ఈ తెలుగు ఎడిషన్ ఆంగ్ల మూలం నుండి పూర్తిగా, పేరా వారీగా, కృత్రిమ మేధ (AI) సహాయంతో అనువదించబడింది; మానవ సమీక్ష కొనసాగుతోంది. అధ్యయనానికి ఆంగ్ల మూల గ్రంథమే ప్రామాణికం. తప్పులు కనిపిస్తే [email protected]కు రాయండి.
క్రైస్తవ స్వేచ్ఛను గూర్చి. క్రైస్తవ విశ్వాసము అనేకులకు సులభమైన సంగతిగా కనబడియున్నది; అంతేకాదు, కొందరు దానిని ఒక విధముగా సామాజిక సద్గుణములలో ఒకటిగా కూడ ఎంచుచున్నారు; వారు దానిని అనుభవపూర్వకముగా పరీక్షించి చూడనందునను, దాని ప్రభావమెట్టిదో ఎన్నడును రుచిచూడనందునను ఇట్లు చేయుచున్నారు. ఏలయనగా శ్రమల ఒత్తిడి క్రింద ఏదో ఒక సమయమున దాని ఆత్మను రుచిచూడనివాడు దానిని గూర్చి బాగుగా వ్రాయుటయైనను, సరిగా వ్రాయబడినదానిని బాగుగా గ్రహించుటయైనను ఏ మనుష్యునికిని సాధ్యము కాదు; దానిని కొంచెమైనను రుచిచూచినవాడు దానిని గూర్చి ఎంత వ్రాసినను, మాటలాడినను, తలంచినను, వినినను ఎన్నటికిని చాలదు. ఏలయనగా యోహాను 4 లో క్రీస్తు దానిని పిలుచుచున్నట్లు, అది నిత్యజీవమునకు ఊరెడి జీవపు ఊట.
నా సమృద్ధిని గూర్చి నేను అతిశయింపలేకపోయినను, నేను ఎంత అల్పముగా సన్నద్ధుడనై యున్నానో నాకు తెలిసియున్నను, వివిధ శోధనలచేత బాధింపబడిన తరువాత విశ్వాసపు ఒక చిన్న బిందువునైనను నేను పొందితినని నిరీక్షించుచున్నాను; తమ స్వంత మాటలనే గ్రహించకుండ ఇంతవరకు దీనిని గూర్చి ప్రసంగించిన అక్షరార్థవాదులైన అతి సూక్ష్మ తర్కవాదులకంటె, ఎక్కువ సొగసుతో కాకపోయినను నిశ్చయముగా ఎక్కువ దృఢత్వముతో ఈ విషయమును గూర్చి నేను మాటలాడగలనని నిరీక్షించుచున్నాను. కాబట్టి అజ్ఞానులకు--వీరికి మాత్రమే సేవచేయుటకు నేను ప్రయత్నించుచున్నాను--సులభమైన మార్గమును తెరచుటకు, ఆత్మసంబంధమైన స్వేచ్ఛను దాస్యమును గూర్చి మొదట ఈ రెండు ప్రతిపాదనలను ఉంచుచున్నాను:-- క్రైస్తవుడు అందరికంటె అతి స్వతంత్రుడైన ప్రభువు, ఎవరికిని లోబడినవాడు కాడు; క్రైస్తవుడు అందరికంటె అతి విధేయుడైన సేవకుడు, ప్రతివానికిని లోబడినవాడు.
ఈ వాక్యములు పరస్పర విరుద్ధముగా కనబడినను, అవి ఒకదానితో ఒకటి సమ్మతించుచున్నవని కనుగొనబడినప్పుడు, నా ఉద్దేశమునకు అవి శ్రేష్ఠముగా తోడ్పడును. రెండును పౌలు స్వయముగా పలికిన వాక్యములే; అతడు, "నేను అందరి విషయము స్వతంత్రుడనైయున్నను, ... అందరికిని నన్ను నేనే దాసునిగా చేసికొంటిని" (1 కొరింథీయులకు 9:19) అనియు, "ఒకరినొకరు ప్రేమించుట విషయములో తప్ప మరేమియు ఎవనికిని అచ్చియుండవద్దు" (రోమీయులకు 13:8) అనియు చెప్పుచున్నాడు. ప్రేమ తన స్వభావముచేతనే ప్రేమింపబడినదానికి విధేయముగాను లోబడియుండును. ఈ విధముగా క్రీస్తు సహితము, సమస్తమునకు ప్రభువైనను, స్త్రీయందు పుట్టినవాడై ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడినవాడాయెను; ఏకకాలములో స్వతంత్రుడును సేవకుడును; ఏకకాలములో దేవుని స్వరూపములోను దాసుని స్వరూపములోను ఉండెను.
ఈ విషయమును మరింత లోతైనదియు అంత సరళము కానిదియు అయిన సూత్రముపై పరిశీలించుదము. మనుష్యుడు రెండు విధములైన స్వభావముతో కూర్చబడియున్నాడు, ఆత్మసంబంధమైనదియు శరీరసంబంధమైనదియు. వారు ప్రాణము అని పిలుచు ఆత్మసంబంధమైన స్వభావము విషయములో అతడు ఆత్మసంబంధియైన, అంతరంగ, నూతన పురుషుడని పిలువబడుచున్నాడు; వారు శరీరము అని పిలుచు దేహసంబంధమైన స్వభావము విషయములో అతడు శరీరసంబంధియైన, బాహ్య, పాత పురుషుడని పిలువబడుచున్నాడు. అపొస్తలుడు దీనిని గూర్చి మాటలాడుచున్నాడు: "మా బాహ్యపురుషుడు కృశించుచున్నను, ఆంతరంగిక పురుషుడు దినదినము నూతనపరచబడుచున్నాడు" (2 కొరింథీయులకు 4:16). ఈ భేదముయొక్క ఫలితమేమనగా, లేఖనములలో ఒకే మనుష్యుని గూర్చి పరస్పర విరుద్ధమైన వాక్యములు చెప్పబడుచున్నవి; వాస్తవమేమనగా, ఒకే మనుష్యునిలో ఈ ఇద్దరు పురుషులు ఒకరికొకరు విరోధముగా ఉన్నారు; శరీరము ఆత్మకు విరోధముగాను, ఆత్మ శరీరమునకు విరోధముగాను ఆశించుచున్నవి (గలతీయులకు 5:17).
ఏ సాధనములచేత మనుష్యుడు నీతిమంతునిగా తీర్చబడి, స్వతంత్రుడై, నిజమైన క్రైస్తవుడగునో, అనగా ఆత్మసంబంధియైన, నూతనమైన, అంతరంగ పురుషుడగునో చూచుటకు, మొదట అంతరంగ పురుషుని విషయమును సమీపించుదము. బాహ్యమైన సంగతులలో, అవి ఏ పేరుతో ఎంచబడినను, క్రైస్తవ నీతిని గాని స్వేచ్ఛను గాని, మరోవైపు అనీతిని గాని దాస్యమును గాని పుట్టించుటలో ఏదియు ఏ మాత్రమును ప్రభావము కలిగియుండదనుట నిశ్చయము. ఇది ఒక సులభమైన వాదముచేత చూపవచ్చును.
ప్రతివిధమైన దుర్గుణమునకు దాసులైన అతి భక్తిహీనులు సహితము ఈ విషయములలో వర్ధిల్లుచుండగా, శరీరము మంచి స్థితిలోను, స్వతంత్రముగాను, జీవముతో నిండియుండుటయు, తన ఇష్టప్రకారము తినుటయు, త్రాగుటయు, ప్రవర్తించుటయు ప్రాణమునకు ఏమి ప్రయోజనము కలుగజేయగలదు? మరల, మనుష్యులలో అతి భక్తిపరులును తమ మనస్సాక్షి యొక్క పవిత్రతలో అతి స్వతంత్రులును సహితము ఈ సంగతులచేత బాధింపబడుచుండగా, అనారోగ్యము, బంధకము, ఆకలి, దప్పిక లేక మరి ఏ బాహ్యమైన కీడైనను ప్రాణమునకు ఏమి హాని చేయగలదు? ఈ రెండు స్థితులలో ఏదియు ప్రాణముయొక్క స్వేచ్ఛతోగాని దాస్యముతోగాని సంబంధము కలిగియుండదు.
కాబట్టి శరీరము పవిత్ర వస్త్రములతో అలంకరింపబడుటయు, పరిశుద్ధ స్థలములలో నివసించుటయు, పవిత్ర కార్యములలో నిమగ్నమై యుండుటయు, ప్రార్థించుటయు, ఉపవాసముండుటయు, కొన్ని ఆహారములను మానుటయు, లేక శరీరముద్వారాను శరీరములోను చేయబడగల ఏ క్రియలనైనను చేయుటయు ఏమియు ప్రయోజనము కలుగజేయదు. ప్రాణము నీతిమంతునిగా తీర్చబడుటకును దాని స్వేచ్ఛకును చాలా భిన్నమైన మరేదో అవసరమగును, ఏలయనగా నేను చెప్పిన సంగతులు ఏ భక్తిహీనుడైనను చేయగలడు, ఈ సంగతులపట్ల భక్తివలన వేషధారులు మాత్రమే పుట్టుదురు. మరోవైపు, శరీరము లౌకిక వస్త్రములు ధరించుటయు, లౌకిక స్థలములలో నివసించుటయు, సాధారణ విధముగా తినుటయు త్రాగుటయు, బిగ్గరగా ప్రార్థించకుండుటయు, వేషధారులు చేయగల పైన చెప్పిన సంగతులన్నిటిని చేయకుండ విడిచిపెట్టుటయు ప్రాణమునకు ఏ మాత్రమును హాని చేయదు.
మరియు, సమస్తమును ప్రక్కన పెట్టవలెనంటే, ధ్యానములును, తత్వచింతనలును, ప్రాణము తన స్వంత ప్రయాసలచేత చేయగల సంగతులన్నియు సహితము ఏ ప్రయోజనమును లేనివి. జీవమునకును, నీతిమంతునిగా తీర్చబడుటకును, క్రైస్తవ స్వేచ్ఛకును ఒక్కటే, ఒక్కటి మాత్రమే అవసరము; అదే దేవుని అతి పరిశుద్ధమైన వాక్యము, క్రీస్తు సువార్త; ఆయన చెప్పుచున్నట్లు, "పునరుత్థానమును జీవమును నేనే; నాయందు విశ్వాసముంచువాడు నిత్యము చనిపోడు" (యోహాను 11:25), మరియు, "కుమారుడు మిమ్మును స్వతంత్రులనుగా చేసినయెడల మీరు నిజముగా స్వతంత్రులైయుందురు" (యోహాను 8:36), మరియు, "మనుష్యుడు రొట్టెవలన మాత్రము కాదు గాని దేవుని నోటనుండి వచ్చు ప్రతి మాటవలనను జీవించును" (మత్తయి 4:4).
కాబట్టి దేవుని వాక్యము తప్ప మిగిలిన సమస్తము లేకుండ ప్రాణము ఉండగలదనియు, అది లేకుండ దాని అవసరములలో ఏదియు ఏ మాత్రమును తీర్చబడదనియు నిశ్చయముగాను దృఢముగా స్థిరపరచబడినదిగాను పట్టుకొందము. అయితే వాక్యము కలిగియుంటే అది ఐశ్వర్యవంతమై దేనికిని కొదువలేనిదై యుండును, ఏలయనగా అది జీవముయొక్కయు, సత్యముయొక్కయు, వెలుగుయొక్కయు, సమాధానముయొక్కయు, నీతిమంతునిగా తీర్చబడుటయొక్కయు, రక్షణయొక్కయు, ఆనందముయొక్కయు, స్వేచ్ఛయొక్కయు, జ్ఞానముయొక్కయు, సద్గుణముయొక్కయు, కృపయొక్కయు, మహిమయొక్కయు, ప్రతి మంచి సంగతియొక్కయు వాక్యము. ఈ కారణముచేతనే ప్రవక్త ఒక కీర్తన అంతటిలోను (కీర్తనలు 119), అనేక ఇతర స్థలములలోను ఎన్నో మూలుగులతోను మాటలతోను దేవుని వాక్యము కొరకు నిట్టూర్చుచు దానిని ప్రార్థించుచున్నాడు.
మరల, దేవుడు తన మాటలను వినుటకు కరవు పంపునప్పటికంటె (ఆమోసు 8:11) ఆయన ఉగ్రతయొక్క క్రూరమైన దెబ్బ మరేదియు లేదు; అలాగే ఆయన తన వాక్యమును పంపుటకంటె ఆయననుండి గొప్ప దయ మరేదియు లేదు; "ఆయన తన వాక్యము పంపి వారిని స్వస్థపరచెను, వారు పడిన గుంటలలోనుండి వారిని విడిపించెను" (కీర్తనలు 107:20) అని చెప్పబడినట్లే. క్రీస్తు వాక్యపు పని కొరకే తప్ప మరి ఏ పని కొరకును పంపబడలేదు; అపొస్తలుల వర్గమును, బిషప్పుల వర్గమును, యాజకవర్గము అంతయు వాక్యపరిచర్య కొరకే తప్ప మరి ఏ ఉద్దేశము కొరకును పిలువబడలేదు, నియమింపబడలేదు.
అయితే, దేవుని వాక్యములు ఇన్ని ఉండగా, ఈ వాక్యము ఏది, ఏ విధముగా దానిని వాడవలెను అని నీవు అడుగుదువు. నేను జవాబిచ్చుచున్నాను: అది ఏదో అపొస్తలుడైన పౌలు (రోమీయులకు 1) వివరించుచున్నాడు, అదేదనగా దేవుని సువార్త; అది శరీరధారియై, శ్రమపడి, లేచి, పరిశుద్ధపరచు ఆత్మద్వారా మహిమపరచబడిన ఆయన కుమారుని గూర్చినది. క్రీస్తును ప్రకటించుట అనగా, ప్రాణము ఆ ప్రకటనను నమ్మినయెడల, దానిని పోషించుటయు, నీతిమంతునిగా తీర్చుటయు, స్వతంత్రము చేయుటయు, రక్షించుటయునై యున్నది. ఏలయనగా విశ్వాసము మాత్రమే, దేవుని వాక్యముయొక్క ప్రభావవంతమైన ఉపయోగమే రక్షణను తెచ్చును. "యేసు ప్రభువని నీ నోటితో ఒప్పుకొని, దేవుడు మృతులలోనుండి ఆయనను లేపెనని నీ హృదయమందు విశ్వసించినయెడల, నీవు రక్షింపబడుదువు" (రోమీయులకు 10:9); మరియు, "విశ్వసించు ప్రతివానికి నీతి కలుగుటకై క్రీస్తు ధర్మశాస్త్రమునకు అంతమైయున్నాడు" (రోమీయులకు 10:4), మరియు "నీతిమంతుడు విశ్వాసమూలముగా జీవించును" (రోమీయులకు 1:17). ఏలయనగా దేవుని వాక్యము ఏ క్రియలచేతను కాదు గాని విశ్వాసముచేత మాత్రమే అంగీకరింపబడి ఘనపరచబడగలదు. కాబట్టి ప్రాణమునకు జీవము కొరకును నీతిమంతునిగా తీర్చబడుట కొరకును వాక్యము మాత్రమే అవసరమైనట్లు, అది ఏ క్రియలచేతను కాదు గాని విశ్వాసముచేత మాత్రమే నీతిమంతునిగా తీర్చబడుచున్నదని స్పష్టమగుచున్నది. ఏలయనగా అది మరి ఏ సాధనముచేతనైనను నీతిమంతునిగా తీర్చబడగలిగితే, దానికి వాక్యము అవసరముండదు, తత్ఫలితముగా విశ్వాసమును అవసరముండదు.
