగా ప్రార్థించవలెనను ఆశను అడ్డగించును, సమయమును స్థలమును కనుగొననియ్యడు; అంతేకాదు, దేవుడు వంటి అట్టి మహా ప్రభావము గలవానిని ఏదైనను అడుగుటకు మనుష్యుడు యోగ్యుడా అను సందేహములను కూడ తరచుగా పుట్టించి, మనలను ఎంతగా కలవరపరచునంటే మనుష్యుడు

మూడవ [నాల్గవ] ఆజ్ఞ తాను నిజముగా ప్రార్థించుచున్నాడో లేదో, తన ప్రార్థన అంగీకరింపబడుట సాధ్యమో కాదో తనకే తెలియకుండును; ఇట్టి ఇతర విచిత్రమైన తలంపులను కూడ పుట్టించును. ఏలయనగా ఒక్క మనుష్యుని నిజమైన విశ్వాసపూర్వక ప్రార్థన ఎంత శక్తిగలదో, అది తనకు ఎంత హాని చేయునో, సమస్త మనుష్యులకు ఎంత మేలు చేయునో దుష్టాత్మకు బాగుగా తెలియును. కాబట్టి అది జరుగుటకు వాడు ఇష్టపూర్వకముగా అనుమతింపడు.

అట్లు శోధింపబడినప్పుడు, మనుష్యుడు నిజముగా జ్ఞానియై యుండవలెను; అట్టి అనంత మహా ప్రభావము యెదుట తానును తన ప్రార్థనయు నిజముగా అయోగ్యమైనవని సందేహింపకూడదు; ఏ విధముగాను తన యోగ్యతను నమ్ముకొనుటకు సాహసింపకూడదు, తన అయోగ్యతను బట్టి సొమ్మసిల్లకూడదు; అయితే దేవుని ఆజ్ఞను లక్ష్యపెట్టి, దానిని ఆయనకు జ్ఞాపకము చేసి, అపవాది యెదుట దానిని ఉంచి ఇట్లు చెప్పవలెను: "నా యోగ్యతను బట్టి నేను దేనినీ చేయుటలేదు, నా అయోగ్యతను బట్టి దేనినీ మానుటలేదు. దేవుడు తన కేవల కనికరమును బట్టి అయోగ్యులైన మనుష్యులందరి ప్రార్థనను ఆలకించి వారియెడల కృప చూపుదునని వాగ్దానము చేసెను గనుక మాత్రమే నేను ప్రార్థించి పనిచేయుచున్నాను; ఆయన దానిని వాగ్దానము చేయుట మాత్రమే కాదు, తన నిత్యమైన అప్రసన్నతకును ఉగ్రతకును గురియగుదురను శిక్ష హెచ్చరికతో ప్రార్థించుమనియు, నమ్ముమనియు, పొందుమనియు మనకు అత్యంత కఠినముగా ఆజ్ఞాపించెను. ఆ మహోన్నత

మహా ప్రభావమునకు తన అయోగ్యులైన పురుగులను ప్రార్థించుటకును, నమ్ముటకును, తన నుండి పొందుటకును అంత గంభీరముగాను గొప్పగాను బద్ధులను చేయుట ఎక్కువ కాకపోయినయెడల, నేను ఎంత యోగ్యుడనైనను అయోగ్యుడనైనను అట్టి ఆజ్ఞను పూర్ణ సంతోషముతో నామీద వేసికొనుట నాకు ఎట్లు ఎక్కువగును?" ఈ విధముగా అపవాది యొక్క ప్రేరేపణను మనము దేవుని ఆజ్ఞతో తరిమివేయవలెను. ఈ విధముగా వాడు మానుకొనును, మరి ఏ విధముగాను మానుకొనడు.

IX. అయితే విశ్వాసమును అభ్యసించుటకై ప్రార్థనలోను మొరలోను సర్వశక్తిగల దేవుని యెదుటికి మనము తీసికొని రావలసిన విషయములు ఏవి? జవాబు: మొదటిది, ప్రతి మనుష్యుని స్వంతమైన, అతనిని చుట్టుముట్టియున్న అవసరమును శ్రమయు; దీనిని గూర్చి దావీదు కీర్తనలు 32లో ఇట్లనుచున్నాడు: "నన్ను ఆవరించియున్న సమస్త శ్రమలో నీవే నా ఆశ్రయము; నన్ను చుట్టుకొనియున్న సమస్త కీడునుండి నన్ను కాపాడుటకు నీవే నా ఆదరణ."

అదే విధముగా కీర్తనలు 142: "నా స్వరమెత్తి యెహోవాకు మొరపెట్టుచున్నాను; నా స్వరమెత్తి యెహోవాను బతిమాలుకొనుచున్నాను. ఆయన సన్నిధిని నా ఫిర్యాదు కుమ్మరించుచున్నాను; ఆయన సన్నిధిని నా శ్రమను తెలియజెప్పుచున్నాను." మిస్సాలో క్రైస్తవుడు తాను గ్రహించు లోపములను లేక అతిక్రమములను మనస్సులో ఉంచుకొని, తనకు సహాయము చేయుటకు సిద్ధముగా ఉన్న తన నమ్మకమైన తండ్రి యెదుట వలె, వీటన్నిటిని ఏడ్చుచును మూల్గుచును తనకు సాధ్యమైనంత దీనముగా దేవుని యెదుట స్వేచ్ఛగా కుమ్మరింపవలెను. మరియు నీ అవసరమును నీవు ఎరుగకపోయినను గుర్తింపకపోయినను, లేక నీకు ఏ శ్రమయు లేకపోయినను, నీవు సాధ్యమైనంత అతి దుర్దశలో ఉన్నావని నీవు తెలిసికొనవలెను.

ఏలయనగా ఏ శ్రమయు నిన్ను కదిలింపనంతగా నీవు కఠినపరచబడి, కఠిన హృదయుడవై, స్పర్శలేనివాడవై యున్నావని కనుగొనుటయే గొప్ప శ్రమ.

నీ అవసరమును చూచుకొనుటకు పది ఆజ్ఞలకంటె మంచి అద్దము మరొకటి లేదు; వాటియందు నీకు ఏమి కొదువగా ఉన్నదో, నీవు ఏమి వెదకవలెనో నీవు కనుగొందువు. కాబట్టి దేవుని యెడల బలహీనమైన విశ్వాసమును, కొంచెము నిరీక్షణను, అల్ప ప్రేమను నీయందు కనుగొనినయెడల; నీవు దేవుని స్తుతించి ఘనపరచక, నీ స్వంత ఘనతను కీర్తిని ప్రేమించుచు, మనుష్యుల అనుగ్రహమును ఎంతో గొప్పగా యెంచుచు, మిస్సాను ప్రసంగమును సంతోషముగా వినక, ప్రార్థనలో సోమరివై యున్నావని కనుగొనినయెడల (ఈ విషయములలో ప్రతివానికి లోపములు ఉన్నవి), అప్పుడు నీవు ఆస్తికిని ఘనతకును ప్రాణమునకును కలుగు సమస్త శారీరక హానికంటె ఈ లోపములను గూర్చి ఎక్కువగా ఆలోచింపవలెను; అవి మరణముకంటెను సమస్త ప్రాణాంతక వ్యాధులకంటెను ఘోరమైనవని నమ్మవలెను. వీటిని నీవు మనఃపూర్వకముగా దేవుని యెదుట ఉంచి, మొరపెట్టి, సహాయము అడిగి, పూర్ణ నమ్మకముతో సహాయమును ఎదురుచూచి, నీ మొర ఆలకింపబడినదనియు నీవు సహాయమును కనికరమును పొందుదువనియు నమ్మవలెను.

మూడవ [నాల్గవ] ఆజ్ఞ అటుపిమ్మట ఆజ్ఞల రెండవ పలకలోనికి ముందుకు సాగి, తండ్రి యెడలను తల్లి యెడలను అధికారములో ఉన్న వారందరి యెడలను నీవు ఎంత అవిధేయుడవై యుంటివో ఇంకను ఉన్నావో; కోపముతోను ద్వేషముతోను చెడ్డ మాటలతోను నీ పొరుగువానికి విరోధముగా నీవు ఎట్లు పాపము చేయుచున్నావో; నీ పొరుగువానికి విరోధముగా మాటలోను క్రియలోను వ్యభిచారమునకును, లోభమునకును, అన్యాయమునకును నీవు ఎట్లు శోధింపబడుచున్నావో చూడుము; అప్పుడు నీవు సమస్త అవసరముతోను దుర్దశతోను నిండియున్నావనియు, నీకు సాధ్యమైతే రక్తపు బిందువులు కూడ కార్చి ఏడ్చుటకు తగినంత కారణము నీకు ఉన్నదనియు నీవు నిస్సందేహముగా కనుగొందువు.

X. అయితే అనేకులు ఎంత బుద్ధిహీనులనగా, తాము పవిత్రులమని ముందుగా గ్రహించితేనే తప్ప అట్టివాటి కొరకు అడుగుటకు ఇష్టపడరనియు, పాపియైన ఎవనినీ దేవుడు ఆలకింపడని నమ్ముదురనియు నేను బాగుగా ఎరుగుదును.

ఇదంతయు దేవుని అనుగ్రహమందలి విశ్వాసముతోను నమ్మకముతోను కాక తమ స్వంత క్రియలతో ఆరంభించుమని మనుష్యులకు బోధించు ఆ అబద్ధ బోధకుల పనియే.

దౌర్భాగ్యుడా, చూడుము! నీ కాలు విరిగినప్పుడు గాని, మరణ ప్రమాదము నిన్ను ఆవరించినప్పుడు గాని, నీవు దేవునికి, ఈ పరిశుద్ధునికి ఆ పరిశుద్ధునికి మొరపెట్టుదువు; నీ కాలు బాగుపడువరకు గాని ప్రమాదము దాటిపోవువరకు గాని నీవు వేచియుండవు; కాలు విరిగినవానిని గాని శారీరక ప్రమాదములో ఉన్నవానిని గాని దేవుడు ఆలకింపడని తలంచునంత బుద్ధిహీనుడవు నీవు కావు. అంతేకాదు, నీవు అత్యధిక అవసరములోను భయములోను ఉన్నప్పుడే దేవుడు అందరికంటె ఎక్కువగా ఆలకించునని నీవు నమ్ముదువు. అట్లయితే, అపరిమితముగా గొప్ప అవసరమును నిత్యమైన హానియు ఉన్న ఇక్కడ నీవు ఎందుకు ఇంత బుద్ధిహీనుడవై యున్నావు? నీ సమస్త అవిశ్వాసము, సందేహము, గర్వము, అవిధేయత, వ్యభిచారము, కోపము, లోభము, దుర్నీతి నుండి నీవు ఇదివరకే విడుదల పొందితేనే తప్ప, విశ్వాసము, నిరీక్షణ, ప్రేమ, దీనత్వము, విధేయత, పవిత్రత, సాత్వికము, సమాధానము, నీతి కొరకు అడుగుటకు ఎందుకు ఇష్టపడవు? అయినను ఈ విషయములలో నీవు ఎంత కొదువగా ఉన్నట్లు కనుగొందువో అంత ఎక్కువగాను మరింత శ్రద్ధగాను నీవు ప్రార్థింపవలెను, లేక మొరపెట్టవలెను.

మనము అంత గ్రుడ్డివారము: మన శారీరక వ్యాధిలోను అవసరములోను దేవుని యొద్దకు పరుగెత్తుదుము; ఆత్మ యొక్క వ్యాధిలో ఆయన యొద్దనుండి పారిపోయి, బాగుపడకముందు తిరిగి రావడానికి ఇష్టపడము; శరీరమునకు సహాయము చేయగల దేవుడు ఒకడును, ఆత్మకు సహాయము చేయగల దేవుడు మరొకడును ఉన్నట్లుగానే; లేక ఆత్మీయ అవసరము నిజముగా శారీరక అవసరముకంటె గొప్పదైనను, ఆత్మీయ అవసరములో మనకు మనమే సహాయము చేసికొనగలిగినట్లుగానే. అట్టి ఆలోచనయు సలహాయు అపవాదివే.

అట్లు కాదు, నా మంచి మనుష్యుడా! నీవు పాపము నుండి స్వస్థత పొందగోరినయెడల, దేవుని నుండి వెనుకకు తొలగిపోక, ఆయన యొద్దకు పరుగెత్తి, శారీరక అవసరము నిన్ను ఆవరించినప్పటికంటె ఎంతో ఎక్కువ నమ్మకముతో ప్రార్థింపవలెను. దేవుడు పాపులకు విరోధి కాడు, అవిశ్వాసులకు మాత్రమే విరోధి; అనగా తమ పాపమును గుర్తింపక, దాని నిమిత్తము మొరపెట్టక, దానికి విరోధముగా దేవుని నుండి సహాయము వెదకక, తమ స్వంత అహంకారములో ముందుగా తమ్మును తామే పవిత్రపరచుకొనగోరుచు, ఆయన కృప తమకు అవసరమగుటకు ఇష్టపడక, ప్రతివానికి ఇచ్చుచు ప్రతిఫలముగా దేనినీ తీసికొనని దేవునిగా ఆయన ఉండుటకు సహింపనివారికి మాత్రమే.

XI. ఇదంతయు వ్యక్తిగత అవసరముల నిమిత్తమైన ప్రార్థనను గూర్చియు, సామాన్యముగా ప్రార్థనను గూర్చియు చెప్పబడినది. అయితే ఈ ఆజ్ఞకు నిజముగా చెందినదియు పరిశుద్ధ దినపు క్రియ అని పిలువబడునదియునైన ప్రార్థన ఎంతో శ్రేష్ఠమైనది, గొప్పది; అది సమస్త క్రైస్తవ లోకము నిమిత్తమును, శత్రువులు మిత్రులు అను భేదము లేకుండ సమస్త మనుష్యుల సమస్త అవసరము నిమిత్తమును, విశేషముగా తమ పారిష్‌కు లేక బిషప్పు ప్రాంతమునకు చెందినవారి నిమిత్తమును చేయబడవలెను.

ఈ విధముగా పరిశుద్ధ పౌలు తన శిష్యుడైన తిమోతికి ఆజ్ఞాపించెను: "మనము సంపూర్ణ భక్తియు మాన్యతయు గలవారమై, నెమ్మదిగాను సుఖముగాను బ్రదుకు నిమిత్తము, మనుష్యులందరి కొరకును, రాజుల కొరకును, అధికారులందరి కొరకును విజ్ఞాపనలును ప్రార్థనలును చేయబడునట్లు చూడవలెనని నిన్ను హెచ్చరించుచున్నాను. ఇది మంచిదియు మన రక్షకుడైన దేవుని దృష్టికి అనుకూలమైనదియునై యున్నది." ఈ కారణము చేతనే యిర్మీయా 29వ అధ్యాయములో బబులోను పట్టణము నిమిత్తమును దేశము నిమిత్తమును ప్రార్థించుమని ఇశ్రాయేలు ప్రజలకు ఆజ్ఞాపించెను, ఏలయనగా దాని సమాధానములో వారికి సమాధానము కలుగును. మరియు బారూకు 1: "బబులోను రాజు ప్రాణము నిమిత్తమును అతని కుమారుని ప్రాణము నిమిత్తమును ప్రార్థించుడి, అప్పుడు వారి పరిపాలన క్రింద మనము సమాధానముగా జీవించుదుము."

ఈ సామూహిక ప్రార్థన అమూల్యమైనది, అత్యంత శక్తిగలది; దాని నిమిత్తమే మనము కూడుకొనుచున్నాము. ఈ కారణము చేతనే సంఘము ప్రార్థన మందిరము అని పిలువబడుచున్నది; ఏలయనగా అందులో మనము ఒక సంఘముగా ఏకమనస్సుతో మన అవసరమును సమస్త మనుష్యుల అవసరములను ఆలోచించి, వాటిని దేవుని యెదుట ఉంచి, కనికరము కొరకు ఆయనకు మొరపెట్టవలెను. అయితే ఇది హృదయపూర్వకమైన భావముతోను యథార్థతతోను చేయబడవలెను; అనగా సమస్త మనుష్యుల అవసరమును మన హృదయములలో అనుభవించి, వారి యెడల నిజమైన సానుభూతితో, నిజమైన విశ్వాసముతోను నమ్మకముతోను ప్రార్థింపవలెను. మిస్సాలో అట్టి ప్రార్థనలు చేయబడని చోట, మిస్సాను మానివేయుటయే మేలు. ఏలయనగా మనము సంఘమంతటి నిమిత్తము సామూహిక ప్రార్థనయు విన్నపమును చేయవలెనని మన కూడికయే చూపించుచుండగా, ఆ ప్రార్థనలను చెదరగొట్టి, ప్రతివాడు తన కొరకే ప్రార్థించునట్లును, ఎవడును మరొకనిని లక్ష్యపెట్టకుండునట్లును, మరొకని అవసరమును గూర్చి చింతింపకుండునట్లును వాటిని పంచివేసినయెడల, ప్రార్థన మందిరములో మనము కూడుకొనుటలో అర్థమేమి? ఒకడు దీని కొరకు, మరొకడు దాని కొరకు తమ స్వంత అల్ప ప్రార్థనలు చేయుచు, దేవుడు ద్వేషించు స్వార్థపూరితమైన, స్వలాభాపేక్షగల ప్రార్థనలు తప్ప మరేమియు లేనివారు చేయు ప్రార్థన సహాయకరమైనదిగాను, మంచిదిగాను, అంగీకారయోగ్యమైనదిగాను, సామూహిక ప్రార్థనగాను, లేక పరిశుద్ధ దినపు క్రియగాను కూడుకొనిన సంఘపు క్రియగాను ఎట్లు కాగలదు?

XII. ఈ సామూహిక ప్రార్థన యొక్క ఒక సూచన పురాతన ఆచారము నుండి నిలిచియున్నది; ప్రసంగము ముగింపులో పాపపు ఒప్పుకోలు పలుకబడి, ప్రసంగవేదికపై నుండి సమస్త క్రైస్తవ లోకము నిమిత్తము ప్రార్థన చేయబడుచున్నది. అయితే ఇప్పుడు ఆచారముగాను వాడుకగాను ఉన్నట్లు దానితో విషయము ముగిసిపోకూడదు; ప్రసంగీకుడు మనకు అనుభవింపజేయు అవసరము నిమిత్తము మిస్సా అంతటను ప్రార్థించుమని అది ఒక హెచ్చరికగా ఉండవలెను; మరియు మనము యోగ్యముగా ప్రార్థించునట్లు, అతడు ముందుగా మన పాపమును బట్టి మనలను హెచ్చరించి, దానిద్వారా మనలను దీనులనుగా చేయును. ఇది సాధ్యమైనంత క్లుప్తముగా చేయబడవలెను; అప్పుడు సంఘమంతయు తమ స్వంత పాపమును ఒప్పుకొని ప్రతివాని నిమిత్తము శ్రద్ధతోను విశ్వాసముతోను ప్రార్థింపవలెను.

అయ్యో, ఏ సంఘమైనను ఈ విధముగా మిస్సాను విని ప్రార్థించునట్లు దేవుడు అనుగ్రహించినయెడల, ప్రజలందరి యొక్క సామూహికమైన, మనఃపూర్వకమైన హృదయపు మొర దేవుని యొద్దకు పైకి లేచినయెడల, అట్టి ప్రార్థనవలన ఎంత అపరిమితమైన శక్తియు సహాయమును కలుగును! సమస్త దుష్టాత్మలకు ఇంతకంటె భయంకరమైనది ఏమి జరుగగలదు? భూమిమీద ఇంతకంటె గొప్ప క్రియ ఏమి చేయబడగలదు? దానిద్వారా ఎంతోమంది భక్తిగల ఆత్మలు కాపాడబడును, ఎంతోమంది పాపులు మార్చబడుదురు!

ఏలయనగా నిజముగా భూమిమీద ఉన్న క్రైస్తవ సంఘమునకు, తనను ఎదిరించు ప్రతిదానికి విరోధముగా ఇట్టి సామూహిక ప్రార్థనకంటె గొప్ప శక్తిగాని క్రియగాని లేదు. దుష్టాత్మకు ఇది బాగుగా తెలియును, కాబట్టి అట్టి ప్రార్థనను ఆటంకపరచుటకు వాడు తనకు సాధ్యమైనదంతయు చేయును. దేవాలయములు కట్టుటయు, అనేక సన్యాస మఠములకు దానములిచ్చుటయు, సంగీతము వాయించుటయు, చదువుటయు, పాడుటయు, అనేక మిస్సాలు ఆచరించుటయు, ఆచారములను అపరిమితముగా పెంచుటయు మనము కొనసాగించుటకు వాడు ఉల్లాసముగా అనుమతించును. ఇది వానికి దుఃఖము కలిగింపదు; అంతేకాదు, అట్టి వాటిని మనము అత్యుత్తమమైనవిగా యెంచి, వాటిద్వారా మన కర్తవ్యమంతయు నెరవేర్చితిమని తలంచునట్లు అవి చేయుటకు వాడే మనకు సహాయము చేయును. అయితే ఈలోగా ఈ సామూహికమైన, సమర్థమైన, ఫలవంతమైన

మూడవ [నాల్గవ] ఆజ్ఞ ప్రార్థన నశించిపోవుచు, అట్టి ఆడంబరము వలన దాని లోపము గమనింపబడకుండ ఉండుటలో, వాడు తాను వెదకునదానిని పొందుచున్నాడు. ఏలయనగా ప్రార్థన క్షీణించినప్పుడు, వాని నుండి ఎవడును దేనినీ తీసివేయడు, ఎవడును వానిని ఎదిరింపడు. అయితే మనము ఈ ప్రార్థనను అభ్యసింపగోరుచున్నామని వాడు గమనించినయెడల, అది గడ్డి కప్పు క్రిందనైనను పందుల దొడ్డిలోనైనను సరే, వాడు దానిని నిజముగా సహింపడు; అట్టి ప్రార్థన లేని పక్షమున, ఉనికిలో ఉన్న ఎత్తైన, పెద్దవైన, అందమైన దేవాలయములు, గోపురములు, గంటలు అన్నిటికంటె అట్టి పందుల దొడ్డికే వాడు ఎంతో ఎక్కువగా భయపడును. మనము కూడుకొను స్థలములను భవనములను గూర్చిన ప్రశ్న నిజముగా కాదు; జయింపశక్యముకాని ఈ ప్రార్థనను మనము ప్రార్థించి, దానిని నిజమైన సామూహిక ప్రార్థనగా దేవుని యెదుటికి తీసికొని వచ్చుటను గూర్చిన ప్రశ్న మాత్రమే.

XIII. పూర్వకాలములో అబ్రాహాము సొదొమ గొమొర్రా మొదలైన అయిదు పట్టణముల నిమిత్తము ప్రార్థించి (ఆదికాండము 18), వాటిలో పదిమంది నీతిమంతులు, అనగా ప్రతి పట్టణములో ఇద్దరు, ఉండియుండినయెడల దేవుడు వాటిని నాశనము చేయకుండునంతగా సాధించెను అను వాస్తవములో ఈ ప్రార్థన యొక్క శక్తిని మనము చూచుచున్నాము. అట్లయితే అనేకులు ఏకమై మనఃపూర్వకముగాను యథార్థమైన నమ్మకముతోను దేవునికి మొరపెట్టినయెడల వారు ఏమి చేయగలరు?

పరిశుద్ధ యాకోబు కూడ ఇట్లనుచున్నాడు: "ప్రియ సహోదరులారా, మీరు రక్షింపబడునట్లు ఒకరికొరకు ఒకరు ప్రార్థన చేయుడి. ఏలయనగా నీతిమంతుని ప్రార్థన, పట్టుదలతో మానక చేయు ప్రార్థన, బహు బలము గలదై యుండును" (అనగా, కొందరు పిరికి మనుష్యులు చేయునట్లు కాక, తాను అడుగునది వెంటనే అనుగ్రహింపబడకపోయినను మరి మరి అడుగుట మానని ప్రార్థన). మరియు ఈ విషయములో ఒక మాదిరిగా అతడు ప్రవక్తయైన ఏలీయాను మన యెదుట ఉంచుచున్నాడు; "అతడు మనవంటి స్వభావముగల మనుష్యుడే," అని అతడు చెప్పుచున్నాడు, "వర్షింపకుండునట్లు అతడు ప్రార్థన చేయగా మూడు సంవత్సరముల ఆరు నెలలవరకు వర్షింపలేదు. మరల అతడు ప్రార్థన చేయగా వర్షము కురిసెను, సమస్తమును ఫలించెను." ప్రార్థించుమని మనలను ప్రేరేపించు అనేక వాక్యభాగములును మాదిరులును లేఖనములలో ఉన్నవి; అది శ్రద్ధతోను విశ్వాసముతోను చేయబడవలెను, అంతే. దావీదు చెప్పుచున్నట్లు: "యెహోవా కనుదృష్టి నీతిమంతులమీద నిలుచుచున్నది, ఆయన చెవులు వారి మొరలకు ఒగ్గియున్నవి." మరియు: "తనకు మొఱ్ఱపెట్టువారందరికి, సత్యముగా తనకు మొఱ్ఱపెట్టువారందరికి యెహోవా సమీపముగా ఉన్నాడు." అతడు ఎందుకు ఇట్లు జతచేయుచున్నాడు,

"సత్యముగా తనకు మొఱ్ఱపెట్టువారు" అని? ఏలయనగా నోరు మాత్రమే గొణుగునప్పుడు అది ప్రార్థనయు కాదు, దేవునికి మొరపెట్టుటయు కాదు.

నీవు నీ నోటితోను, పుస్తకముతోను, లేక పాటర్‌నోస్టర్‌తోను (జపమాలతోను) వచ్చి, ఆ మాటలను ముగించి లెక్కను పూర్తిచేయవలెనని తప్ప మరేమియు ఆలోచింపనియెడల, దేవుడు ఏమి చేయవలెను? కాబట్టి ఎవడైనను అది అంతయు దేనిని గూర్చినదని, లేక నీవు దేని కొరకు ప్రార్థించితివని నిన్ను అడిగినయెడల, నీకే తెలియదు; ఏలయనగా ఈ విషయమునుగాని ఆ విషయమునుగాని దేవుని యెదుట ఉంచవలెనని గాని కోరవలెనని గాని నీవు ఆలోచింపలేదు. ఇది, ఇంత ప్రార్థించవలెనని నీకు ఆజ్ఞాపింపబడినది అనుటయే నీవు ప్రార్థించుటకు ఏకైక కారణము, దీనిని నీవు పూర్తిగా చేయవలెనని ఉద్దేశించుచున్నావు. మనము ఈ విధముగా ప్రార్థన మందిరమును పరిహాస మందిరముగా చేసి, దేవుని యెదుటికి దేనినీ తీసికొని రాని, ఆయన నుండి దేనినీ కోరని దానిని ప్రార్థన అని పిలుచుచుండగా, ఉరుములును మెరుపులును తరచుగా దేవాలయములకు నిప్పంటించుటలో ఆశ్చర్యమేమి?

అయితే గొప్ప అధిపతుల నుండి ఏదైనను మేలు అడుగగోరువారు చేయునట్లే మనము చేయవలెను. వారు కేవలము కొన్ని మాటలను వదరవలెనని ఆలోచింపరు, ఏలయనగా వారు తనను పరిహసించుచున్నారని, లేక వారికి పిచ్చి పట్టినదని ఆ అధిపతి తలంచును; అయితే వారు తమ మనవిని చాలా స్పష్టముగా చెప్పి, తమ అవసరమును మనఃపూర్వకముగా విన్నవించి, అటుపిమ్మట అతడు దానిని అనుగ్రహించునను మంచి నమ్మకముతో దానిని అతని దయకు విడిచిపెట్టుదురు. అట్లే మనము దేవునితో నిర్దిష్టమైన విషయములను గూర్చి వ్యవహరింపవలెను; అనగా ప్రస్తుతమున్న ఏదైనను అవసరమును ప్రస్తావించి, దానిని ఆయన కనికరమునకును సదిచ్ఛకును అప్పగించి, అది ఆలకింపబడినదని సందేహింపకుండవలెను; ఏలయనగా భూలోక ప్రభువు ఎవడును చేయనిది, అనగా అట్టి ప్రార్థనను ఆలకించెదనని ఆయన వాగ్దానము చేసెను.

XIV. మనము శారీరక అవసరమును అనుభవించునప్పుడు ఈ విధమైన ప్రార్థనలో మనము నిపుణులము; మనము రోగులమైనప్పుడు ఇక్కడ పరిశుద్ధ క్రిస్టోఫరుకు, అక్కడ పరిశుద్ధ బార్బరాకు మొరపెట్టుదుము; పరిశుద్ధ

యాకోబు యొద్దకు, ఈ స్థలమునకు ఆ స్థలమునకు తీర్థయాత్ర చేయుదుమని మ్రొక్కుకొందుము; అప్పుడు మనము మనఃపూర్వకముగా ప్రార్థించుదుము, మంచి నమ్మకము కలిగియుందుము, ప్రతి మంచి విధమైన ప్రార్థనను కలిగియుందుము. అయితే మిస్సా జరుగుచుండగా మనము మన దేవాలయములలో ఉన్నప్పుడు, పరిశుద్ధుల విగ్రహముల వలె నిలుచుందుము; చెప్పుకొనుటకుగాని మొరపెట్టుటకుగాని ఏమియు ఎరుగము; జపమాల పూసలు గలగలలాడును, పుటలు రెపరెపలాడును, నోరు వదరును; అంతే, అంతకుమించి ఏమియు లేదు.

అయితే నీ ప్రార్థనలో దేనిని గూర్చి మాటలాడవలెనో దేనిని గూర్చి మొరపెట్టవలెనో నీవు అడిగినయెడల, పది ఆజ్ఞల నుండియు ప్రభువు ప్రార్థన నుండియు నీవు సులభముగా నేర్చుకొనగలవు. నీ కన్నులు తెరచి నీ జీవితమును సమస్త క్రైస్తవుల జీవితమును, విశేషముగా ఆత్మీయ వర్గపు జీవితమును చూడుము; అప్పుడు విశ్వాసము, నిరీక్షణ, ప్రేమ, విధేయత, పవిత్రత మరియు ప్రతి సద్గుణము ఎట్లు క్షీణించుచున్నవో, సకల విధములైన హేయమైన దుర్గుణములు ఎట్లు ఏలుచున్నవో; మంచి బోధకులకును పీఠాధిపతులకును ఎంత కొరత ఉన్నదో; ధూర్తులును, పిల్లలును, బుద్ధిహీనులును, స్త్రీలును మాత్రమే ఎట్లు పరిపాలించుచున్నారో నీవు కనుగొందువు. అప్పుడు మనుష్యులమీద అంత భయంకరముగా కోపపడుచున్న దేవునికి ప్రతి గడియయు ఎడతెగక ప్రతిచోటను రక్తపు కన్నీళ్లతో ప్రార్థింపవలసిన అవసరమున్నదని నీవు చూచెదవు. మరియు ఈ కాలములో కంటె ప్రార్థించుట ఎన్నడును ఎక్కువ అవసరము కాలేదనుట సత్యము; ఇప్పటినుండి లోకాంతము వరకు అది ఇంకను ఎక్కువ అవసరమగును. ఇట్టి భయంకరమైన నేరములు నిన్ను మొరపెట్టుటకును ఫిర్యాదు చేయుటకును కదిలింపనియెడల, నీ హోదాచేతగాని, స్థానముచేతగాని, సత్క్రియలచేతగాని, ప్రార్థనచేతగాని నిన్ను నీవు మోసపోనియ్యకుము: నీవు ఎంత నీతిమంతుడవైనను, నీలో క్రైస్తవ నరముగాని లక్షణముగాని లేదు. అయితే దేవుని కోపము అత్యధికముగా ఉండి, క్రైస్తవ లోకము అత్యధిక అవసరమును అనుభవించునప్పుడు, దేవుని యెదుట విజ్ఞాపన చేయువారును విన్నపము చేయువారును కనబడరని ఇదంతయు ముందుగానే చెప్పబడినది; యెషయా 64వ అధ్యాయములో కన్నీళ్లతో ఇట్లు చెప్పుచున్నట్లు: "నీవు మామీద కోపపడియున్నావు, నీ నామమును బట్టి మొరపెట్టువాడు లేడు, నిన్ను ఆధారము చేసికొనుటకు తన్ను తాను ప్రేరేపించుకొనువాడు లేడు." అదే విధముగా యెహెజ్కేలు 22: "నేను దేశమును పాడుచేయకుండునట్లు ప్రాకారమును కట్టి, బద్దలైన స్థలములో నా యెదుట నిలుచుటకు తగిన వానికొరకు వారిలో వెదకితిని గాని యొకడును కనబడలేదు. కాబట్టి నేను నా ఉగ్రతను వారిమీద కుమ్మరించితిని, నా కోపాగ్నిచేత వారిని దహించితిని." ఈ మాటలతో, మనము ఆయనను ఎదిరించి ఒకరిమీదనుండి ఒకరము ఆయన కోపమును త్రిప్పివేయవలెనని ఆయన ఎట్లు కోరుచున్నాడో దేవుడు సూచించుచున్నాడు; ప్రవక్తయైన మోషేను గూర్చి తరచుగా వ్రాయబడినట్లు, ఆయన కోపము ఇశ్రాయేలు ప్రజలను ముంచివేయకుండునట్లు అతడు దేవుని ఆపెను.

XV. అయితే క్రైస్తవ లోకము యొక్క ఇట్టి దుర్దశను లక్ష్యపెట్టకయు, దానికి విరోధముగా ప్రార్థింపకయు ఉండుట మాత్రమే కాక, దానిని చూచి నవ్వుచు, దానియందు సంతోషించుచు, తమ పొరుగువాని పాపములను ఖండించుచు, దూషించుచు, వాటిని గూర్చి పాటలు పాడుచు మాటలాడుచు, అయినను భయము లేకయు సిగ్గు లేకయు దేవాలయమునకు వెళ్లుటకును, మిస్సాను వినుటకును, ప్రార్థనలు పలుకుటకును సాహసించి, తమ్మును తాము భక్తిగల క్రైస్తవులుగా యెంచుకొనుచు ఇతరులచేత అట్లు యెంచబడువారు ఏమి చేయుదురు? వారు ఖండించుచు, ఎవరిని గూర్చి మాటలాడుచు, ఎవరిని చూచి నవ్వుచున్నారో వారి కొరకు మనము ఒకసారి ప్రార్థించినయెడల, వీరి కొరకు రెండుసార్లు ప్రార్థింపవలసిన అవసరము నిజముగా ఉన్నది. అట్టివారు ఉందురని క్రీస్తు ఎడమవైపున ఉండి ఆయన శ్రమలోను బలహీనతలోను అవసరములోను ఆయనను దూషించిన దొంగ ద్వారాను, మరియు

సిలువపై ఉన్న క్రీస్తుకు అందరికంటె ఎక్కువగా సహాయము చేయవలసియుండగా ఆయనను నిందించిన వారందరి ద్వారాను కూడ ప్రవచింపబడినది.

మూడవ [నాల్గవ] ఆజ్ఞ ఓ దేవా, క్రైస్తవులమైన మనము ఎంత గ్రుడ్డివారమైతిమి, అంతేకాదు, ఎంత పిచ్చివారమైతిమి! ఓ పరలోకపు తండ్రీ, ఈ ఉగ్రతకు అంతము ఎప్పుడు? ఏ క్రైస్తవ లోకపు దుర్దశ నిమిత్తము ప్రార్థించుటకై మనము దేవాలయములోను మిస్సాలోను కూడుకొనుచున్నామో ఆ దుర్దశను మనము పరిహసించుట, మనుష్యులను దూషించి ఖండించుట, ఇదే మన పిచ్చి ఐహికాసక్తి యొక్క ఫలము. టర్కు పట్టణములను, దేశమును, ప్రజలను నాశనము చేసి, దేవాలయములను పాడుచేసినయెడల, క్రైస్తవ లోకమునకు గొప్ప హాని జరిగినదని మనము తలంచుదుము. అప్పుడు మనము ఫిర్యాదు చేసి, యుద్ధమునకు రాజులను అధిపతులను ప్రేరేపించుదుము. అయితే విశ్వాసము నశించునప్పుడు, ప్రేమ చల్లారునప్పుడు, దేవుని వాక్యము నిర్లక్ష్యము చేయబడునప్పుడు, సకల విధములైన పాపము వర్ధిల్లునప్పుడు, అప్పుడు పోరాడవలెనని ఎవడును తలంచడు; అంతేకాదు, ఆత్మీయమైనవారును అనేకసార్లు మరింత ఘోరమైనవారునైన ఈ టర్కులకు విరోధముగా జరుగు ఈ ఆత్మీయ యుద్ధములో సేనాధిపతులుగాను, సేనానాయకులుగాను, ధ్వజవాహకులుగాను ఉండవలసిన పోపు, బిషప్పులు, యాజకులు, మతాధికారులు, వీరే అట్టి టర్కులకును అపవాది సైన్యమునకును అధిపతులును నాయకులునై యున్నారు; యూదులు క్రీస్తును పట్టుకొనినప్పుడు యూదా వారికి నాయకుడైనట్లే. క్రీస్తును చంపు కార్యమును ఆరంభించినవాడు ఒక అపొస్తలుడు, ఒక బిషప్పు, ఒక యాజకుడు, శ్రేష్ఠులలో ఒకడు కావలసివచ్చెను. అట్లే క్రైస్తవ లోకము కూడ దానిని కాపాడవలసినవారిచేతనే పాడుచేయబడవలసివచ్చెను, మరెవరిచేతను కాదు; అయినను వారు ఎంత పిచ్చివారనగా, టర్కులను మ్రింగివేయుటకు సిద్ధముగా ఉండి, ఇంటివద్ద తామే ఇంటికిని గొఱ్ఱెల దొడ్డికిని నిప్పంటించి, గొఱ్ఱెలతోను లోపలనున్న సమస్తముతోను అవి కాలిపోవునట్లు విడిచిపెట్టి, అయినను అడవిలోని తోడేలును గూర్చి చింతించుచున్నారు. మన కాలము ఇట్టిది; క్రీస్తు తన అమూల్య రక్తముచేతను, భారమైన శ్రమచేతను, ఘోర మరణముచేతను మనకొరకు ఉచితముగా సంపాదించిన అనంతమైన కృప యెడల మన కృతఘ్నతచేత మనము సంపాదించుకొనిన ప్రతిఫలము ఇదే.

XVI. ఇదిగో! సత్క్రియలను ఎట్లు చేయవలెనో ఎరుగని సోమరులు ఎక్కడ ఉన్నారు? రోముకును, పరిశుద్ధ యాకోబు యొద్దకును, ఇటు అటు పరుగెత్తువారు ఎక్కడ ఉన్నారు? మిస్సాకు సంబంధించిన ఈ ఒక్క క్రియను చేపట్టుము; నీ పొరుగువాని పాపమును నాశనమును చూచి వానిని కనికరించుము; అది నీకు దుఃఖము కలిగింపనిమ్ము, దానిని దేవునికి తెలియజెప్పుము, దాని నిమిత్తము ప్రార్థించుము. క్రైస్తవ లోకము యొక్క ప్రతి ఇతర అవసరము నిమిత్తమును అట్లే చేయుము, విశేషముగా పరిపాలకుల నిమిత్తము; మనందరి సహింపరాని శిక్షకును బాధకును గాను దేవుడు వారిని అంత భయంకరముగా పడిపోవుటకును దారితప్పుటకును అనుమతించుచున్నాడు. నీవు దీనిని శ్రద్ధగా చేసినయెడల, టర్కులకు విరోధముగా మాత్రమే కాక, అపవాదులకును నరక శక్తులకును విరోధముగా కూడ పోరాడు శ్రేష్ఠమైన యోధులలోను సేనానాయకులలోను నీవు ఒకడవని నిశ్చయముగా తెలిసికొనుము.

అయితే నీవు దీనిని చేయనియెడల, నీవు పరిశుద్ధుల అద్భుతములన్నియు చేసి, టర్కులందరిని హతమార్చినను, నీ పొరుగువాని అవసరమును లక్ష్యపెట్టక దానిద్వారా ప్రేమకు విరోధముగా పాపము చేసినవాడవని తేలినయెడల, అది నీకు ఏమి సహాయము చేయును? ఏలయనగా అంత్య దినమున నీవు నీ కొరకు ఎంత ప్రార్థించితివో, ఎంత ఉపవాసముండితివో, ఎన్ని తీర్థయాత్రలు చేసితివో, ఇది అది ఎంత చేసితివో అని క్రీస్తు అడుగడు; ఇతరులకు, అత్యల్పులకు సహా, నీవు ఎంత మేలు చేసితివో అనియే అడుగును.

ఇప్పుడు నిస్సందేహముగా ఆ "అత్యల్పులలో" పాపములోను ఆత్మీయ దారిద్ర్యములోను, చెరలోను అవసరములోను ఉన్నవారు కూడ ఉన్నారు; శారీరక అవసరమును అనుభవించువారికంటె అట్టివారు ప్రస్తుతము ఎంతో ఎక్కువమంది ఉన్నారు. కాబట్టి జాగ్రత్తపడుము: మనము స్వయముగా ఎంచుకొనిన మన సత్క్రియలు మనలను మనవైపునకును మనలోనికిని నడిపించును, మనము మన స్వంత ప్రయోజనమును రక్షణను మాత్రమే వెదకునట్లు చేయును; అయితే దేవుని ఆజ్ఞలు మనలను మన పొరుగువాని వైపునకు త్రోలును, దానిద్వారా మనము ఇతరులకు వారి రక్షణార్థము మేలు చేయునట్లు. సిలువపై క్రీస్తు, "తండ్రీ, వీరేమి చేయుచున్నారో వీరెరుగరు గనుక వీరిని క్షమించుము" అని చెప్పినప్పుడు తన కొరకు మాత్రమే కాక మరి విశేషముగా మన కొరకు ప్రార్థించినట్లే, మనము కూడ ఒకరి కొరకు ఒకరము ప్రార్థింపవలెను. దీనిని బట్టి కొండెగాండ్రును, తేలికగా తీర్పు తీర్చువారును, ఇతర ప్రజలను తృణీకరించువారును వక్రమైన,

మూడవ [నాల్గవ] ఆజ్ఞ దుష్టమైన జాతి అని ప్రతి మనుష్యుడు తెలిసికొనవచ్చును; ఎవరి కొరకు వారు ప్రార్థింపవలెనో వారిపై నిందలు కుమ్మరించుట తప్ప వారు మరేమియు చేయరు; ఈ దుర్గుణములో, తమ స్వంతమైన అనేక సత్క్రియలు చేయుచు, మనుష్యుల దృష్టికి ఏదో అసాధారణమైనవారుగా కనబడుచు, నానావిధములైన సత్క్రియలతో కూడిన తమ అందమైన, వైభవమైన జీవితము నిమిత్తము ఘనపరచబడువారే అందరికంటె లోతుగా మునిగియున్నారు.

XVII. ఆత్మీయముగా గ్రహించినయెడల, ఈ ఆజ్ఞకు ఇంకను ఎంతో ఉన్నతమైన క్రియ ఉన్నది; అది మనుష్యుని స్వభావమంతటిని ఆవరించియున్నది. ఇక్కడ హెబ్రీ భాషలో "సబ్బాతు" అనగా

"విశ్రాంతి" అని తెలిసికొనవలెను; ఏలయనగా ఏడవ దినమున దేవుడు తాను చేసిన తన సమస్త క్రియలను ముగించి విశ్రమించెను. ఆదికాండము 2. కాబట్టి ఏడవ దినమును పరిశుద్ధముగా ఆచరింపవలెననియు, మిగిలిన ఆరు దినములలో మనము చేయు మన క్రియలను మానవలెననియు కూడ ఆయన ఆజ్ఞాపించెను. ఈ సబ్బాతు ఇప్పుడు మనకొరకు ఆదివారముగా మార్చబడినది; మిగిలిన దినములు పని దినములు అని పిలువబడుచున్నవి; ఆదివారము విశ్రాంతి దినమనియు, సెలవు దినమనియు, పరిశుద్ధ దినమనియు పిలువబడుచున్నది. క్రైస్తవ లోకములో ఆదివారము తప్ప మరే సెలవు దినమును లేకుండునట్లును, మన పరిశుద్ధ కన్యక (మరియ) యొక్కయు పరిశుద్ధుల యొక్కయు పండుగలన్నియు ఆదివారమునకు మార్చబడునట్లును దేవుడు అనుగ్రహించునుగాక; అప్పుడు పని దినముల శ్రమ ద్వారా అనేక దుష్ట దుర్గుణములు తొలగిపోవును, దేశములు అంతగా పీల్చివేయబడి దరిద్రమైపోవు. అయితే ఇప్పుడు ఆత్మలకును శరీరములకును ఆస్తులకును నాశనకరముగా అనేక సెలవు దినములతో మనము బాధింపబడుచున్నాము; ఈ విషయమును గూర్చి ఎంతో చెప్పవచ్చును.

ఈ విశ్రాంతి, అనగా శ్రమలను మానుట, రెండు విధములు: శారీరకమైనది, ఆత్మీయమైనది. ఈ కారణము చేత ఈ ఆజ్ఞ కూడ రెండు విధములుగా గ్రహింపవలసియున్నది.

శారీరక విశ్రాంతిని గూర్చి మనము పైన మాటలాడితిమి; అనగా మనము సంఘములో కూడుకొని, మిస్సాను చూచి, దేవుని వాక్యమును విని, సామూహిక ప్రార్థన చేయునట్లు మన వ్యాపారమును పనిని మానుట. ఈ విశ్రాంతి నిజముగా శారీరకమైనది, క్రైస్తవ లోకములో ఇక దేవునిచేత ఆజ్ఞాపింపబడలేదు; అపొస్తలుడు కొలొస్సయులకు 2లో చెప్పుచున్నట్లు: "ఏ సెలవు దినము విషయములోనైనను ఎవడును మిమ్మును బద్ధులను చేయకూడదు"—ఏలయనగా అవి పూర్వము ఒక సాదృశ్యముగా ఉండెను, ఇప్పుడైతే సత్యము నెరవేరినది; కాబట్టి యెషయా 66వ అధ్యాయములో చెప్పుచున్నట్లు, "ఒక పరిశుద్ధ దినము మరొక దానిని వెంబడించును," అన్ని దినములును పరిశుద్ధ దినములే; మరొకవైపున, అన్ని దినములును పని దినములే. అయినను అపరిపూర్ణులైన సామాన్య జనుల నిమిత్తమును శ్రమజీవుల నిమిత్తమును, వారు కూడ దేవుని

వాక్యమును వినుటకు రాగలుగునట్లు, ఇది అవసరమైనదియు సంఘముచేత నియమింపబడినదియునై యున్నది. ఏలయనగా, మనము చూచుచున్నట్లు, యాజకులును మతాధికారులును ప్రతిదినము మిస్సాను ఆచరించుచు, అన్ని ఘడియలలో ప్రార్థించుచు, అధ్యయనము, పఠనము, శ్రవణము ద్వారా దేవుని వాక్యములో తమ్మును తాము శిక్షణ పొందించుకొనుచున్నారు. ఈ కారణము చేతనే వారు ఇతరులకంటె ముందుగా పనినుండి విముక్తులై, దశమభాగములచేత పోషింపబడుచు, ప్రతిదినము పరిశుద్ధ దినమును కలిగియుండి, ప్రతిదినము పరిశుద్ధ దినపు క్రియలను చేయుచున్నారు; వారికి పని దినము లేదు, వారికి ఒక దినము మరొక దినము వంటిదే.

మరియు మనమందరము పరిపూర్ణులమై సువార్తను ఎరిగియుండినయెడల, మనము కోరినయెడల ప్రతిదినము పనిచేయవచ్చును, లేక మనకు సాధ్యమైనయెడల విశ్రమించవచ్చును. ఏలయనగా విశ్రాంతి దినము ప్రస్తుతము దేవుని వాక్యమును బోధించుటకును ప్రార్థనకును తప్ప అవసరమైనదియు కాదు, ఆజ్ఞాపింపబడినదియు కాదు.

ఈ ఆజ్ఞలో దేవుడు విశేషముగా ఉద్దేశించు ఆత్మీయ విశ్రాంతి ఇది: మనము మన శ్రమను వృత్తిని మానుట మాత్రమే కాక, అంతకంటె ఎంతో ఎక్కువగా, దేవుడు ఒక్కడే మనలో కార్యము చేయునట్లు అనుమతించి, మన సమస్త శక్తులతో మన స్వంతమైనది దేనినీ చేయకుండుట. అయితే ఇది ఎట్లు జరుగును? ఈ విధముగా:

లేఖనములు ఆదికాండము 8లో, "మనుష్యుని హృదయమును ఇంద్రియములును ఎల్లప్పుడు చెడుతనము వైపునకే మొగ్గుచున్నవి," అనగా గర్వము, అవిధేయత, కోపము, ద్వేషము, లోభము, వ్యభిచారము మొదలైనవాటి వైపునకు మొగ్గుచున్నవి అని చెప్పుచున్నట్లు, పాపముచేత చెడిపోయిన మనుష్యునికి సమస్త పాపముల యెడల ఎంతో దుష్టమైన ప్రేమయు మొగ్గును ఉన్నవి; మరియు summa summarum (మొత్తము మీద), తాను చేయు మానునట్టి సమస్తములోను అతడు దేవుని యొక్కయు తన పొరుగువాని యొక్కయు లాభమును చిత్తమును ఘనతను కాక తన స్వంత లాభమును చిత్తమును ఘనతను వెదకును. కాబట్టి అతని క్రియలన్నియు, అతని మాటలన్నియు, అతని తలంపులన్నియు, అతని జీవితమంతయు చెడ్డవి, దైవికమైనవి కావు.

ఇప్పుడు దేవుడు అతనిలో కార్యము చేయుచు జీవించవలెనంటే, ఈ దుర్గుణమంతయు దుష్టత్వమంతయు అణచివేయబడి వేళ్లతో పెరికివేయబడవలెను; అప్పుడు మన సమస్త క్రియలకును తలంపులకును జీవితమునకును విశ్రాంతియు విరామమును కలుగును; మరియు ఇకమీదట (పరిశుద్ధ పౌలు గలతీయులకు 2లో చెప్పుచున్నట్లు) జీవించువారము మనము కాము, మనలో జీవించుచు, కార్యము చేయుచు, మాటలాడుచున్నవాడు క్రీస్తే. ఇది సుఖమైన, ఆహ్లాదకరమైన దినములతో సాధింపబడదు; ఇక్కడ మనము మన స్వభావమును గాయపరచి, అది గాయపరచబడుటకు అనుమతింపవలెను. ఇక్కడ ఆత్మకును శరీరమునకును మధ్య పోరాటము ఆరంభమగును; ఇక్కడ ఆత్మ కోపమును, కామమును, గర్వమును ఎదిరించును, శరీరమైతే సుఖములోను ఘనతలోను సౌఖ్యములోను ఉండగోరును. దీనిని గూర్చి పరిశుద్ధ పౌలు గలతీయులకు 5లో ఇట్లనుచున్నాడు: "మన

ప్రభువైన క్రీస్తు సంబంధులు శరీరమును దాని ఇచ్ఛలతోను దురాశలతోను కూడ సిలువవేసియున్నారు." అటుపిమ్మట సత్క్రియలు వెంబడించును—ఉపవాసము, జాగరణ, శ్రమ; వీటిని గూర్చి కొందరు ఎంతో చెప్పుచున్నారు, వ్రాయుచున్నారు, అయినను ఈ సత్క్రియల మూలమునుగాని ఉద్దేశమునుగాని వారు ఎరుగరు. కాబట్టి ఇప్పుడు మనము వాటిని గూర్చి కూడ మాటలాడెదము.

XVIII. ఈ విశ్రాంతి, అనగా మన క్రియ మానిపోయి దేవుడు ఒక్కడే మనలో కార్యము చేయుట, రెండు విధములుగా సాధింపబడును. మొదటిది, మన స్వంత ప్రయత్నము ద్వారా; రెండవది, ఇతరుల ప్రయత్నము లేక ప్రేరేపణ ద్వారా.

మన స్వంత ప్రయత్నము ఈ విధముగా చేయబడి క్రమపరచబడవలెను: మొదటిగా, మన శరీరమును, ఇంద్రియములును, చిత్తమును, తలంపులును మనలను శోధించుచున్నట్లు మనము చూచినప్పుడు, మనము వాటిని ఎదిరించి వాటిని లక్ష్యపెట్టకుండవలెను; జ్ఞాని ఇట్లు చెప్పుచున్నట్లు: "నీ స్వంత ఆశలను వెంబడింపకుము." మరియు మోషే ద్వితీయోపదేశకాండము 12లో: "నీ దృష్టికి సరియైనదానిని నీవు చేయకూడదు."

ఇక్కడ మనుష్యుడు దావీదు ప్రార్థించు ప్రార్థనలను ప్రతిదినము ఉపయోగింపవలెను: "ప్రభువా, నీ మార్గములో నన్ను నడిపించుము, నా స్వంత మార్గములలో నన్ను నడువనియ్యకుము," మరియు ఇట్టి అనేక ప్రార్థనలు; ఇవన్నియు "నీ రాజ్యము వచ్చునుగాక" అను ప్రార్థనలో సంగ్రహింపబడియున్నవి. ఏలయనగా దుష్టుని ప్రేరేపణల ద్వారా ఆశలు ఎన్నో, నానావిధములైనవి, పైగా కొన్నిసార్లు ఎంతో చురుకైనవి, ఎంతో సూక్ష్మమైనవి, పైకి మంచిగా కనబడునవి; కాబట్టి మనుష్యుడు తన స్వంత మార్గములలో తన్ను తాను నియంత్రించుకొనుట సాధ్యము కాదు. అతడు చేతులను కాళ్లను విడిచిపెట్టి, తన్ను తాను దేవుని పరిపాలనకు అప్పగించుకొని, తన బుద్ధికి దేనినీ అప్పగింపకుండవలెను; యిర్మీయా ఇట్లు చెప్పుచున్నట్లు:

"యెహోవా, మనుష్యుని మార్గము వాని స్వాధీనములో లేదని నేనెరుగుదును." ఇశ్రాయేలీయులు ఐగుప్తు నుండి బయలుదేరి, మార్గము గాని ఆహారము గాని పానము గాని సహాయము గాని లేని అరణ్యము గుండా వెళ్లినప్పుడు, దీనికి రుజువును మనము చూచుచున్నాము. కాబట్టి దేవుడు పగటివేళ ప్రకాశమానమైన మేఘములోను రాత్రివేళ అగ్నిస్తంభములోను వారికి ముందుగా నడిచి, పరలోకము నుండి మన్నాతో వారిని పోషించి, మోషే గ్రంథములలో మనము చదువునట్లు, వారి వస్త్రములును చెప్పులును పాతగిలిపోకుండ కాపాడెను. ఈ కారణము చేత మనము ఇట్లు ప్రార్థించుచున్నాము: "నీ రాజ్యము వచ్చునుగాక, నీవు మమ్మును పరిపాలించునట్లు, మేమే కాదు"; ఏలయనగా మన బుద్ధి చిత్తముల కంటె అపాయకరమైనది మనలో మరేదియు లేదు. మరియు మనలో దేవుని మొదటి, అత్యున్నత క్రియయు శ్రేష్ఠమైన శిక్షణయు ఇదే: మనము మన క్రియలను మానుట, మన బుద్ధిని చిత్తమును పనిలేకుండ ఉండనిచ్చుట, మనము విశ్రమించి సమస్త విషయములలో, విశేషముగా అవి ఆత్మీయమైనవిగాను మంచివిగాను కనబడునప్పుడు, మనలను మనము దేవునికి అప్పగించుకొనుట.

మూడవ [నాల్గవ] ఆజ్ఞ XIX. దీని తరువాత శరీరము యొక్క శిక్షణ వచ్చును; దాని స్థూలమైన, దుష్టమైన కామమును చంపి, దానికి విశ్రాంతిని ఉపశమనమును ఇచ్చుట. దీనిని మనము ఉపవాసముతోను, జాగరణతోను, శ్రమతోను చంపి శాంతపరచవలెను; దీనినుండి మనము ఎంత, ఎందుకు ఉపవాసముండవలెనో, జాగరణ చేయవలెనో, శ్రమించవలెనో నేర్చుకొనుచున్నాము.