అయితే ఈ విశ్వాసము క్రియలతో ఏ మాత్రమును కలిసియుండలేదు; అనగా, అవి ఏవైనను, దానితోపాటు ఆ క్రియలచేత నీవు నీతిమంతునిగా తీర్చబడగలవని నీవు ఊహించినయెడల. ఏలయనగా ఇది రెండు తలంపుల మధ్య తడబడుట, బయలును పూజించుట, వానికి చేతిని ముద్దుపెట్టుట అగును; యోబు చెప్పుచున్నట్లు, అది మహా ఘోరమైన దోషము. కాబట్టి నీవు విశ్వసించుట మొదలుపెట్టినప్పుడు, "అందరును పాపము చేసి దేవుడు అనుగ్రహించు మహిమను పొందలేక పోవుచున్నారు" (రోమీయులకు 3:23) అను మాట చొప్పునను, "నీతిమంతుడు లేడు, ఒక్కడును లేడు; అందరును త్రోవ తప్పి యేకముగా పనికిమాలినవారైరి; మేలుచేయువాడు లేడు, ఒక్కడైనను లేడు" (రోమీయులకు 3:10-12) అను మాట చొప్పునను, నీలో ఉన్నదంతయు పూర్తిగా అపరాధయుక్తమైనదియు, పాపభరితమైనదియు, శిక్షార్హమైనదియు అని ఏకకాలములో నేర్చుకొందువు. దీనిని నేర్చుకొనినప్పుడు, క్రీస్తు నీకు అవసరమని నీవు తెలిసికొందువు; ఏలయనగా నీవు ఆయనయందు విశ్వాసముంచి, ఈ విశ్వాసముచేత వేరొక మనుష్యుడవగునట్లు, నీ పాపములన్నియు క్షమింపబడి, మరొకని యోగ్యతలచేత, అనగా క్రీస్తు ఒక్కని యోగ్యతలచేతనే నీవు నీతిమంతునిగా తీర్చబడునట్లు, ఆయన నీ కొరకు శ్రమపడి మరల లేచెను.
"నీతి కలుగునట్లు మనుష్యుడు హృదయములో విశ్వసించును" (రోమీయులకు 10:10) అని చెప్పబడినట్లు, ఈ విశ్వాసము అంతరంగ పురుషునిలో మాత్రమే పరిపాలించగలదు గనుకను, అది మాత్రమే నీతిమంతునిగా తీర్చును గనుకను, ఏ బాహ్యమైన క్రియచేతనైనను ప్రయాసచేతనైనను అంతరంగ పురుషుడు ఏ మాత్రమును నీతిమంతునిగా తీర్చబడడు, స్వతంత్రుడు కాడు, రక్షింపబడడు అనియు, ఏ క్రియలకును అతనితో ఏ సంబంధమును లేదనియు స్పష్టమగుచున్నది. అలాగే, మరోవైపు, ఏ బాహ్యమైన పాపముచేతనైనను క్రియచేతనైనను కాదు గాని హృదయముయొక్క భక్తిహీనతచేతను అవిశ్వాసముచేతను మాత్రమే అతడు అపరాధియై, శిక్షకు పాత్రుడైన పాపమునకు దాసుడగుచున్నాడు. కాబట్టి ప్రతి క్రైస్తవుని మొదటి శ్రద్ధ ఏమనగా, క్రియలపై ఆధారపడుటనంతటిని ప్రక్కన పెట్టి, తన విశ్వాసమును మాత్రమే మరి మరి బలపరచుకొని, దానిచేత క్రియల జ్ఞానములో కాదు గాని తన కొరకు శ్రమపడి మరల లేచిన క్రీస్తుయేసు జ్ఞానములో ఎదుగుటయే; పేతురు (1 పేతురు 5) మరి ఏ క్రియను క్రైస్తవ క్రియగా చేయనప్పుడు ఇట్లే బోధించుచున్నాడు. ఈ విధముగా, దేవుని క్రియలు చేయుటకు తాము ఏమి చేయవలెనని యూదులు ఆయనను అడిగినప్పుడు, క్రీస్తు వారు ఉబ్బిపోయియున్నారని తాను చూచిన క్రియల సమూహమును త్రోసివేసి, వారికి ఒక్కటి మాత్రమే ఆజ్ఞాపించి, "ఆయన పంపినవానియందు మీరు విశ్వాసముంచుటయే దేవుని క్రియ; ఏలయనగా తండ్రియైన దేవుడు ఆయనకే ముద్ర వేసెను" (యోహాను 6:27, 29) అని చెప్పెను.
కాబట్టి క్రీస్తునందు సరియైన విశ్వాసము సాటిలేని ధనము; అది సంపూర్ణ రక్షణను తనతో తెచ్చి సమస్త కీడునుండి కాపాడును; "నమ్మి బాప్తిస్మము పొందినవాడు రక్షింపబడును; నమ్మనివానికి శిక్ష విధింపబడును" (మార్కు 16:16) అని చెప్పబడినట్లే. ఈ ధనమును చూచి యెషయా ఇట్లు ప్రవచించెను: "నిర్ణయింపబడిన నాశనము నీతితో పొర్లిపారును. ఏలయనగా సైన్యములకధిపతియగు ప్రభువైన దేవుడు దేశమంతటి మధ్యను నిర్ణయింపబడిన సంపూర్ణ నాశనము చేయును (verbum abbreviatum et consummans -- సంక్షిప్తమైనదియు సంపూర్ణము చేయునదియునైన వాక్యము)" (యెషయా 10:22, 23). ఆయన చెప్పినట్లుగా: "ధర్మశాస్త్రముయొక్క సంక్షిప్తమైనదియు సంపూర్ణమైనదియు అయిన నెరవేర్పుగా ఉన్న విశ్వాసము, విశ్వసించువారిని ఎంత నీతితో నింపుననగా, నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటకు వారికి మరేదియు అవసరముండదు." ఈ విధముగానే పౌలు కూడ, "నీతి కలుగునట్లు మనుష్యుడు హృదయములో విశ్వసించును" (రోమీయులకు 10:10) అని చెప్పుచున్నాడు.
అయితే లేఖనములలో ఇన్ని క్రియలును, ఆచారములును, చట్టములును మనకు విధింపబడియుండగా, విశ్వాసము మాత్రమే నీతిమంతునిగా తీర్చుననియు, క్రియలు లేకుండ ఇంత గొప్ప మంచి సంగతుల ధనమును ఇచ్చుననియు చెప్పుట ఎట్లు వాస్తవమగును అని నీవు అడుగుచున్నావు. నేను జవాబిచ్చుచున్నాను: అన్నిటికంటె ముందు నేను చెప్పినదానిని జ్ఞాపకముంచుకొనుము: క్రియలు లేకుండ విశ్వాసము మాత్రమే నీతిమంతునిగా తీర్చును, స్వతంత్రము చేయును, రక్షించును; దీనిని నేను క్రింద మరింత స్పష్టముగా చూపెదను.
ఈ మధ్యలో, దేవుని లేఖనమంతయు రెండు భాగములుగా విభజింపబడియున్నదని గమనించవలెను: ఆజ్ఞలు మరియు వాగ్దానములు. ఆజ్ఞలు నిశ్చయముగా మంచిదేదో మనకు బోధించును, అయితే అవి బోధించునది వెంటనే చేయబడదు. ఏలయనగా మనము ఏమి చేయవలెనో అవి మనకు చూపును గాని దానిని చేయుటకు శక్తిని మనకు ఇయ్యవు. అయితే మనుష్యునికి తన్ను తాను చూపించుకొను ఉద్దేశము కొరకు, వాటిద్వారా మేలు చేయుటలో తన స్వంత అశక్తతను నేర్చుకొని, తన స్వంత బలమును గూర్చి నిరాశచెందుటకు అవి నియమింపబడినవి. ఈ కారణముచేత అవి పాత నిబంధన అని పిలువబడుచున్నవి, అవి అదియే.
ఉదాహరణకు, "ఆశింపకూడదు" అనునది ఒక ఆజ్ఞ; దానిచేత మనమందరము పాపము విషయములో దోషులముగా నిరూపింపబడుచున్నాము, ఏలయనగా దానికి విరుద్ధముగా ఎన్ని ప్రయత్నములు చేసినను ఏ మనుష్యుడును ఆశించకుండ ఉండలేడు. కాబట్టి అతడు ఆ ఆజ్ఞను నెరవేర్చి ఆశించకుండునట్లు, తన్నుగూర్చి తాను నిరాశచెంది, తనలో కనుగొనలేని సహాయమును వేరొకచోటను వేరొకనిద్వారాను వెదకుటకు బలవంతము చేయబడుచున్నాడు; "ఇశ్రాయేలూ, నిన్ను నీవే నాశనము చేసికొంటివి; అయితే నాయందే నీకు సహాయము" (హోషేయ 13:9) అని చెప్పబడినట్లే. ఈ ఒక్క ఆజ్ఞచేత ఏమి జరుగునో అదే అన్నిటిచేతను జరుగును; ఏలయనగా అన్నియు సమానముగా మనచేత నెరవేర్చుటకు అసాధ్యమైనవి.
మనుష్యుడు ఆజ్ఞలద్వారా తన స్వంత అశక్తతను నేర్చుకొని, ఏ సాధనముచేత ధర్మశాస్త్రమును తృప్తిపరచగలనని ఆతురపడినప్పుడు--ఏలయనగా ధర్మశాస్త్రములో ఒక పొల్లయినను ఒక సున్నయైనను గతించిపోకుండునట్లు అది తృప్తిపరచబడవలెను, లేనియెడల అతడు నిరీక్షణలేకుండ శిక్షింపబడవలెను--అప్పుడు అతడు నిజముగా తగ్గింపబడి తన దృష్టిలో శూన్యుడుగా చేయబడి, నీతిమంతునిగా తీర్చబడుటకును రక్షణకును తనలో ఏ ఆధారమును కనుగొనడు.
అప్పుడు లేఖనముయొక్క ఆ మరొక భాగము, అనగా దేవుని వాగ్దానములు ప్రవేశించును; అవి దేవుని మహిమను ప్రకటించి ఇట్లు చెప్పును: "నీవు ధర్మశాస్త్రమును నెరవేర్చవలెనని, ధర్మశాస్త్రము కోరునట్లు ఆశింపకుండవలెనని కోరినయెడల, ఇదిగో! క్రీస్తునందు విశ్వాసముంచుము; ఆయనయందు నీకు కృపయు, నీతిమంతునిగా తీర్చబడుటయు, సమాధానమును, స్వేచ్ఛయు వాగ్దానము చేయబడియున్నవి." నీవు విశ్వసించినయెడల ఈ సంగతులన్నియు నీకు కలుగును, విశ్వసించనియెడల అవి లేనివాడవై యుందువు. ఏలయనగా అనేకమైనవియు అయినను నిష్ప్రయోజనమైనవియు అయిన ధర్మశాస్త్ర క్రియలన్నిటిచేత నీకు అసాధ్యమైనదానిని, విశ్వాసముద్వారా సులభముగాను సంక్షేపముగాను నీవు నెరవేర్చుదువు; ఏలయనగా తండ్రియైన దేవుడు సమస్తమును విశ్వాసముపై ఆధారపడునట్లు చేసెను, కాబట్టి అది కలిగియున్నవాడు సమస్తమును కలిగియున్నాడు, అది లేనివానికి ఏమియు లేదు. "అందరియెడల కనికరము చూపవలెనని దేవుడు అందరిని అవిశ్వాసములో మూసివేసియున్నాడు" (రోమీయులకు 11:32). ఈ విధముగా దేవుని వాగ్దానములు ఆజ్ఞలు కోరుదానిని ఇచ్చును, ధర్మశాస్త్రము ఆజ్ఞాపించుదానిని నెరవేర్చును; కాబట్టి ఆజ్ఞలును వాటి నెరవేర్పును సమస్తము దేవుని ఒక్కనివలననే కలుగుచున్నది. ఆయన ఒక్కడే ఆజ్ఞాపించును; ఆయన ఒక్కడే నెరవేర్చును. కాబట్టి దేవుని వాగ్దానములు క్రొత్త నిబంధనకు చెందినవి; అంతేకాదు, అవియే క్రొత్త నిబంధన.
దేవుని ఈ వాగ్దానములు పరిశుద్ధత, సత్యము, నీతి, స్వేచ్ఛ, సమాధానము గల మాటలై, సమస్త మంచితనముతో నిండియున్నందున, దృఢమైన విశ్వాసముతో వాటిని హత్తుకొను ప్రాణము వాటితో ఎంతగా ఏకమగుననగా, కాదు, వాటిలో ఎంత పూర్తిగా లీనమగుననగా, అది వాటి సద్గుణములన్నిటిలో పాలుపొందుట మాత్రమే కాదు, వాటిచేత వ్యాపింపబడి నిండిపోవును. ఏలయనగా క్రీస్తు స్పర్శ స్వస్థపరచునదై యుండినయెడల, వాక్యముయొక్క ఆ అతి సున్నితమైన ఆత్మసంబంధమైన స్పర్శ, కాదు, వాక్యమును తనలో లీనము చేసికొనుట, వాక్యమునకు చెందినదంతటిని ప్రాణమునకు ఇంకెంత ఎక్కువగా అందించును! కాబట్టి ఈ విధముగా ప్రాణము, క్రియలు లేకుండ విశ్వాసముద్వారా మాత్రమే, దేవుని వాక్యమునుండి నీతిమంతునిగా తీర్చబడి, పరిశుద్ధపరచబడి, సత్యముతోను సమాధానముతోను స్వేచ్ఛతోను అలంకరింపబడి, ప్రతి మంచి సంగతితో సంపూర్ణముగా నింపబడి, నిజముగా దేవుని బిడ్డగా చేయబడుచున్నది; "తన నామమునందు విశ్వాసముంచినవారికందరికి దేవుని కుమారులగుటకు ఆయన అధికారము అనుగ్రహించెను" (యోహాను 1:12) అని చెప్పబడినట్లే.
వీటన్నిటినుండి విశ్వాసమునకు ఇంత గొప్ప శక్తి ఎందుకున్నదో, ఏ సత్క్రియలును, సత్క్రియలన్నియు కలిపినను దానితో ఎందుకు సాటిరావో గ్రహించుట సులభము, ఏలయనగా ఏ క్రియయు దేవుని వాక్యమును హత్తుకొనలేదు, ప్రాణములో ఉండలేదు. విశ్వాసమును వాక్యమును మాత్రమే దానిలో పరిపాలించును; వాక్యము ఎట్టిదో దానిచేత ప్రాణము అట్టిదిగా చేయబడును; అగ్నికి గురియైన ఇనుము అగ్నితో దానికున్న ఐక్యతనుబట్టి అగ్నివలె ప్రకాశించునట్లే. కాబట్టి క్రైస్తవునికి అతని విశ్వాసము సమస్తమునకు చాలుననియు, నీతిమంతునిగా తీర్చబడుటకు అతనికి క్రియల అవసరము లేదనియు స్పష్టము. అయితే అతనికి క్రియల అవసరము లేకపోతే, ధర్మశాస్త్రము అవసరమును లేదు; ధర్మశాస్త్రము అవసరము లేకపోతే, అతడు నిశ్చయముగా ధర్మశాస్త్రమునుండి స్వతంత్రుడు, "ధర్మశాస్త్రము నీతిమంతునికి నియమింపబడలేదు" (1 తిమోతికి 1:9) అను మాట సత్యము. ఇదే ఆ క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ, అనగా మన విశ్వాసము; దాని ఫలితము మనము నిర్లక్ష్యముగా ఉండవలెననిగాని చెడు జీవితము జీవించవలెననిగాని కాదు, నీతిమంతునిగా తీర్చబడుటకును రక్షణకును ఎవనికిని ధర్మశాస్త్రముగాని క్రియలుగాని అవసరము లేదనియే.
దీనిని విశ్వాసముయొక్క మొదటి సద్గుణముగా ఎంచుదము; రెండవదానిని కూడ చూచుదము. ఇది కూడ విశ్వాసముయొక్క పనియే: అది ఎవనియందు విశ్వసించునో ఆయనను సత్యవంతుడనియు నమ్మదగినవాడనియు ఎంచుచున్నందున, ఆయనను అత్యంత భక్తితోను అత్యున్నత గౌరవముతోను ఘనపరచును. ఏలయనగా మనము ఎవనియందు విశ్వసించుచున్నామో ఆయనను ఏ సత్యము, నీతి అను కీర్తితో ఘనపరచుచున్నామో దానితో సాటియైన ఘనత లేదు. సత్యము, నీతి, సంపూర్ణ మంచితనము కంటె ఉన్నతమైన ఘనతను మనము ఎవరికి ఆరోపించగలము? మరోవైపు, ఎవరిపైనైనను అబద్ధము అనీతి అను ముద్ర వేయుట, లేక వాటిని గూర్చి అతనిని అనుమానించుట అతి గొప్ప అవమానము; మనము అతనిని నమ్మనప్పుడు అదే చేయుచున్నాము.
ఈ విధముగా ప్రాణము దేవుని వాగ్దానములను దృఢముగా నమ్ముటలో ఆయనను సత్యవంతుడును నీతిమంతుడునని ఎంచును; అట్టివాడని ఎంచబడుటకంటె ఉన్నతమైన మహిమను అది దేవునికి ఆరోపించలేదు. సత్యమును, నీతిని, మనము ఎవనియందు విశ్వసించుచున్నామో ఆయనకు ఆరోపించవలసిన సమస్త గుణములను ఆయనకు ఆరోపించుటయే దేవుని అత్యున్నత ఆరాధన. ఇట్లు చేయుటలో ప్రాణము ఆయన చిత్తమంతటిని చేయుటకు తాను సిద్ధముగా ఉన్నట్లు కనుపరచుకొనును; ఇట్లు చేయుటలో అది ఆయన నామమును పరిశుద్ధపరచి, దేవునికి ఇష్టమైనట్లు తనతో వ్యవహరించుటకు తన్ను తాను అప్పగించుకొనును. ఏలయనగా అది ఆయన వాగ్దానములను హత్తుకొని, ఆయన సత్యవంతుడును న్యాయవంతుడును జ్ఞానియునై సమస్తమును అతి శ్రేష్ఠమైన విధముగా చేయుననియు, నియమించుననియు, సమకూర్చుననియు ఎన్నడును సందేహించదు. అట్టి ప్రాణము, ఈ తన విశ్వాసములో, సమస్త విషయములలో దేవునికి అతి విధేయముగా లేదా? అట్టి విధేయతచేత సమృద్ధిగా నెరవేర్చబడని ఏ ఆజ్ఞ మిగిలియున్నది? సంపూర్ణ విధేయతకంటె నిండైన నెరవేర్పు ఏది ఉండగలదు? ఇది క్రియలచేత కాదు గాని విశ్వాసముచేత మాత్రమే సాధింపబడుచున్నది.
మరోవైపు, దేవుని వాగ్దానములను నమ్మకపోవుటకంటె గొప్ప తిరుగుబాటు, భక్తిహీనత, లేక దేవునికి అవమానము ఏది ఉండగలదు? ఇది దేవుని అబద్ధికునిగా చేయుట, లేక ఆయన సత్యమును సందేహించుట--అనగా సత్యమును మనకు ఆరోపించుకొని, దేవునికి అబద్ధమును చపలత్వమును ఆరోపించుట--కాక మరేమి? ఇట్లు చేయుటలో మనుష్యుడు దేవుని నిరాకరించి, తన స్వంత హృదయములో తన్ను తానే విగ్రహముగా నిలువబెట్టుకొనుట లేదా? అట్టి భక్తిహీన స్థితిలో చేయబడిన క్రియలు, అవి దేవదూతల క్రియలైనను అపొస్తలుల క్రియలైనను, మనకు ఏమి ప్రయోజనము కలుగజేయగలవు? పవిత్రత దయాళుత్వముగల క్రియలచేత (అవి సామాజిక మానవ సద్గుణములు) ధర్మశాస్త్రమును నెరవేర్చుచున్నామని నటించువారు అందువలన తాము రక్షింపబడుదుమని గర్వించకుండ, అవిశ్వాసమను పాపములో చేర్చబడినవారై, కనికరమును వెదకుటకు గాని న్యాయముగా శిక్షింపబడుటకు గాని, దేవుడు అందరిని ఉగ్రతలోను కాదు, కామములోను కాదు గాని అవిశ్వాసములో సరిగానే మూసివేసెను.
అయితే తనకు సత్యము ఆరోపింపబడుచున్నదనియు, మన హృదయముల విశ్వాసములో తాను యోగ్యుడైన సమస్త ఘనతతో తాను ఘనపరచబడుచున్నాననియు దేవుడు చూచినప్పుడు, ప్రతిగా ఆయన ఆ విశ్వాసమునుబట్టి మనలను ఘనపరచి, మనకు సత్యమును నీతిని ఆరోపించును. ఏలయనగా విశ్వాసము దేవునిది దేవునికి చెల్లించుటలో సత్యమును నీతిని జరిగించును; కాబట్టి ప్రతిగా దేవుడు మన నీతికి మహిమ నిచ్చును. దేవుడు సత్యవంతుడును నీతిమంతుడును అనుట సత్యమును న్యాయమునై యున్నది; దీనిని ఒప్పుకొని ఈ గుణములను ఆయనకు ఆరోపించుటయే సత్యవంతుడును నీతిమంతుడునై యుండుట. కాబట్టి ఆయన ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "నన్ను ఘనపరచువారిని నేను ఘనపరచుదును, నన్ను తృణీకరించువారు తృణీకరింపబడుదురు" (1 సమూయేలు 2:30). కాబట్టి అబ్రాహాము తన విశ్వాసముచేత దేవునికి మహిమ చెల్లించినందున అది అతనికి నీతిగా ఎంచబడెననియు, మనము విశ్వసించినయెడల అదే కారణముచేత మనకును అది నీతిగా ఎంచబడుననియు పౌలు చెప్పుచున్నాడు (రోమీయులకు 4).
విశ్వాసముయొక్క సాటిలేని మూడవ కృప ఇదే: అది భార్యను భర్తతో ఏకము చేయునట్లు ప్రాణమును క్రీస్తుతో ఏకము చేయును; అపొస్తలుడు బోధించుచున్నట్లు, ఈ మర్మముచేత క్రీస్తును ప్రాణమును ఏకశరీరముగా చేయబడుదురు. వారు ఏకశరీరమైయుంటే, వారి మధ్య నిజమైన వివాహము--కాదు, సమస్త వివాహములలో మిక్కిలి సంపూర్ణమైనది--జరిగియుంటే (ఏలయనగా మానవ వివాహములు ఈ ఒక్క గొప్ప వివాహమునకు బలహీనమైన ఛాయలు మాత్రమే), వారికున్నదంతయు, మంచి సంగతులును చెడ్డ సంగతులును, ఉమ్మడిగా వారిదగునని తేలుచున్నది; కాబట్టి క్రీస్తు కలిగియున్న దేనినైనను విశ్వసించు ప్రాణము తనదిగా తీసికొని తనదని అతిశయింపవచ్చును, ప్రాణమునకు చెందినదేదైనను క్రీస్తు తనదని హక్కు చెప్పుకొనును.
ఈ ఆస్తులను పోల్చి చూచినయెడల, లాభము ఎంత వెలలేనిదో మనము చూచెదము. క్రీస్తు కృపతోను, జీవముతోను, రక్షణతోను నిండియున్నాడు; ప్రాణము పాపముతోను, మరణముతోను, శిక్షావిధితోను నిండియున్నది. విశ్వాసము మధ్యకు రానిమ్ము, అప్పుడు పాపము, మరణము, నరకము క్రీస్తుకు చెందును; కృప, జీవము, రక్షణ ప్రాణమునకు చెందును. ఏలయనగా ఆయన భర్తయైతే, తన భార్యది తనకు తీసికొనవలెను, అదే సమయములో తనది తన భార్యకు ఇయ్యవలెను. ఏలయనగా తన స్వంత శరీరమును తన్ను తానే ఆమెకు ఇచ్చుటలో, తనదంతయు ఆమెకు ఇయ్యకుండ ఆయన ఎట్లు ఉండగలడు? తన భార్య శరీరమును తనకు తీసికొనుటలో, ఆమెదంతయు తనకు తీసికొనకుండ ఆయన ఎట్లు ఉండగలడు?
ఇందులో సహవాసముయొక్క మాత్రమే కాదు, విజయవంతమైన యుద్ధముయొక్కయు, జయముయొక్కయు, రక్షణయొక్కయు, విమోచనయొక్కయు ఆనందకరమైన దృశ్యము కనుపరచబడుచున్నది. ఏలయనగా క్రీస్తు దేవుడును మనుష్యుడునై యున్నందునను, పాపము చేయనివాడును, మరణించనివాడును, శిక్షింపబడనివాడును, కాదు, పాపము చేయలేనివాడును, మరణించలేనివాడును, శిక్షింపబడలేనివాడును అయిన వ్యక్తియై యున్నందునను, ఆయన నీతియు జీవమును రక్షణయు జయింపశక్యముకానివియు నిత్యమైనవియు సర్వశక్తిగలవియునై యున్నందునను,--అట్టి వ్యక్తి, నేను చెప్పుచున్నాను, విశ్వాసమను వివాహపు ఉంగరముచేత తన భార్యయొక్క పాపములలోను, మరణములోను, నరకములోను పాలుపొంది, కాదు, వాటిని తనవిగా చేసికొని, అవి తనవే అన్నట్లును తానే పాపము చేసినట్లును తప్ప మరి ఏ విధముగాను వాటితో వ్యవహరించనప్పుడు; మరియు సమస్తమును జయించుటకు ఆయన శ్రమపడి, మరణించి, నరకమునకు దిగినప్పుడు, పాపము, మరణము, నరకము ఆయనను మ్రింగివేయలేనందున, అవి ఆశ్చర్యకరమైన పోరాటములో ఆయనచేత మ్రింగివేయబడవలసినవే. ఏలయనగా ఆయన నీతి సమస్త మనుష్యుల పాపములకంటె పైకి లేచును; ఆయన జీవము సమస్త మరణముకంటె బలమైనది; ఆయన రక్షణ సమస్త నరకముకంటె జయింపశక్యము కానిది.
ఈ విధముగా విశ్వసించు ప్రాణము, క్రీస్తునందు తన విశ్వాసముయొక్క హామీచేత, సమస్త పాపమునుండి స్వతంత్రమై, మరణమునకు భయపడనిదై, నరకమునుండి సురక్షితమై, తన భర్తయైన క్రీస్తుయొక్క నిత్యమైన నీతి, జీవము, రక్షణతో అలంకరింపబడుచున్నది. ఈ విధముగా ఆయన దానిని వాక్యముతో ఉదకస్నానముచేత, అనగా జీవము, నీతి, రక్షణ గల వాక్యమునందు విశ్వాసముచేత పవిత్రపరచి, కళంకమైనను ముడతయైనను లేని మహిమగల వధువుగా తనయెదుట నిలువబెట్టుకొనును. ఈ విధముగా ఆయన "విశ్వాస్యతతోను, నీతితోను, న్యాయముతోను, కృపతోను, కనికరముతోను" (హోషేయ 2:19, 20) దానిని తనకు ప్రధానము చేసికొనును.
అట్లయితే ఈ రాజవివాహమును తగినంతగా విలువకట్టగలవాడెవడు? ఈ కృపయొక్క మహిమైశ్వర్యమును గ్రహించగలవాడెవడు? ధనవంతుడును భక్తిగలవాడునైన ఆ భర్తయైన క్రీస్తు, దరిద్రురాలును భక్తిహీనురాలునైన ఒక వేశ్యను భార్యగా తీసికొని, ఆమె సమస్త కీడులనుండి ఆమెను విమోచించి, తన సమస్త మంచి సంగతులను ఆమెకు సమకూర్చుచున్నాడు. ఇప్పుడు ఆమె పాపములు ఆమెను నాశనము చేయుట అసాధ్యము, ఏలయనగా అవి క్రీస్తుపై మోపబడి ఆయనలో మ్రింగివేయబడినవి; మరియు తన భర్తయైన క్రీస్తునందు తనదని ఆమె హక్కు చెప్పుకొనదగిన నీతి ఆమెకు ఉన్నది; దానిని ఆమె తన సమస్త పాపములకును, మరణమునకును నరకమునకును విరోధముగా ధైర్యముతో నిలువబెట్టి, "నేను పాపము చేసియుంటే, నేను విశ్వసించు నా క్రీస్తు పాపము చేయలేదు; నాదంతయు ఆయనది, ఆయనదంతయు నాది" అని చెప్పగలదు; "నా ప్రియుడు నావాడు, నేను ఆయనదానను" (పరమగీతము 2:16) అని వ్రాయబడినట్లే. పౌలు చెప్పుచున్నది ఇదే: "మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తుద్వారా మనకు జయము అనుగ్రహించుచున్న దేవునికి స్తోత్రము" -- పాపముపైనను మరణముపైనను జయము; అతడు చెప్పుచున్నట్లు, "మరణపు ముల్లు పాపము; పాపమునకున్న బలము ధర్మశాస్త్రమే" (1 కొరింథీయులకు 15:56, 57).