అయ్యో! అనేకులు గ్రుడ్డివారు ఉన్నారు; వారు తమ దేహదండనను, అది ఉపవాసమైనను జాగరణయైనను శ్రమయైనను, అవి సత్క్రియలని తలంచుటచేత మాత్రమే, వాటిద్వారా గొప్ప యోగ్యతను సంపాదించవలెనను ఉద్దేశముతో అభ్యసించుచున్నారు. వీరు చేయునట్లు తమ ఉపవాసమును పరిమాణము చేతను కాలవ్యవధి చేతను మాత్రమే కాక, ఆహారపు స్వభావము చేతను కొలుచుచు, తాము మాంసము, గుడ్లు, వెన్న తిననియెడల అది ఎంతో ఎక్కువ విలువగలదని తలంచువారు ఇంకను ఎంతో ఎక్కువ గ్రుడ్డివారు. వీరిని మించినవారు పరిశుద్ధులను బట్టియు దినములను బట్టియు ఉపవాసముండువారు; ఒకడు బుధవారము, మరొకడు శనివారము, మరొకడు పరిశుద్ధ బార్బరా దినమున, మరొకడు పరిశుద్ధ సెబాస్టియను దినమున ఉపవాసముండును, ఇట్లే మొదలైనవి. వీరందరు తమ ఉపవాసములో ఆ క్రియను మించి దేనినీ వెదకరు: దానిని నెరవేర్చినప్పుడు, తాము ఒక సత్క్రియను చేసితిమని తలంచుదురు. కొందరు అట్లు ఉపవాసముండుచునే కడుపునిండ త్రాగుచున్నారను వాస్తవమును గూర్చి నేను ఇక్కడ ఏమియు చెప్పను; కొందరు చేపలను ఇతర ఆహారములను ఎంత విరివిగా తినుచు ఉపవాసముందురనగా, వారు మాంసము, గుడ్లు, వెన్న తినినయెడల ఉపవాసమునకు ఎంతో దగ్గరగా వచ్చుదురు, అట్లు చేయుట ద్వారా తమ ఉపవాసము నుండి ఎంతో మెరుగైన ఫలితములను పొందుదురు. ఏలయనగా అట్టి ఉపవాసము ఉపవాసము కాదు, ఉపవాసమును దేవుని పరిహసించుటయే.

కాబట్టి ప్రతివాడు ఉపవాసము నిమిత్తము తన దినమును, ఆహారమును, పరిమాణమును తనకు ఇష్టమైనట్లు ఎంచుకొనుటకు నేను అనుమతించుచున్నాను; అయితే అతడు దానితోనే ఆగిపోక, తన శరీరమును లక్ష్యపెట్టవలెను అను షరతుపై; దాని కామమును విచ్చలవిడితనమును బట్టి దానిమీద ఉపవాసమును జాగరణను శ్రమను మోపవలెను, అంతకుమించి కాదు; పోపుగాని, సంఘముగాని, బిషప్పుగాని, ఒప్పుకోలు వినే గురువుగాని, మరెవడైనను గాని దానిని ఆజ్ఞాపించినను సరే. ఏలయనగా ఎవడును ఉపవాసమును జాగరణను శ్రమను ఆహారపు స్వభావమును బట్టిగాని పరిమాణమును బట్టిగాని దినములను బట్టిగాని కొలిచి క్రమపరచకూడదు; శరీరము యొక్క కామమును విచ్చలవిడితనమును తగ్గుటను బట్టియు పెరుగుటను బట్టియు మాత్రమే కొలువవలెను; వాటి నిమిత్తమే, అనగా వాటిని చంపి అణచివేయుటకే, ఉపవాసమును జాగరణయు శ్రమయు నియమింపబడినవి. ఈ కామమే లేకుండినయెడల, తినుట ఉపవాసమంత యోగ్యమైనదియు, నిద్రించుట జాగరణ అంతటిదియు, పనిలేకుండుట శ్రమ అంతటిదియు అగును; ఏ భేదము లేకుండ ఒకటి మరొకదానంత మంచిదగును.

XX. ఇప్పుడు ఎవడైనను గుడ్లు మాంసము తినుటకంటె చేపలు తినుటవలన తన శరీరములో ఎక్కువ విచ్చలవిడితనము పుట్టుచున్నదని కనుగొనినయెడల, అతడు చేపలను కాక మాంసమును తినవలెను. మరియు ఉపవాసము వలన తన తల కలవరపడి వెఱ్ఱిపట్టుచున్నదనియు, లేక తన శరీరమును కడుపును దెబ్బతినుచున్నవనియు, లేక తన శరీరపు విచ్చలవిడితనమును చంపుట అవసరము లేదనియు అతడు కనుగొనినయెడల, అది సంఘపు ఆజ్ఞకుగాని సన్యాస సమాజముల నియమములకుగాని విరోధమైనను లక్ష్యపెట్టక, అతడు ఉపవాసమును పూర్తిగా విడిచిపెట్టి, తన ఆరోగ్యమునకు అవసరమైనట్లు తిని, నిద్రించి, విశ్రమించవలెను; ఏలయనగా శరీరమును దాని దురాశలను అణచివేయుటకుగాని చంపుటకుగాని ఉపయోగపడుటలో ఉపవాసమునకును జాగరణకును శ్రమకును ఉన్న విలువకంటె ఎక్కువ విలువను సంఘపు ఏ ఆజ్ఞయు, సమాజపు ఏ నియమమును వాటికి కలుగజేయలేదు. మనుష్యులు దీనిని మించిపోయి, శరీర బలమునకు మించియు కామమును చంపుటకు అవసరమైనదానికంటె ఎక్కువగాను ఉపవాసమును, తినుటయు, నిద్రించుటయు, జాగరణయు అభ్యసింపబడి, దానివలన స్వాభావిక బలము నశించి తల క్షోభపడుచున్న చోట, తాను సత్క్రియలు చేసితినని ఎవడును ఊహించుకొనకూడదు, లేక సంఘపు ఆజ్ఞనుగాని తన సమాజపు నియమమునుగాని చూపించి తన్ను తాను సమర్థించుకొనకూడదు. అతడు

మూడవ [నాల్గవ] ఆజ్ఞ తన్ను తాను పట్టించుకొనని మనుష్యునిగాను, తనకు సాధ్యమైనంతవరకు తనకు తానే హంతకుడైనవానిగాను యెంచబడును.

ఏలయనగా శరీరము యొక్క స్వాభావిక జీవమునుగాని పనినిగాని మనము చంపుటకు అది మనకు ఇయ్యబడలేదు, దాని విచ్చలవిడితనమును మాత్రమే మనము చంపవలెను; దాని విచ్చలవిడితనము స్వాభావిక జీవమునకు నాశనమును హానియు కలుగకుండ మనము దానిని తగినంతగా ఎదిరింపలేనంత బలమైనదిగాను గొప్పదిగాను ఉంటేనే తప్ప. ఏలయనగా, చెప్పినట్లు, ఉపవాసము, జాగరణ, శ్రమ అభ్యాసములో మనము క్రియలను వాటియంతట అవిగా చూడకూడదు, దినములను కాదు, సంఖ్యను కాదు, ఆహారమును కాదు; విచ్చలవిడితనము కామము గల ఆదామును మాత్రమే చూడవలెను, వాటిద్వారా అతడు తన దుష్ట ఆకలి నుండి స్వస్థపరచబడునట్లు.

XXI. దీనిని బట్టి కొందరు స్త్రీలు గర్భవతులై యున్నప్పుడు ఎంత జ్ఞానముగా లేక బుద్ధిహీనముగా ప్రవర్తించుచున్నారో, రోగులను ఎట్లు చూడవలెనో మనము నిర్ణయింపగలము. ఏలయనగా బుద్ధిహీనులైన స్త్రీలు ఇతరులు ఉపవాసముండునప్పుడు తాము ఉపవాసముండకపోవుటకంటె, తమ గర్భఫలమునకును తమకును గొప్ప ప్రమాదము కలుగు అపాయమునకైనను తెగించునంత గట్టిగా తమ ఉపవాసమును పట్టుకొనియుందురు. మనస్సాక్షికి సంబంధించిన విషయము లేని చోట దానిని అట్టి విషయముగా చేయుదురు, అట్టి విషయమున్న చోట దానిని అట్లు చేయరు. ఇదంతయు బోధకుల తప్పే, ఏలయనగా వారు ఉపవాసమును గూర్చి ఎడతెగక వదరుచుందురు గాని, దాని నిజమైన ఉపయోగమును, హద్దును, ఫలమును, కారణమును, ఉద్దేశమును ఎన్నడును చూపింపరు. అట్లే రోగులు కూడ ప్రతిదినము తాము కోరినదేదైనను తినుటకును త్రాగుటకును అనుమతింపబడవలెను. క్లుప్తముగా, శరీరపు విచ్చలవిడితనము మానిపోయిన చోట, ఉపవాసముండుటకును, జాగరణ చేయుటకును, శ్రమించుటకును, ఇది అది తినుటకును ఉన్న ప్రతి కారణము ఇదివరకే మానిపోయినది; అక్కడ బద్ధులను చేయు ఆజ్ఞ ఏదియు ఇక లేదు.

అయితే అప్పుడు ఈ స్వాతంత్ర్యము నుండి శరీరపు విచ్చలవిడితనమును చంపుట విషయములో సోమరితనముతో కూడిన ఉదాసీనత పెరుగకుండునట్లు జాగ్రత్తపడవలెను; ఏలయనగా దుష్టుడైన ఆదాము తనకొరకు అనుమతిని వెదకుటలోను, శరీరము యొక్క లేక మనస్సు యొక్క నాశనమును సాకుగా చూపుటలోను అత్యంత కపటి; కాబట్టి కొందరు మనుష్యులు వెంటనే దూకి, ఉపవాసముండుటగాని శరీరమును అణచుటగాని అవసరమును కాదు, ఆజ్ఞాపింపబడినదియు కాదు అని చెప్పి, ఉపవాసములో ఎన్నడును ప్రయత్నించకపోయినను, చాలకాలము దానిలో ఎంతో అనుభవము గలవారైనట్లు, భయము లేకుండ ఇది అది తినుటకు సిద్ధముగా ఉందురు.

తగినంతగా తెలియనివారై, తాము చేయునట్లు మనము ఉపవాసముండకపోయినను తినకపోయినను దానిని గొప్ప పాపముగా యెంచువారికి అభ్యంతరము కలిగింపకుండ కూడ మనము తక్కువ కాని జాగ్రత్తతో ఉండవలెను. వీరికి మనము దయతో ఉపదేశింపవలెను, గర్వముతో వారిని తృణీకరింపకూడదు, వారిని ధిక్కరించుచు ఇది అది తినకూడదు; అట్లు చేయుట ఎందుకు సరియైనదో దాని కారణమును వారికి చెప్పి, ఈ విధముగా క్రమక్రమముగా వారిని సరియైన గ్రహింపులోనికి నడిపింపవలెను. అయితే వారు మొండివారై వినకపోయినయెడల, మనము వారిని విడిచిపెట్టి, సరియైనదని మనము ఎరిగినట్లు చేయవలెను.

XXII. ఇతరుల చేతులనుండి మనము పొందు రెండవ విధమైన శిక్షణ, మనుష్యులుగాని అపవాదులుగాని మనకు శ్రమ కలిగించునప్పుడు జరుగును; మన ఆస్తి తీసివేయబడినప్పుడును, మన శరీరము రోగగ్రస్తమైనప్పుడును, మన ఘనత తీసివేయబడినప్పుడును, మనలను కోపమునకును అసహనమునకును అశాంతికిని కదిలింపగల ప్రతిదానిలోను జరుగును. ఏలయనగా దేవుని క్రియ మనలో మన జ్ఞానము ప్రకారము కాక ఆయన జ్ఞానము ప్రకారము, మన శరీరపు విచ్చలవిడితనము ప్రకారము కాక ఆయన పవిత్రతను నిర్మలత్వమును బట్టి పరిపాలించును; ఏలయనగా దేవుని క్రియ జ్ఞానమును పవిత్రతయు, మన క్రియ బుద్ధిహీనతయు అపవిత్రతయు, ఇవి విశ్రమించవలెను: అదే విధముగా అది మనలో మన కోపము, అసహనము, అశాంతి ప్రకారము కాక ఆయన సమాధానము ప్రకారము పరిపాలింపవలెను. ఏలయనగా సమాధానము కూడ దేవుని క్రియ, అసహనము మన శరీరపు క్రియ; ఇది విశ్రమించి మృతమై యుండవలెను; ఈ విధముగా మనము ప్రతి విధముగా ఆత్మీయ పరిశుద్ధ దినమును ఆచరించి, మన క్రియలను పనిలేకుండ నిలువనిచ్చి,

కాబట్టి మన క్రియలను మనలోని ఆదామును చంపుటకై, దేవుడు మనలను కోపమునకు కదిలించు అనేక శోధనలను, అసహనమునకు రేపు అనేక శ్రమలను, చివరిగా మరణమును లోకపు నిందను మనమీద కుప్పగా వేయుచున్నాడు; వీటిద్వారా ఆయన కోపమును, అసహనమును, అశాంతిని తరిమివేసి, మనలో తన క్రియను, అనగా సమాధానమును, సాధించుట తప్ప మరేమియు వెదకుటలేదు. ఈ విధముగా యెషయా 28 ఇట్లనుచున్నది: "తన స్వంత క్రియకు వచ్చుటకై ఆయన మరొకరి క్రియను చేయుచున్నాడు." దీని అర్థమేమి? మనకు ఓర్పును సమాధానమును నేర్పుటకై ఆయన మనకు శ్రమను బాధను పంపుచున్నాడు; మనలను బ్రదికించుటకై మనలను చనిపొమ్మని ఆజ్ఞాపించుచున్నాడు; ఈ విధముగా మనుష్యుడు సంపూర్ణముగా శిక్షణ పొంది, తనకు మేలు జరిగినను కీడు జరిగినను, తాను చనిపోయినను బ్రదికినను, ఘనపరచబడినను అవమానింపబడినను కలవరపడనంత సమాధానము గలవాడును నెమ్మది గలవాడును అగువరకు అట్లు చేయుచున్నాడు. అక్కడ దేవుడు తానే ఒంటరిగా నివసించును, అక్కడ మనుష్యుల క్రియలు లేవు. విశ్రాంతి దినమును సరిగా ఆచరించి పరిశుద్ధపరచుట అనగా ఇదే; అప్పుడు మనుష్యుడు తన్ను తాను నడిపించుకొనడు, అప్పుడు తనకొరకు దేనినీ కోరడు, అప్పుడు ఏదియు అతనిని కలవరపరచదు; అయితే దేవుడు

తానే అతనిని నడిపించును; అక్కడ ఇతర సమస్త క్రియలతోను సద్గుణములతోను కూడ దైవికమైన ఆనందమును, సంతోషమును, సమాధానమును తప్ప మరేమియు ఉండదు.

XXIII. ఈ క్రియలను ఆయన ఎంత గొప్పవిగా యెంచుచున్నాడనగా, విశ్రాంతి దినమును ఆచరించుమని మాత్రమే కాక, దానిని పరిశుద్ధపరచుమని, లేక పరిశుద్ధమైనదిగా యెంచుమని కూడ ఆయన మనకు ఆజ్ఞాపించుచున్నాడు; దీనిద్వారా శ్రమపడుట, మరణించుట, సకల విధములైన దురదృష్టము కంటె అమూల్యమైనవి మరేవియు లేవని ఆయన ప్రకటించుచున్నాడు. ఏలయనగా ఒక దేవాలయము స్వాభావిక క్రియల నుండి వేరుపరచబడి దేవుని ఆరాధనకు ప్రతిష్ఠింపబడునట్లే, అవి పరిశుద్ధమైనవై మనుష్యుని అతని క్రియల నుండి దేవుని క్రియలకు పరిశుద్ధపరచును. కాబట్టి మనుష్యుడు వాటిని పరిశుద్ధమైన వస్తువులుగా గుర్తించి, అవి తనమీదికి వచ్చినప్పుడు సంతోషించి దేవునికి కృతజ్ఞతలు చెల్లింపవలెను. ఏలయనగా అవి వచ్చినప్పుడు అతనిని పరిశుద్ధునిగా చేయును; అప్పుడు అతడు ఈ ఆజ్ఞను నెరవేర్చి, తన సమస్త పాప క్రియల నుండి విమోచింపబడి రక్షింపబడును. ఈ విధముగా దావీదు ఇట్లనుచున్నాడు: "యెహోవా భక్తుల మరణము ఆయన దృష్టికి విలువగలది."

దీనియందు మనలను బలపరచుటకై ఆయన అట్టి విశ్రాంతిని ఆచరించుమని మనకు ఆజ్ఞాపించుట మాత్రమే కాదు (ఏలయనగా స్వభావము చనిపోవుటకును శ్రమపడుటకును ఎంతో అయిష్టముగా ఉన్నది; తన క్రియలను మాని మృతమైయుండుట దానికి చేదైన విశ్రాంతి దినము); లేఖనములలో అనేక మాటలతో ఆయన మనలను ఆదరించి, కీర్తనలు 91లో మనతో ఇట్లు చెప్పెను: "వాని సమస్త శ్రమలో నేను వానితో కూడ ఉండి వానిని విడిపించెదను."

అదే విధముగా కీర్తనలు 34: "శ్రమపడువారందరికి యెహోవా సమీపముగా ఉన్నాడు, ఆయన వారికి సహాయము చేయును."

ఇది చాలదన్నట్లు, ఆయన దానికి శక్తిగల, బలమైన మాదిరిని మనకు ఇచ్చెను; అనగా తన ఏకైక, ప్రియ కుమారుడును మన ప్రభువునైన యేసు క్రీస్తు; ఆయన సబ్బాతున విశ్రాంతి దినమంతయు తన సమస్త క్రియల నుండి విడుదల పొంది సమాధిలో పరుండి, ఈ ఆజ్ఞను నెరవేర్చిన మొదటివాడాయెను; అయినను ఆయనకు తనకొరకు అది అవసరము లేదు, మనము కూడ సమస్త శ్రమలోను మరణములోను నెమ్మదిగా ఉండి సమాధానము కలిగియుండవలెనని కేవలము మన ఆదరణ నిమిత్తమే అట్లు చేసెను. ఏలయనగా క్రీస్తు తన విశ్రాంతి తరువాత లేపబడి, ఇకమీదట దేవునిలో మాత్రమే జీవించుచు, దేవుడు ఆయనలో జీవించుచున్నట్లే, మనము కూడ మన ఆదాము యొక్క మరణము ద్వారా (అది స్వాభావిక మరణము సమాధి ద్వారా మాత్రమే పరిపూర్ణముగా నెరవేరును) దేవునిలోనికి లేపబడుదుము; అప్పుడు దేవుడు మనలో నిత్యము జీవించుచు కార్యము చేయును. ఇదిగో! మనుష్యుని మూడు భాగములు ఇవే: బుద్ధి, ఆశ, విముఖత; వీటియందు అతని సమస్త క్రియలు జరుగుచున్నవి. కాబట్టి ఇవి ఈ మూడు అభ్యాసముల చేత చంపబడవలెను: దేవుని

మూడవ [నాల్గవ] ఆజ్ఞ పరిపాలన, మన స్వయం-దండన, ఇతరులు మనకు చేయు హాని; ఈ విధముగా అవి దేవుని యెదుట ఆత్మీయముగా విశ్రమించి, ఆయన క్రియలకు ఆయనకు స్థలమియ్యవలెను.

XXIV. అయితే అట్టి క్రియలు చేయబడవలెను, అట్టి శ్రమలు సహింపబడవలెను, విశ్వాసముతోను దేవుని అనుగ్రహమందు నిశ్చయమైన నమ్మకముతోను; చెప్పినట్లు, సమస్త క్రియలు మొదటి

ఆజ్ఞలోను విశ్వాసములోను నిలిచియుండునట్లును, ఏ విశ్వాసము నిమిత్తము ఇతర సమస్త ఆజ్ఞలును క్రియలును నియమింపబడినవో ఆ విశ్వాసము వాటియందు తన్ను తాను అభ్యసించుకొని బలపరచుకొనునట్లును అట్లు చేయవలెను. కాబట్టి ఈ మూడు ఆజ్ఞలును వాటి క్రియలును స్వాభావికముగా ఎంత అందమైన బంగారు ఉంగరమును ఏర్పరచుచున్నవో, మొదటి ఆజ్ఞ నుండియు విశ్వాసము నుండియు రెండవది మూడవదానికి ఎట్లు ప్రవహించుచున్నదో, మూడవది మరల రెండవదాని గుండా మొదటిదాని వరకు ఎట్లు పైకి త్రోసికొని పోవుచున్నదో చూడుము. ఏలయనగా మొదటి క్రియ నమ్ముట, దేవుని యెడల మంచి హృదయమును నమ్మకమును కలిగియుండుట. దీనినుండి రెండవ సత్క్రియ ప్రవహించును: దేవుని

నామమును స్తుతించుట, ఆయన కృపను ఒప్పుకొనుట, ఆయన ఒక్కనికే సమస్త ఘనతను ఆరోపించుట. అటుపిమ్మట మూడవది వెంబడించును: ప్రార్థించుట ద్వారాను, దేవుని వాక్యమును వినుట ద్వారాను, దేవుని ఉపకారములను తలంచి ధ్యానించుట ద్వారాను ఆరాధించుట, మరియు దానికి తోడుగా తన్ను తాను శిక్షించుకొనుట, శరీరమును లోపరచుకొనుట.

అయితే దుష్టాత్మ అట్టి విశ్వాసమును, దేవుని యెడల అట్టి ఘనతను, అట్టి ఆరాధనను గ్రహించినప్పుడు, వాడు రేగి హింసను పుట్టించును; శరీరమును, ఆస్తిని, ఘనతను, ప్రాణమును దాడిచేయును; రోగమును, దారిద్ర్యమును, అవమానమును, మరణమును మనమీదికి తెచ్చును; దేవుడు దానిని అట్లు అనుమతించి నియమించుచున్నాడు. చూడుము, ఇక్కడ మూడవ ఆజ్ఞ యొక్క రెండవ క్రియ, లేక రెండవ విశ్రాంతి ఆరంభమగును; దీనిచేత అగ్నిలో బంగారము వలె విశ్వాసము అత్యధికముగా పరీక్షింపబడును. ఏలయనగా దేవుడు మనకు మరణమును, అవమానమును, రోగమును, దారిద్ర్యమును పంపినను, ఆయనయందు నిశ్చయమైన నమ్మకమును నిలుపుకొనుటయు, ఉగ్రత యొక్క ఈ క్రూరమైన రూపములో ఆయనను మన పరమ కృపగల తండ్రిగా యెంచుటయు గొప్ప విషయము; మూడవ ఆజ్ఞ యొక్క ఈ క్రియలో అట్లు చేయవలెను. ఇక్కడ శ్రమ విశ్వాసమును కలిగియున్నది; అట్టి శ్రమలో అది దేవుని నామమునకు మొరపెట్టి దానిని స్తుతింపవలెను; ఈ విధముగా అది మూడవ ఆజ్ఞ ద్వారా మరల రెండవదానిలోనికి వచ్చును; మరియు దేవుని నామమునకు మొరపెట్టుట ద్వారాను స్తుతి ద్వారాను విశ్వాసము పెరిగి, తన్ను తాను ఎరిగి, మూడవ రెండవ ఆజ్ఞల యొక్క రెండు క్రియల ద్వారా ఈ విధముగా తన్ను తాను బలపరచుకొనును. ఈ విధముగా విశ్వాసము క్రియలలోనికి బయలువెళ్లి, క్రియల ద్వారా మరల తనయొద్దకు వచ్చును; సూర్యుడు తన అస్తమయము వరకు బయలువెళ్లి మరల తన ఉదయమునకు వచ్చునట్లే. ఈ కారణము చేత లేఖనములు పగటిని క్రియలలో సమాధానముగా జీవించుటతోను, రాత్రిని శ్రమలో సహించుచు జీవించుటతోను జతపరచుచున్నవి; మరియు క్రీస్తు యోహాను 9లో చెప్పుచున్నట్లు, విశ్వాసము ఈ రెండిటిలోను జీవించును, కార్యము చేయును, బయలువెళ్లును, లోపలికి వచ్చును.

XXV. సత్క్రియల యొక్క ఈ క్రమమును మనము ప్రభువు ప్రార్థనలో ప్రార్థించుచున్నాము. మొదటిది ఇది, మనము ఇట్లు చెప్పుచున్నాము: "పరలోకమందున్న మా తండ్రీ"; ఇవి విశ్వాసము యొక్క మొదటి క్రియ యొక్క మాటలు; ఆ విశ్వాసము మొదటి ఆజ్ఞ ప్రకారము, తనకు పరలోకములో కృపగల తండ్రి ఉన్నాడని సందేహింపదు. రెండవది: "నీ నామము పరిశుద్ధపరచబడును గాక"; దీనిలో దేవుని నామమును స్తుతియు ఘనతయు మహిమపరచబడవలెనని విశ్వాసము అడుగుచు, రెండవ ఆజ్ఞ చెప్పుచున్నట్లు, ప్రతి అవసరములో దానికి మొరపెట్టుచున్నది.

మూడవది: "నీ రాజ్యము వచ్చును గాక"; దీనిలో మనము నిజమైన సబ్బాతు కొరకును విశ్రాంతి కొరకును, మన క్రియల సమాధానకరమైన విరామము కొరకును, దేవుని క్రియ మాత్రమే మనలో జరుగవలెననియు, ఈ విధముగా దేవుడు తన స్వంత రాజ్యములో వలె మనలో పరిపాలింపవలెననియు ప్రార్థించుచున్నాము; ఆయన లూకా 17లో ఇట్లు చెప్పుచున్నట్లు: "ఇదిగో, దేవుని రాజ్యము మీలోనే తప్ప మరెక్కడను లేదు." నాల్గవ విన్నపము "నీ చిత్తము నెరవేరును గాక"; దీనిలో రెండవ పలకలోని ఏడు ఆజ్ఞలను మనము గైకొని కలిగియుండునట్లు ప్రార్థించుచున్నాము; వాటియందు విశ్వాసము మన

మూడవ [నాల్గవ] ఆజ్ఞ పొరుగువాని యెడల అభ్యసింపబడును; మొదటి మూడింటిలో అది దేవుని యెడల మాత్రమే క్రియలలో అభ్యసింపబడునట్లే. మరియు "నీ, నీ, నీ, నీ" అను మాట నిలిచియున్న విన్నపములు ఇవే, ఏలయనగా అవి దేవునికి చెందినదానిని మాత్రమే వెదకుచున్నవి; మిగిలినవన్నియు "మా, మమ్మును, మా" మొదలైనవి చెప్పుచున్నవి; ఏలయనగా వాటిలో మనము మన మేలుల కొరకును ధన్యత కొరకును ప్రార్థించుచున్నాము.

కాబట్టి సామాన్య జనులకు సత్క్రియలలో అత్యున్నతమైనవి ఏవో చూపించుచు, మోషే యొక్క మొదటి పలకను గూర్చిన సరళమైన, త్వరితమైన వివరణగా ఇది చాలును.

రెండవ పలక వెంబడించుచున్నది.

నాల్గవ [అయిదవ] ఆజ్ఞ.

"నీ తండ్రిని నీ తల్లిని సన్మానింపవలెను."