వీటన్నిటినుండి విశ్వాసమునకు ఎందుకు ఇంత ప్రాముఖ్యత ఆరోపింపబడుచున్నదో, అది మాత్రమే ఏ క్రియలు లేకుండ ధర్మశాస్త్రమును నెరవేర్చి నీతిమంతునిగా తీర్చగలదని ఎందుకు చెప్పబడుచున్నదో నీవు మరల గ్రహించెదవు. ఏలయనగా "నీవు ఒక్క దేవునినే ఆరాధించవలెను" అని చెప్పు మొదటి ఆజ్ఞ విశ్వాసముచేత మాత్రమే నెరవేర్చబడుచున్నదని నీవు చూచుచున్నావు. నీ అరకాళ్లనుండి నడినెత్తివరకు నీవు సత్క్రియలు తప్ప మరేమియు కాకపోయినను, నీవు దేవుని ఆరాధించువాడవు కావు, మొదటి ఆజ్ఞను నెరవేర్చువాడవు కావు; ఏలయనగా సత్యముయొక్కయు సంపూర్ణ మంచితనముయొక్కయు మహిమను, నిజముగా ఆరోపింపవలసినట్లు ఆయనకు ఆరోపించకుండ దేవుని ఆరాధించుట అసాధ్యము. ఇది క్రియలచేత కాదు గాని హృదయముయొక్క విశ్వాసముచేత మాత్రమే జరుగును. క్రియలు చేయుటచేత కాదు గాని విశ్వసించుటచేతనే మనము దేవుని మహిమపరచి, ఆయన సత్యవంతుడని ఒప్పుకొనుచున్నాము. ఈ ఆధారముపై విశ్వాసము మాత్రమే క్రైస్తవుని నీతియు, సమస్త ఆజ్ఞల నెరవేర్పునై యున్నది. ఏలయనగా మొదటిదానిని నెరవేర్చువానికి మిగిలినవన్నియు నెరవేర్చు పని సులభము.
క్రియలు బుద్ధిలేని వస్తువులు గనుక అవి దేవుని మహిమపరచలేవు; అయినను విశ్వాసము ఉన్నయెడల అవి దేవుని మహిమ కొరకు చేయబడవచ్చును. అయితే ప్రస్తుతము మనము చేయబడిన క్రియల గుణమును గూర్చి కాదు గాని వాటిని చేయువానిని గూర్చి, దేవుని మహిమపరచి సత్క్రియలను పుట్టించువానిని గూర్చి విచారించుచున్నాము. ఇదే హృదయముయొక్క విశ్వాసము, మన సమస్త నీతికి శిరస్సును సారమును. కాబట్టి ఆజ్ఞలు క్రియలచేత నెరవేర్చబడునని బోధించు సిద్ధాంతము గ్రుడ్డిదియు ప్రమాదకరమైనదియు. ఆజ్ఞలు ఏ సత్క్రియలకంటెను ముందే నెరవేర్చబడియుండవలెను, సత్క్రియలు వాటి నెరవేర్పును వెంబడించును; దీనిని మనము చూడబోవుచున్నాము.
అయితే మన అంతరంగ పురుషునికి క్రీస్తునందున్న ఆ కృపను గూర్చి విశాలమైన దృష్టి కలిగియుండుటకు, పాత నిబంధనలో దేవుడు ప్రతి తొలిచూలి మగపిల్లవానిని తనకు ప్రతిష్ఠించుకొనెనని మనము తెలిసికొనవలెను. జ్యేష్ఠత్వపు హక్కు గొప్ప విలువగలదై, యాజకత్వము రాజత్వము అను రెట్టింపు ఘనతచేత మిగిలినవారిపై ఆధిక్యతను ఇచ్చుచుండెను. ఏలయనగా జ్యేష్ఠుడైన సహోదరుడు మిగిలినవారందరికి యాజకుడును ప్రభువునై యుండెను.
ఈ ఛాయ క్రింద క్రీస్తు ముందుగా సూచింపబడెను; ఆయన తండ్రియైన దేవునికిని కన్యయైన మరియకును నిజమైనవాడును ఏకైకుడునైన జ్యేష్ఠుడు, శరీరసంబంధమైన భూసంబంధమైన అర్థములో కాక నిజమైన రాజును యాజకుడును. ఏలయనగా ఆయన రాజ్యము ఈ లోకసంబంధమైనది కాదు; పరలోకసంబంధమైనవియు ఆత్మసంబంధమైనవియు అయిన విషయములలోనే ఆయన పరిపాలించి యాజకునిగా పనిచేయుచున్నాడు; అవి నీతి, సత్యము, జ్ఞానము, సమాధానము, రక్షణ మొదలైనవి. భూమి నరకము సంబంధమైనవి సహితము సమస్తము ఆయనకు లోబడియుండవని కాదు--లేనియెడల వాటినుండి ఆయన మనలను ఎట్లు కాపాడి రక్షించగలడు?--అయితే ఆయన రాజ్యము వీటిలోను కాదు, వీటిచేతను కాదు నిలిచియుండునది.
అలాగే ఆయన యాజకత్వము, అహరోనుయొక్క మానవ యాజకత్వమువలెను నేటి మన సంఘ యాజకత్వమువలెను, వస్త్రముల యొక్కయు భంగిమల యొక్కయు బాహ్య ప్రదర్శనలో లేదు గాని ఆత్మసంబంధమైన విషయములలో ఉన్నది; వాటిలో ఆయన తన అదృశ్యమైన పనిలో పరలోకమందు దేవుని యెదుట మన కొరకు విజ్ఞాపన చేయుచు, అక్కడ తన్ను తాను అర్పించుకొని, యాజకుని సమస్త విధులను నెరవేర్చుచున్నాడు; పౌలు హెబ్రీయులకు మెల్కీసెదెకు ఛాయ క్రింద ఆయనను వర్ణించుచున్నట్లే. ఆయన మన కొరకు ప్రార్థించి విజ్ఞాపన చేయుట మాత్రమే కాదు; తన ఆత్మయొక్క సజీవమైన బోధలతో ఆత్మయందు మనకు అంతరంగముగా బోధించుచున్నాడు. ఇవే యాజకునియొక్క రెండు ప్రత్యేక పనులు; శరీరసంబంధులైన యాజకుల విషయములో కనబడు ప్రార్థనలచేతను ప్రసంగములచేతను ఇవి మనకు సూచింపబడుచున్నవి.
క్రీస్తు తన జ్యేష్ఠత్వపు హక్కుచేత ఈ రెండు ఘనతలను పొందినట్లే, పైన మనము చెప్పిన, భర్తదంతయు భార్యదియు అగును అను ఆ వివాహ నియమము క్రింద, తనయందు విశ్వసించు ప్రతివానికి వాటిని అనుగ్రహించి పంచియిచ్చుచున్నాడు. కాబట్టి క్రీస్తునందు విశ్వసించు మనమందరము క్రీస్తునందు రాజులమును యాజకులమునై యున్నాము; "అయితే మీరు చీకటిలోనుండి ఆశ్చర్యకరమైన తన వెలుగులోనికి మిమ్మును పిలిచినవాని గుణాతిశయములను ప్రచురము చేయు నిమిత్తము ఏర్పరచబడిన వంశమును, రాజులైన యాజకసమూహమును, పరిశుద్ధ జనమును, దేవుని సొత్తయిన ప్రజలునై యున్నారు" (1 పేతురు 2:9) అని చెప్పబడినట్లే.
ఈ రెండు సంగతులు ఈ విధముగా ఉన్నవి. మొదటిది, రాజత్వము విషయములో, ప్రతి క్రైస్తవుడు విశ్వాసముచేత సమస్తముకంటె ఎంతగా హెచ్చింపబడుచున్నాడనగా, ఆత్మసంబంధమైన శక్తిలో అతడు సమస్తమునకు సంపూర్ణముగా ప్రభువై యున్నాడు, కాబట్టి ఏదియు అతనికి ఏ హానియు చేయలేదు; అవును, సమస్తము అతనికి లోబడియున్నది, అతని రక్షణకు ఉపయోగపడుటకు బలవంతము చేయబడుచున్నది. ఈ విధముగా పౌలు, "పిలువబడినవారికి మేలు కలుగుటకై సమస్తమును సమకూడి జరుగుచున్నవి" (రోమీయులకు 8:28) అనియు, "జీవమైనను మరణమైనను ప్రస్తుతమందున్నవైనను రాబోవునవైనను సమస్తమును మీవే; మీరు క్రీస్తువారు" (1 కొరింథీయులకు 3:22, 23) అనియు చెప్పుచున్నాడు.
కొందరు సంఘాధికారుల వెఱ్ఱియైనదియు బుద్ధిహీనమైనదియు అయిన ఆలోచన చొప్పున, శారీరక అధికారపు అర్థములో క్రైస్తవులలో ఎవడైనను సమస్తమును స్వాధీనపరచుకొని పరిపాలించుటకు నియమింపబడెనని కాదు. అది భూమిమీది రాజులయొక్కయు, అధిపతులయొక్కయు, మనుష్యులయొక్కయు పని. జీవితానుభవములో మనము సమస్తమునకు లోబడియున్నామనియు, మరణము సహితము అనేక సంగతులను అనుభవించుచున్నామనియు చూచుచున్నాము. అవును, ఏ మనుష్యుడు ఎంత ఎక్కువగా క్రైస్తవుడై యుండునో, అంత ఎక్కువ కీడులకును శ్రమలకును మరణములకును లోబడియుండును; మొదట జ్యేష్ఠుడైన క్రీస్తునందును, ఆయన పరిశుద్ధ సహోదరులందరియందును మనము దీనిని చూచుచున్నాము.
ఇది ఆత్మసంబంధమైన శక్తి; అది శత్రువుల మధ్య పరిపాలించును, శ్రమల మధ్య బలముగా ఉండును. ఇది నా బలహీనతయందు బలము పరిపూర్ణమగుట, మరియు సమస్తమును నా రక్షణ ప్రయోజనమునకు నేను మలచుకొనగలుగుట తప్ప మరేమియు కాదు; కాబట్టి సిలువయు మరణమును సహితము నాకు సేవచేయుటకును నా రక్షణ కొరకు సమకూడి పనిచేయుటకును బలవంతము చేయబడుచున్నవి. ఇది ఉన్నతమైనదియు శ్రేష్ఠమైనదియు అయిన ఘనత, నిజమైనదియు సర్వశక్తిగలదియు అయిన ఆధిపత్యము, ఆత్మసంబంధమైన సామ్రాజ్యము; నేను విశ్వసించినయెడల చాలు, అందులో నా మేలు కొరకు సమకూడి పనిచేయనంత మంచిదిగాని అంత చెడ్డదిగాని ఏదియు లేదు. అయినను నాకు అవసరమైనది ఏదియు లేదు--ఏలయనగా నా రక్షణకు విశ్వాసము మాత్రమే చాలును--అందులో విశ్వాసము తన స్వేచ్ఛయొక్క శక్తిని సామ్రాజ్యమును ప్రయోగించుటకు తప్ప. ఇదే క్రైస్తవుల వెలలేని శక్తియు స్వేచ్ఛయు.
మనము రాజులమును సమస్త మనుష్యులలో అతి స్వతంత్రులమును మాత్రమే కాదు, నిత్యము యాజకులము కూడ; ఇది రాజత్వముకంటె చాలా ఉన్నతమైన ఘనత, ఏలయనగా ఆ యాజకత్వముచేత మనము దేవుని యెదుట కనబడుటకును, ఇతరుల కొరకు ప్రార్థించుటకును, దేవుని సంబంధమైన సంగతులను ఒకరికొకరము బోధించుకొనుటకును యోగ్యులమై యున్నాము. ఏలయనగా ఇవి యాజకుల విధులు, ఇవి ఏ అవిశ్వాసికిని ఎంతమాత్రమును అనుమతింపబడవు. మనము ఆయనయందు విశ్వసించినయెడల, క్రీస్తు మనకు ఈ దయను సంపాదించెను: మనము ఆయన సహోదరులమును ఆయనతో సహవారసులమును సహరాజులమునై యున్నట్లే, ఆయనతో సహయాజకులమునై యుండి, విశ్వాసపు ఆత్మద్వారా ధైర్యముతో దేవుని సన్నిధికి వచ్చుటకు సాహసించి, "అబ్బా, తండ్రీ!" అని మొఱ్ఱపెట్టుటకును, ఒకరికొరకు ఒకరు ప్రార్థించుటకును, యాజకత్వముయొక్క దృశ్యమైన శారీరకమైన పనిలో జరుగుచున్నట్లును సూచింపబడుచున్నట్లును మనము చూచు సమస్తమును చేయుటకును. అయితే అవిశ్వాసికి ఏదియు మేలు కొరకు సేవగాని పనిగాని చేయదు. అతడే సమస్తమునకు దాసుడై యున్నాడు, సమస్తమును అతనికి కీడుగా పరిణమించును, ఏలయనగా అతడు సమస్తమును దేవుని మహిమ కొరకు కాక తన స్వంత ప్రయోజనము కొరకు భక్తిహీనముగా వాడుకొనును. కాబట్టి అతడు యాజకుడు కాడు, అపవిత్రుడు; అతని ప్రార్థనలు పాపముగా మారును, అతడు ఎన్నడును దేవుని సన్నిధిలో కనబడడు, ఏలయనగా దేవుడు పాపుల మనవి ఆలకింపడు.
అట్లయితే తన రాజశక్తిచేత సమస్తముపైన, మరణము, జీవము, పాపము పైన సహితము పరిపాలించునదియు, తన యాజక మహిమచేత దేవుని యెదుట సర్వశక్తిగలదియు అయిన ఆ క్రైస్తవ ఘనతయొక్క ఔన్నత్యమును గ్రహించగలవాడెవడు? ఏలయనగా "తనయందు భయభక్తులుగలవారి కోరిక ఆయన నెరవేర్చును; వారి మొఱ్ఱ ఆలకించి వారిని రక్షించును" (కీర్తనలు 145:19) అని వ్రాయబడినట్లు, అది వెదకి కోరుదానిని దేవుడు చేయును. ఈ మహిమ నిశ్చయముగా ఏ క్రియలచేతను కాదు గాని విశ్వాసముచేత మాత్రమే పొందబడును.
ఈ ఆలోచనలనుండి క్రైస్తవుడు సమస్తమునుండి ఎట్లు స్వతంత్రుడై యున్నాడో ఎవడైనను స్పష్టముగా చూడవచ్చును; కాబట్టి నీతిమంతునిగా తీర్చబడుటకును రక్షింపబడుటకును అతనికి ఏ క్రియలును అవసరము లేదు, ఈ వరములను విశ్వాసమునుండి మాత్రమే సమృద్ధిగా పొందుచున్నాడు. అంతేకాదు, ఏదైనను సత్క్రియద్వారా నీతిమంతునిగా తీర్చబడి, స్వతంత్రుడై, రక్షింపబడి, క్రైస్తవునిగా చేయబడినట్లు నటించునంత మూర్ఖుడైతే, అతడు వెంటనే విశ్వాసమును దాని సమస్త ఉపకారములతోకూడ పోగొట్టుకొనును. అట్టి మూర్ఖత్వము ఒక కథలో చక్కగా చిత్రింపబడియున్నది: ఒక కుక్క తన నోటిలో నిజమైన మాంసపు ముక్కను పట్టుకొని నీటిలో పరుగెత్తుచుండగా, నీటిలో ఆ మాంసపు ప్రతిబింబముచేత మోసపోయి, నోరు తెరచి దానిని పట్టుకొన ప్రయత్నించుటలో, మాంసమును దాని ప్రతిబింబమును ఒకేసారి పోగొట్టుకొనును.
ఇక్కడ నీవు ఇట్లు అడుగుదువు: "సంఘములో ఉన్నవారందరు యాజకులైతే, ఇప్పుడు మనము యాజకులని పిలుచువారు సామాన్య విశ్వాసులనుండి ఏ లక్షణముచేత వేరుపరచబడవలెను?" నేను జవాబిచ్చుచున్నాను: "యాజకుడు," "మతాధికారి," "ఆత్మసంబంధి," "సంఘాధికారి" అను ఈ మాటల వాడుకచేత అన్యాయము జరిగినది, ఏలయనగా అవి మిగిలిన క్రైస్తవ సమూహమునుండి తీసివేయబడి, హానికరమైన ఆచారముచేత ఇప్పుడు సంఘాధికారులని పిలువబడుచున్న ఆ కొద్దిమందికి బదిలీ చేయబడినవి. ఏలయనగా పరిశుద్ధ లేఖనము వారి మధ్య ఏ భేదమును చూపదు; ఇప్పుడు అతిశయముతో పోపులు, బిషప్పులు, ప్రభువులు అని పిలువబడువారిని అది పరిచారకులు, సేవకులు, గృహనిర్వాహకులు అని పిలుచును; వారు క్రీస్తు విశ్వాసమును విశ్వాసుల స్వేచ్ఛను బోధించుట కొరకు వాక్యపరిచర్యలో మిగిలినవారికి సేవచేయవలసినవారు. ఏలయనగా మనమందరము సమానముగా యాజకులమనుట నిజమైనను, మనమందరము బహిరంగముగా పరిచర్య చేయుటకును బోధించుటకును సమర్థులము కాము, సమర్థులమైనను చేయకూడదు. కాబట్టి పౌలు, "ఈ విధముగా ప్రతి మనుష్యుడు మమ్మును క్రీస్తు పరిచారకులనియు దేవుని మర్మముల విషయమై గృహనిర్వాహకులనియు ఎంచవలెను" (1 కొరింథీయులకు 4:1) అని చెప్పుచున్నాడు.
ఈ చెడ్డ వ్యవస్థ ఇప్పుడు ఎంత ఆడంబరమైన అధికార ప్రదర్శనగాను ఎంత భయంకరమైన నిరంకుశత్వముగాను పరిణమించెననగా, సామాన్య విశ్వాసులు క్రైస్తవులు కాక మరేదో అన్నట్లు, ఏ భూలోక ప్రభుత్వమును దానితో పోల్చలేము. విషయముల ఈ వక్రీకరణవలన, క్రైస్తవ కృపయొక్కయు, విశ్వాసముయొక్కయు, స్వేచ్ఛయొక్కయు, మొత్తముగా క్రీస్తుయొక్కయు జ్ఞానము పూర్తిగా నశించిపోయెను; దాని స్థానములో మానవ క్రియలకును చట్టములకును సహింపరాని దాస్యము వచ్చెను; యిర్మీయా విలాపవాక్యముల చొప్పున, మనము భూమిమీది అతి నీచులైన మనుష్యులకు దాసులమైతిమి; వారు మన దుర్దశను తమ స్వంత ఇష్టముయొక్క సమస్త అవమానకరమైన అపకీర్తికరమైన ఉద్దేశముల కొరకు దుర్వినియోగము చేయుచున్నారు.
మనము మొదలుపెట్టిన విషయమునకు తిరిగివచ్చి, ఈ ఆలోచనలచేత ఇది స్పష్టమైనదని నేను తలంచుచున్నాను: ఇప్పుడు శ్రేష్ఠమైన బోధకులని ఎంచబడువారు చేయుచున్నట్లు, క్రీస్తుయొక్క క్రియలను, జీవితమును, మాటలను మన జీవితమును ఎట్లు తీర్చిదిద్దుకొనవలెనో మాదిరిగా తెలిసికొనిన చాలును అను వాస్తవములుగా చారిత్రక విధముగా ప్రకటించుట చాలదు, అది క్రైస్తవ మార్గమును కాదు; ఈ సంగతులను గూర్చి పూర్తిగా మౌనముగా ఉండి, వాటి స్థానములో మనుష్యుల చట్టములను పితరుల శాసనములను బోధించుట ఇంకను చాలదు. క్రీస్తుపట్ల సానుభూతి చూపుటకును, యూదులపై ఆగ్రహించుటకును, ఆ విధమైన ఇతర పిల్లతనపు ఆడతనపు అసంబద్ధతలకును మానవ భావోద్వేగములను కదిలించు ఉద్దేశముతో క్రీస్తును గూర్చి ప్రకటించువారును చదువువారును ఇప్పుడు కొద్దిమంది కాదు.
ప్రసంగము ఆయనయందు విశ్వాసమును వృద్ధిచేయు ఉద్దేశము కలిగియుండవలెను; ఆయన కేవలము క్రీస్తు మాత్రమే కాక, నీ కొరకును నా కొరకును క్రీస్తుగా ఉండునట్లును, ఆయనను గూర్చి చెప్పబడునదియు ఆయన పిలువబడు పేరును మనలో పనిచేయునట్లును ఉండవలెను. క్రీస్తు ఎందుకు వచ్చెను, ఆయన మనకేమి తెచ్చి ఇచ్చెను, ఏ ప్రయోజనము కొరకును లాభము కొరకును ఆయనను అంగీకరించవలెను అని ప్రకటించుటచేత ఈ విశ్వాసము పుట్టి నిలుపబడును. క్రీస్తునుండే మనకు కలిగిన క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ సరిగా బోధింపబడి, క్రైస్తవులమైన మనమందరము ఏ విధముగా రాజులమును యాజకులమునై యున్నామో, ఎట్లు సమస్తమునకు ప్రభువులమై యున్నామో, దేవుని సన్నిధిలో మనము ఏమి చేసినను అది ఆయనకు ఇష్టమైనదియు అంగీకారమైనదియు అని ఎట్లు ధైర్యము కలిగియుండవచ్చునో మనకు చూపబడినప్పుడు ఇది జరుగును.
ఈ సంగతులు వినినప్పుడు ఎవని హృదయము తన అంతరంగములో ఆనందింపదు? ఇంత గొప్ప ఆదరణను పొందినప్పుడు, ఏ చట్టములచేతను క్రియలచేతను ఎన్నటికిని పొందలేని క్రీస్తు ప్రేమతో ఎవని హృదయము మధురముగా మారదు? అట్టి హృదయమునకు ఎవడు హాని చేయగలడు, దానిని ఎవడు భయపెట్టగలడు? పాపపు స్పృహయైనను మరణభయమైనను దానిమీదికి దూసుకొనివచ్చినయెడల, అది ప్రభువునందు నిరీక్షించుటకు సిద్ధముగా ఉండి, అట్టి కీడులకు భయపడక, తన శత్రువులను తక్కువగా చూచువరకు కలవరపడక యుండును. ఏలయనగా క్రీస్తు నీతి తనదనియు, తన పాపము ఇక తనది కాదు క్రీస్తుదనియు అది నమ్మును; అయితే క్రీస్తునందు దానికున్న విశ్వాసమునుబట్టి, నేను పైన చెప్పినట్లు, దాని పాపమంతయు క్రీస్తు నీతి సన్నిధినుండి మ్రింగివేయబడవలసినదే. అపొస్తలునితోకూడ అది మరణమును పాపమును ఎగతాళి చేయుటకును ఇట్లు చెప్పుటకును నేర్చుకొనును: "ఓ మరణమా, నీ ముల్లెక్కడ? ఓ సమాధీ, నీ విజయమెక్కడ? మరణపు ముల్లు పాపము; పాపమునకున్న బలము ధర్మశాస్త్రమే. అయినను మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తుద్వారా మనకు జయము అనుగ్రహించుచున్న దేవునికి స్తోత్రము" (1 కొరింథీయులకు 15:55-57). ఏలయనగా మరణము విజయములో మ్రింగివేయబడెను, క్రీస్తు విజయములో మాత్రమే కాదు, మన విజయములో కూడ; ఏలయనగా విశ్వాసముచేత అది మనదగును, అందులో మనము కూడ జయించుచున్నాము.
అంతరంగ పురుషుని గూర్చియు దాని స్వేచ్ఛను గూర్చియు, చట్టములనుగాని సత్క్రియలనుగాని అవసరము లేని ఆ విశ్వాసపు నీతిని గూర్చియు ఇంత చెప్పుట చాలును; అంతేకాదు, ఎవడైనను వాటిచేత నీతిమంతునిగా తీర్చబడెనని నటించినయెడల అవి దానికి హానికరమై యుండును.
ఇప్పుడు మరొక భాగమునకు, అనగా బాహ్య పురుషునికి తిరుగుదము. విశ్వాస వాక్యమునుబట్టియు నేను స్థిరపరచినదానినిబట్టియు అభ్యంతరపడి, "విశ్వాసమే సమస్తమును చేసి, అదే నీతిమంతునిగా తీర్చబడుటకు చాలినయెడల, సత్క్రియలు ఎందుకు ఆజ్ఞాపింపబడుచున్నవి? అట్లయితే మనము విశ్వాసముతో తృప్తిపడి సుఖముగా ఉండి ఏ క్రియలును చేయకుండవలెనా?" అని చెప్పువారందరికి ఇక్కడ జవాబిచ్చెదము. భక్తిహీనులారా, అట్లు కాదు, అట్లు కాదు అని నేను జవాబిచ్చుచున్నాను. మనము పూర్తిగాను సంపూర్ణముగాను అంతరంగ ఆత్మసంబంధులమై యుంటే నిజముగా అట్లే యుండును; అయితే మృతులు లేపబడు అంత్యదినమువరకు అది జరుగదు. మనము శరీరములో జీవించుచున్నంతకాలము, రాబోవు జీవితములో సంపూర్ణము చేయబడబోవుదానిలో మనము ఆరంభించుచు ముందుకు సాగుచున్నవారము మాత్రమే. ఈ కారణముచేత అపొస్తలుడు ఈ జీవితములో మనకున్నదానిని ఆత్మయొక్క ప్రథమఫలములు (రోమీయులకు 8:23) అని పిలుచుచున్నాడు. భవిష్యత్తులో మనకు దశమభాగములును ఆత్మయొక్క సంపూర్ణతయు కలుగును. నేను ముందు చెప్పిన సంగతి ఈ భాగమునకే చెందును: క్రైస్తవుడు అందరికి సేవకుడు, అందరికి లోబడినవాడు. ఏలయనగా అతడు స్వతంత్రుడైయున్న భాగములో ఏ క్రియలును చేయడు, అయితే సేవకుడైయున్న భాగములో సమస్త క్రియలను చేయును. ఇది ఏ సూత్రముపై ఇట్లున్నదో చూచుదము.
నేను చెప్పినట్లు, అంతరంగముగాను ఆత్మను బట్టియు మనుష్యుడు విశ్వాసముచేత సమృద్ధిగా నీతిమంతునిగా తీర్చబడి, తనకు అవసరమైనదంతయు కలిగియున్నను--ఈ విశ్వాసమును సమృద్ధియు రాబోవు జీవితమువరకు దినదినము వృద్ధిపొందవలెను అనుట తప్ప--అయినను అతడు భూమిమీద ఈ మర్త్య జీవితములోనే నిలిచియున్నాడు; అందులో తన స్వంత శరీరమును అదుపులో పెట్టుకొనుటయు మనుష్యులతో వ్యవహరించుటయు అవసరము. ఇక్కడ క్రియలు మొదలగును; ఇక్కడ అతడు సుఖముగా ఉండకూడదు; ఇక్కడ అతడు తన శరీరమును ఉపవాసములచేతను, జాగరణలచేతను, ప్రయాసచేతను, ఇతర క్రమబద్ధమైన క్రమశిక్షణచేతను అభ్యసింపజేయుటకు శ్రద్ధవహించవలెను; అది ఆత్మకు లోబడి, అంతరంగ పురుషునికిని విశ్వాసమునకును విధేయమై అనుగుణముగా ఉండునట్లును, అదుపులో ఉంచబడనియెడల దాని స్వభావము చొప్పున వాటికి విరోధముగా తిరుగుబాటు చేయకుండునట్లును ఆటంకపరచకుండునట్లును చేయవలెను. ఏలయనగా అంతరంగ పురుషుడు దేవునికి అనురూపుడై విశ్వాసముద్వారా దేవుని స్వరూపము చొప్పున సృజింపబడినవాడై, అట్టి ఆశీర్వాదములు తనకు అనుగ్రహింపబడిన క్రీస్తునందు ఆనందించి సంతోషించును; కాబట్టి దాని యెదుట ఈ ఒక్క పని మాత్రమే యున్నది: స్వతంత్రమైన ప్రేమతో ఆనందముతోను ఉచితముగాను దేవుని సేవించుట.
అయితే ఇట్లు చేయుటలో అతడు తన స్వంత శరీరములోని ఆ విరుద్ధమైన చిత్తముతో ఢీకొనును; అది లోకమును సేవించుటకును తన స్వంత తృప్తిని వెదకుటకును ప్రయాసపడుచున్నది. దీనిని విశ్వాసపు ఆత్మ సహించలేదు, సహించదు; అయితే దానిని అణచివేయుటకును అదుపులో పెట్టుటకును సంతోషముతోను ఆసక్తితోను పూనుకొనును; పౌలు చెప్పుచున్నట్లు, "అంతరంగపురుషుని బట్టి దేవుని ధర్మశాస్త్రమునందు నేను ఆనందించుచున్నాను గాని వేరొక నియమము నా అవయవములలో ఉన్నట్టు నాకు కనబడుచున్నది. అది నా మనస్సుయొక్క నియమముతో పోరాడుచు నా అవయవములలో ఉన్న పాపనియమమునకు నన్ను చెరపట్టి లోబరచుకొనుచున్నది" (రోమీయులకు 7:22, 23), మరియు, "ఇతరులకు ప్రకటించిన తరువాత నేనే ఒకవేళ భ్రష్టుడనై పోదునేమో అని నా శరీరమును నలుగగొట్టి దానిని లోపరచుకొనుచున్నాను" (1 కొరింథీయులకు 9:27), మరియు "క్రీస్తుయేసు సంబంధులు శరీరమును దాని రాగములతోను దురాశలతోను సిలువవేసియున్నారు" (గలతీయులకు 5:24).