మొదటి మూడు ఆజ్ఞల యొక్క శ్రేష్ఠమైన క్రియల తరువాత, మనమీద పైవారిగా నియమింపబడినవారందరికి లోబడి వారికి సేవచేయుటకంటె మంచి క్రియలు లేవని ఈ ఆజ్ఞనుండి మనము నేర్చుకొనుచున్నాము. ఈ కారణము చేతనే అవిధేయత నరహత్య, వ్యభిచారము, దొంగతనము, అన్యాయము, మరియు వీటిలో ఇమిడియుండగల సమస్తముకంటె గొప్ప పాపము. ఏలయనగా ప్రతి ఆజ్ఞ యొక్క క్రియలలో కూడ భేదములు ఉన్నను, దేవుని ఆజ్ఞల క్రమమును గమనించుటకంటె మంచి విధముగా గొప్ప పాపములకును అల్ప పాపములకును మధ్య భేదము చూచుట మనము నేర్చుకొనలేము. శపించుట కోపపడుటకంటె గొప్ప పాపమనియు, కొట్టుట శపించుటకంటె గొప్పదనియు, తండ్రిని తల్లిని కొట్టుట మరెవరినైనను కొట్టుటకంటె గొప్పదనియు ఎవనికి తెలియదు? ఈ విధముగా ఈ ఏడు ఆజ్ఞలు మనుష్యుల యెడల, అన్నిటికంటె ముందుగా మన పైవారి యెడల, సత్క్రియలలో మనలను మనము ఎట్లు అభ్యసించుకొనవలెనో మనకు బోధించుచున్నవి.

మొదటి క్రియ ఏమనగా, మన స్వంత తండ్రిని తల్లిని మనము సన్మానించుట. ఈ సన్మానము గౌరవపూర్వకమైన ప్రవర్తనలో మాత్రమే కాక, దీనియందు ఇమిడియున్నది: మొదటి మూడు ఆజ్ఞలకు విరోధము కానంతవరకు, మనము వారికి లోబడి, వారిని గౌరవముతో చూచి, వారి మాటలను మాదిరిని ఘనముగా యెంచి లక్ష్యపెట్టి, వారు చెప్పినదానిని అంగీకరించి, వారు మనయెడల ప్రవర్తించు విధానమును మౌనముగా సహించుట; దానికి తోడుగా, వారికి అవసరమైనప్పుడు, మనము వారికి ఆహారమును, వస్త్రమును, నివాసమును సమకూర్చుట. ఏలయనగా "నీవు వారిని సన్మానింపవలెను" అని ఆయన ఊరకనే చెప్పలేదు; "నీవు వారిని ప్రేమింపవలెను" అని ఆయన చెప్పుటలేదు, అదియు చేయవలసినదే అయినను. అయితే సన్మానము కేవల ప్రేమకంటె ఉన్నతమైనది, దానిలో ఒక విధమైన భయము ఇమిడియున్నది; ఆ భయము ప్రేమతో ఏకమై, మనుష్యుడు శిక్షకు భయపడుటకంటె వారికి నొప్పి కలిగించుటకు ఎక్కువగా భయపడునట్లు చేయును. ఒక పరిశుద్ధ స్థలమునకు మనము చూపు ఘనతలో భయము ఉన్నట్లే; అయినను మనము శిక్షనుండి పారిపోయినట్లు దానినుండి పారిపోము, మరి ఎక్కువగా దానికి సమీపించుదుము. ప్రేమతో కలిసిన అట్టి భయమే నిజమైన సన్మానము; ఏ ప్రేమయు లేని ఆ మరొక భయము, మనము తృణీకరించు లేక పారిపోవు వస్తువుల యెడల మనకుండునది; మనము తలారికిని శిక్షకును భయపడునట్లు. దానిలో ఏ సన్మానమును లేదు, ఏలయనగా అది ఏ ప్రేమయు లేని భయము, అంతేకాదు, తనతో ద్వేషమును శత్రుత్వమును కలిగియున్న భయము. దీనిని గూర్చి పరిశుద్ధ జెరోము యొక్క ఒక సామెత ఉన్నది: మనము దేనికి భయపడుదుమో దానిని ద్వేషించుదుము కూడ. అట్టి భయముతో తాను భయపడబడుటకుగాని సన్మానింపబడుటకుగాని, మనము మన తల్లిదండ్రులను సన్మానించుటకుగాని దేవుడు కోరుటలేదు; ప్రేమతోను నమ్మకముతోను కలిసియున్న ఆ మొదటి భయముతోనే కోరుచున్నాడు.

II. ఈ క్రియ సులభముగా కనబడును, అయితే కొద్దిమంది మాత్రమే దానిని సరిగా గ్రహించుచున్నారు. ఏలయనగా తల్లిదండ్రులు నిజముగా భక్తిగలవారై, తమ పిల్లలను శరీర ప్రకారము కాక ప్రేమించి, (వారు చేయవలసినట్లు) మొదటి మూడు ఆజ్ఞల ప్రకారము దేవుని సేవించునట్లు మాటలచేతను క్రియలచేతను వారికి ఉపదేశించి నడిపించు చోట, బిడ్డ యొక్క స్వంత చిత్తము ఎడతెగక విరుగగొట్టబడుచుండును; దాని స్వభావము మరొక విధముగా చేయుటకు ఎంతో ఇష్టపడుదానిని అది చేయవలెను, మానవలెను, సహింపవలెను; దానివలన అది తన తల్లిదండ్రులను తృణీకరించుటకును, వారిమీద సణుగుటకును, లేక ఇంకను ఘోరమైనవి చేయుటకును అవకాశము కనుగొనును. అక్కడ ప్రేమయు భయమును తొలగిపోవును, వారికి

దేవుని కృప ఉంటేనే తప్ప. అదే విధముగా, వారు చేయవలసినట్లు శిక్షించి దండించునప్పుడు (కొన్నిసార్లు అన్యాయముగా కూడ; అయినను అది ఆత్మ రక్షణకు హాని చేయదు), మన దుష్ట స్వభావము ఆ దిద్దుబాటును సహింపక కోపించును. వీటన్నిటికి తోడుగా, దారిద్ర్యము, నీచ జన్మము, వికారము, లేక అవమానము నిమిత్తము తమ తల్లిదండ్రులను గూర్చి సిగ్గుపడునంత దుష్టులు కొందరు ఉన్నారు; సమస్తమునకు పైగా ఉండి, తన ఆజ్ఞలో వారిని అభ్యసింపజేయుటకును పరీక్షించుటకును సదుద్దేశముతో అట్టి తల్లిదండ్రులను వారికి ఇచ్చిన దేవుని ఉన్నతమైన ఆజ్ఞకంటె

నాల్గవ [అయిదవ] ఆజ్ఞ. ఈ విషయములే వారిమీద ఎక్కువ ప్రభావము చూపునట్లు వారు అనుమతించుదురు.

అయితే బిడ్డకు తన స్వంత పిల్లలు కలిగినప్పుడు విషయము ఇంకను ఘోరమగును; అప్పుడు ప్రేమ వారివైపునకు దిగిపోయి, తల్లిదండ్రుల యెడల ఉన్న ప్రేమను సన్మానమును ఎంతో తగ్గించును.

అయితే తల్లిదండ్రులను గూర్చి చెప్పబడినది ఆజ్ఞాపింపబడినది, తల్లిదండ్రులు చనిపోయినప్పుడు లేక దూరముగా ఉన్నప్పుడు వారి స్థానమును వహించువారిని గూర్చి కూడ గ్రహింపవలెను; అనగా బంధువులు, జ్ఞానతల్లిదండ్రులు, బాప్తిస్మ సాక్షులు, లౌకిక ప్రభువులు, ఆత్మీయ తండ్రులు మొదలైనవారు. ఏలయనగా ప్రతివాడు పరిపాలింపబడి ఇతర మనుష్యులకు లోబడియుండవలెను. కాబట్టి మన జీవితమంతయు ఇతర మనుష్యులకు లోబరచబడియున్నది గనుక, ఈ ఆజ్ఞలో ఎన్ని సత్క్రియలు బోధింపబడుచున్నవో ఇక్కడ మనము మరల చూచుచున్నాము. అందువలననే విధేయత ఇంత గొప్పగా కొనియాడబడుచున్నది, సమస్త సద్గుణమును సత్క్రియలును దానిలో ఇమిడియున్నవి.

III. తల్లిదండ్రులను అవమానించుట మరొకటి ఉన్నది; అది ఈ మొదటిదానికంటె ఎంతో ఎక్కువ ప్రమాదకరమైనది, సూక్ష్మమైనది; అది తన్ను తాను అలంకరించుకొని నిజమైన సన్మానముగా చెలామణి అగును; అనగా బిడ్డ తన ఇష్టము వచ్చినట్లు నడచుకొనుచుండగా, తల్లిదండ్రులు స్వాభావిక ప్రేమచేత దానికి అనుమతించుట. ఇక్కడ నిజముగా పరస్పర సన్మానము ఉన్నది, ఇక్కడ పరస్పర ప్రేమ ఉన్నది, అన్నివైపుల అది అమూల్యమైన విషయముగా కనబడును, తల్లిదండ్రులును బిడ్డయు ఒకరియందు ఒకరు ఆనందించుదురు.

ఈ తెగులు ఎంత సామాన్యమైనదనగా, మొదటి విధమైన అవమానమునకు ఉదాహరణలు చాలా అరుదుగా కనబడుచున్నవి. దీనికి కారణము తల్లిదండ్రులు గ్రుడ్డివారై, మొదటి మూడు ఆజ్ఞల ప్రకారము దేవుని ఎరుగకయు సన్మానింపకయు ఉండుటయే; అందువలన పిల్లలకు ఏమి కొదువగా ఉన్నదో, వారికి ఎట్లు బోధించి శిక్షణ ఇయ్యవలెనో కూడ వారు చూడలేరు. ఈ కారణము చేత వారు తమ పిల్లలను లౌకిక ఘనతల కొరకును, సుఖము కొరకును, ఆస్తుల కొరకును శిక్షణ ఇచ్చుచున్నారు; వారు ఏ విధముగానైనను మనుష్యులను సంతోషపెట్టి ఉన్నత స్థానములను అందుకొనవలెనని: ఇది పిల్లలకు నచ్చును, వారు ఎదురు చెప్పకుండ ఎంతో సంతోషముగా లోబడుదురు.

ఈ విధముగా అంతయు మంచిగా కనబడుచుండగా దేవుని ఆజ్ఞ రహస్యముగా నిష్ఫలమైపోవును; మరియు పిల్లలు తమ స్వంత తల్లిదండ్రుల చేతనే నాశనము చేయబడుదురని యెషయా యిర్మీయా ప్రవక్తల గ్రంథములలో వ్రాయబడినది నెరవేరును; వారు తన స్వంత కుమారుని మోలెకు అను విగ్రహమునకు బలిగా అర్పించి అగ్నిలో కాల్చిన మనష్షే రాజు వలె చేయుదురు, 2 రాజులు 21. తల్లిదండ్రులు తమ పిల్లలను దేవుని మార్గములో కంటె లోకమార్గములో ఎక్కువగా శిక్షణ ఇచ్చి, వారిని తమ దారిని పోనిచ్చి, లౌకిక సుఖములోను ప్రేమలోను భోగములోను ఆస్తులలోను ఘనతలోను కాలిపోనిచ్చి, దేవుని యెడల ప్రేమయు ఘనతయు నిత్యమైన మేలుల యెడల ఆశయు వారిలో ఆరిపోనిచ్చినప్పుడు, అది తమ స్వంత బిడ్డను విగ్రహమునకు బలిగా అర్పించి కాల్చుట గాక మరేమి?

శరీరమును రక్తమును ప్రబలముగా ఏలుచున్న చోట తండ్రిగా గాని తల్లిగా గాని ఉండుట ఎంత అపాయకరమైనది! ఏలయనగా, నిజముగా, మొదటి మూడు ఆజ్ఞలను మరియు చివరి ఆరు ఆజ్ఞలను తెలిసికొనుటయు నెరవేర్చుటయు పూర్తిగా ఈ ఆజ్ఞమీదనే ఆధారపడియున్నవి; ఏలయనగా కీర్తన 78 చెప్పుచున్నట్లు, వాటిని తమ పిల్లలకు బోధించవలెనని తల్లిదండ్రులకు ఆజ్ఞాపింపబడియున్నది: "రాబోవు తరమువారు వాటిని తెలిసికొని తమ పిల్లల పిల్లలకు వాటిని వివరించునట్లు, దేవుని ఆజ్ఞలను తమ పిల్లలకు తెలియజేయవలెనని ఆయన మన పితరులకు ఎంత కఠినముగా ఆజ్ఞాపించెను." ఇదియు ఈ కారణము చేతనే

దేవుడు మన తల్లిదండ్రులను సన్మానించుమని, అనగా భయముతో వారిని ప్రేమించుమని మనకు ఆజ్ఞాపించుచున్నాడు; ఏలయనగా ఆ వేరొక ప్రేమ భయములేనిది, కాబట్టి అది సన్మానము కంటె ఎక్కువగా అవమానమే.

నాల్గవ [ఐదవ] ఆజ్ఞ.

తండ్రి గాని పిల్లవాడు గాని, ప్రతివానికిని చేయవలసిన సత్క్రియలు చాలినన్ని లేవేమో ఇప్పుడు చూడుము. అయితే గ్రుడ్డివారమైన మనము దీనిని ముట్టకుండ విడిచిపెట్టి, ఆజ్ఞాపింపబడని నానావిధములైన ఇతర క్రియలను వెదకుచున్నాము.

IV. తల్లిదండ్రులు బుద్ధిహీనులై తమ పిల్లలను లోకరీతిగా పెంచుచున్నచోట, పిల్లలు ఏ విధముగాను వారికి లోబడవలసినది కాదు; ఏలయనగా మొదటి మూడు ఆజ్ఞల ప్రకారము దేవుడు తల్లిదండ్రులకంటె అధికముగా ఎంచబడవలెను. అయితే ఈ లోకపు సుఖమును, ఘనతను, ఆస్తిని లేక దాని అధికారమును తప్ప మరేదియు వెదకవద్దని వారికి బోధించుటనే నేను లోకరీతిగా పెంచుట అని అందును.

మర్యాదకరమైన వస్త్రములు ధరించుటయు, నిజాయితీగల జీవనోపాధిని వెదకుటయు అవసరమే గాని పాపము కాదు. అయినను చలినుండి శరీరమును కాపాడుకొనుటకును పోషణకును అవసరమైనదానికంటె అధికమైన అలంకారమును అధికమైన ఆస్తిని ఆశింపకుండ ఈ దౌర్భాగ్యమైన భూలోక జీవితమును సరిగా జీవించుటయే గాక ప్రారంభించుటయైనను సాధ్యము కాదని పిల్లవాని హృదయము దుఃఖపడునట్లు దానికి బోధింపవలెను. ఈ విధముగా, తన స్వంత ఇష్టము లేకుండనే తాను లోకపు ఇష్టమును చేయవలసి వచ్చుచున్నదనియు, మిగిలిన మనుష్యులతో కలిసి వెఱ్ఱివానివలె ప్రవర్తింపవలసి వచ్చుచున్నదనియు, ఇంతకంటె మంచిదాని నిమిత్తమును ఇంతకంటె చెడ్డదానిని తప్పించుకొనుట నిమిత్తమును అట్టి కీడును సహింపవలసి వచ్చుచున్నదనియు పిల్లవాడు దుఃఖపడునట్లు దానికి బోధింపవలెను. అట్లే రాణియైన ఎస్తేరు తన రాజకిరీటమును ధరించెను, అయినను ఎస్తేరు 14 లో దేవునితో ఇట్లనెను: "నా తలమీదనున్న నా ఉన్నత పదవి యొక్క చిహ్నము నాకు ఎన్నడును సంతోషము కలిగింపలేదనియు, ఋతుస్రావపు గుడ్డవలె నేను దానిని అసహ్యించుకొనుచున్నాననియు, నేను ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు దానిని ఎన్నడును ధరింపక, ప్రజలయెదుటికి వెళ్లవలసి వచ్చినప్పుడు మాత్రమే ధరించుచున్నాననియు నీవెరుగుదువు." ఈ విధమైన మనస్సుగల హృదయము అపాయము లేకుండ అలంకారమును ధరించును; ఏలయనగా అది ధరించియు ధరింపనిదై, నాట్యమాడియు నాట్యమాడనిదై, సుఖముగా జీవించియు సుఖముగా జీవించనిదై యుండును. వీరే మరుగైన ఆత్మలు, క్రీస్తు యొక్క దాచబడిన వధువులు; అయితే వారు అరుదు; ఏలయనగా గొప్ప అలంకారమునందును ఆడంబరమునందును సంతోషింపకుండుట కష్టము. అట్లే పరిశుద్ధ సిసిలియా తన తల్లిదండ్రుల ఆజ్ఞచొప్పున బంగారు వస్త్రములు ధరించెను, అయితే లోపల తన శరీరమునకు ఆనుకొని వెంట్రుకల వస్త్రమును ధరించెను.

ఇక్కడ కొందరు ఇట్లందురు: "అలాగైతే నా పిల్లలను సమాజములోనికి ఎట్లు తీసికొని రాగలను, వారికి గౌరవప్రదముగా వివాహము ఎట్లు చేయగలను? నేను కొంత ఆడంబరము చూపవలసినదే." నాకు చెప్పుము, ఇవి దేవునిగూర్చి నిరాశచెంది, దేవుని సంరక్షణకంటె తన స్వంత ఏర్పాటుమీద ఎక్కువగా నమ్మికయుంచు హృదయము యొక్క మాటలు కావా? అయితే పరిశుద్ధ

పేతురు 1 పేతురు 5 లో ఇట్లు బోధించుచు చెప్పుచున్నాడు: "మీ చింత యావత్తు ఆయనమీద వేయుడి, ఆయన మిమ్మునుగూర్చి చింతించుచున్నాడని నిశ్చయముగా ఎరుగుడి." వారు తమ పిల్లల నిమిత్తము దేవునికి ఎన్నడును కృతజ్ఞతాస్తుతులు చెల్లింపలేదనియు, వారి నిమిత్తము ఎన్నడును సరిగా ప్రార్థింపలేదనియు, వారిని ఎన్నడును ఆయనకు అప్పగింపలేదనియు ఇది సూచించుచున్నది; లేనియెడల తమ పిల్లల వివాహపు కట్నమును సహితము దేవునియొద్ద అడిగి, దానిని ఆయననుండియే ఎదురుచూడవలెనని వారు ఎరిగియుందురు, అనుభవించియుందురు. కాబట్టి ఆయన కూడ వారిని చింతలతోను విచారములతోను వారి త్రోవను పోనిచ్చుచున్నాడు, అయినను వారు కొంచెముగానే వృద్ధిపొందుదురు.

V. కాబట్టి తల్లిదండ్రులకు చేయుటకు మరేమియు లేకపోయినను, తమ స్వంత పిల్లలను పెంచుటద్వారానే వారు రక్షణను పొందగలరని మనుష్యులు చెప్పుట సత్యమే; వారు తమ పిల్లలను దేవుని సేవకై సరిగా పెంచినయెడల, చేయవలసిన సత్క్రియలతో వారి రెండు చేతులు నిజముగా నిండియుండును. ఏలయనగా ఇక్కడ ఆకలిగొనినవారు, దప్పిగొనినవారు, దిగంబరులు, చెరలోనున్నవారు, రోగులు, పరదేశులు అనువారు నీ స్వంత పిల్లల ఆత్మలు కాక మరెవరు? వారితో

దేవుడు నీ ఇంటిని ఒక వైద్యశాలగా చేసి, ప్రధాన పరిచారకునిగా నిన్ను వారిమీద నియమించుచున్నాడు; నీవు వారికి పరిచర్యచేసి, అన్నపానములవలె మంచి మాటలను మంచి క్రియలను వారికి అందించవలెను; అప్పుడు వారు దేవునియందు నమ్మికయుంచుటయు, విశ్వసించుటయు, భయపడుటయు, ఆయనమీద తమ నిరీక్షణ నుంచుటయు, ఆయన నామమును ఘనపరచుటయు, ఒట్టుపెట్టుకొనకుండుటయు శపింపకుండుటయు,

నాల్గవ [ఐదవ] ఆజ్ఞ. ప్రార్థన, ఉపవాసము, జాగరణ, పని ద్వారా తమ్మును తాము అణచుకొనుటయు, ఆరాధనకు హాజరై

దేవుని వాక్యమును వినుటయు, విశ్రాంతిదినమును ఆచరించుటయు నేర్చుకొందురు; తద్వారా వారు తాత్కాలిక విషయములను తృణీకరించుటయు, దురదృష్టమును నెమ్మదిగా భరించుటయు, మరణమునకు భయపడకుండుటయు, ఈ జీవితమును ప్రేమింపకుండుటయు నేర్చుకొందురు.

చూడుము, ఇవి ఎంత గొప్ప పాఠములు! ఆకలిగొనిన, దప్పిగొనిన, దిగంబరమైన, దరిద్రమైన, చెరలోనున్న, రోగియైన ఆత్మవలె ఈ సమస్తము అవసరమైయున్న నీ పిల్లవానియొద్ద, నీ ఇంటిలోనే నీ యెదుట ఎన్ని సత్క్రియలు ఉన్నవి! ఆహా, అట్టి తల్లిదండ్రులు కనబడు ఆ వివాహమును ఆ గృహమును ఎంత ధన్యమైనవి! నిజముగా అది నిజమైన సంఘము, ఏర్పరచబడిన మఠము, అవును, పరదైసు అగును. అట్టివారిని గూర్చి

కీర్తన 128 ఇట్లు చెప్పుచున్నది: "దేవునికి భయపడి ఆయన ఆజ్ఞలను అనుసరించి నడుచుకొనువారు ధన్యులు; నీవు నీ చేతుల కష్టార్జితమును తిందువు; కాబట్టి నీవు సంతోషముగా ఉందువు, నీకు మేలు కలుగును.

నీ ఇంటిలో నీ భార్య ఫలించు ద్రాక్షావల్లివలె ఉండును, నీ భోజనపు బల్లచుట్టు నీ పిల్లలు ఫలభరితమైన ఒలీవ చెట్ల లేత కొమ్మలవలె ఉందురు. యెహోవాయందు భయభక్తులుగల మనుష్యుడు ఈలాగున ఆశీర్వదింపబడును" ఇత్యాది. అట్టి తల్లిదండ్రులు ఎక్కడ ఉన్నారు? సత్క్రియలను గూర్చి విచారించువారు ఎక్కడ ఉన్నారు? ఇక్కడికి ఎవడును రాగోరడు. ఎందుకు? దేవుడు దీనిని ఆజ్ఞాపించెను; అపవాదియు, శరీరమును రక్తమును దీనినుండి దూరముగా లాగుచున్నవి; దీనికి ఏ ఆడంబరమును లేదు, కాబట్టి ఇది ఏమియు లెక్కలోనికి రాదు. ఇక్కడ ఈ భర్త పరిశుద్ధ

యాకోబు యొద్దకు పరుగెత్తుచున్నాడు, ఆ భార్య మన కన్యకామరియ యొద్దకు తీర్థయాత్ర చేయుదునని మ్రొక్కుకొనుచున్నది; దేవుని ఘనత నిమిత్తము తన్నును తన పిల్లవానిని సరిగా పాలించి బోధించుదునని ఎవడును మ్రొక్కుకొనడు; శరీరమందును ఆత్మయందును కాపాడవలెనని దేవుడు తనకు ఆజ్ఞాపించినవారిని అతడు విడిచిపెట్టి, తనకు ఆజ్ఞాపింపబడని వేరొక స్థలములో దేవుని సేవింపగోరుచున్నాడు. అట్టి వక్రబుద్ధిని ఏ బిషప్పును నిషేధింపడు, ఏ బోధకుడును సరిదిద్దడు; అంతేకాదు, లోభము నిమిత్తము వారు దానిని స్థిరపరచి, ప్రతిదినము ఇంకను ఎక్కువ తీర్థయాత్రలను, పరిశుద్ధుల ప్రతిష్ఠలను, పాపక్షమాపణ పత్రముల సంతలను కల్పించుచున్నారు. అట్టి అంధత్వమును దేవుడు కనికరించునుగాక.

VI. మరియొక ప్రక్క, తమ స్వంత ఇంటిలో తమ స్వంత పిల్లలను నిర్లక్ష్యముచేసి, పైన చెప్పబడిన సంగతులను వారికి బోధింపకుండుటకంటె సులభముగా తల్లిదండ్రులు నిత్యశిక్షను సంపాదించుకొను మార్గము మరొకటి లేదు. వారు ఉపవాసములతోను, ప్రార్థనలతోను, తీర్థయాత్రలతోను తమ్మును తాము చంపుకొని, నానావిధములైన సత్క్రియలు చేసినను దానివలన ప్రయోజనమేమి? తుదకు వారి మరణకాలమందును తీర్పుదినమందును దేవుడు ఈ సంగతులను గూర్చి వారిని అడుగడు, గాని తాను వారికి అప్పగించిన పిల్లలను వారియొద్ద విచారించును. లూకా 23 లో క్రీస్తు పలికిన ఈ మాట దీనిని చూపుచున్నది:

"యెరూషలేము కుమార్తెలారా, నా నిమిత్తము ఏడువకుడి, మీ నిమిత్తమును మీ పిల్లల నిమిత్తమును ఏడువుడి. ఇదిగో గొడ్రాండ్రును కనని గర్భములును పాలియ్యని స్తనములును ధన్యములని చెప్పు దినములు వచ్చుచున్నవి." వారి శిక్షావిధి యావత్తు వారి స్వంత పిల్లలనుండియే వచ్చుచున్నది గనుక గాక మరెందుకు వారు విలపింతురు? వారికి పిల్లలు లేకపోయినయెడల బహుశా వారు రక్షింపబడియుండెడివారు. నిజముగా, ఈ మాటలు తల్లిదండ్రుల కన్నులు తెరవవలెను; అప్పుడు వారు తమ పిల్లల ఆత్మలను లక్ష్యపెట్టుదురు; పిల్లలు తమమీద కోపపడకుండినప్పుడు, లేక లౌకిక విషయములలో లోబడినప్పుడు, తద్వారా తమ స్వేచ్ఛాచారము బలపడుచుండగా, తాము తమ తల్లిదండ్రులను సరిగా సన్మానించితిమని తలంచునట్లు, పాపము ఆ పేద పిల్లలు తమ తల్లిదండ్రుల అబద్ధమైన శరీరసంబంధమైన ప్రేమచేత మోసపోకుండునట్లు వారు చూచుకొందురు; వాస్తవముగా పిల్లల స్వేచ్ఛాచారము విరుగగొట్టబడి, వారు దీనులును సాత్వికులును అగుటకొరకే ఆ ఆజ్ఞ తల్లిదండ్రులను ఘనతయందు ఉంచుచున్నది.

ఇతర ఆజ్ఞలను గూర్చి అవి ముఖ్యమైన క్రియయందు నెరవేర్చబడవలెనని చెప్పబడినట్లే, ఇక్కడ కూడ తన పిల్లలను పెంచుటయు వారికి బోధించుటయు

నాల్గవ [ఐదవ] ఆజ్ఞ. దైవానుగ్రహమందు నమ్మికతో చేయబడితేనే గాని, దానంతట అదే చాలునని ఎవడును తలంపకూడదు; అనగా మనుష్యుడు తన క్రియలలో దేవునికి ప్రీతికరుడనై యున్నానని సందేహింపక, అట్టి క్రియలు తన విశ్వాసమునకు ప్రోత్సాహమును అభ్యాసమును తప్ప మరేమియు కాకుండునట్లు, తాను దేవునియందు నమ్మికయుంచి ఆయననుండి ఆశీర్వాదములను దయగల చిత్తమును ఎదురుచూచునట్లు చేయవలెను; ఈ విశ్వాసము లేకుండ ఏ క్రియయు జీవము గలదిగా గాని, మంచిదిగా గాని, అంగీకారమైనదిగా గాని ఉండదు; ఏలయనగా అనేకమంది అన్యులు తమ పిల్లలను చక్కగా పెంచిరి, అయితే వారి అవిశ్వాసము నిమిత్తము అదంతయు వ్యర్థమాయెను.

VII. ఈ ఆజ్ఞ యొక్క రెండవ క్రియ ఏదనగా, ఆత్మీయ తల్లియైన పరిశుద్ధ క్రైస్తవ సంఘమును, ఆత్మీయ అధికారమును సన్మానించి దానికి లోబడుట; అనగా అది ఆజ్ఞాపించుదానికిని, నిషేధించుదానికిని, నియమించుదానికిని, ఏర్పాటుచేయుదానికిని, బంధించుదానికిని, విప్పుదానికిని మనము అనుగుణముగా నడుచుకొని, మన శారీరక తల్లిదండ్రులను మనము సన్మానించి, ప్రేమించి, భయపడునట్లే ఆత్మీయ అధికారమును సన్మానించి, భయపడి, ప్రేమించి, మొదటి మూడు ఆజ్ఞలకు విరుద్ధము కాని సమస్త విషయములలో దానికి లొంగియుండుట.

ఇప్పుడు ఈ క్రియ విషయములో పరిస్థితి మొదటిదాని విషయములోకంటె దాదాపు మరింత అధ్వాన్నముగా ఉన్నది. ఆత్మీయ అధికారము బహిష్కారముతోను చట్టములతోను పాపమును శిక్షించి, తన ఆత్మీయ పిల్లలు మంచివారుగా ఉండునట్లు వారిని నిర్బంధింపవలెను; అప్పుడు వారు ఈ క్రియను చేయుటకును, దానికి లోబడుటయందును దానిని సన్మానించుటయందును తమ్మును తాము అభ్యసించుకొనుటకును కారణము కలిగియుందురు. అట్టి ఆసక్తి ఇప్పుడు కనబడుటలేదు; హోషేయ 2 చెప్పుచున్నట్లు, తమ పిల్లలను విడిచిపెట్టి తమ విటుల వెంట పరుగెత్తు తల్లులవలె వారు తమ ప్రజలయెడల ప్రవర్తించుచున్నారు; వారు ప్రకటింపరు, బోధింపరు, అడ్డగింపరు, శిక్షింపరు; క్రైస్తవ లోకములో ఆత్మీయ పరిపాలన ఏమాత్రమును మిగిలియుండలేదు.

ఈ క్రియను గూర్చి నేనేమి చెప్పగలను? కొన్ని ఉపవాస దినములును పండుగ దినములును మిగిలియున్నవి, వాటిని కూడ తీసివేయుటయే మేలు. అయితే దీనిని గూర్చి ఎవడును ఆలోచింపడు, అప్పుల నిమిత్తమైన బహిష్కారము తప్ప మరేమియు మిగిలియుండలేదు, అదియు ఉండకూడనిదే. అయితే వ్యభిచారము, కామాతురత, వడ్డీ దోపిడీ, తిండిపోతుతనము, లౌకిక ఆడంబరము, మితిమీరిన అలంకారము, ఇట్టి బహిరంగ పాపములును సిగ్గుమాలినతనములును అత్యంత కఠినముగా శిక్షింపబడి సరిదిద్దబడునట్లు ఆత్మీయ అధికారము చూచుకొనవలెను; మరియు వారు ధర్మనిధులను, మఠములను, సంఘ విభాగములను (పేరిష్‌లను), పాఠశాలలను సరిగా నిర్వహించి, వాటిలో ఆరాధనను శ్రద్ధగా నిలుపవలెను; పాఠశాలలలోను మఠములలోను యువజనులకు, బాలురకును బాలికలకును, విద్వాంసులైన భక్తిపరులైన మనుష్యులను బోధకులుగా ఏర్పాటుచేయవలెను; అప్పుడు వారందరు చక్కగా శిక్షణ పొందుదురు, ఈ విధముగా పెద్దవారు మంచి మాదిరిని చూపుదురు, క్రైస్తవ లోకము చక్కని యువజనులతో నింపబడి అలంకరింపబడును. ఈ విధముగానే పరిశుద్ధ పౌలు తన శిష్యుడైన తీతుకు, యౌవనులు వృద్ధులు, పురుషులు స్త్రీలు అను సమస్త వర్గములవారిని సరిగా ఉపదేశించి పాలింపవలెనని బోధించుచున్నాడు. అయితే ఇప్పుడు ఇష్టమున్నవాడు బడికి వెళ్లుచున్నాడు; తన్నుతాను పాలించుకొని తనకుతానే బోధించుకొనువాడే నేర్చుకొనుచున్నాడు; అంతేకాదు, అయ్యో! మంచిని బోధింపవలసిన స్థలములు దుష్టత్వపు పాఠశాలలుగా మారిపోవు స్థితికి వచ్చినది, అడవి యౌవనులను గూర్చి ఎవడును ఏమాత్రమును ఆలోచింపడు.

VIII. పై చెప్పిన క్రమము నెలకొనియుండినయెడల, ఆత్మీయ అధికారమునకు ఘనతను విధేయతను ఎట్లు చూపవలెనో చెప్పవచ్చును. అయితే ఇప్పుడు పరిస్థితి తమ పిల్లలను వారి ఇష్టము వచ్చినట్లు చేయనిచ్చు శారీరక తల్లిదండ్రుల పరిస్థితివలె ఉన్నది; ప్రస్తుతము ఆత్మీయ అధికారము బెదిరించుచున్నది, మినహాయింపులిచ్చుచున్నది, ధనము తీసికొనుచున్నది, తనకు క్షమించు అధికారమున్నదానికంటె ఎక్కువగా క్షమించుచున్నది. ఇక్కడ నేను ఇంకను ఎక్కువ చెప్పుట మానుకొందును; మంచిదానికంటె ఎక్కువగానే మనము దానిని చూచుచున్నాము; లోభము కళ్లెమును పట్టియున్నది, నిషేధింపవలసినదే బోధింపబడుచున్నది; ఆత్మీయ వర్గము అన్ని విషయములలో లౌకిక వర్గముకంటె అధికముగా లౌకికమైనదని స్పష్టముగా కనబడుచున్నది. ఇంతలో క్రైస్తవ లోకము నాశనము కావలసి వచ్చుచున్నది, ఈ ఆజ్ఞ నశించిపోవలసి వచ్చుచున్నది.

నాల్గవ [ఐదవ] ఆజ్ఞ.

ఈ సమస్త వర్గముల నిమిత్తము ఆసక్తితో ఏర్పాటుచేసి, పర్యవేక్షించి, సందర్శనలు చేసి, తాను ఉండవలసినట్లు నమ్మకముగా ఉండు బిషప్పు ఒకడుండినయెడల, నిజముగా ఒక్క పట్టణమే అతనికి అధికభారమగును. ఏలయనగా అపొస్తలుల కాలమందు, క్రైస్తవ లోకము తన శ్రేష్ఠ స్థితిలో ఉన్నప్పుడు, నివాసులలో అతి స్వల్ప భాగమే క్రైస్తవులైయుండినను, ప్రతి పట్టణమునకు ఒక బిషప్పు ఉండెను. ఒక బిషప్పు ఇంత, మరియొకడు అంత, ఈయన లోకమంతయు, ఆయన దానిలో నాల్గవ భాగము కావలెనని కోరుచుండగా పరిస్థితులు ఎట్లుండగలవు?

కనికరము నిమిత్తము మనము దేవుని ప్రార్థింపవలసిన సమయమిదే. ఆత్మీయ అధికారము మనకు చాలా ఉన్నది; గాని ఆత్మీయ పరిపాలన ఏమియు లేదు, లేక కొంచెమే. ఇంతలో ధర్మనిధులు, మఠములు, సంఘ విభాగములు, పాఠశాలలు చక్కగా స్థాపింపబడి నిర్వహింపబడునట్లు సహాయము చేయగలవాడు సహాయము చేయునుగాక; మరియు శ్రద్ధ తీసికొనలేని చోట్ల ధర్మనిధులను, మఠములను, పాఠశాలలను తగ్గించుట కూడ ఆత్మీయ అధికారము యొక్క క్రియలలో ఒకటియై యుండును. వాటిలో దుష్ట పరిపాలన యుండి, తద్వారా దేవునికి మరింత కోపము పుట్టించుటకంటె, అసలు మఠముగాని ధర్మనిధిగాని లేకుండుటయే చాలా మేలు.

IX. కాబట్టి అధికారులు తమ పనిని పూర్తిగా నిర్లక్ష్యముచేసి వక్రమార్గము పట్టినందున, వారు తమ అధికారమును దుర్వినియోగపరచి, ఇతరమైన దుష్ట క్రియలను చేపట్టుదురనుట నిశ్చయముగా తప్పక జరుగును; తల్లిదండ్రులు దేవునికి విరుద్ధముగా ఏదైన ఆజ్ఞాపించినప్పుడు జరుగునట్లే. ఇక్కడ మనము జ్ఞానులమై యుండవలెను; ఏలయనగా అట్టి అధికారులు పాలించు కాలములు అపాయకరమైనవై యుండునని అపొస్తలుడు చెప్పెను. ఏలయనగా వారు నిర్ణయించిన సమస్తమును మనము చేయకయు మానకయు ఉండినయెడల వారి అధికారమును ఎదిరించినట్లు కనబడును.

కాబట్టి మనము మొదటి మూడు ఆజ్ఞలను మొదటి పలకను గట్టిగా పట్టుకొని, ఏ మనుష్యుడును, బిషప్పైనను పోపైనను దేవదూతయైనను, ఈ మూడు ఆజ్ఞలకు విరుద్ధమైనదానిని గాని, వాటిని అడ్డగించుదానిని గాని, వాటికి సహాయము చేయనిదానిని గాని ఆజ్ఞాపించుటకైనను నిర్ణయించుటకైనను వీలులేదని నిశ్చయముగా ఎరిగియుండవలెను; వారు అట్టి వాటిని ప్రయత్నించినయెడల, అది చెల్లదు, ఏమియు కాదు; మరియు మనము అట్టి చర్యలను అనుసరించి లోబడినను, లేక సహించినను మనము కూడ పాపము చేయుచున్నాము.

దీనినిబట్టి ఉపవాసపు ఆజ్ఞలు రోగులను, గర్భిణి స్త్రీలను, లేక ఇతర కారణములచేత హాని లేకుండ ఉపవాసముండలేనివారిని కలుపుకొనవని గ్రహించుట సులభము. మరియు ఇంకను పైకి ఎక్కి చెప్పవలెనంటే, మన కాలములో రోమునుండి ఆత్మీయ సరకుల సంత తప్ప మరేమియు రావుటలేదు; అక్కడ పాపక్షమాపణ పత్రములు, సంఘ విభాగములు, మఠములు, బిషప్పు పీఠములు, ప్రొవోస్టు పదవులు, ధర్మాదాయ పదవులు (బెనిఫిస్‌లు), దూరమందును సమీపమందును దేవుని సేవ నిమిత్తము ఎప్పుడైనను స్థాపింపబడిన సమస్తమును బహిరంగముగాను సిగ్గులేకుండను కొనబడుచు అమ్మబడుచున్నవి; తద్వారా లోకము యొక్క సమస్త ధనమును ఐశ్వర్యమును రోమునకు లాగబడి తోలబడుచున్నది మాత్రమే కాదు

(ఇది అతి స్వల్పమైన హానియై యుండును), గాని సంఘ విభాగములు, బిషప్పు పీఠములు, పీఠాధిపత్యములు ముక్కలుముక్కలుగా చీల్చబడి, విడువబడి, పాడుచేయబడుచున్నవి; ఈ విధముగా ప్రజలు నిర్లక్ష్యము చేయబడుచున్నారు, దేవుని వాక్యమును దేవుని నామమును ఘనతయు నిరర్థకమగుచున్నవి, విశ్వాసము నాశనము చేయబడుచున్నది; తుదకు అట్టి సంస్థలును పదవులును విద్యలేనివారును అయోగ్యులునైన మనుష్యుల చేతులలోనికి మాత్రమే కాదు, అధిక భాగము లోకములోనే మహా దుష్టులైన రోమీయుల చేతులలోనికి పడుచున్నవి. ఈ విధముగా దేవుని సేవ నిమిత్తమును, ప్రజల ఉపదేశము, పరిపాలన, అభివృద్ధి నిమిత్తమును స్థాపింపబడినది ఇప్పుడు గుఱ్ఱపుశాల కుఱ్ఱవాండ్రకును, కంచరగాడిదలు తోలువారికిని, అవును, ఇంకను స్పష్టమైన భాష వాడకుండ చెప్పవలెనంటే, రోమా వేశ్యలకును దుష్టులకును సేవచేయవలసి వచ్చుచున్నది; అయినను దాని నిమిత్తము వారు మనలను వెఱ్ఱివారని ఎగతాళిచేయుట తప్ప మనకు మరే కృతజ్ఞతయు లేదు.

నాల్గవ [ఐదవ] ఆజ్ఞ.

X. దేవుని నామమును ఆత్మీయ అధికారమును దేవుని ఘనతను దూషించుటకును, క్రైస్తవ లోకమును శరీరమందును ఆత్మయందును నాశనము చేయుటకును స్థాపింపబడినట్లుగా, సహింపరాని ఈ దుర్వినియోగములన్నియు దేవుని నామమునను పరిశుద్ధ పేతురు నామమునను జరిగింపబడుచున్నయెడల, మనము చేయగలిగినంతమట్టుకు తగిన విధముగా ఎదిరించుటకు నిశ్చయముగా బద్ధులమై యున్నాము. ఇక్కడ మనము పిచ్చిపట్టిన తల్లిదండ్రులుగల భక్తిగల పిల్లలవలె చేయవలెను; మొదట, మన దేశములలో దేవుని సేవ నిమిత్తము స్థాపింపబడినది, లేక మన పిల్లల పోషణ నిమిత్తము నియమింపబడినది, సేవచేయవలసిన ఇక్కడ క్షీణించిపోయి, రోములో తన పని చేయుటకు ఏ హక్కుచేత అనుమతింపబడవలెనో చూడవలెను. మనము ఇంత బుద్ధిహీనులమై యెట్లుండగలము?

కాబట్టి బిషప్పులును ఆత్మీయ పీఠాధిపతులును ఈ విషయములో ఊరకనే నిలువబడి, ఎట్టి వ్యతిరేకతను చూపక లేక భయపడి, ఈ విధముగా క్రైస్తవ లోకమును నశింపనిచ్చుచున్నందున, మొదట ఈ సంగతిని అడ్డగించుటకై దీనత్వముతో దేవుని సహాయము కొరకు మొఱ్ఱపెట్టుటయు, తరువాత అదే ఉద్దేశముతో మన చేతులను పనిలో పెట్టుటయు మన బాధ్యత; రోము ఆస్థానపు దళారులను (కోర్టిజాన్‌లను), రోమునుండి పత్రములు తెచ్చువారిని వారి త్రోవను పంపివేసి, వారు తమ సంఘ విభాగములను సరిగా చూచుకొనగోరినయెడల వాటిలో నివసించి, ప్రకటించుటచేత గాని మంచి మాదిరిచేత గాని ప్రజలను అభివృద్ధిపరచవలెననియు, లేనియెడల, వారు రోములోనో వేరే చోటనో నివసించుచు దేవాలయములను పాడుచేసి భ్రష్టపరచుచున్నయెడల, వారు సేవించుచున్న పోపే వారిని పోషించునుగాక అనియు సహేతుకముగాను మృదువుగాను వారికి తెలియజేయవలెను. మన ఆత్మల నాశనమునకును హానికిని పోపు సేవకులను, అతని ప్రజలను, అవును, అతని దుష్టులను వేశ్యలను మనము పోషించుట తగదు.

ఇదిగో! రాజులు, అధిపతులు, సరదారులు మొదట దాడి చేయవలసిన నిజమైన టర్కులు వీరే; తద్వారా తమ స్వంత లాభమును వెదకక, క్రైస్తవ లోకము యొక్క అభివృద్ధిని, దైవ నామము దూషింపబడకుండను అవమానపరచబడకుండను ఆపుటను మాత్రమే వెదకవలెను; మరియు తెలివిని బుద్ధిని పోగొట్టుకొనిన తండ్రియెడల వ్యవహరించునట్లు యాజకవర్గముతో వ్యవహరింపవలెను; అట్టి తండ్రిని (సమస్త దీనత్వముతోను ఘనతతోను అయినను) ఎవరైన అడ్డగింపక ఎదిరింపకపోయినయెడల, అతడు పిల్లవానిని, వారసుని, అందరిని నాశనము చేయవచ్చును.

ఈ విధముగా మనము రోమా అధికారమును మన అత్యున్నత తండ్రిగా సన్మానింపవలెను; అయినను వారు పిచ్చిపట్టి బుద్ధి పోగొట్టుకొనినందున, తద్వారా క్రైస్తవ లోకము నాశనము కాకుండునట్లు, వారు ప్రయత్నించుదానిని చేయుటకు వారిని అనుమతింపకూడదు.

XI. ఇది సార్వత్రిక మహాసభకు నివేదింపవలెనని కొందరు తలంచుచున్నారు. దీనికి నేను: కాదు! అని చెప్పుచున్నాను. ఏలయనగా ఇది ప్రతిపాదింపబడిన అనేక మహాసభలు మనకు జరిగినవి, అనగా కాన్‌స్టాన్స్‌లోను, బాసెల్‌లోను, చివరి రోమా మహాసభలోను; అయితే ఏమియు సాధింపబడలేదు, పరిస్థితులు ఇంకను అధ్వాన్నమగుచు వచ్చినవి. అంతేకాక, అట్టి మహాసభలు పూర్తిగా నిష్ప్రయోజనమైనవి; ఏలయనగా రోమీయులు తాము ఉన్నట్లే ఉండునట్లును తమకున్నదానిని నిలుపుకొనునట్లును అనుమతించెదమని రాజులును అధిపతులును ముందుగానే ప్రమాణము చేయవలెనను ఉపాయమును రోమా జ్ఞానము కల్పించి, ఈ విధముగా సమస్త సంస్కరణను నివారించుటకు అడ్డుకట్టను వేసి, తమ సమస్త దుష్టత్వమునకు రక్షణను స్వేచ్ఛను నిలుపుకొనుచున్నది; ఈ ప్రమాణము దేవునికిని న్యాయమునకును విరుద్ధముగా కోరబడి, బలవంతముగా చేయింపబడి, చేయబడుచున్నను, దానిచేత మహాసభలను పాలింపవలసిన పరిశుద్ధ

ఆత్మకు తలుపులు మూయబడుచున్నవి. అయితే రాజులు, అధిపతులు, సరదారులు, పట్టణములు, సమాజములు తామే సంస్కరణకు ఆరంభముచేసి మార్గము తెరచినయెడల, ఇప్పుడు భయపడుచున్న బిషప్పులకును యాజకవర్గమునకును అనుసరించుటకు కారణముండును; ఇదే శ్రేష్ఠమైనది, మిగిలియున్న ఏకైక పరిహారమును ఇదే. ఏలయనగా ఇక్కడ దేవుని మొదటి మూడు

ఆజ్ఞలు తప్ప మరేదియు పరిగణింపబడకూడదు, పరిగణింపబడవలసినది కాదు; వాటికి విరుద్ధముగా రోముగాని, పరలోకముగాని, భూలోకముగాని దేనిని ఆజ్ఞాపింపను నిషేధింపను వీలులేదు. మరియు దీనిని అడ్డగింపగలమని వారు తలంచు బహిష్కారముగాని బెదిరింపుగాని

నాల్గవ [ఐదవ] ఆజ్ఞ. ఏమియు కాదు; పిచ్చిపట్టిన తండ్రి తన్ను అడ్డగించి గదిలో బంధించు కుమారుని తీవ్రముగా బెదిరించినను అది ఏమియు కానట్లే.

XII. ఈ ఆజ్ఞ యొక్క మూడవ క్రియ లౌకిక అధికారమునకు లోబడుట; రోమీయులకు 13 లోను తీతుకు 3 లోను పౌలును, 1 పేతురు 2 లో పరిశుద్ధ పేతురును ఇట్లు బోధించుచున్నారు: "రాజు సర్వాధికారియని అతనికిని, అతని రాయబారులని అధిపతులకును, లౌకిక అధికారము యొక్క సమస్త నియమములకును లోబడియుండుడి." అయితే తన ప్రజలను కాపాడుటయు, దొంగతనమును, దోపిడీని, వ్యభిచారమును శిక్షించుటయు లౌకిక అధికారము యొక్క క్రియ; రోమీయులకు 13 లో పరిశుద్ధ పౌలు ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "అది ఖడ్గమును వ్యర్థముగా ధరింపదు; దుష్క్రియలు చేయువారికి భయము కలుగజేయుటకును మంచివారిని కాపాడుటకును దానితో అది దేవుని సేవించుచున్నది."

ఇక్కడ మనుష్యులు రెండు విధములుగా పాపము చేయుదురు. మొదటిది, వారు ప్రభుత్వమునకు అబద్ధమాడి, దానిని మోసపుచ్చి, అవిశ్వాసులై, తమ శరీరములతోగాని తమ ఆస్తులతోగాని, అది నియమించి ఆజ్ఞాపించినదానికి లోబడకయు, చేయకయు ఉన్నయెడల. ఏలయనగా బబులోను రాజు ఇశ్రాయేలు ప్రజలకు చేసినట్లు ప్రభుత్వము అన్యాయము చేసినను, ద్రోహము మోసము లేకుండ దానికి లోబడవలెనని దేవుడు కోరుచున్నాడు. రెండవది, మనుష్యులు ప్రభుత్వమును గూర్చి చెడుగా మాటలాడి దానిని శపించినప్పుడును, ఒకడు పగతీర్చుకొనలేక బహిరంగముగా గాని రహస్యముగా గాని సణుగుటతోను చెడ్డ మాటలతోను ప్రభుత్వమును దూషించినప్పుడును.

వీటన్నిటిలో పరిశుద్ధ పేతురు మనలను లక్ష్యపెట్టుమని చెప్పుదానిని మనము లక్ష్యపెట్టవలెను; అనగా దాని అధికారము, అది న్యాయము చేసినను అన్యాయము చేసినను, ఆత్మకు హాని చేయలేదు, శరీరమునకును ఆస్తికిని మాత్రమే హాని చేయగలదు; దేవునికిగాని మనుష్యులకుగాని విరుద్ధముగా తప్పుచేయుమని అది బహిరంగముగా మనలను బలవంతము చేయ ప్రయత్నించినయెడల తప్ప; న్యాయాధిపతులు ఇంకను క్రైస్తవులు కాని పూర్వదినములలో జరిగినట్లును, టర్కులు ఇప్పుడు చేయుచున్నారని చెప్పబడుచున్నట్లును. ఏలయనగా అన్యాయమును సహించుట ఎవని ఆత్మను నాశనము చేయదు, అంతేకాదు, శరీరమునకును ఆస్తికిని నష్టము కలిగించినను అది ఆత్మను మెరుగుపరచును; అయితే అన్యాయము చేయుట, అది లోకము యొక్క సమస్త ఐశ్వర్యమును సంపాదించినను, ఆత్మను నాశనము చేయును.

XIII. లౌకిక అధికారము తప్పుచేసినప్పుడు ఆత్మీయ అధికారములో ఉన్నంత గొప్ప అపాయము దానిలో లేకపోవుటకు కారణము కూడ ఇదే. ఏలయనగా లౌకిక అధికారము ఏ హానియు చేయలేదు, I ఎందుకనగా దానికి ప్రకటనతోను విశ్వాసముతోను మొదటి మూడు ఆజ్ఞలతోను ఏ సంబంధమును లేదు. అయితే ఆత్మీయ అధికారము తప్పుచేసినప్పుడు మాత్రమే కాదు, తన బాధ్యతను నిర్లక్ష్యముచేసి ఇతర విషయములలో నిమగ్నమైనప్పుడు కూడ, అవి లౌకిక అధికారము యొక్క అత్యుత్తమ క్రియలకంటె మేలైనవైనను, అది హాని చేయును. కాబట్టి ఆత్మీయ అధికారము సరిగా చేయనప్పుడు మనము దానిని ఎదిరింపవలెను, లౌకిక అధికారము తప్పుచేసినను దానిని ఎదిరింపకూడదు. ఏలయనగా పేద ప్రజలు ఆత్మీయ అధికారము విశ్వసించుచు చేయుచుండుట చూచినట్లే విశ్వసించి చేయుదురు; వారికి మాదిరి చూపబడక బోధింపబడకపోయినయెడల, వారును ఏమియు విశ్వసింపరు, ఏమియు చేయరు; ఏలయనగా ప్రజలను విశ్వాసమందు దేవునియొద్దకు నడిపించుటకు తప్ప మరే కారణముచేతను ఈ అధికారము స్థాపింపబడలేదు. ఇదంతయు లౌకిక అధికారములో కనబడదు; ఏలయనగా అది తనకిష్టమైనది చేయవచ్చును మానవచ్చును, దేవునియందు నా విశ్వాసము మాత్రము తన త్రోవను సాగిపోవుచు తన క్రియలను చేయుచునే యుండును, ఎందుకనగా అది విశ్వసించుదానిని నేను విశ్వసింపనక్కరలేదు.

కాబట్టి లౌకిక అధికారము దేవుని దృష్టికి చాలా చిన్న విషయము, ఆయన దానిని అతి స్వల్పముగా ఎంచుచున్నాడు; అది న్యాయము చేసినను అన్యాయము చేసినను, దాని నిమిత్తము మనము ఎదిరించి, అవిధేయులమై, కలహించుట తగదు. మరియొక ప్రక్క, ఆత్మీయ అధికారము అత్యధికమైన గొప్ప ఆశీర్వాదము, ఆయన దృష్టికి అతి ప్రశస్తమైనది; కాబట్టి అది తన స్వంత బాధ్యతనుండి వెంట్రుకవాసియంత తొలగినను, క్రైస్తవులలో అత్యల్పుడైనవాడు సహితము దానిని సహించి

నాల్గవ [ఐదవ] ఆజ్ఞ. మౌనముగా ఉండకూడదు; ఇప్పుడు ప్రతిదినము అది చేయుచుండుట మనము చూచుచున్నట్లు, అది తన బాధ్యతకు పూర్తిగా వ్యతిరేకమైనదానిని చేయుచున్నప్పుడు చెప్పనే అక్కరలేదు.

XIV. ఈ అధికారములో కూడ చాలా దుర్వినియోగము ఉన్నది. మొదటిది, అది ముఖస్తుతి చేయువారిని అనుసరించినప్పుడు; ఇది ఈ అధికారమునకు సామాన్యమైనదియు విశేషముగా హానికరమైనదియునైన తెగులు, దీనినుండి ఎవడును తన్నుతాను తగినంతగా కాపాడుకొనలేడు. ఇక్కడ అది ముక్కుపట్టుకొని నడిపింపబడి సామాన్య ప్రజలను అణచివేయును; ఒక అన్యుడు చెప్పిన రీతిగా అది పరిపాలన అగును: "సాలెపురుగు గూళ్లు చిన్న ఈగలను పట్టుకొనును, గాని తిరుగలి రాళ్లు వాటిగుండా దొర్లిపోవును." అట్లే ఒకే అధికారము యొక్క చట్టములును నియమములును పరిపాలనయు చిన్నవారిని పట్టుకొనును, గొప్పవారు స్వేచ్ఛగా ఉందురు; మరియు అధిపతి తానే ఎవని సలహా అక్కరలేనంత జ్ఞానియై యుండనిచోట, లేక వారు తనకు భయపడునంత స్థాయి లేనిచోట, (దేవుడు ఒక ప్రత్యేకమైన అద్భుతము చేసితేనే గాని) అది పిల్లచేష్టల పరిపాలనయే అగును, అగుట తప్పదు.

ఈ కారణముచేత దేవుడు దుష్టులును అయోగ్యులునైన పాలకులను తెగుళ్లన్నిటిలో అతి గొప్ప తెగులుగా ఎంచియున్నాడు; యెషయా 3 లో ఆయన ఇట్లు బెదిరించుచున్నాడు: "పరాక్రమశాలియైన ప్రతి మనుష్యుని వారియొద్దనుండి తీసివేసి, బాలురను వారికి అధిపతులనుగాను పసిపిల్లలను వారిమీద ఏలువారినిగాను నియమించెదను." లేఖనములో దేవుడు నాలుగు తెగుళ్లను పేర్కొనియున్నాడు,

యెహెజ్కేలు 14. మొదటిదియు అతి స్వల్పమైనదియు, దావీదు కూడ ఎంచుకొనినదియు, అంటువ్యాధి; రెండవది కరవు; మూడవది యుద్ధము; నాల్గవది సింహములు, తోడేళ్లు, సర్పములు, ఘటసర్పములు వంటి సకలవిధ దుష్ట మృగములు; ఇవే దుష్టులైన పాలకులు. ఏలయనగా వీరు ఉన్నచోట, దేశము ఇతర తెగుళ్లలోవలె శరీరమందును ఆస్తియందును మాత్రమే కాదు, ఘనతయందును, క్రమశిక్షణయందును, సద్గుణమందును, ఆత్మరక్షణయందును కూడ నాశనము చేయబడును. ఏలయనగా అంటువ్యాధియు కరవును ప్రజలను మంచివారినిగాను ధనవంతులనుగాను చేయును; అయితే యుద్ధమును దుష్టులైన పాలకులును తాత్కాలిక సంపదలకును నిత్య సంపదలకును సంబంధించిన సమస్తమును నిరర్థకము చేయుదురు.