అయితే ఈ క్రియలు వాటిచేత మనుష్యుడు దేవుని యెదుట నీతిమంతునిగా తీర్చబడగలడను ఏ ఆలోచనతోను చేయబడకూడదు--ఏలయనగా దేవుని యెదుట ఏకైక నీతియైన విశ్వాసము ఈ తప్పుడు ఆలోచనను సహించదు--అయితే ఈ ఒక్క ఉద్దేశముతో మాత్రమే చేయబడవలెను: శరీరము లోబరచబడి దాని దురాశలనుండి పవిత్రపరచబడవలెను, మన కన్నులు ఆ దురాశలను శుద్ధిచేయుటవైపే త్రిప్పబడవలెను. ఏలయనగా ప్రాణము విశ్వాసముచేత పవిత్రపరచబడి దేవుని ప్రేమించునట్లు చేయబడినప్పుడు, సమస్తమును, ముఖ్యముగా తన స్వంత శరీరమును అదే విధముగా పవిత్రపరచబడవలెనని అది కోరును; అప్పుడు సమస్తము దేవుని ప్రేమించుటలోను స్తుతించుటలోను దానితో ఏకమగును. ఈ విధముగా, తన స్వంత శరీరముయొక్క అవసరములనుబట్టి మనుష్యుడు సుఖముగా ఉండలేడు, దానిని లోబరచుకొనుటకు దాని నిమిత్తము అనేక సత్క్రియలు చేయుటకు బలవంతము చేయబడును. అయినను ఈ క్రియలు దేవుని యెదుట అతడు నీతిమంతునిగా తీర్చబడుటకు సాధనములు కావు; దేవుని సేవపట్ల నిస్వార్థమైన ప్రేమతో అతడు వాటిని చేయుచున్నాడు; సమస్త విషయములలో అతి విధేయతతో తాను లోబడవలెనని కోరుచున్న ఆయనకు ఇష్టమైనదానిని చేయుట తప్ప మరి ఏ అంతమును చూడడు.
ఈ సూత్రముపై ప్రతి మనుష్యుడు తన స్వంత శరీరమును ఏ మేరకు, ఏ భేదములతో శిక్షించుకొనవలెనో తనకు తాను సులభముగా బోధించుకొనవచ్చును. శరీరముయొక్క విచ్చలవిడితనమును కామమును అణచుటకు ఎంత చాలునని తాను చూచునో అంతమట్టుకే అతడు ఉపవాసముండును, జాగరణ చేయును, ప్రయాసపడును. అయితే క్రియలచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడినట్లు నటించువారు తమ దురాశలను చంపుటను కాదు గాని క్రియలనే చూచుచున్నారు; సాధ్యమైనన్ని ఎక్కువ క్రియలను సాధ్యమైనంత గొప్ప క్రియలను సాధించగలిగితే తమకు అంతయు క్షేమమేననియు, తాము నీతిమంతులుగా తీర్చబడితిమనియు తలంచుచున్నారు. కొన్నిసార్లు వారు తమ మెదడుకు హాని చేసికొని, స్వభావమును ఆర్పివేయుదురు, లేక కనీసము దానిని నిరుపయోగము చేయుదురు. మనుష్యుడు విశ్వాసము లేకుండ క్రియలచేత నీతిమంతునిగా తీర్చబడి రక్షింపబడవలెనని వెదకుట మహా మూర్ఖత్వమును, క్రైస్తవ జీవితమును విశ్వాసమును గూర్చిన అజ్ఞానమునై యున్నది.
మనము చెప్పినది మరింత సులభముగా గ్రహింపబడునట్లు, దానిని ఒక ఉపమానము క్రింద వివరించుదము. దేవుని స్వచ్ఛమైనదియు ఉచితమైనదియు అయిన కనికరమునుబట్టి తన విశ్వాసముచేత నీతిమంతునిగా తీర్చబడి రక్షింపబడిన క్రైస్తవుని క్రియలు, ఆదాము హవ్వలును వారి సంతతి అంతయు పాపము చేయకపోయియుంటే పరదైసులో వారి క్రియలు ఏ దృష్టితో ఎంచబడియుండునో అదే దృష్టితో ఎంచబడవలెను. వారిని గూర్చి ఇట్లు చెప్పబడెను: "మరియు దేవుడైన యెహోవా నరుని తీసికొని ఏదెను తోటను సేద్యపరచుటకును దాని కాచుటకును దానిలో ఉంచెను" (ఆదికాండము 2:15). ఆదాము దేవునిచేత న్యాయవంతునిగాను నీతిమంతునిగాను సృజింపబడెను, కాబట్టి తోటను కాచుటచేతను దానిలో పనిచేయుటచేతను నీతిమంతునిగా తీర్చబడుటయు నీతిమంతునిగా చేయబడుటయు అతనికి అవసరమై యుండదు; అయితే అతడు పనిలేకుండ ఉండకుండునట్లు, దేవుడు పరదైసును కాచి సాగుచేయు పనిని అతనికి ఇచ్చెను. ఇవి నిజముగా సంపూర్ణ స్వేచ్ఛగల క్రియలై యుండెడివి; ఏలయనగా అవి దేవుని సంతోషపరచుట తప్ప మరి ఏ ఉద్దేశము కొరకును చేయబడెడివి కావు, నీతిమంతునిగా తీర్చబడుటను పొందుట కొరకు కాదు; అది అతనికి అప్పటికే సంపూర్ణముగా ఉండెను, అది మనందరిలో సహజముగా ఉండియుండెడిది.
విశ్వాసి క్రియలును అట్లే. తన విశ్వాసముచేత మరల పరదైసులో ఉంచబడి నూతనముగా సృజింపబడినవాడై, అతనికి తాను నీతిమంతునిగా తీర్చబడుట కొరకు క్రియలు అవసరము లేదు, అయితే అతడు సోమరిగా ఉండకుండ, తన స్వంత శరీరమును అభ్యసింపజేసి కాపాడుకొనుటకే అవి అవసరము. అతని క్రియలు దేవుని సంతోషపరచవలెనను ఏకైక ఉద్దేశముతో స్వేచ్ఛగా చేయబడవలెను. అయితే మనము సంపూర్ణ విశ్వాసములోను ప్రేమలోను ఇంకను పూర్తిగా నూతనముగా సృజింపబడలేదు; ఇవి వృద్ధిపొందవలసియున్నవి, అయితే క్రియలద్వారా కాదు, తమద్వారానే.
ఒక బిషప్పు ఒక దేవాలయమును ప్రతిష్ఠించునప్పుడు, పిల్లలకు దృఢీకరణ చేయునప్పుడు, లేక తన పదవికి సంబంధించిన మరి ఏ విధినైనను నెరవేర్చునప్పుడు, ఈ క్రియలచేత అతడు బిషప్పుగా ప్రతిష్ఠింపబడడు; అంతేకాదు, అతడు ముందుగా బిషప్పుగా ప్రతిష్ఠింపబడియుండకపోతే, ఆ క్రియలలో ఒక్కటియు చెల్లుబాటు కలిగియుండదు; అవి మూర్ఖమైనవియు, పిల్లచేష్టలును, హాస్యాస్పదమైనవియునై యుండును. అట్లే క్రైస్తవుడు తన విశ్వాసముచేత ప్రతిష్ఠింపబడినవాడై సత్క్రియలు చేయును; అయితే ఈ క్రియలచేత అతడు మరింత పవిత్రమైన వ్యక్తిగాను, మరింత క్రైస్తవునిగాను చేయబడడు. అది విశ్వాసము ఒక్కదాని ఫలితమే; అంతేకాదు, అతడు ముందుగా విశ్వాసియు క్రైస్తవుడునై యుండకపోతే, అతని క్రియలలో ఏదియు ఏ మాత్రమును విలువ కలిగియుండదు; అవి నిజముగా భక్తిహీనమైనవియు శిక్షార్హమైనవియు అయిన పాపములై యుండును.
కాబట్టి ఈ రెండు మాటలు సత్యమైనవి: "సత్క్రియలు మంచి మనుష్యుని చేయవు, మంచి మనుష్యుడు సత్క్రియలు చేయును"; "చెడ్డ క్రియలు చెడ్డ మనుష్యుని చేయవు, చెడ్డ మనుష్యుడు చెడ్డ క్రియలు చేయును." కాబట్టి ఏ సత్క్రియలైనను చేయబడకముందే సారము లేక వ్యక్తి మంచిదై యుండవలెను, సత్క్రియలు మంచి వ్యక్తినుండి వెంబడించి బయలువెడలవలెను అనుట ఎల్లప్పుడును అవసరము. క్రీస్తు చెప్పుచున్నట్లు, "మంచి చెట్టు కానిఫలములు ఫలింపనేరదు, పనికిమాలిన చెట్టు మంచి ఫలములు ఫలింపనేరదు" (మత్తయి 7:18). ఫలము చెట్టును కాయదు, చెట్టు ఫలముపై పెరుగదు అనుట స్పష్టము; దానికి విరుద్ధముగా, చెట్లు ఫలమును కాయును, ఫలము చెట్లపై పెరుగును.
కాబట్టి చెట్లు తమ ఫలముకంటె ముందుగా ఉండవలెను గనుకను, ఫలము చెట్టును మంచిదిగాగాని చెడ్డదిగాగాని చేయదు గనుకను, దానికి విరుద్ధముగా ఏ విధమైన చెట్టైనను అదే విధమైన ఫలమును ఫలించును గనుకను, మనుష్యుడు మంచి క్రియనైనను చెడ్డ క్రియనైనను చేయకముందే మొదట అతని వ్యక్తి మంచిదిగాగాని చెడ్డదిగాగాని యుండవలెను; అతని క్రియలు అతనిని చెడ్డవానిగాగాని మంచివానిగాగాని చేయవు, అతడే తన క్రియలను చెడ్డవిగాగాని మంచివిగాగాని చేయును.
సమస్త చేతిపనులలో మనము ఇదే సంగతిని చూడవచ్చును. చెడ్డ ఇల్లుగాని మంచి ఇల్లుగాని చెడ్డ కట్టడపనివానినిగాని మంచి కట్టడపనివానినిగాని చేయదు, మంచి లేక చెడ్డ కట్టడపనివాడు మంచి లేక చెడ్డ ఇల్లును కట్టును. సాధారణముగా ఏ పనియు పనివానిని తాను ఉన్నట్లుగా చేయదు; పనివాడే పనిని తాను ఉన్నట్లుగా చేయును. మనుష్యుల క్రియల విషయములోను అట్లే. మనుష్యుడు విశ్వాసములోనైనను అవిశ్వాసములోనైనను ఎట్టివాడై యుండునో, అతని క్రియయు అట్టిదే: విశ్వాసములో చేయబడినయెడల మంచిది; అవిశ్వాసములో చేయబడినయెడల చెడ్డది. అయితే దానికి విపర్యయము సత్యము కాదు, అనగా క్రియ ఎట్టిదో మనుష్యుడు విశ్వాసములోగాని అవిశ్వాసములోగాని అట్టివాడగును అనునది సత్యము కాదు. ఏలయనగా క్రియలు విశ్వాసిని చేయనట్లే, నీతిమంతునిగా తీర్చబడిన మనుష్యునిని కూడ చేయవు; అయితే విశ్వాసము మనుష్యుని విశ్వాసిగాను నీతిమంతునిగా తీర్చబడినవానిగాను చేయునట్లే, అతని క్రియలను కూడ మంచివిగా చేయును.
కాబట్టి క్రియలు ఏ మనుష్యునిని నీతిమంతునిగా తీర్చవు గనుకను, ఏ సత్క్రియనైనను చేయకముందే మనుష్యుడు నీతిమంతునిగా తీర్చబడవలెను గనుకను, క్రీస్తుద్వారా దేవుని కేవల కనికరముచేతను ఆయన వాక్యముద్వారాను వ్యక్తిని యోగ్యముగాను సమృద్ధిగాను నీతిమంతునిగా తీర్చి రక్షించగలిగినది విశ్వాసము మాత్రమే అనియు, క్రైస్తవునికి తన రక్షణ కొరకు ఏ క్రియయు, ఏ చట్టమును అవసరము లేదనియు మిక్కిలి స్పష్టము; ఏలయనగా విశ్వాసముచేత అతడు సమస్త చట్టమునుండి స్వతంత్రుడై, సంపూర్ణ స్వేచ్ఛతో తాను చేయునదంతయు ఉచితముగా చేయుచు, లాభమునుగాని రక్షణనుగాని వెదకక--ఏలయనగా దేవుని కృపచేత తన విశ్వాసముద్వారా అతడు అప్పటికే రక్షింపబడి సమస్తములో ఐశ్వర్యవంతుడై యున్నాడు--దేవునికి ఇష్టమైనదానిని మాత్రమే వెదకును.
అట్లే ఏ సత్క్రియయు అవిశ్వాసికి నీతిమంతునిగా తీర్చబడుటకును రక్షణకును ప్రయోజనము కలుగజేయదు; మరోవైపు, ఏ చెడ్డ క్రియయు అతనిని చెడ్డవానిగాను శిక్షింపబడినవానిగాను చేయదు, అయితే వ్యక్తిని చెట్టును చెడ్డదిగా చేయు ఆ అవిశ్వాసమే అతని క్రియలను చెడ్డవిగాను శిక్షార్హమైనవిగాను చేయును. కాబట్టి ఏ మనుష్యుడైనను మంచివానిగాగాని చెడ్డవానిగాగాని చేయబడినప్పుడు, ఇది అతని క్రియలవలన కాదు గాని అతని విశ్వాసమువలనగాని అవిశ్వాసమువలనగాని కలుగును; జ్ఞాని చెప్పుచున్నట్లు, "పాపముయొక్క ఆరంభము దేవునినుండి తొలగిపోవుటయే"; అనగా విశ్వసించకపోవుట. పౌలు, "దేవునియొద్దకు వచ్చువాడు ... నమ్మవలెను" (హెబ్రీయులకు 11:6) అని చెప్పుచున్నాడు; క్రీస్తు కూడ అదే చెప్పుచున్నాడు: "చెట్టు మంచిదని యెంచి దాని పండును మంచిదని యెంచుడి; లేదా, చెట్టు చెడ్డదని యెంచి దాని పండును చెడ్డదని యెంచుడి" (మత్తయి 12:33),--అనగా, మంచి ఫలము కలిగియుండగోరువాడు చెట్టుతో ఆరంభించి మంచి చెట్టును నాటును; అట్లే సత్క్రియలు చేయగోరువాడు క్రియలు చేయుటతో కాదు గాని విశ్వసించుటతో ఆరంభించవలెను, ఏలయనగా వ్యక్తిని మంచివానిగా చేయునది ఇదే. ఏలయనగా విశ్వాసము తప్ప మరేదియు వ్యక్తిని మంచివానిగా చేయదు, అవిశ్వాసము తప్ప మరేదియు చెడ్డవానిగా చేయదు.
మనుష్యుల దృష్టిలో మనుష్యుడు తన క్రియలచేత మంచివాడుగాగాని చెడ్డవాడుగాగాని అగుననుట నిశ్చయముగా నిజమే; అయితే ఇక్కడ "అగుట" అనగా ఎవడు మంచివాడో ఎవడు చెడ్డవాడో ఈ విధముగా చూపబడి గుర్తింపబడుట; క్రీస్తు చెప్పుచున్నట్లు, "మీరు వారి ఫలములవలన వారిని తెలిసికొందురు" (మత్తయి 7:20). అయితే ఇదంతయు పైరూపములవద్దను బాహ్య విషయములవద్దను ఆగిపోవును; ఈ విషయములో చాలామంది తమ్మును తాము మోసపుచ్చుకొనుచున్నారు; మనము సత్క్రియలచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడవలెనని వ్రాయుటకును బోధించుటకును వారు తెగించి, ఈ మధ్యలో విశ్వాసమును గూర్చి కనీసము ప్రస్తావనైనను చేయక, తమ స్వంత మార్గములలో నడుచుచు, ఎల్లప్పుడును మోసపోవుచు మోసపుచ్చుచు, చెడునుండి మరింత చెడుకు పోవుచు, గ్రుడ్డివారికి త్రోవచూపు గ్రుడ్డివారై, అనేక క్రియలతో తమ్మును తాము అలయగొట్టుకొనుచు, అయినను నిజమైన నీతిని ఎన్నడును పొందకుందురు; వారిని గూర్చి పౌలు ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "పైకి భక్తిగలవారివలె ఉండియు దాని శక్తిని ఆశ్రయించనివారై ... ఎల్లప్పుడును నేర్చుకొనుచున్నను సత్యవిషయమైన అనుభవజ్ఞానము ఎప్పుడును పొందలేనివారై యుందురు" (2 తిమోతికి 3:5, 7).
కాబట్టి ఈ గ్రుడ్డివారితోకూడ త్రోవ తప్పిపోవుటకు ఇష్టపడనివాడు ధర్మశాస్త్ర క్రియలకంటెను క్రియల సిద్ధాంతముకంటెను దూరముగా చూడవలెను; అంతేకాదు, క్రియలనుండి తన దృష్టిని మరల్చి, వ్యక్తిని, అది ఏ విధముగా నీతిమంతునిగా తీర్చబడగలదో దానిని చూడవలెను. అది క్రియలచేతగాని చట్టములచేతగాని కాదు, దేవుని వాక్యముచేత--అనగా ఆయన కృపావాగ్దానముచేత--నీతిమంతునిగా తీర్చబడి రక్షింపబడుచున్నది; కాబట్టి విశ్వసించు మనలను మనము చేసిన నీతిక్రియలమూలముగా కాక తన కనికరము చొప్పున తన కృపావాక్యముచేత రక్షించిన దైవిక మహత్త్వమునకే మహిమ కలుగును.
వీటన్నిటినుండి సత్క్రియలు ఏ సూత్రముపై త్రోసివేయబడవలెనో లేక అంగీకరింపబడవలెనో, క్రియలను గూర్చి చెప్పబడిన సమస్త బోధలు ఏ నియమముచేత గ్రహింపబడవలెనో గ్రహించుట సులభము. ఏలయనగా క్రియలు నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటకు ఆధారములుగా ముందుకు తేబడి, వాటిచేత మనము నీతిమంతులుగా తీర్చబడితిమని నటించగలమను తప్పుడు నమ్మకము క్రింద చేయబడినయెడల, అవి మనపై ఆవశ్యకతయొక్క కాడిని మోపి, విశ్వాసముతోపాటు స్వేచ్ఛను ఆర్పివేయును; వాటి ఉపయోగమునకు చేర్చబడిన ఈ అదనపు భావముచేతనే అవి ఇక మంచివి కావు, నిజముగా శిక్షకు పాత్రమైనవగును. ఏలయనగా అట్టి క్రియలు స్వతంత్రమైనవి కావు, దేవుని కృపను దూషించుచున్నవి; విశ్వాసముద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చుటయు రక్షించుటయు ఆ కృపకు మాత్రమే చెందును. క్రియలు దీనిని సాధించలేవు, అయినను మన మూర్ఖత్వముద్వారా భక్తిహీనమైన అహంకారముతో వాటిని చేయుటకు అవి పూనుకొనుచున్నవి; ఈ విధముగా అవి కృపయొక్క పనిలోనికిని మహిమలోనికిని బలాత్కారముగా చొరబడుచున్నవి.
కాబట్టి మనము సత్క్రియలను త్రోసివేయుటలేదు; అంతేకాదు, వాటిని హత్తుకొని అత్యధికముగా బోధించుచున్నాము. వాటిని వాటినిబట్టి మనము ఖండించుటలేదు, అయితే వాటికి చేర్చబడిన ఈ భక్తిహీనమైన అదనపు భావమునుబట్టియు, వాటిచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటను వెదకుదమను వక్రమైన ఆలోచననుబట్టియు ఖండించుచున్నాము. ఈ సంగతులు వాటిని బాహ్య ప్రదర్శనలో మాత్రమే మంచివిగాను, వాస్తవములో మంచివి కానివిగాను చేయుచున్నవి; ఏలయనగా గొఱ్ఱెల చర్మము వేసికొనిన క్రూరమైన తోడేళ్లవలె, వాటిచేత మనుష్యులు మోసపోయి ఇతరులను మోసపుచ్చుచున్నారు.
యథార్థమైన విశ్వాసము లేనప్పుడు, క్రియలను గూర్చిన ఈ లెవియాతాను, ఈ వక్రమైన ఆలోచన, జయింపశక్యము కానిదై యుండును. ఏలయనగా దానిని నాశనము చేయు విశ్వాసము వచ్చి హృదయములో పరిపాలించువరకు, పరిశుద్ధులమని ఎంచుకొను ఆ క్రియలు చేయువారు దానిని పట్టుకొనకుండ ఉండలేరు. స్వభావము తన స్వంత శక్తిచేత దానిని వెళ్లగొట్టలేదు; అంతేకాదు, అది నిజముగా ఏమైయున్నదో కూడ చూడలేదు, దానిని అతి పరిశుద్ధమైన చిత్తముగా ఎంచును. దానికి తోడు ఆచారము కూడ ప్రవేశించి స్వభావముయొక్క ఈ వక్రతను బలపరచినప్పుడు, భక్తిహీనులైన బోధకులద్వారా జరిగినట్లు, ఆ కీడు నయముకానిదై, సమూహములను మరమ్మతు చేయలేని నాశనమునకు త్రోవ తప్పించును. కాబట్టి పశ్చాత్తాపమును గూర్చియు, పాపపు ఒప్పుకోలును గూర్చియు, ప్రాయశ్చిత్తమును గూర్చియు ప్రకటించుటయు వ్రాయుటయు మంచిదైనను, మనము అక్కడే ఆగి విశ్వాసమును బోధించుటకు ముందుకు సాగనియెడల, అట్టి బోధ నిస్సందేహముగా మోసకరమైనదియు అపవాది సంబంధమైనదియు. ఏలయనగా క్రీస్తు తన సేవకుడైన యోహానుద్వారా మాటలాడుచు, "మారుమనస్సు పొందుడి" అని మాత్రమే చెప్పక, "పరలోకరాజ్యము సమీపించియున్నది" (మత్తయి 3:2) అని చేర్చెను.
ఏలయనగా దేవుని ఒక్క వాక్యము మాత్రమే కాదు, రెండును ప్రకటింపబడవలెను; ధర్మశాస్త్రపు స్వరమును కృపావాక్యమును, క్రొత్తవియు పాతవియు ధననిధిలోనుండి బయటికి తేబడవలెను. మనుష్యులు భయపెట్టబడి తమ పాపముల జ్ఞానమునకు తేబడి, అక్కడనుండి పశ్చాత్తాపమునకును మంచి జీవన విధానమునకును మార్చబడునట్లు ధర్మశాస్త్రపు స్వరము ముందుకు తేబడవలెను. అయితే మనము ఇక్కడ ఆగకూడదు; అది గాయపరచుట మాత్రమే, కట్టుకట్టకపోవుట; కొట్టుట, స్వస్థపరచకపోవుట; చంపుట, బ్రదికించకపోవుట; నరకమునకు దించుట, తిరిగి తేకపోవుట; తగ్గించుట, హెచ్చించకపోవుట అగును. కాబట్టి విశ్వాసమును బోధించి స్థాపించుటకు, కృపావాక్యమును వాగ్దానము చేయబడిన పాపక్షమాపణ వాక్యమును కూడ ప్రకటింపబడవలెను; ఏలయనగా ఆ వాక్యము లేకుండ పశ్చాత్తాపమును, మారుమనస్సును, మిగిలిన సమస్త విధులును వ్యర్థముగా చేయబడుచు బోధింపబడుచున్నవి.
నిజమే, మారుమనస్సును కృపను ప్రకటించువారు ఇంకను మిగిలియున్నారు, అయితే మారుమనస్సును కృపయు ఎక్కడనుండి రావలెనో మనుష్యులు నేర్చుకొనునట్లు, అట్టి అంతము కొరకును అట్టి ఆత్మతోను వారు ధర్మశాస్త్రమును దేవుని వాగ్దానములను వివరించుటలేదు. ఏలయనగా మారుమనస్సు దేవుని ధర్మశాస్త్రమునుండి వచ్చును, అయితే విశ్వాసము లేక కృప దేవుని వాగ్దానములనుండి వచ్చును; "కాగా వినుటవలన విశ్వాసము కలుగును; వినుట దేవుని వాక్యమువలన కలుగును" (రోమీయులకు 10:17) అని చెప్పబడినట్లే; అందువలన, ధర్మశాస్త్రముయొక్క బెదిరింపులచేతను భయములచేతను తగ్గింపబడి తన్నుగూర్చిన జ్ఞానమునకు తేబడిన మనుష్యుడు దైవిక వాగ్దానమునందు విశ్వాసముచేత ఆదరింపబడి లేవనెత్తబడును. ఈ విధముగా "సాయంకాలమున ఏడ్పు వచ్చి రాత్రి నిలిచినను ఉదయమున సంతోషము కలుగును" (కీర్తనలు 30:5). సాధారణముగా క్రియలను గూర్చియు, క్రైస్తవుడు తన స్వంత శరీరము విషయములో అభ్యసించు క్రియలను గూర్చియు మనము చెప్పునది ఇంతే.
చివరగా, అతడు తన పొరుగువాని యెడల చేయు క్రియలను గూర్చియు మనము మాటలాడుదము. ఏలయనగా మనుష్యుడు ఈ మర్త్య శరీరములో దాని నిమిత్తము పనిచేయుటకు తన కొరకు మాత్రమే జీవించడు, భూమిమీది సమస్త మనుష్యుల కొరకును జీవించును; అంతేకాదు, అతడు తన కొరకు కాక ఇతరుల కొరకే జీవించును. ఏలయనగా ఇతరులకు మరింత యథార్థముగాను మరింత స్వేచ్ఛగాను సేవచేయగలుగునట్లే అతడు తన స్వంత శరీరమును లోబరచుకొనుచున్నాడు; పౌలు చెప్పుచున్నట్లు, "మనలో ఎవడును తనకోసమే బ్రదుకడు, ఎవడును తనకోసమే చనిపోడు. మనము బ్రదికినను ప్రభువుకోసమే బ్రదుకుచున్నాము, చనిపోయినను ప్రభువుకోసమే చనిపోవుచున్నాము" (రోమీయులకు 14:7, 8). కాబట్టి అతడు ఈ జీవితములో సుఖముగా ఉండి తన పొరుగువారి మేలు కొరకు పనిచేయకుండుట అసాధ్యము; ఏలయనగా క్రీస్తు మనుష్యుల పోలికగా పుట్టి, ఆకారమందు మనుష్యునిగా కనబడి, మనుష్యుల మధ్య తన నడవడి కలిగియుండినట్లే, అతడు మనుష్యుల మధ్య మాటలాడవలెను, ప్రవర్తించవలెను, వ్యవహరించవలెను.
అయినను క్రైస్తవునికి నీతిమంతునిగా తీర్చబడుటకును రక్షణకును ఈ సంగతులలో దేనియొక్కయు అవసరము లేదు; అయితే తన సమస్త క్రియలలో అతడు ఈ దృష్టిని కలిగియుండి ఈ ఒక్క ఉద్దేశమునే చూడవలెను--తాను చేయు సమస్తములో ఇతరులకు సేవచేసి ఉపయోగపడవలెను; తన పొరుగువాని అవసరములను ప్రయోజనమును తప్ప మరేదియు తన కన్నుల యెదుట ఉంచుకొనకూడదు. ఈ విధముగా అపొస్తలుడు, అవసరములో ఉన్నవారికి ఇచ్చుటకు మనకు కలుగునట్లు మన స్వంత చేతులతో పనిచేయవలెనని మనకు ఆజ్ఞాపించుచున్నాడు. మనలను మనము పోషించుకొనునట్లు అని అతడు చెప్పియుండవచ్చును; అయితే అవసరములో ఉన్నవారికి ఇయ్యవలెనని అతడు మనకు చెప్పుచున్నాడు. తన శరీరముయొక్క ఆరోగ్యముచేతను క్షేమముచేతను, అక్కరలో ఉన్నవారి సహాయము కొరకు ప్రయాసపడుటకును ఆస్తిని సంపాదించి కాపాడుటకును సమర్థుడగునట్లే తన స్వంత శరీరమును జాగ్రత్తగా చూచుకొనుట క్రైస్తవుని భాగము; ఈ విధముగా బలమైన అవయవము బలహీనమైన అవయవమునకు సేవచేయును, మనము ఒకరి కొరకు ఒకరు ఆలోచించుచు శ్రమించుచు, ఒకరి భారములు ఒకరు భరించుచు, ఈ విధముగా క్రీస్తు నియమమును నెరవేర్చుచు దేవుని పిల్లలమై యుందుము.
ఇదే నిజమైన క్రైస్తవ జీవితము, ఇదే ప్రేమద్వారా నిజముగా కార్యసాధకమగు విశ్వాసము: మనుష్యుడు ఆ అతి స్వతంత్రమైన దాస్యముయొక్క క్రియలకు ఆనందముతోను ప్రేమతోను పూనుకొని, తన స్వంత విశ్వాసముయొక్క సంపూర్ణతలోను ఐశ్వర్యములోను తానే సమృద్ధిగా తృప్తిపొందినవాడై, ఇతరులకు స్వచ్ఛందముగాను ఉచితముగాను సేవచేయునప్పుడు.
ఈ విధముగా, క్రీస్తునందు సమస్తమును పొందిన ఆ విశ్వాసముచేత ఫిలిప్పీయులు ఎట్లు ఐశ్వర్యవంతులుగా చేయబడిరో పౌలు వారికి బోధించిన తరువాత, ఈ మాటలతో వారికి ఇంకను బోధించుచున్నాడు: "కాబట్టి క్రీస్తునందు ఏ హెచ్చరికయైనను, ప్రేమవలన ఆదరణయైనను, ఆత్మయందు ఏ సహవాసమైనను, ఏ దయారసమైనను వాత్సల్యమైనను ఉన్నయెడల, మీరు ఏకమనస్కులగునట్లుగా ఏకప్రేమ కలిగి, యేకభావముగలవారై, ఒక్కదానియందే మనస్సుంచుచు నా సంతోషమును సంపూర్ణము చేయుడి. కక్షచేతనైనను వృథాతిశయముచేతనైనను ఏమియు చేయక, వినయమైన మనస్సుగలవారై యొకనినొకడు తనకంటె యోగ్యుడని యెంచుచు, మీలో ప్రతివాడును తన సొంతకార్యములను మాత్రమేగాక యితరుల కార్యములను కూడ చూడవలెను" (ఫిలిప్పీయులకు 2:1-4).
ఇందులో అపొస్తలుడు క్రైస్తవ జీవితము కొరకు ఈ నియమమును ఉంచుచున్నాడని మనము స్పష్టముగా చూచుచున్నాము: మన క్రియలన్నియు ఇతరుల ప్రయోజనమువైపు నడిపింపబడవలెను; ఏలయనగా ప్రతి క్రైస్తవునికి తన విశ్వాసముద్వారా ఎంత సమృద్ధి కలదనగా, అతని మిగిలిన క్రియలన్నియు అతని జీవితమంతయు స్వచ్ఛందమైన సద్భావముతో తన పొరుగువానికి సేవచేసి మేలుచేయుటకు అదనముగా మిగిలియుండును.