XV. అధిపతి చాలా జ్ఞానియై యుండవలెను, తనకు అధికారమును అత్యుత్తమ కారణమును ఉన్నను, ఎల్లప్పుడును తన స్వంత ఇష్టమును బలవంతముగా అమలుపరచ పూనుకొనకూడదు. ఏలయనగా ప్రజలకు మేలైనయెడల, ఆస్తిని ప్రాణమును అపాయములో పెట్టుటకంటె తన అధికారమునకు జరిగిన అన్యాయమును సహించుట చాలా శ్రేష్ఠమైన సద్గుణము; ఏలయనగా లౌకిక హక్కులు తాత్కాలిక వస్తువులకు మాత్రమే సంబంధించినవి.

కాబట్టి, దానిమీద నాకు హక్కున్నది, కాబట్టి దానివలన ఇతరులకు నానావిధములైన దురదృష్టములు కలిగినను నేను దానిని దాడిచేసి పట్టుకొని నిలుపుకొందును అనునది చాలా బుద్ధిహీనమైన మాట. అట్లే చక్రవర్తియైన ఆక్టేవియనస్‌ను గూర్చి మనము చదువుచున్నాము; తన కారణము ఎంత న్యాయమైనదైనను, హానికంటె గొప్ప ప్రయోజనము కలుగునను నిశ్చయమైన సూచనలు, లేక కనీసము హాని సహింపరానిది కాదను సూచనలు ఉంటేనే గాని, అతడు యుద్ధము చేయగోరలేదు, మరియు ఇట్లనెను: "యుద్ధము బంగారు వలతో చేపలు పట్టుటవంటిది; పణముగా పెట్టబడిన నష్టము పట్టుబడగల లాభముకంటె ఎల్లప్పుడును గొప్పది." ఏలయనగా బండిని నడిపించువాడు ఒంటరిగా నడుచునప్పటికంటె పూర్తిగా వేరుగా నడువవలెను; ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు అతడు నడువవచ్చును, దుముకవచ్చును, తనకిష్టమైనట్లు చేయవచ్చును; అయితే బండి తోలుచున్నప్పుడు, బండియు గుఱ్ఱములును తన్ను అనుసరింపగలుగునట్లు అతడు నడిపించుచు తన్నుతాను సరిపెట్టుకొనవలెను, తన స్వంత ఇష్టముకంటె దానినే ఎక్కువగా లక్ష్యపెట్టవలెను. అట్లే అధిపతి ఒక సమూహమును తనతో నడిపించుచున్నాడు, కాబట్టి తనకిష్టమైనట్లు కాక, ఆ సమూహము చేయగలిగినట్లే నడుచుకొని ప్రవర్తింపవలెను, తన ఇష్టముకంటెను సంతోషముకంటెను వారి అవసరమును ప్రయోజనమును ఎక్కువగా ఆలోచింపవలెను. ఏలయనగా అధిపతి తన స్వంత వెఱ్ఱి ఇష్టము చొప్పున పాలించి తన స్వంత అభిప్రాయమును అనుసరించినప్పుడు, అతడు దారులను వంతెనలను లక్ష్యపెట్టక, పొదలగుండను, ముండ్లగుండను, గోతులగుండను, నీళ్లగుండను, కొండలెక్కుచు లోయలు దిగుచు, గుఱ్ఱముతోను బండితోను తిన్నగా దూసుకొనిపోవు వెఱ్ఱి బండివానివలె ఉండును; అతడు ఎక్కువకాలము తోలడు, సమస్తము ముక్కలైపోవును.

నాల్గవ [ఐదవ] ఆజ్ఞ.

కాబట్టి పాలకులు బాల్యమునుండి పరిశుద్ధ గ్రంథములలోను లౌకిక గ్రంథములలోను ఉన్న చరిత్రలను చదువుట, లేక చదివి వినిపింపజేసికొనుట వారికి అత్యంత ప్రయోజనకరము; వాటిలో వారు సమస్త న్యాయశాస్త్ర గ్రంథములలోకంటె అధికమైన మాదిరులను పరిపాలనా నైపుణ్యమును కనుగొందురు; పారసీక రాజులు అట్లు చేసిరని ఎస్తేరు 6 లో మనము చదువుచున్నాము. ఏలయనగా చట్టములకంటెను శాసనములకంటెను మాదిరులును చరిత్రలును ఎక్కువ ప్రయోజనము కలిగించి ఎక్కువ బోధించును: అక్కడ వాస్తవ అనుభవము బోధించును, ఇక్కడ పరీక్షింపబడని అనిశ్చితమైన మాటలు బోధించును.

XVI. మన కాలములో, విశేషముగా మన దేశములలో, పాలకులందరు చేయదగిన మూడు ప్రత్యేకమైన, విభిన్నమైన క్రియలు ఉన్నవి. మొదటిది, భయంకరమైన తిండిపోతుతనమును త్రాగుబోతుతనమును అంతము చేయుట; అతిశయము నిమిత్తము మాత్రమే కాదు, దాని వ్యయము నిమిత్తము కూడ. ఏలయనగా మనుష్యులు లేకుండనే చక్కగా జీవింపగల మసాలాలు, సుగంధద్రవ్యములు మొదలైనవాటి ద్వారా మన దేశములకు తాత్కాలిక సంపదలో కొద్దికాని నష్టము కలిగినది, ప్రతిదినము కలుగుచున్నది. ఈ రెండు గొప్ప కీడులను అడ్డగించుట నిజముగా లౌకిక అధికారమునకు చాలినంత పనిని ఇచ్చును, ఏలయనగా అవి చేసిన చొరబాట్లు విశాలమైనవి లోతైనవి. మరియు అధికారములో ఉన్నవారు ఇంతకంటె మేలుగా దేవుని ఎట్లు సేవింపగలరు, తద్వారా తమ స్వంత దేశమును కూడ ఎట్లు అభివృద్ధిపరచగలరు?

రెండవది, వస్త్రముల మితిమీరిన వ్యయమును నిషేధించుట; దానివలన ఎంతో సంపద వ్యర్థమగుచున్నది, అయినను లోకమును శరీరమును మాత్రమే సేవింపబడుచున్నవి; సిలువవేయబడిన క్రీస్తునకు ప్రమాణబద్ధులై, బాప్తిస్మము పొంది, ప్రతిష్ఠింపబడిన ప్రజలమధ్య, ఆయన వెంబడి సిలువను మోసికొని ప్రతిదినము చనిపోవుటద్వారా రాబోవు జీవమునకు సిద్ధపడవలసినవారిమధ్య, అట్టి దుర్వినియోగము కనబడుట తలంచుటకే భయంకరముగా ఉన్నది. కొందరు అజ్ఞానముచేత తప్పిపోయినయెడల, అది సహింపదగినదే కావచ్చును; అయితే అది శిక్షలేకుండ, సిగ్గులేకుండ, అడ్డులేకుండ అంత స్వేచ్ఛగా ఆచరింపబడుట, అంతేకాదు, దానిద్వారా పొగడ్తయు కీర్తియు వెదకబడుట, ఇది నిజముగా క్రైస్తవత్వమునకు విరుద్ధమైన సంగతి. మూడవది, కౌలు హక్కులను (వార్షిక ఆదాయ హక్కులను) వడ్డీ దోపిడీతో కొనుటను తరిమివేయుట; ఇది తన కుయుక్తిగల రూపముచేత లోకమంతటిలో సమస్త దేశములను, జనములను, పట్టణములను నాశనము చేయుచు, మ్రింగివేయుచు, కలతపెట్టుచున్నది; ఆ రూపముచేత అది వడ్డీ దోపిడీ కానట్లు కనబడుచున్నది, అయితే వాస్తవముగా బహిరంగ వడ్డీ దోపిడీ విషయములో మనుష్యులు జాగ్రత్తగా ఉన్నట్లు దాని విషయములో జాగ్రత్తగా లేనందున అది వడ్డీ దోపిడీకంటె అధ్వాన్నమైనది. చూడుము, మనుష్యులు చెప్పునట్లు, లోకమంతటిని పీల్చి ఎండబెట్టుచున్న మూడు యూదులు ఇవే. తమ పదవిని గూర్చి దేవునికి మంచి లెక్క అప్పగింపగోరినయెడల, అధిపతులు ఇక్కడ నిద్రపోకూడదు, సోమరులై యుండకూడదు.

XVII. ఇక్కడ అధికారులు (ఆఫిషియాలెస్) మరియు ఇతర బిషప్పు సంబంధమైన ఆత్మీయ అధికారులు చేయు దుష్టత్వమును కూడ పేర్కొనవలెను; వారు ఒక్క పైసా మిగిలియున్నంతవరకు పేద ప్రజలను బహిష్కరించుచు, భారములు మోపుచు, వేటాడుచు, గొప్ప భారములతో తరుముచున్నారు. మరే సహాయమును పరిహారమును లేనందున, దీనిని లౌకిక ఖడ్గము అడ్డగింపవలెను.

ఆహా, ఇశ్రాయేలు ప్రజలమధ్య చేయబడినట్లు, బహిరంగ వ్యభిచార గృహములను తీసివేయు ప్రభుత్వము ఎప్పుడైన స్థాపింపబడవలెనని పరలోకమందున్న దేవుడు అనుగ్రహించునుగాక! క్రైస్తవులమధ్య బహిరంగ పాపగృహములు నిలుపబడుట నిజముగా క్రైస్తవత్వమునకు విరుద్ధమైన దృశ్యము; ఇది పూర్వము పూర్తిగా వినబడనిది. బాలురకును బాలికలకును త్వరగా వివాహము చేయబడి అట్టి దుర్గుణము అడ్డగింపబడవలెనను నియమము ఉండవలెను. అట్టి నియమమును ఆచారమును ఆత్మీయ అధికారమును లౌకిక అధికారమును రెండును వెదకవలెను. యూదులమధ్య అది సాధ్యమైనయెడల, క్రైస్తవులమధ్య కూడ ఎందుకు సాధ్యము కాకూడదు? అంతేకాదు, మనమందరము చూచుచున్నట్లు, గ్రామములలోను, ఊళ్లలోను, కొన్ని పట్టణములలోను అది సాధ్యమైనయెడల, అన్నిచోట్ల ఎందుకు సాధ్యము కాకూడదు?

అయితే చిక్కేమనగా, లోకములో నిజమైన పరిపాలన లేదు. ఎవడును పనిచేయగోరడు, కాబట్టి చేతిపనివారు తమ పనివారికి సెలవులియ్యవలసి వచ్చుచున్నది: అప్పుడు వారు స్వేచ్ఛగా ఉందురు, ఎవడును

నాల్గవ [ఐదవ] ఆజ్ఞ. వారిని లొంగదీయలేడు. అయితే వారికి చెప్పినట్లు వారు చేయవలెననియు, వేరే స్థలములలో ఎవడును వారికి పని ఇయ్యకూడదనియు నియమముండినయెడల, ఈ కీడు చాలామట్టుకు సరిదిద్దబడును. దేవుడు మనకు సహాయము చేయునుగాక! ఇక్కడ నిరీక్షణకంటె కోరికయే చాలా గొప్పదని నేను భయపడుచున్నాను; అయితే ఇది మనలను నిర్దోషులనుగా చేయదు.

ఇప్పుడు చూడుము, ఇక్కడ అధికారుల క్రియలలో కొన్ని మాత్రమే సూచింపబడినవి, అయితే అవి ఎంత మంచివియు ఎన్నియునై యున్నవనగా, ప్రతి గంటయు చేయుటకు వారికి అత్యధికమైన సత్క్రియలు ఉన్నవి, వారు ఎడతెగక దేవుని సేవింపగలరు. అయితే ఈ క్రియలు కూడ ఇతర క్రియలవలెనే విశ్వాసమందు చేయబడవలెను, అవును, విశ్వాసము యొక్క అభ్యాసమై యుండవలెను; ఎవడును క్రియలచేత దేవుని సంతోషపరచవలెనని ఎదురుచూడక, ఆయన అనుగ్రహమందు నిశ్చయమైన నమ్మికచేత అట్టి క్రియలను తన కృపగల దేవుని ఘనతకును స్తుతికును మాత్రమే చేయుచు, తద్వారా తన పొరుగువానికి సేవచేసి మేలు చేయవలెను.

XVIII. ఈ ఆజ్ఞ యొక్క నాల్గవ క్రియ, దాసులును పనివారును తమ యజమానులకును యజమానురాండ్రకును, అధికారులకును అధికారిణులకును లోబడుట. దీనిని గూర్చి పరిశుద్ధ పౌలు తీతుకు 2 లో ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "దాసులు తమ యజమానులను మిక్కిలి సన్మానించి, లోబడి, వారికిష్టమైనది చేయుచు, వారిని మోసపుచ్చకయు ఎదిరింపకయు ఉండవలెనని నీవు హెచ్చరించుము"; ఈ కారణముచేత కూడ: తద్వారా వారు క్రీస్తు బోధకును మన విశ్వాసమునకును మంచి పేరు తెచ్చుదురు, అప్పుడు అన్యులు మనమీద ఫిర్యాదు చేయలేరు, అభ్యంతరపడలేరు. పరిశుద్ధ పేతురు కూడ ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "దాసులారా, దేవుని భయముతో మీ యజమానులకు లోబడియుండుడి; మంచివారును సాత్వికులునైనవారికి మాత్రమే కాదు, వక్రబుద్ధిగలవారికిని కఠినులకును లోబడియుండుడి. ఏలయనగా ఒకడు నిర్దోషియై యుండి కాఠిన్యమును సహించినయెడల, అది దేవునికి ప్రీతికరము."

ఇప్పుడు దాసులను పనివారిని గూర్చి లోకములో అత్యంత గొప్ప ఫిర్యాదు ఏదనగా, వారు అవిధేయులు, నమ్మకద్రోహులు, మర్యాదలేనివారు, మోసగాండ్రు అనునదే; ఇది దేవుడు పంపిన తెగులు. మరియు నిజముగా, దాసులు రక్షింపబడగల ఏకైక క్రియ ఇదే; నిజముగా వారు తీర్థయాత్రలు చేయనక్కరలేదు, ఈ పనిగాని ఆ పనిగాని చేయనక్కరలేదు; తమ యజమానులకును యజమానురాండ్రకును ఇష్టమైనదని తాము ఎరిగినదానిని సంతోషముగా చేయుటయు మానుటయు అనుదానిమీదనే వారి హృదయము నిలిచియుండినయెడల, వారికి చేయుటకు చాలినంత ఉన్నది; ఇదంతయు సరళమైన విశ్వాసముతో చేయవలెను; తమ క్రియలచేత చాలా పుణ్యము సంపాదింపవలెనని కాదు, గాని దైవానుగ్రహమందలి నమ్మికతో (దానియందే సమస్త పుణ్యములు కనబడును), పూర్తిగా ఉచితముగా, అట్టి నమ్మికనుండి పెరుగు దేవునియెడలి ప్రేమచేతను సద్భావముచేతను సమస్తమును చేయవలెను. మరియు అట్టి క్రియలన్నిటిని తమ విశ్వాసమును నమ్మికను ఎల్లప్పుడు అంతకంతకు బలపరచుకొనుటకు అభ్యాసముగాను ప్రోత్సాహముగాను వారు తలంచవలెను. ఏలయనగా ఇప్పటికి తరచుగా చెప్పబడినట్లు, ఈ విశ్వాసము సమస్త క్రియలను మంచివిగా చేయును, అవును, అదే వాటిని చేయవలెను, అదే ప్రధాన పనివాడై యుండవలెను.

XIX. మరియొక ప్రక్క, యజమానులును యజమానురాండ్రును తమ దాసులను, దాసీలను, పనివారిని కఠినముగా పాలింపకూడదు, ప్రతి విషయమును అతి సూక్ష్మముగా చూడకూడదు, అప్పుడప్పుడు కొంత ఉపేక్షించి, సమాధానము నిమిత్తము సర్దుబాటు చేసికొనవలెను. ఏలయనగా మనము అసంపూర్ణతలో భూమిమీద జీవించుచున్నంతకాలము, ఏ వర్గపు మనుష్యులమధ్యనైనను ప్రతిదియు అన్నివేళల సంపూర్ణముగా జరుగుట సాధ్యము కాదు.

దీనిని గూర్చి పరిశుద్ధ పౌలు కొలొస్సయులకు 4 లో ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "యజమానులారా, పరలోకములో మీకును ఒక యజమానుడున్నాడని యెరిగి, న్యాయమైనదియు సమమైనదియు మీ దాసులకు చేయుడి." కాబట్టి యజమానులు

దేవుడు తమయెడల అతి కఠినముగా వ్యవహరింపక, అనేక విషయములు కృపచేత ఉపేక్షింపబడవలెనని కోరునట్లే, వారును తమ దాసులయెడల అంతకంటె ఎక్కువ సాత్వికముగా ఉండి, కొన్ని విషయములను ఉపేక్షించవలెను; అయినను దాసులు సరిగా చేయునట్లును దేవునికి భయపడ నేర్చుకొనునట్లును శ్రద్ధ వహింపవలెను.

నాల్గవ [ఐదవ] ఆజ్ఞ.

అయితే ఇప్పుడు చూడుము, గృహయజమానుడును గృహిణియు ఎట్టి సత్క్రియలు చేయగలరో, దేవుడు సమస్త సత్క్రియలను మనకు ఎంత సమీపముగా, ఎన్ని విధములుగా, ఎంత ఎడతెగక ఎంత చక్కగా అందించుచున్నాడో; కాబట్టి సత్క్రియలను గూర్చి విచారింపవలసిన అవసరము మనకు లేదు, తీర్థయాత్రలు చేయుట, దేవాలయములు కట్టుట, పాపక్షమాపణ పత్రములను వెదకుట మొదలైన మనుష్యులు కల్పించిన, ఆడంబరమైన, దూరపు ఇతర క్రియలను మనము చక్కగా మరచిపోవచ్చును.

ఇక్కడ భార్య తన భర్తకు తన పైవానికివలె ఎట్లు లోబడి, అణిగియుండి, అతనికి తలవంచి, మౌనముగా ఉండి, దేవుని ఆజ్ఞలకు విరుద్ధము కాని విషయములో అతనికి విడిచిపెట్టవలెనో కూడ నేను సహజముగా చెప్పవలసియున్నది. మరియొక ప్రక్క, భర్త తన భార్యను ప్రేమించి, కొంచెము ఉపేక్షించి, ఆమెయెడల కఠినముగా వ్యవహరింపకూడదు; ఈ విషయమును గూర్చి పరిశుద్ధ పేతురును పరిశుద్ధ పౌలును చాలా చెప్పియున్నారు.

అయితే దీనికి పది ఆజ్ఞల యొక్క మరింత విస్తారమైన వివరణలో స్థానమున్నది, మరియు ఈ వాక్యభాగములనుండి సులభముగా గ్రహింపవచ్చును.

XX. అయితే ఈ క్రియలను గూర్చి చెప్పబడినదంతయు ఈ రెంటిలో ఇమిడియున్నది: విధేయత, మరియు శ్రద్ధగల ఆదరణ. విధేయత లోబడియుండువారి బాధ్యత, శ్రద్ధగల ఆదరణ యజమానుల బాధ్యత; అనగా తమక్రింద ఉన్నవారిని చక్కగా పాలించుటకును, వారియెడల దయగా వ్యవహరించుటకును, వారికి మేలుచేసి సహాయపడు సమస్తమును చేయుటకును వారు శ్రద్ధ వహింపవలెను. అదే వారి పరలోక మార్గము, భూమిమీద వారు చేయగల శ్రేష్ఠ క్రియలు ఇవే; ఇవి లేకుండ అద్భుతములు తప్ప మరేమియు చేయకపోవుటకంటె, వీటితో వారు దేవునికి ఎక్కువ ప్రీతికరులగుదురు. రోమీయులకు 12 లో పరిశుద్ధ పౌలు ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "ఏలువాడు శ్రద్ధతో ఏలవలెను"; ఇట్లు చెప్పినట్లుగా: "ఇతర ప్రజలుగాని ఇతర వర్గములవారుగాని చేయుదానిచేత అతడు తప్పుత్రోవ పట్టకూడదు; ఈ క్రియ వైపుగాని ఆ క్రియ వైపుగాని, అది ఘనమైనదైనను అప్రసిద్ధమైనదైనను, చూడకూడదు; గాని తన స్వంత స్థానమును చూచుకొని, తనకు లోబడియున్నవారికి ఎట్లు మేలు చేయగలనని మాత్రమే ఆలోచింపవలెను; దీనిమీదనే అతడు నిలువవలెను, తన యెదుట పరలోకము తెరవబడియుండినను దీనినుండి చీల్చబడకూడదు, నరకము తన్ను తరుముచుండినను దీనినుండి తోలబడకూడదు. ఇదే అతనిని పరలోకమునకు నడిపించు సరియైన మార్గము."

ఆహా, ఒక మనుష్యుడు తన్నును తన స్థానమును ఈ విధముగా ఎంచుకొని, దాని బాధ్యతలను మాత్రమే చూచుకొనినయెడల, దేవుడు తప్ప మరెవడును గమనింపనంత నెమ్మదిగాను రహస్యముగాను, కొద్దికాలములోనే అతడు సత్క్రియలలో ఎంత ధనవంతుడగును! అయితే ఇప్పుడు మనము ఇదంతయు విడిచిపెట్టుచున్నాము; ఒకడు కార్థూసియన్ సన్యాసులయొద్దకు పరుగెత్తుచున్నాడు, మరియొకడు ఈ స్థలమునకు, మూడవవాడు ఆ స్థలమునకు; సత్క్రియలును దేవుని ఆజ్ఞలును మూలలలోనికి విసరివేయబడి దాచబడినట్లుగా; అయితే దైవజ్ఞానము తన ఆజ్ఞలను వీధులలో బహిరంగముగా, ప్రజలమధ్యను పట్టణ ద్వారములలోను బిగ్గరగా ప్రకటించుచున్నదని సామెతలు 1 లో వ్రాయబడియున్నది; దీని భావమేమనగా, అవి సమస్త స్థలములలోను, జీవితపు సమస్త స్థితులలోను, సమస్త కాలములలోను సమృద్ధిగా ఉన్నవి, అయినను మనము వాటిని చూడక, మన అంధత్వములో వాటిని వేరే చోట వెదకుచున్నాము.

క్రీస్తు మత్తయి 24 లో దీనిని ఇట్లు ప్రకటించెను: "ఇదిగో క్రీస్తు ఇక్కడ ఉన్నాడు, లేక అక్కడ ఉన్నాడు అని ఎవరైనను మీతో చెప్పినయెడల నమ్మకుడి. ఇదిగో ఆయన అరణ్యములో ఉన్నాడని చెప్పినయెడల బయలువెళ్లకుడి; ఇదిగో ఆయన లోపలి గదులలో ఉన్నాడని చెప్పినయెడల నమ్మకుడి; వారు అబద్ధ ప్రవక్తలును అబద్ధ క్రీస్తులును."

XXI. మరల, విధేయత లోబడియుండువారి బాధ్యత; అనగా తమపై అధికారులు తమయొద్ద కోరుదానిని చేయుటకును మానుటకును వారు తమ సమస్త శ్రద్ధను ప్రయత్నమును వినియోగించి, మరియొకడు ఏమి చేసినను, దీనినుండి తమ్మును చీల్చబడనియ్యకయు తోలబడనియ్యకయు ఉండవలెను. ఎవడైనను దీనియందు ఆసక్తితోను శ్రద్ధతోను తన్నుతాను అభ్యసించుకొనకపోయినయెడల, ప్రార్థనయైనను ఉపవాసమైనను మరే పేరుతో పిలువబడినను, తాను చక్కగా జీవించుచున్నానని లేక సత్క్రియలు చేయుచున్నానని తలంపకూడదు.

నాల్గవ [ఐదవ] ఆజ్ఞ.

అయితే తరచుగా జరుగునట్లు, లౌకిక అధికారమును, అధికారులని పిలువబడువారును దేవుని ఆజ్ఞలకు విరుద్ధముగా చేయుమని తమక్రింద ఉన్న ఒకనిని ఒత్తిడిచేసినయెడల, లేక వాటిని చేయకుండ అతనిని అడ్డగించినయెడల, అక్కడ విధేయత అంతమగును, ఆ బాధ్యత రద్దగును. ఇక్కడ పరిశుద్ధ పేతురు యూదుల అధికారులతో చెప్పినట్లు మనుష్యుడు చెప్పవలెను: "మనము మనుష్యులకు కాదు దేవునికే లోబడవలెను."

"మనము మనుష్యులకు లోబడకూడదు" అని అతడు చెప్పలేదు; ఏలయనగా అది తప్పు; గాని "మనుష్యులకంటె దేవునికే" అని చెప్పెను. కాబట్టి ఒక అధిపతి యుద్ధమునకు వెళ్లగోరి, అతని కారణము స్పష్టముగా అన్యాయమైనదైనయెడల, మనము అతనిని అనుసరింపకూడదు, ఏమాత్రమును సహాయము చేయకూడదు; ఏలయనగా మనము మన పొరుగువానిని చంపకూడదనియు, అతనికి అన్యాయము చేయకూడదనియు దేవుడు ఆజ్ఞాపించియున్నాడు. అట్లే అతడు అబద్ధసాక్ష్యము పలుకుమని, దొంగిలించుమని, అబద్ధమాడుమని లేక మోసపుచ్చుమని మొదలైనవాటిని మనకు ఆజ్ఞాపించినయెడల కూడ. ఇక్కడ దేవుని

ఆజ్ఞలు నిలుచునట్లు, మనము ఆస్తిని, ఘనతను, శరీరమును, ప్రాణమును విడిచిపెట్టుటయే మేలు.

ముందున్న నాలుగు ఆజ్ఞలకు తమ క్రియలు బుద్ధియందున్నవి, అనగా అవి మనుష్యుని చెరపట్టి, పాలించి, లోబరచుకొనును; అప్పుడు అతడు తన్నుతాను పాలించుకొనక, తన్నుతాను మెచ్చుకొనక, తన్నుగూర్చి గొప్పగా తలంచుకొనక, దీనత్వమందు తన్నుతాను తెలిసికొని, నడిపింపబడుటకు తన్నుతాను అప్పగించుకొనును; తద్వారా గర్వము అడ్డగింపబడును. తరువాతి ఆజ్ఞలు మనుష్యుల ఉద్రేకములతోను కామములతోను వ్యవహరించును, అవి కూడ చంపబడవలెనని.

ఐదవ [ఆరవ] ఆజ్ఞ I. కోపము పగ అను ఉద్రేకములు; వాటిని గూర్చి ఐదవ ఆజ్ఞ "నరహత్య చేయకూడదు" అని చెప్పుచున్నది. ఈ ఆజ్ఞకు ఒకే క్రియ ఉన్నది, అయినను అది అనేక క్రియలను ఇముడ్చుకొని అనేక దుర్గుణములను పారద్రోలును; దానిని సాత్వికము అందురు. ఇది రెండు విధములు. ఒకటి అందమైన మెరుపు కలిగియుండును, అయితే దాని వెనుక ఏమియు లేదు. దీనిని మనము మన స్నేహితులయెడలను, మనకు మేలుచేసి ఆస్తితోను ఘనతతోను దయతోను మనలను సంతోషపెట్టువారియెడలను, లేక మాటలతోగాని క్రియలతోగాని మనలను నొప్పింపనివారియెడలను చూపుదుము. అట్టి సాత్వికము బుద్ధిహీన జంతువులకును, సింహములకును సర్పములకును, యూదులకును, టర్కులకును, దుష్టులకును, నరహంతకులకును, చెడ్డ స్త్రీలకును ఉన్నది. మనుష్యులు తమకిష్టమైనది చేసినప్పుడు, లేక తమ్మును ఊరక విడిచినప్పుడు, వీరందరు తృప్తిగాను సాధువులుగాను ఉందురు; అయినను అట్టి విలువలేని సాత్వికముచేత మోసపోయి, "నన్ను ఊరక విడిచిపెట్టినయెడల నేను నిజముగా కోపపడను" అని చెప్పుచు, తమ కోపమును కప్పిపుచ్చి దానిని సమర్థించుకొనువారు తక్కువమంది కారు.

నిశ్చయముగా, నా మంచి మనుష్యుడా, దుష్టాత్మకు కూడ దాని ఇష్టము చొప్పున జరిగినయెడల అదియు సాత్వికముగానే యుండును. నీవు ఎంత కోపముతోను దుష్టత్వముతోను నిండియున్నావో నీకు చూపుటకును, నీవు సాత్వికము కొరకు పాటుపడి కోపమును పారద్రోలవలెనని నీవు హెచ్చరింపబడుటకును, అసంతృప్తియు ఆగ్రహమును నిన్ను ముంచివేయుచున్నవి.

సాత్వికము యొక్క రెండవ రూపము పూర్తిగా మంచిది; అది విరోధులయెడలను శత్రువులయెడలను చూపబడునది; వారు ఆస్తిని, ఘనతను, ప్రాణమును, స్నేహితులను, సమస్తమును తీసికొనిపోయినను, అది వారికి హాని చేయదు, పగతీర్చుకొనదు, శపింపదు, దూషింపదు, వారిని గూర్చి చెడుగా మాటలాడదు, వారికి విరోధముగా కీడును ఆలోచింపదు. అంతేకాదు, సాధ్యమైనచోట అది కీడుకు ప్రతిగా మేలు చేయును, వారిని గూర్చి మంచిగా మాటలాడును, వారిని గూర్చి మంచిగా తలంచును, వారికొరకు ప్రార్థించును. దీనిని గూర్చి క్రీస్తు

మత్తయి 5 లో ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "మిమ్మును నిందించువారికి మేలు చేయుడి. మిమ్మును హింసించి దూషించువారికొరకు ప్రార్థన చేయుడి." మరియు పౌలు రోమీయులకు 12 లో: "మిమ్మును శపించువారిని దీవించుడి, వారిని ఏమాత్రమును శపింపక, వారికి మేలు చేయుడి."

II. ఇదిగో, ఈ ప్రశస్తమైన శ్రేష్ఠమైన క్రియ క్రైస్తవులమధ్య ఎట్లు పోగొట్టబడినదో చూడుము; ఇప్పుడు అన్నిచోట్ల కలహము, యుద్ధము, జగడము, కోపము, ద్వేషము, అసూయ, చాడీలు, శాపములు, నిందలు, హానిచేయుట, పగతీర్చుకొనుట, సకలవిధ కోపక్రియలును కోపవాక్కులును తప్ప మరేమియు ప్రబలుటలేదు; అయినను వీటన్నిటితో మనకు అనేక పండుగ దినములున్నవి, మిస్సాలు విందుము, మన ప్రార్థనలు చెప్పుదుము, దేవాలయములను స్థాపింతుము, దేవుడు ఆజ్ఞాపింపని ఇట్టి ఆత్మీయ ఆడంబరములను ఇంకను చేయుదుము. ఎప్పుడును లేనంత అతిపరిశుద్ధులైన క్రైస్తవులమైనట్లు మనము మిరుమిట్లుగొలుపుచు అతిశయముగా ప్రకాశించుచున్నాము. ఈ విధముగా ఈ అద్దములు ముసుగుల నిమిత్తము దేవుని ఆజ్ఞను పూర్తిగా నాశనము కానిచ్చుచున్నాము; తాను సాత్వికమునకును ఈ ఆజ్ఞ నెరవేర్పునకును ఎంత సమీపముగానో ఎంత దూరముగానో ఉన్నాడని ఎవడును ఆలోచింపడు, తన్నుతాను పరీక్షించుకొనడు; అట్టి క్రియలు చేయువాడు కాదు, ఆయన ఆజ్ఞలను గైకొనువాడే నిత్యజీవములో ప్రవేశించునని దేవుడు చెప్పియున్నను.

ఇప్పుడు, దేవుడు ఒక శత్రువును విరోధిని, అనగా ఆస్తియందుగాని ఘనతయందుగాని శరీరమందుగాని స్నేహితులయందుగాని తన్ను బాధపెట్టి, తద్వారా కోపము ఇంకను ఉన్నదో లేదో, తాను తన శత్రువుయెడల సద్భావముతో ఉండి, అతనిని గూర్చి మంచిగా మాటలాడి, అతనికి మేలుచేసి, అతనికి విరోధముగా ఏ కీడును ఉద్దేశింపకుండ ఉండగలడో లేదో పరీక్షించువానిని, తన స్వంత కోపమునకును దుష్టత్వమునకును రుజువుగా అనుగ్రహింపని మనుష్యుడు భూమిమీద ఎవడును జీవించుటలేదు గనుక; సత్క్రియలు చేయుటకును, దేవుని సంతోషపరచుటకును, రక్షింపబడుటకును తాను ఏమి చేయవలెనని అడుగువాడు ముందుకు రావలెను. అతడు తన శత్రువును తన యెదుట ఉంచుకొని, తన హృదయ నేత్రముల యెదుట ఎడతెగక నిలుపుకొనవలెను; దానిని ఒక అభ్యాసముగా చేసికొని, తద్వారా తన ఆత్మను అణచుకొని, తన హృదయము

ఐదవ [ఆరవ] ఆజ్ఞ తన శత్రువును గూర్చి దయగా తలంచునట్లును, అతనికి మేలు కోరునట్లును, అతనిని గూర్చి శ్రద్ధ వహించునట్లును, అతనికొరకు ప్రార్థించునట్లును దానికి శిక్షణ ఇయ్యవలెను; తరువాత, అవకాశము దొరికినప్పుడు, అతనిని గూర్చి మంచిగా మాటలాడి అతనికి మేలు చేయవలెను. ఇష్టమున్నవాడు దీనిని ప్రయత్నించి చూడవలెను; తన జీవితకాలమంతయు చేయుటకు చాలినంత పని అతనికి కనబడకపోయినయెడల, అతడు నన్ను అబద్ధికునిగా నిరూపించి, నా వాదము తప్పని చెప్పవచ్చును. అయితే దేవుడు కోరునది ఇదే అయినయెడల, ఆయన మరే నాణెముతోను చెల్లింపబడగోరనియెడల, ఆజ్ఞాపింపబడని ఇతర గొప్ప క్రియలలో మనము నిమగ్నమై దీనిని నిర్లక్ష్యము చేయుటవలన ప్రయోజనమేమి? కాబట్టి దేవుడు మత్తయి 5 లో ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "నేను మీతో చెప్పునదేమనగా తన పొరుగువానిమీద కోపపడు ప్రతివాడు విమర్శకు లోనగును; తన సహోదరుని చూచి, ఓరి వెఱ్ఱివాడా అని చెప్పువాడు (అనగా సకలవిధ దూషణ, శాపము, నింద, అపవాదు) నిత్యాగ్నికి లోనగును." కోపముతో కూడిన తలంపులును మాటలును ఇంత కఠినముగా ఖండింపబడుచుండగా, కొట్టుట, గాయపరచుట, చంపుట, హానిచేయుట మొదలైన బాహ్య క్రియకు ఇక ఏమి మిగిలియున్నది?

III. అయితే నిజమైన సాత్వికమున్నచోట, తన శత్రువునకు సంభవించు ప్రతి కీడును చూచి హృదయము బాధపడును. మరియు వీరే దేవుని నిజమైన పిల్లలును వారసులును, క్రీస్తు సహోదరులును;

ఆయన పరిశుద్ధ సిలువమీద మరణించినప్పుడు మనందరి నిమిత్తము ఆయన హృదయము అంతగా బాధపడెను. అట్లే భక్తిగల న్యాయాధిపతి దుఃఖముతో నేరస్థునిమీద తీర్పు విధించుటయు, చట్టము విధించు మరణమును గూర్చి విచారించుటయు మనము చూచుచున్నాము. ఇక్కడ ఆ క్రియ కోపమును కాఠిన్యమునుగల క్రియగా కనబడును. సాత్వికము ఎంత సంపూర్ణముగా మంచిదనగా, అట్టి కోపక్రియలలో సహితము అది నిలిచియుండును, అంతేకాదు, అది కోపపడవలసి వచ్చినప్పుడును కఠినముగా ఉండవలసి వచ్చినప్పుడును హృదయమును అత్యంత తీవ్రముగా వేదనపెట్టును.

అయితే ఇక్కడ మనము దేవుని ఘనతకును ఆజ్ఞకును విరుద్ధముగా సాత్వికులుగా ఉండకుండునట్లు జాగ్రత్తగా ఉండవలెను. ఏలయనగా మోషే భూమిమీద అత్యంత సాత్వికుడైన మనుష్యుడని వ్రాయబడియున్నది; అయినను యూదులు బంగారు దూడను పూజించి దేవునికి కోపము పుట్టించినప్పుడు, అతడు వారిలో అనేకులను చంపించి, తద్వారా దేవుని యెదుట ప్రాయశ్చిత్తము చేసెను. అట్లే అధికారులు సోమరులై పాపమును ప్రబలనిచ్చుటయు, మనము ఏమియు మాటలాడకుండుటయు తగదు. నా స్వంత ఆస్తిని, నా ఘనతను, నాకు కలిగిన హానిని నేను లక్ష్యపెట్టకూడదు, వాటి నిమిత్తము కోపపడకూడదు; అయితే దేవుని ఘనతను ఆజ్ఞను మనము కాపాడవలెను, మన పొరుగువానికి కలుగు హానిని అన్యాయమును అడ్డగింపవలెను; అధికారులు ఖడ్గముతోను, మిగిలినవారమైన మనము గద్దింపుతోను మందలింపుతోను; అయినను శిక్షకు పాత్రులైనవారియెడల ఎల్లప్పుడును జాలితోనే.

ఈ ఉన్నతమైన, ఘనమైన, మధురమైన క్రియను మనము విశ్వాసమందును విశ్వాసము యొక్క అభ్యాసముగాను చేసినయెడల సులభముగా నేర్చుకొనవచ్చును. ఏలయనగా విశ్వాసము దేవుని అనుగ్రహమును గూర్చి సందేహింపక, దేవుడు కృపగలవాడని ప్రశ్నింపకుండినయెడల, తన పొరుగువాడు ఎంత పాపము చేసినను అతనియెడల కృపగలవాడుగాను దయగలవాడుగాను ఉండుట మనుష్యునికి చాలా సులభమగును; ఏలయనగా మనము దేవునికి విరోధముగా అంతకంటె చాలా ఎక్కువగా పాపము చేసితిమి. ఇదిగో, ఇది చిన్న ఆజ్ఞయే, అయినను ఇది సత్క్రియలకును విశ్వాసమునకును దీర్ఘమైన బలమైన అభ్యాసమును అందించుచున్నది.

ఆరవ [ఏడవ] ఆజ్ఞ.

వ్యభిచరింపకూడదు.

ఈ ఆజ్ఞయందు కూడ ఒక సత్క్రియ ఆజ్ఞాపింపబడుచున్నది; అది చాలా విషయములను ఇముడ్చుకొని చాలా దుర్గుణములను పారద్రోలును; దానిని పవిత్రత, లేక శీలము అందురు; దానిని గూర్చి చాలా వ్రాయబడినది, చాలా ప్రకటింపబడినది, అది ప్రతివానికిని బాగుగా తెలిసినదే; అయితే ఆజ్ఞాపింపబడని ఇతర క్రియలవలె అది అంత జాగ్రత్తగా గైకొనబడుటలేదు, ఆచరింపబడుటలేదు. ఆజ్ఞాపింపబడనిదానిని చేయుటకును ఆజ్ఞాపింపబడినదానిని మానుటకును మనము అంత సిద్ధముగా ఉన్నాము. లోకము కామాతురత యొక్క సిగ్గుమాలిన క్రియలతోను, అసభ్యమైన మాటలతోను, కథలతోను, పాటలతోను నిండియున్నదని మనము చూచుచున్నాము; తిండిపోతుతనము, త్రాగుబోతుతనము, సోమరితనము, వేషభూషల డంబము ద్వారా వాటివైపు శోధన ప్రతిదినము పెరుగుచున్నది. అయినను మనము క్రైస్తవులమైనట్లు మన త్రోవను సాగిపోవుచున్నాము; దేవాలయమునకు వెళ్లి, మన చిన్న ప్రార్థనను చెప్పి, ఉపవాసములను పండుగలను ఆచరించినప్పుడు, మన బాధ్యత యావత్తు నెరవేరినదని తలంచుచున్నాము.

ఇప్పుడు, పవిత్రత ఒక్కటి తప్ప మరే క్రియయు ఆజ్ఞాపింపబడకపోయినను, మనమందరము ఈ ఒక్కదానితోనే చేయుటకు చాలినంత పని కలిగియుందుము; కామాతురత అంత అపాయకరమైనదియు ఉగ్రమైనదియునైన దుర్గుణము. అది మన సమస్త అవయవములలో రేగుచున్నది: మన హృదయముల తలంపులలోను, మన కన్నుల చూపులోను, మన చెవుల వినికిడిలోను, మన నోటి మాటలలోను, మన చేతుల, పాదముల, మన శరీరమంతటి క్రియలలోను. వీటన్నిటిని అదుపులో ఉంచుటకు శ్రమయు ప్రయాసయు అవసరము; ఈ విధముగా దేవుని ఆజ్ఞలు నిజముగా మంచి క్రియలు ఎంత గొప్పవో మనకు బోధించుచున్నవి, అంతేకాదు, మన స్వంత బలముచేత ఒక మంచి క్రియను తలంచుకొనుట సహితము మనకు అసాధ్యము, దానిని ప్రయత్నించుట గాని చేయుట గాని చెప్పనే అక్కరలేదు. క్రైస్తవుని సమస్త పోరాటములలో పవిత్రత యొక్క పోరాటము అత్యంత కఠినమైనదని పరిశుద్ధ అగస్టీను చెప్పుచున్నాడు; ఆ ఒక్క కారణముచేతనే, అది ప్రతిదినము ఎడతెగక సాగుచుండును, పవిత్రత అరుదుగా జయించును. పరిశుద్ధులందరు దీనిని గూర్చి ఏడ్చి విలపించిరి; పరిశుద్ధ పౌలు రోమీయులకు 7 లో ఇట్లు విలపించుచున్నాడు: "నాయందు, అనగా నా శరీరమందు, మంచిది ఏదియు నాకు కనబడుటలేదు."

II. పవిత్రత యొక్క ఈ క్రియ స్థిరముగా నిలువవలెనంటే, అది అనేక ఇతర సత్క్రియలకు నడిపించును: తిండిపోతుతనమునకును త్రాగుబోతుతనమునకును ఎదురుగా ఉపవాసమునకును మితాహారమునకును, సోమరితనమునకును అతినిద్రకును ఎదురుగా జాగరణకును వేకువనే లేచుటకును, సోమరితనమునకు ఎదురుగా పనికిని శ్రమకును. ఏలయనగా తిండిపోతుతనము, త్రాగుబోతుతనము, ఆలస్యముగా పడకమీద పడియుండుట, సోమరిగా తిరుగుట, పనిలేకుండుట ఇవి కామాతురత యొక్క ఆయుధములు, వాటితో పవిత్రత త్వరగా జయింపబడును. మరియొక ప్రక్క, పరిశుద్ధ అపొస్తలుడైన పౌలు ఉపవాసమును, జాగరణను, శ్రమను దైవిక ఆయుధములని పిలుచుచున్నాడు, వాటితో కామాతురత జయింపబడును; అయితే పైన చెప్పబడినట్లు, ఈ అభ్యాసములు కామాతురతను జయించుటకంటె ఎక్కువ చేయకూడదు, స్వభావమును చెరుపకూడదు.

వీటన్నిటికంటె, బలమైన రక్షణ ప్రార్థనయు దేవుని వాక్యమునై యున్నది; అనగా దుష్టకామము రేగినప్పుడు, మనుష్యుడు ప్రార్థనకు పారిపోయి, దేవుని కనికరమును సహాయమును వేడుకొని, సువార్తను చదివి ధ్యానించి, దానిలో క్రీస్తు శ్రమలను ఆలోచింపవలెను. ఈ విధముగా కీర్తన 137 ఇట్లు చెప్పుచున్నది: "బబులోను పసిపిల్లలను పట్టుకొని బండకువేసి కొట్టువాడు ధన్యుడు," అనగా, దుష్ట తలంపులు ఇంకను లేతగాను ఆరంభదశలోను ఉన్నప్పుడే హృదయము వాటితో ప్రభువైన క్రీస్తునొద్దకు పరుగెత్తినయెడల; ఏలయనగా క్రీస్తు ఒక బండ, దానిమీద అవి పొడిపొడిగా నలుగగొట్టబడి నిరర్థకమగును.

చూడుము, ఇక్కడ ప్రతివాడును తన్నుగూర్చి తాను చేయుటకు చాలినంత, చాలినదానికంటె ఎక్కువ పనిని కనుగొనును, తనలోనే చేయుటకు అనేక సత్క్రియలు అతనికి ఇయ్యబడును. అయితే ఇప్పుడు ఎవడును ప్రార్థనను, ఉపవాసమును, జాగరణను, శ్రమను ఈ ఉద్దేశము కొరకు వినియోగించుటలేదు, గాని ఈ క్రియలే తమంతట తామే

ఆరవ [ఏడవ] ఆజ్ఞ. సంపూర్ణ ఉద్దేశమైనట్లు మనుష్యులు వాటియందే ఆగిపోవుచున్నారు; వాస్తవముగా అవి ఈ ఆజ్ఞ యొక్క క్రియను నెరవేర్చి మనలను ప్రతిదినము అంతకంతకు పవిత్రపరచునట్లు ఏర్పాటు చేయబడవలెను.

మెత్తని పడకలును వస్త్రములును, మితిమీరిన అలంకారమును విసర్జింపవలెననియు, ఎదుటి లింగమువారితో సహవాసము చేయకూడదు మాటలాడకూడదు, వారివైపు చూడను కూడదనియు, పవిత్రతకు తోడ్పడు మరి ఏవైనను విసర్జింపవలెననియు కొందరు ఇంకను ఎక్కువ సంగతులను సూచించిరి. ఈ సంగతులన్నిటిలో ఎవడును నిశ్చితమైన నియమమును కొలతను నిర్ణయింపలేడు. పవిత్రత కొరకు తనకు ఏ సంగతులు అవసరమో, ఏ పరిమాణములోను ఎంతకాలమును అవి తాను పవిత్రముగా ఉండుటకు సహాయపడునో ప్రతివాడును తన్నుతాను గమనించుకొని చూచుకొనవలెను; అప్పుడు అతడు వాటిని తనకొరకు ఎంచుకొని ఆచరింపవచ్చును; అతడు దీనిని చేయలేకపోయినయెడల, తన్నుతాను పాలించుకొనుట నేర్చుకొనువరకు అట్టి ఆచరణకు తనను బద్ధునిగా ఉంచగల మరియొకని అదుపునకు కొంతకాలము తన్నుతాను అప్పగించుకొనవలెను. పూర్వము మఠములు స్థాపింపబడిన ఉద్దేశము ఇదే: యౌవనులకు క్రమశిక్షణను పవిత్రతను బోధించుట.

III. ఈ క్రియయందు మంచి బలమైన విశ్వాసము గొప్ప సహాయము, దాదాపు మరి ఏ క్రియయందుకంటెను ఇందులో అది మరింత స్పష్టముగా కనబడును; కాబట్టి ఈ కారణముచేత కూడ యెషయా 11 "విశ్వాసము నడుముకు దట్టి," అనగా పవిత్రతకు కాపుదల, అని చెప్పుచున్నది. ఏలయనగా సమస్త కృప కొరకు దేవునివైపు చూచుచు జీవించువాడు ఆత్మీయ పవిత్రతయందు ఆనందించును; కాబట్టి శరీరసంబంధమైన అపవిత్రతను అతడు అంతకంటె ఎక్కువ సులభముగా ఎదిరింపగలడు; మరియు అట్టి విశ్వాసమందు, దుష్ట తలంపులను పవిత్రతకు విరుద్ధమైన సమస్తమును తాను ఎట్లు విసర్జింపవలెనో ఆత్మ అతనికి నిశ్చయముగా తెలియజేయును. ఏలయనగా దైవానుగ్రహమందలి విశ్వాసము ఎడతెగక జీవించుచు సమస్త క్రియలలో పనిచేయునట్లే, దేవునికి ఇష్టమైన లేక ఆయనకు అయిష్టమైన సమస్త విషయములలో అది తన హెచ్చరికలను మానదు; పరిశుద్ధ యోహాను తన పత్రికలో ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "ఎవడును మీకు బోధింపవలసిన అవసరము లేదు: దైవిక అభిషేకము, అనగా దేవుని ఆత్మ, సమస్త విషయములను గూర్చి మీకు బోధించుచున్నది."

అయినను శోధనను త్వరగా వదిలించుకొనలేకపోయినయెడల మనము నిరాశపడకూడదు, మనము జీవించుచున్నంతకాలము దానినుండి విముక్తులమని ఏ విధముగాను ఊహింపకూడదు; దానిని ప్రార్థనకును, ఉపవాసమునకును, జాగరణకును, శ్రమకును, శరీరమును చల్లార్చుటకైన ఇతర అభ్యాసములకును, విశేషముగా దేవునియందలి విశ్వాసము యొక్క ఆచరణకును అభ్యాసమునకును ప్రేరణగాను హెచ్చరికగాను మాత్రమే ఎంచవలెను. ఏలయనగా సుఖముగా ఉండు పవిత్రత ప్రశస్తమైనది కాదు, గాని కామాతురతతో యుద్ధము చేయుచు, పోరాడుచు, శరీరమును దుష్టాత్మయు తనమీద దాడిచేయు సమస్త విషమును ఎడతెగక పారద్రోలుచుండు పవిత్రతయే ప్రశస్తమైనది.

ఈ విధముగా పరిశుద్ధ పేతురు ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "ఆత్మకు విరోధముగా ఎల్లప్పుడు పోరాడు శరీర సంబంధమైన ఆశలకును కామములకును దూరముగా ఉండవలెనని మిమ్మును బతిమాలుకొనుచున్నాను." మరియు పరిశుద్ధ పౌలు రోమీయులకు 6 లో: "మీరు శరీరము యొక్క దురాశలకు లోబడకూడదు." ఈ వాక్యభాగములలోను ఇట్టి వాటిలోను దుష్టకామము లేనివాడు ఎవడును లేడనియు, ప్రతివాడును దానికి విరోధముగా ప్రతిదినము పోరాడవలెను, పోరాడుట తప్పదనియు చూపబడుచున్నది. అయితే ఇది అశాంతిని వేదనను తెచ్చినను, అది అయినను సంతోషమిచ్చు క్రియయే, దానియందు మనకు ఆదరణయు తృప్తియు కలుగును. ఏలయనగా శోధనకు లొంగిపోవుటద్వారా దానిని అంతము చేయగలమని తలంచువారు తమ్మును తాము మరింతగా రగిలించుకొందురు; కొంతకాలము అది సద్దుమణిగినను, మరియొకసారి అది ఎక్కువ బలముతో తిరిగివచ్చి, స్వభావమును మునుపటికంటె బలహీనముగా కనుగొనును.

ఏడవ [ఎనిమిదవ] ఆజ్ఞ.

దొంగిలకూడదు.

ఈ ఆజ్ఞకు కూడ ఒక క్రియ ఉన్నది; అది చాలా సత్క్రియలను ఇముడ్చుకొనియున్నది, అనేక దుర్గుణములకు విరోధముగా ఉన్నది; దానిని జర్మను భాషలో Mildigkeit, "ఔదార్యము" అందురు; తన ఆస్తితో ప్రతివానికి సహాయముచేయుటకును సేవచేయుటకును సిద్ధముగా ఉండు క్రియ ఇది. మరియు ఇది దొంగతనమునకును దోపిడీకిని మాత్రమే కాదు, మనుష్యులు తాత్కాలిక వస్తువుల విషయములో ఒకరియెడల ఒకరు చూపు సమస్త పిసినారితనమునకు విరోధముగా పోరాడును: లోభము, వడ్డీ దోపిడీ, అధిక ధర వసూలు, పైపూత వేసిన సరకులను గట్టి సరకులుగా అమ్ముట, నకిలీ సరకులు, తక్కువ కొలతలు తూనికలు; మరియు ప్రతి వృత్తిలోను ప్రతిదినము పెరుగుచున్న సిద్ధమైన, క్రొత్త, తెలివైన కుయుక్తులన్నిటిని ఎవడు చెప్పగలడు? వాటిచేత ప్రతివాడును ఇతరుని నష్టముద్వారా తన లాభమును వెదకుచు, "ఇతరులు మీకు ఏమి చేయవలెనని మీరు కోరుదురో, ఆలాగుననే మీరును వారికి చేయుడి" అను నియమమును మరచిపోవుచున్నాడు.

ప్రతివాడును తన వృత్తిలోను, వ్యాపారములోను, తన పొరుగువానితో వ్యవహారములలోను ఈ నియమమును తన కన్నుల యెదుట ఉంచుకొనినయెడల, తాను ఎట్లు కొనవలెనో అమ్మవలెనో, తీసికొనవలెనో ఇయ్యవలెనో, అప్పిచ్చవలెనో ఉచితముగా ఇయ్యవలెనో, వాగ్దానము చేయవలెనో తన వాగ్దానమును నిలుపుకొనవలెనో, మొదలైనవి అతడు సులభముగా కనుగొనును. మరియు లోకమును దాని వ్యవహారములలో, లోభము సమస్త వ్యాపారమును ఎట్లు అదుపులో ఉంచుచున్నదో మనము ఆలోచించినప్పుడు, దేవుని యెదుట గౌరవప్రదమైన జీవనము సంపాదింపవలెనంటే చేయుటకు చాలినంత పని మనకు కనబడుట మాత్రమే కాదు, ఈ తాత్కాలిక జీవితపు చింతలతోను అన్యాయమైన లాభాపేక్షతోను అత్యధికముగా భారము మోపబడి, చిక్కుపడి, చెరపట్టబడిన ఈ అపాయకరమైన దౌర్భాగ్యమైన జీవితమును గూర్చి భయముతోను వణకుతోను మనము ముంచివేయబడుదుము.

II. కాబట్టి జ్ఞాని వ్యర్థముగా ఇట్లు చెప్పలేదు: "నిర్దోషిగా కనబడి, బంగారము వెంట పరుగెత్తక, ధనపు నిధులయందు తన నమ్మికను ఉంచని ధనవంతుడు ధన్యుడు. అతడెవడు? మనము అతనిని స్తుతించెదము, ఏలయనగా అతడు తన జీవితములో ఆశ్చర్యకార్యములు చేసెను." "అట్టివాడు ఎవడును కనబడడు, లేక చాలా కొద్దిమందియే" అని చెప్పినట్లుగా. అవును, తమలో ఉన్న అట్టి బంగారపు ఆశను గమనించి గుర్తించువారు చాలా కొద్దిమందియే. ఏలయనగా ఇక్కడ లోభము తన సిగ్గుకు చాలా అందమైన చక్కని ముసుగును కలిగియున్నది, దానిని శరీర పోషణ అనియు సహజ అవసరము అనియు పిలుతురు; ఆ ముసుగుక్రింద అది సమస్త హద్దులను మించి ఐశ్వర్యమును కూడబెట్టుచు ఎన్నడును తృప్తిపొందదు; కాబట్టి ఈ విషయములో తన్నుతాను నిర్మలునిగా ఉంచుకొనగోరువాడు, అతడు చెప్పినట్లు, నిజముగా తన జీవితములో అద్భుతములు, లేక ఆశ్చర్యకార్యములు చేయవలెను.

ఇప్పుడు చూడుము, ఒక మనుష్యుడు సత్క్రియలు మాత్రమే కాదు, దేవుడు స్తుతించి సంతోషించు అద్భుతములను సహితము చేయగోరినయెడల, అతడు వేరే చోట చూడవలసిన అవసరమేమి? అతడు తన్నుగూర్చి జాగ్రత్తపడి, బంగారము వెంట పరుగెత్తకుండను, ధనముమీద తన నమ్మికను ఉంచకుండను చూచుకొనవలెను; గాని బంగారము తన వెంట పరుగెత్తనిచ్చి, ధనము తన దయకొరకు కనిపెట్టనిచ్చి, వీటిలో దేనిని ప్రేమింపక, వాటిమీద తన హృదయమును నిలుపకుండవలెను; అప్పుడు అతడే నిజమైన, ఉదారుడైన, అద్భుతములు చేయు, ధన్యుడైన మనుష్యుడు; యోబు 31 చెప్పుచున్నట్లు: "నేను ఎన్నడును బంగారముమీద ఆనుకొనలేదు, బంగారమును ఎన్నడును నా నిరీక్షణగాను నమ్మికగాను చేసికొనలేదు." మరియు కీర్తన 62: "ధనము హెచ్చినయెడల దానిమీద మనస్సు నిలుపకుడి." అట్లే క్రీస్తు కూడ మత్తయి 6 లో, ఏమి తిందుమో ఏమి త్రాగుదుమో ఏమి ధరించుకొందుమో అని మనము చింతింపకూడదని బోధించుచున్నాడు, ఏలయనగా దేవుడు దీనిని గూర్చి చింతించుచున్నాడు, ఇవన్నియు మనకు అవసరమని ఆయన ఎరుగును.

అయితే కొందరు ఇట్లందురు: "అవును, దానిమీద ఆనుకొని, చింతింపకుండ ఉండి, కాల్చిన కోడి ఎగిరివచ్చి నీ నోటిలో పడునేమో చూడుము!" మనుష్యుడు శ్రమపడి జీవనోపాధిని వెదకకూడదని నేను చెప్పుటలేదు; గాని తనకు చాలినంత ఉండదని తలంచి, అతడు చింతింపకూడదు, లోభిగా ఉండకూడదు, నిరాశపడకూడదు; ఏలయనగా ఏడవ [ఎనిమిదవ] ఆజ్ఞ.

ఆదామునందు మనమందరము శ్రమపడుటకు శిక్షింపబడితిమి; దేవుడు ఆదికాండము 3 లో అతనితో ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "నీ ముఖపు చెమట కార్చి ఆహారము తిందువు." మరియు యోబు 5: "పక్షులు ఎగురుటకు పుట్టినట్లు, మనుష్యుడు శ్రమపడుటకు పుట్టుచున్నాడు."

ఇప్పుడు పక్షులు చింతయు లోభమును లేకుండ ఎగురుచున్నవి, అట్లే మనము కూడ చింతయు లోభమును లేకుండ శ్రమపడవలెను; అయితే నీవు చింతించుచు లోభిగా ఉండి, కాల్చిన కోడి ఎగిరివచ్చి నీ నోటిలో పడవలెనని కోరుచున్నయెడల: చింతించుము, లోభిగా ఉండుము, తద్వారా నీవు దేవుని ఆజ్ఞను నెరవేర్చి రక్షింపబడుదువేమో చూడుము!

III. ఈ క్రియను విశ్వాసము దానంతట అదే బోధించును. ఏలయనగా హృదయము దైవానుగ్రహము కొరకు చూచుచు దానిమీద ఆనుకొనినయెడల, మనుష్యుడు లోభిగా ఉండి చింతించుట ఎట్లు సాధ్యము? దేవుడు తన్నుగూర్చి చింతించుచున్నాడని అతడు సందేహములేకుండ నిశ్చయముగా ఎరిగియుండవలెను; కాబట్టి అతడు ధనమును హత్తుకొనడు; తన పొరుగువాని మేలుకొరకు సంతోషకరమైన ఔదార్యముతో దానిని వినియోగించును; తాను ఎంత ఇచ్చివేసినను తనకు చాలినంత ఉండునని అతడు బాగుగా ఎరుగును. ఏలయనగా అతడు నమ్ముకొనిన అతని దేవుడు అతనితో అబద్ధమాడడు, అతనిని విడువడు; కీర్తన 37 లో వ్రాయబడినట్లు: "నేను చిన్నవాడనైయుంటిని, ఇప్పుడు ముసలివాడనై యున్నాను; దేవునియందు నమ్మికయుంచు విశ్వాసియైన మనుష్యుడు, అనగా నీతిమంతుడు, విడువబడుటయైనను, వాని సంతానము రొట్టెకై భిక్షమెత్తుటయైనను నేను ఎన్నడును చూడలేదు." కాబట్టి అపొస్తలుడు లోభమును తప్ప మరే పాపమును విగ్రహారాధన అని పిలువలేదు; ఏలయనగా ఈ పాపము దేనికొరకును దేవుని నమ్ముకొనదని, దేవునికంటె తన ధనమునుండి ఎక్కువ మేలును ఎదురుచూచునని అతి స్పష్టముగా చూపుచున్నది; మరియు చెప్పబడినట్లు, అట్టి నమ్మికచేతనే దేవుడు నిజముగా ఘనపరచబడుట గాని అవమానపరచబడుట గాని జరుగును.

మరియు నిజముగా, సమస్త సత్క్రియలు విశ్వాసమందు ఎట్లు చేయబడవలెనో ఈ ఆజ్ఞలో స్పష్టముగా చూడవచ్చును; ఏలయనగా లోభమునకు కారణము అపనమ్మకమనియు ఔదార్యమునకు కారణము విశ్వాసమనియు ఇక్కడ ప్రతివాడును అత్యంత నిశ్చయముగా గ్రహించును. ఏలయనగా మనుష్యుడు దేవుని నమ్ముకొనుచున్నందున అతడు ఉదారుడై, తనకు ఎల్లప్పుడును చాలినంత ఉండునని సందేహింపడు; మరియొక ప్రక్క, మనుష్యుడు దేవుని నమ్ముకొనకపోవుటచేత లోభియై చింతించును. ఇప్పుడు, ఈ ఆజ్ఞయందు విశ్వాసము ప్రధాన పనివాడును ఔదార్యమను సత్క్రియను చేయువాడునై యున్నట్లే, ఇతర ఆజ్ఞలన్నిటియందును అట్లే యున్నది; అట్టి విశ్వాసము లేకుండ ఔదార్యము విలువలేనిది, అది నిర్లక్ష్యముగా ధనమును దుబారా చేయుటయే.

IV. దీనిచేత ఈ ఔదార్యము శత్రువులకును విరోధులకును సహితము వ్యాపింపవలెనని కూడ మనము తెలిసికొనవలెను. ఏలయనగా మన స్నేహితులయెడల మాత్రమే మనము ఉదారులమైనయెడల, అది ఎట్టి సత్కార్యము? లూకా 6 లో క్రీస్తు బోధించుచున్నట్లు, దుష్టుడు కూడ తన స్నేహితుడైన మరియొకనికి అట్లు చేయును. అంతేకాక, బుద్ధిహీన మృగములు కూడ తమ జాతివారికి మేలుచేసి ఉదారముగా ఉండును. కాబట్టి క్రైస్తవుడు ఇంకను పైకి ఎక్కవలెను; తన పరలోకపు తండ్రి మంచివారిమీదను చెడ్డవారిమీదను తన సూర్యుని ఉదయింపజేసి, కృతజ్ఞులమీదను కృతఘ్నులమీదను వర్షము కురిపించునట్లే, అతడు తన ఔదార్యము అయోగ్యులకును, దుష్క్రియలు చేయువారికిని, శత్రువులకును, కృతఘ్నులకును కూడ సేవచేయునట్లు చేయవలెను.

అయితే దేవుని ఆజ్ఞ ప్రకారము సత్క్రియలు చేయుట ఎంత కష్టమో, స్వభావము తన స్వంత ఎంపిక చొప్పున సత్క్రియలను సులభముగాను సంతోషముగాను చేయుచున్నను, దాని వ్యతిరేకతలో అది ఎట్లు గిలగిల తన్నుకొనుచు, మెలికలు తిరుగుచు, విలవిలలాడుచున్నదో ఇక్కడ కనబడును. కాబట్టి నీ శత్రువులను, కృతఘ్నులను తీసికొని వారికి మేలు చేయుము; అప్పుడు నీవు ఈ ఆజ్ఞకు ఎంత సమీపముగానో ఎంత దూరముగానో ఉన్నావో, నీ జీవితమంతయు ఈ క్రియ యొక్క ఆచరణతో నీకు ఎల్లప్పుడును ఎట్లు పని ఉండునో నీవు కనుగొందువు.

ఏలయనగా నీ శత్రువునకు నీ అవసరముండగా, నీవు సహాయము చేయగలిగియుండియు అతనికి సహాయము చేయకపోయినయెడల, అతనికి చెందినదానిని నీవు దొంగిలించినట్లే అగును; ఏలయనగా అతనికి సహాయము చేయుటకు నీవు అతనికి ఋణపడియుంటివి. అట్లే పరిశుద్ధ

ఏడవ [ఎనిమిదవ] ఆజ్ఞ.

అంబ్రోసు ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "ఆకలిగొనినవానికి ఆహారము పెట్టుము; నీవు అతనికి ఆహారము పెట్టకపోయినయెడల, నీ వరకు నీవు అతనిని చంపితివి." మరియు చివరి దినమున క్రీస్తు మనుష్యులయొద్ద విచారించు కనికర క్రియలు ఈ ఆజ్ఞయందు ఇమిడియున్నవి.

అయితే పరదేశములనుండి వచ్చు దేశదిమ్మరులను, యాత్రికులను, భిక్షకులను అధికారులును పట్టణములును నిరోధించునట్లు, లేక కనీసము ఆంక్షలతోను నియమములతోను మాత్రమే అనుమతించునట్లు చూచుకొనవలెను; అప్పుడు దుష్టులు భిక్షకుల వేషములో స్వేచ్ఛగా తిరుగుటకు అనుమతింపబడరు, ఇప్పుడు చాలా ఉన్న వారి దుష్టత్వము నిషేధింపబడును. ఈ

ఆజ్ఞను గూర్చి నేను వడ్డీ దోపిడీ మీది గ్రంథములో మరింత విస్తారముగా మాటలాడితిని.

ఎనిమిదవ [తొమ్మిదవ] ఆజ్ఞ.

నీ పొరుగువానిమీద అబద్ధసాక్ష్యము పలుకకూడదు.

ఈ ఆజ్ఞ చిన్నదిగా కనబడుచున్నది, అయినను ఇది ఎంత గొప్పదనగా, దీనిని సరిగా గైకొనగోరువాడు ప్రాణమును అవయవములను, ఆస్తిని ఘనతను, స్నేహితులను, తనకున్న సమస్తమును పణముగా పెట్టి అపాయములో ఉంచవలెను; అయినను ఇది నాలుక అను ఆ చిన్న అవయవము యొక్క క్రియకంటె ఎక్కువ ఏమియు ఇముడ్చుకొనలేదు; దీనిని జర్మను భాషలో Wahrheit sagen, "సత్యము పలుకుట" అనియు, అవసరమున్నచోట అబద్ధములను ఖండించుట అనియు అందురు; కాబట్టి ఇది నాలుక యొక్క అనేక దుష్ట క్రియలను నిషేధించుచున్నది. మొదటిది: మాటలాడుటచేత చేయబడునవియు, మౌనముగా ఉండుటచేత చేయబడునవియు. మాటలాడుటచేత, అనగా ఒకనికి అన్యాయమైన వ్యాజ్యము ఉండి, అబద్ధ వాదముచేత తన వ్యాజ్యమును రుజువుచేసి నిలుపుకొనగోరి, కుయుక్తితో తన పొరుగువానిని పట్టుకొని, తన స్వంత వ్యాజ్యమును బలపరచి ముందుకు తీసికొనిపోవు సమస్తమును ముందుపెట్టి, తన పొరుగువాని న్యాయమైన వ్యాజ్యమును ముందుకు తీసికొనిపోవు సమస్తమును దాచిపెట్టి తక్కువచేసి చూపినప్పుడు; ఇట్లు చేయుటలో తన పొరుగువాడు తనకు ఏమి చేయవలెనని కోరునో అది అతడు తన పొరుగువానికి చేయుటలేదు. కొందరు లాభము నిమిత్తము, కొందరు నష్టమునో సిగ్గునో తప్పించుకొనుట నిమిత్తము దీనిని చేయుదురు; తద్వారా దేవుని ఆజ్ఞకంటె తమ స్వంత ప్రయోజనమునే ఎక్కువగా వెదకుదురు; మరియు Vigilanti jura subveniunt, "మేల్కొనియుండువానికే చట్టము సహాయము చేయును" అని చెప్పి తమ్మును తాము సమర్థించుకొందురు; తమ స్వంత వ్యాజ్యము నిమిత్తము మేల్కొనియుండుట ఎంత తమ బాధ్యతయో, తమ పొరుగువాని వ్యాజ్యము నిమిత్తము మేల్కొనియుండుటయు అంతే తమ బాధ్యత కానట్లుగా.

ఈ విధముగా తమ పొరుగువాని వ్యాజ్యము న్యాయమైనదని ఎరిగియుండియు, వారు ఉద్దేశపూర్వకముగా దానిని ఓడిపోనిచ్చుచున్నారు. ఈ కీడు ప్రస్తుతము ఎంత సామాన్యముగా ఉన్నదనగా, ఒక పక్షమువారు ఈ ఆజ్ఞకు విరోధముగా పాపము చేయకుండ ఏ న్యాయసభయు జరుగదు, ఏ వ్యాజ్యమును విచారింపబడదు అని నేను భయపడుచున్నాను. మరియు దానిని సాధింపలేనప్పుడు సహితము, పొరుగువాని న్యాయమైన వ్యాజ్యము ఓడిపోయి తమ అన్యాయమైన వ్యాజ్యము వర్ధిల్లవలెనని కోరునట్లు, వారికి అన్యాయమైన ఆత్మయు ఇష్టమును ఉండును. ప్రతిపక్షి ప్రముఖుడైనప్పుడు గాని శత్రువైనప్పుడు గాని ఈ పాపము అత్యంత తరచుగా జరుగును. ఏలయనగా మనుష్యుడు తన శత్రువుమీద పగతీర్చుకొనగోరును; అయితే ప్రముఖుడైన మనుష్యుని దుర్భావమును తనమీదికి తెచ్చుకొనగోరడు; అప్పుడు ముఖస్తుతియు ఇచ్చకములును, లేక మరియొక ప్రక్క, సత్యమును దాచిపెట్టుటయు ఆరంభమగును. ఇక్కడ సత్యము నిమిత్తము అననుగ్రహమును అసంతోషమును, నష్టమును అపాయమును పణముగా పెట్టుటకు ఎవడును ఇష్టపడడు; కాబట్టి దేవుని ఆజ్ఞ నశింపవలసి వచ్చుచున్నది. మరియు ఇదే దాదాపు సర్వత్ర లోకపు మార్గము. ఈ ఆజ్ఞను గైకొనగోరువాడు నాలుకకు సంబంధించిన ఆ సత్క్రియలను మాత్రమే చేయుటతో తన రెండు చేతులు నిండియుండును. మరియు కానుకలచేతను బహుమానములచేతను సత్యమునుండి నోరు మూయింపబడి ప్రక్కకు తొలగింపబడుటకు తమ్మును తాము అనుమతించువారు ఎంతమంది ఉన్నారు! కాబట్టి తన పొరుగువానిమీద అబద్ధసాక్షిగా ఉండకుండుట అన్నిచోట్ల నిజముగా ఉన్నతమైన, గొప్ప, అరుదైన క్రియ.

II. సత్యమునకు సాక్ష్యమిచ్చుటలో రెండవది ఉన్నది, అది ఇంకను గొప్పది; దానితో మనము దుష్టాత్మలకు విరోధముగా పోరాడవలెను; ఇది తాత్కాలిక విషయములకు కాదు, సువార్తకును విశ్వాస సత్యమునకును సంబంధించినది; దుష్టాత్మ దానిని ఏ కాలమందును సహింపలేకపోయెను, ఎదిరించుటకు కష్టమైన మనుష్యులలో గొప్పవారు దానిని వ్యతిరేకించి హింసించునట్లు అది ఎల్లప్పుడును ఏర్పాటు చేయుచుండును. దీనిని గూర్చి కీర్తన 82 లో ఇట్లు వ్రాయబడియున్నది: "దుష్టుల చేతిలోనుండి దీనులను విడిపించుడి, విడువబడినవాడు తన న్యాయమైన వ్యాజ్యమును నిలుపుకొనునట్లు అతనికి సహాయము చేయుడి."

అట్టి హింస ఇప్పుడు అరుదైనది నిజమే; అయితే అది ఆత్మీయ పీఠాధిపతుల దోషము; వారు సువార్తను రేపక దానిని నశింపనిచ్చుచున్నారు, ఈ విధముగా ఏ విషయము నిమిత్తము అట్టి సాక్ష్యమును హింసయు పుట్టవలెనో ఆ విషయమునే విడిచిపెట్టిరి; మరియు దాని

ఎనిమిదవ [తొమ్మిదవ] ఆజ్ఞ. స్థానములో వారు తమ స్వంత చట్టమును తమకిష్టమైనదానిని మనకు బోధించుచున్నారు. ఈ కారణముచేత అపవాది కూడ కదలుటలేదు; ఏలయనగా సువార్తను జయించుటద్వారా అది క్రీస్తునందలి విశ్వాసమును కూడ జయించినది, సమస్తము దాని కోరిక చొప్పున జరుగుచున్నది. అయితే సువార్త రేపబడి మరల వినబడినయెడల, సందేహము లేకుండ లోకమంతయు రేగి కదిలింపబడును; రాజులలోను, అధిపతులలోను, బిషప్పులలోను, పండితులలోను, యాజకవర్గములోను అధిక భాగమును, గొప్పదైన సమస్తమును దానిని వ్యతిరేకించి దానిమీద రేగును; దేవుని వాక్యము వెలుగులోనికి వచ్చినప్పుడెల్ల ఎల్లప్పుడును జరిగినట్లే; ఏలయనగా దేవునినుండి వచ్చుదానిని లోకము సహింపలేదు. ఇది క్రీస్తునందు రుజువైనది; దేవునికి ఉన్న సమస్తములో ఆయన అత్యంత గొప్పవాడును, అత్యంత ప్రశస్తుడును, శ్రేష్ఠుడునై యుండెను, ఉన్నాడు; అయినను లోకము ఆయనను అంగీకరింపకపోవుట మాత్రమే కాదు, దేవునినుండి ఎప్పుడైనను బయలుదేరి వచ్చిన ఇతరులందరికంటె ఆయనను మరింత క్రూరముగా హింసించెను.

కాబట్టి, అప్పుడు ఉన్నట్లే, అన్ని కాలములలోను దైవ సత్యము పక్షమున నిలిచి, ప్రాణమును అవయవములను, ఆస్తిని ఘనతను, తమకున్న సమస్తమును అపాయములో ఉంచి పణముగా పెట్టువారు కొద్దిమందియే; క్రీస్తు ముందుగా చెప్పినట్లు: "నా నామము నిమిత్తము మీరు మనుష్యులందరిచేత ద్వేషింపబడుదురు." మరియు: "వారిలో అనేకులు నా విషయమై అభ్యంతరపడుదురు." అవును, ఈ సత్యముమీద రైతులును, పశువుల కాపరులును, గుఱ్ఱపుశాల కుఱ్ఱవాండ్రును, హోదాలేని మనుష్యులును దాడిచేసినయెడల, దానిని ఒప్పుకొనుటకును దానికి సాక్ష్యమిచ్చుటకును ఇష్టపడనివాడును సమర్థుడు కానివాడును ఎవడుండును? అయితే పోపును బిషప్పులును, అధిపతులతోను రాజులతోను కలిసి దానిమీద దాడిచేసినప్పుడు, ఆస్తిని, ఘనతను, దయను, ప్రాణమును పోగొట్టుకొనకుండునట్లు మనుష్యులందరు పారిపోవుదురు, మౌనముగా ఉందురు, వేషము వేయుదురు.

III. వారు ఇట్లు ఎందుకు చేయుదురు? ఏలయనగా వారికి దేవునియందు విశ్వాసము లేదు, ఆయననుండి ఏ మేలును ఎదురుచూడరు. ఏలయనగా అట్టి విశ్వాసమును నమ్మికయు ఉన్నచోట, ధైర్యముగల, ధిక్కారముగల, భయములేని హృదయము కూడ ఉండును; అది ప్రాణమునకో అంగీకో వెల అయినను, పోపుకో రాజులకో విరోధముగా అయినను, తెగించి సత్యము పక్షమున నిలుచును; హతసాక్షులు అట్లు చేసిరని మనము చూచుచున్నాము. ఏలయనగా అట్టి హృదయము కృపగల ప్రేమగల దేవుని కలిగియున్నందున తృప్తిగాను నెమ్మదిగాను ఉండును. కాబట్టి అది మనుష్యుల సమస్త దయను, కృపను, ఆస్తిని, ఘనతను తృణీకరించి, అవి తమకిష్టమైనట్లు వచ్చి పోనిచ్చును; కీర్తన 15 లో వ్రాయబడినట్లు: "దేవుని తృణీకరించువారిని అతడు తృణీకరించును, యెహోవాయందు భయభక్తులుగలవారిని ఘనపరచును"; అనగా, సత్యమును హింసించి దేవుని తృణీకరించు నిరంకుశులకును బలవంతులకును అతడు భయపడడు, వారిని లక్ష్యపెట్టడు, వారిని తృణీకరించును; మరియొక ప్రక్క, సత్యము నిమిత్తము హింసింపబడి మనుష్యులకంటె దేవునికి ఎక్కువగా భయపడువారిని అతడు హత్తుకొనును, వారిని కాపాడును, వారిని ఘనపరచును, అది ఎవరికి కోపము తెప్పించినను సరే; హెబ్రీయులకు 11 లో మోషేను గూర్చి వ్రాయబడినట్లు, అతడు బలవంతుడైన ఐగుప్తు రాజును లక్ష్యపెట్టక తన సహోదరుల పక్షమున నిలిచెను.

ఇదిగో, ఈ ఆజ్ఞయందు మరల విశ్వాసమే ఈ క్రియయందును ప్రధాన పనివాడై యుండవలెనని నీవు క్లుప్తముగా చూచుచున్నావు; అది లేకుండ ఈ క్రియను చేయుటకు ఎవనికిని ధైర్యము లేదు: ఇప్పటికి తరచుగా చెప్పబడినట్లు, సమస్త క్రియలు విశ్వాసమందు అంత సంపూర్ణముగా ఇమిడియున్నవి. కాబట్టి విశ్వాసము లేకుండ సమస్త క్రియలు, అవి ఎంత మంచి రూపమును పేరును కలిగియున్నను, మృతమైనవి. ఏలయనగా దైవానుగ్రహమందలి నమ్మికయందు స్థిరుడును నిర్భయుడును అయితేనే గాని ఎవడును ఈ

ఆజ్ఞ యొక్క క్రియను చేయనట్లే, అదే విశ్వాసము లేకుండ అతడు మరే ఆజ్ఞ యొక్క క్రియను చేయడు: ఈ విధముగా ప్రతివాడును ఈ ఆజ్ఞచేత తాను క్రైస్తవుడో కాదో, క్రీస్తునందు నిజముగా విశ్వసించుచున్నాడో లేదో, తద్వారా తాను సత్క్రియలు చేయుచున్నాడో లేదో సులభముగా పరీక్షించుకొని తూచుకొనవచ్చును. సర్వశక్తిగల దేవుడు మన ప్రభువైన యేసు క్రీస్తును మనము అట్టి నమ్మికతో విశ్వసించునట్లు మన యెదుట ఉంచుటయే గాక, ఎనిమిదవ [తొమ్మిదవ] ఆజ్ఞ.

ఆయనయందు ఇదే నమ్మికకును అట్టి సత్క్రియలకును ఒక మాదిరిని మన యెదుట ఉంచుచున్నాడని ఇప్పుడు మనము చూచుచున్నాము; మనము ఆయనయందు విశ్వసించి, ఆయనను వెంబడించి, ఆయనయందు నిత్యము నిలిచియుండవలెనని ఆయన ఉద్దేశము; యోహాను 14 లో ఆయన ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "నేనే మార్గమును, సత్యమును, జీవమును"—మార్గము, అందులో మనము ఆయనను వెంబడించుదుము; సత్యము, మనము ఆయనయందు విశ్వసించుదుము; జీవము, మనము ఆయనయందు నిత్యము జీవించుదుము.

దీనంతటినుండి, ఆజ్ఞాపింపబడని ఇతర క్రియలన్నియు అపాయకరమైనవనియు సులభముగా గుర్తింపదగినవనియు ఇప్పుడు స్పష్టమగుచున్నది: దేవాలయములు కట్టుట, వాటిని అలంకరించుట, తీర్థయాత్రలు చేయుట, మరియు కానన్ చట్టములో (సంఘ న్యాయశాస్త్రములో) అంత విస్తారముగా వ్రాయబడి, లోకమును తప్పుదారి పట్టించి, భారము మోపి, నాశనము చేసి, మనస్సాక్షులను అశాంతిపరచి, విశ్వాసమును నోరుమూయించి బలహీనపరచిన సమస్తమును ఇట్టివే; అది, మనుష్యుడు మిగిలిన సమస్తమును నిర్లక్ష్యము చేసినను, దేవుని ఆజ్ఞలను గైకొనుటకు తన సమస్త శక్తులతో చేయుటకు అతనికి చాలినంత పని ఉన్నదనియు, తనకు ఆజ్ఞాపింపబడిన సత్క్రియలన్నిటిని అతడు ఎన్నడును చేయలేడనియు చెప్పలేదు; అలాగైతే, అవసరమైనవియు ఆజ్ఞాపింపబడినవియు అయిన వాటిని నిర్లక్ష్యము చేసి, అవసరము లేనివియు ఆజ్ఞాపింపబడనివియు అయిన ఇతర క్రియలను అతడు ఎందుకు వెదకుచున్నాడు?

తొమ్మిదవ మరియు పదవ ఆజ్ఞలు [పదవ ఆజ్ఞ].

శరీర సుఖము కొరకును తాత్కాలిక వస్తువుల కొరకును కలుగు దురాశలను నిషేధించు చివరి రెండు ఆజ్ఞలు తమంతట తామే స్పష్టమైనవి; ఈ దురాశలు మన పొరుగువానికి ఏ హానియు చేయవు, అయినను అవి సమాధివరకు కొనసాగును, వాటికి విరోధముగా మనలోని పోరాటము మరణమువరకు నిలుచును; కాబట్టి ఈ రెండు ఆజ్ఞలను పరిశుద్ధ పౌలు రోమీయులకు 7 లో ఒక్కటిగా కలిపి చెప్పుచున్నాడు; అవి మనము చేరలేని ఒక గురిగా ఉంచబడియున్నవి, మరణమువరకు మన తలంపులలో మాత్రమే మనము దానివైపు చేయిచాచుదుము. ఏలయనగా విశేషముగా అవకాశమును శోధనయు ఎదురైనప్పుడు, తనలో ఏ దుష్ట ప్రవృత్తియు కలుగనంత పరిశుద్ధుడు ఎవడును ఎన్నడును లేడు. ఏలయనగా జన్మపాపము స్వభావసిద్ధముగా మనలో పుట్టియున్నది; దానిని అణచవచ్చును, గాని శరీర మరణము ద్వారా తప్ప పూర్తిగా పెల్లగింపలేము; కాబట్టి ఆ మరణము ప్రయోజనకరమైనదియు కోరదగినదియునై యున్నది. ఇందుకు దేవుడు మనకు సహాయము చేయునుగాక. ఆమేన్.

లేఖన వాక్యముల సూచిక లేఖన వాక్యముల సూచిక ఆదికాండము కీర్తనలు 51 78 యెషయా 11 48 యెహెజ్కేలు మత్తయి 6 7 19 19:16-22 యోహాను 6 6:29 9 రోమీయులకు 3:31

గలతీయులకు 2 3:22-25 బారూకు