ఈ ఉద్దేశముతో అతడు క్రీస్తును మాదిరిగా ముందుకు తెచ్చి ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "క్రీస్తుయేసునకు కలిగిన యీ మనస్సు మీరును కలిగియుండుడి. ఆయన దేవుని స్వరూపము కలిగినవాడైయుండి, దేవునితో సమానముగా ఉండుట దోచుకొనదగిన భాగ్యమని యెంచుకొనలేదు గాని, మనుష్యుల పోలికగా పుట్టి, దాసుని స్వరూపమును ధరించుకొని, తన్ను తానే రిక్తునిగా చేసికొనెను. మరియు, ఆయన ఆకారమందు మనుష్యుడుగా కనబడి, మరణము పొందునంతగా ... విధేయత చూపినవాడై, తన్ను తాను తగ్గించుకొనెను" (ఫిలిప్పీయులకు 2:5-8). "దేవుని స్వరూపము," "దాసుని స్వరూపము," "ఆకారము," "మనుష్యుల పోలిక" అను మాటలను పూర్తిగా అపార్థము చేసికొని, వాటిని దైవత్వము మానవత్వము అను స్వభావములకు బదిలీ చేసిన మనుష్యులచేత అపొస్తలుని ఈ అతి ఆరోగ్యకరమైన వాక్యము మనకు చీకటిమయము చేయబడెను. పౌలు భావము ఇదే: క్రీస్తు దేవుని స్వరూపముతో నిండియుండి, సమస్త మంచి సంగతులతో సమృద్ధిగా ఉండి, నీతిమంతుడుగాను రక్షింపబడినవాడుగాను ఉండుటకు క్రియలుగాని శ్రమలుగాని ఆయనకు అవసరము లేనప్పుడు--ఏలయనగా ఇవన్నియు ఆయనకు ఆదినుండియే ఉండెను--అయినను ఈ సంగతులనుబట్టి ఉబ్బిపోలేదు, న్యాయముగా అట్లు చేయగలిగియున్నను మనకంటె తన్ను తాను హెచ్చించుకొనలేదు, మనపై అధికారమును తనకు ఆపాదించుకొనలేదు; దానికి విరుద్ధముగా, ప్రయాసపడుటలోను, పనిచేయుటలోను, శ్రమపడుటలోను, మరణించుటలోను మిగిలిన మనుష్యులవలె ఉండునట్లును, ఆకారములోను ప్రవర్తనలోను మనుష్యునివలె తప్ప మరి ఏ విధముగాను లేనట్లును, తనకు సమస్తము కొదువైనట్లును దేవుని స్వరూపములో ఏదియు లేనట్లును ప్రవర్తించెను; అయినను ఇదంతయు ఆయన మన నిమిత్తమే చేసెను, మనకు సేవచేయుటకును, ఆ దాసుని స్వరూపము క్రింద తాను చేయు క్రియలన్నియు మనవగుటకును.
ఈ విధముగా క్రైస్తవుడు, తన శిరస్సైన క్రీస్తువలె, తన విశ్వాసముద్వారా నిండుగాను సమృద్ధిగాను ఉన్నవాడై, విశ్వాసముచేత పొందిన ఈ దేవుని స్వరూపముతో తృప్తిపడవలెను; అయితే నేను చెప్పినట్లు, ఈ విశ్వాసము సంపూర్ణమగువరకు దానిని వృద్ధిచేసికొనవలెను. ఏలయనగా ఈ విశ్వాసమే అతని జీవము, నీతిమంతునిగా తీర్చబడుట, రక్షణ; అది అతని వ్యక్తినే కాపాడి దానిని దేవునికి ఇష్టమైనదిగా చేసి, నేను పైన చెప్పినట్లును పౌలు దృఢముగా చెప్పుచున్నట్లును, క్రీస్తుకున్నదంతయు అతనికి అనుగ్రహించును: "ఇప్పుడు శరీరమందు నేను జీవించుచున్న జీవితము ... దేవుని కుమారునియందలి విశ్వాసమువలన జీవించుచున్నాను" (గలతీయులకు 2:20). అతడు ఈ విధముగా సమస్త క్రియలనుండి స్వతంత్రుడైనను, ఈ స్వేచ్ఛను తనకు తాను రిక్తము చేసికొని, దాసుని స్వరూపమును ధరించుకొని, మనుష్యుల పోలికగా చేయబడి, ఆకారమందు మనుష్యునిగా కనబడి, దేవుడు క్రీస్తుద్వారా తన యెడల ఎట్లు ప్రవర్తించెనో ప్రవర్తించుచున్నాడో చూచి, అట్లే తన పొరుగువానికి సేవచేసి, సహాయముచేసి, అన్ని విధములుగా అతని యెడల ప్రవర్తించవలెను. ఇదంతయు అతడు స్వేచ్ఛగాను, దేవుని దయాసంకల్పమును తప్ప మరేదియు లక్ష్యపెట్టకుండను చేయవలెను, మరియు ఈ విధముగా తర్కించుకొనవలెను:-- ఇదిగో! నా దేవుడు, నా పక్షమున ఏ యోగ్యతయు లేకుండ, తన స్వచ్ఛమైనదియు ఉచితమైనదియు అయిన కనికరముచేత, అయోగ్యుడును, శిక్షింపబడినవాడును, తృణీకరింపదగినవాడునైన సృష్టియైన నాకు క్రీస్తునందు నీతిమంతునిగా తీర్చబడుటయొక్కయు రక్షణయొక్కయు సమస్త ఐశ్వర్యమును ఇచ్చెను; కాబట్టి ఇది అట్లే యున్నదని నమ్ము విశ్వాసము తప్ప నాకు మరి దేనికిని కొదువలేదు. అట్లయితే తన యొక్క ఈ వెలలేని ఐశ్వర్యములతో నన్ను ముంచెత్తిన అట్టి తండ్రి కొరకు, ఆయనకు ఇష్టమైనదియు ఆయన దృష్టికి అంగీకారమైనదియు అని నేను ఎరిగిన సమస్తమును నేను ఉచితముగాను, సంతోషముగాను, నా పూర్ణహృదయముతోను, స్వచ్ఛందమైన ఆసక్తితోను ఎందుకు చేయకూడదు? కాబట్టి క్రీస్తు తన్ను తాను నాకు ఇచ్చుకొనినట్లే, నేను నా పొరుగువానికి ఒక విధమైన క్రీస్తుగా నన్ను నేను ఇచ్చుకొందును; విశ్వాసముచేత నేను క్రీస్తునందు సమస్త మంచి సంగతులలో సమృద్ధిగా ఉన్నాను గనుక, నా పొరుగువానికి అవసరమైనదియు, ప్రయోజనకరమైనదియు, మేలైనదియు అని నేను చూచునది తప్ప ఈ జీవితములో మరేదియు చేయను.
ఈ విధముగా విశ్వాసమునుండి ప్రభువునందు ప్రేమయు ఆనందమును ప్రవహించును; ప్రేమనుండి కృతజ్ఞతనుగాని కృతఘ్నతనుగాని, స్తుతినిగాని నిందనుగాని, లాభమునుగాని నష్టమునుగాని లెక్కచేయకుండ, మన పొరుగువానికి స్వచ్ఛందముగా సేవచేయుటకు సిద్ధమైన సంతోషకరమైన, ఇష్టపూర్వకమైన, స్వతంత్రమైన ఆత్మ ప్రవహించును. మనుష్యులను బాధ్యతల క్రింద ఉంచుట దాని ఉద్దేశము కాదు, అది స్నేహితులకును శత్రువులకును మధ్య భేదము చూపదు, కృతజ్ఞతనుగాని కృతఘ్నతనుగాని చూడదు; అయితే కృతఘ్నతవలన వాటిని పోగొట్టుకొనినను, సద్భావమును సంపాదించినను, తన్ను తానును తన సంపదలను అతి స్వేచ్ఛగాను ఇష్టపూర్వకముగాను వెచ్చించును. ఏలయనగా దాని తండ్రి ఇట్లే చేసెను; సమస్తమును సమస్త మనుష్యులకు సమృద్ధిగాను ఉచితముగాను పంచిపెట్టుచు, నీతిమంతులమీదను అనీతిమంతులమీదను తన సూర్యుని ఉదయింపజేయుచున్నాడు. ఈ విధముగానే బిడ్డయు, ఇంత గొప్ప వరములను ఇచ్చువాడైన దేవునియందు క్రీస్తుద్వారా తాను ఆనందించు స్వతంత్రమైన సంతోషమువలన తప్ప మరేదియు చేయదు, సహించదు.
కాబట్టి పేతురు చెప్పుచున్నట్లు, మనకు అనుగ్రహింపబడిన ఆ గొప్పవియు అమూల్యమైనవియు అయిన వరములను మనము గుర్తించినయెడల, ఆత్మద్వారా ప్రేమ మన హృదయములలో త్వరగా వ్యాపించుననియు, ప్రేమచేత మనము స్వతంత్రులుగాను, ఆనందభరితులుగాను, సర్వశక్తిగలవారుగాను, చురుకైన పనివారుగాను, మన సమస్త శ్రమలపై జయశీలులుగాను, మన పొరుగువానికి సేవకులుగాను, అయినను సమస్తమునకు ప్రభువులుగాను చేయబడుదుమనియు నీవు చూచుచున్నావు. అయితే క్రీస్తుద్వారా తమకు ఇయ్యబడిన మంచి సంగతులను గుర్తించనివారికి క్రీస్తు వ్యర్థముగా పుట్టెను; అట్టివారు క్రియలచేత నడుచుచున్నారు, ఈ గొప్ప సంగతుల రుచిని అనుభూతిని ఎన్నటికిని పొందరు. కాబట్టి మన పొరుగువాడు అక్కరలో ఉండి మన సమృద్ధి అతనికి అవసరమైనట్లే, మనము కూడ దేవుని దృష్టిలో అక్కరలో ఉండి ఆయన కనికరము మనకు అవసరమై యుండెను. మన పరలోకపు తండ్రి క్రీస్తునందు మనకు ఉచితముగా సహాయము చేసినట్లే, మనము కూడ మన శరీరముచేతను క్రియలచేతను మన పొరుగువానికి ఉచితముగా సహాయము చేయవలెను; ప్రతివాడును మరియొకనికి ఒక విధమైన క్రీస్తుగా ఉండవలెను; ఈ విధముగా మనము ఒకరికొకరము క్రీస్తులమై యుందుము, అదే క్రీస్తు మనందరిలో ఉండును; అనగా మనము నిజముగా క్రైస్తవులమై యుందుము.
అట్లయితే క్రైస్తవ జీవితముయొక్క ఐశ్వర్యమును మహిమను గ్రహించగలవాడెవడు? అది సమస్తమును చేయగలదు, సమస్తమును కలిగియున్నది, దేనికిని కొదువలేనిది; పాపము, మరణము, నరకముపై ప్రభువై యున్నది, అదే సమయములో అందరికి విధేయుడును ఉపయోగకరుడునైన సేవకుడై యున్నది. అయితే అయ్యో! నేటి దినమున లోకమంతటను అది తెలియబడలేదు; అది ప్రకటింపబడుటలేదు, వెదకబడుటలేదు; కాబట్టి మన స్వంత పేరును గూర్చి, మనము ఎందుకు క్రైస్తవులమై యున్నామో ఎందుకు క్రైస్తవులమని పిలువబడుచున్నామో మనకు పూర్తిగా తెలియదు. మనము నిశ్చయముగా క్రీస్తునుబట్టి అట్లు పిలువబడుచున్నాము; ఆయన దూరముగా లేడు, మన మధ్య నివసించుచున్నాడు--అనగా, మనము ఆయనయందు విశ్వసించి, క్రీస్తు మనకు చేయునట్లు మన పొరుగువానికి చేయుచు, పరస్పరము ఒకరికొకరము క్రీస్తుగా ఉన్నయెడల. అయితే ఇప్పుడు మనుష్యుల సిద్ధాంతములో యోగ్యతలను, బహుమానములను, అప్పటికే మనవైయున్న సంగతులను మాత్రమే వెదకవలెనని మనకు బోధింపబడుచున్నది; మనము క్రీస్తును మోషేకంటె చాలా కఠినమైన పనిచేయించు అధికారిగా చేసితిమి.
ధన్యురాలైన కన్యక అందరికంటె మిన్నగా అదే విశ్వాసమునకు మనకు మాదిరిని ఇచ్చుచున్నది; ఏలయనగా ఆమె అట్టి ఏ చట్టముచేతను బద్ధురాలు కాకపోయినను, శుద్ధీకరణ అవసరము లేకపోయినను, మిగిలిన స్త్రీలందరివలె మోషే ధర్మశాస్త్రము చొప్పున శుద్ధిచేయబడెను. అయినను ఆమె మిగిలిన స్త్రీలకు అభ్యంతరము కలిగించకుండునట్లును వారిని తృణీకరించకుండునట్లును, తన్ను తాను వారివలె చేసికొని, స్వచ్ఛందముగాను స్వతంత్రమైన ప్రేమతోను ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడెను. ఇట్లు చేయుటచేత ఆమె నీతిమంతురాలిగా తీర్చబడలేదు; అయితే అప్పటికే నీతిమంతురాలిగా తీర్చబడినదై, ఆమె దానిని స్వేచ్ఛగాను ఉచితముగాను చేసెను. మన క్రియలు కూడ ఈ విధముగానే చేయబడవలెను, వాటిచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటకు కాదు; ఏలయనగా మొదట విశ్వాసముచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడినవారమై, మన క్రియలన్నిటిని ఇతరుల నిమిత్తము స్వేచ్ఛగాను సంతోషముగాను చేయవలెను.
పరిశుద్ధ పౌలు తన శిష్యుడైన తిమోతికి సున్నతి చేయించెను; అతడు నీతిమంతునిగా తీర్చబడుటకు సున్నతి అవసరమైనందున కాదు, విశ్వాసముయొక్క స్వేచ్ఛను ఇంకను గ్రహించలేకపోయిన, విశ్వాసములో బలహీనులైన ఆ యూదులకు అభ్యంతరము కలిగించకుండునట్లును వారిని తృణీకరించకుండునట్లును చేయించెను. మరోవైపు, వారు స్వేచ్ఛను తృణీకరించి నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటకు సున్నతి అవసరమని పట్టుబట్టినప్పుడు, అతడు వారిని ఎదిరించి, తీతుకు సున్నతి చేయుటకు అనుమతించలేదు. ఏలయనగా అతడు ఎవని విశ్వాసపు బలహీనతకును అభ్యంతరము కలిగించుటకుగాని దానిని తృణీకరించుటకుగాని ఇష్టపడక, ఆ సమయమునకు వారి ఇష్టమునకు లోబడినట్లే, మరల కఠినులైన స్వనీతిపరులచేత విశ్వాసపు స్వేచ్ఛకు అభ్యంతరము కలుగుటకుగాని అది తృణీకరింపబడుటకుగాని ఇష్టపడక, మధ్యమార్గములో నడిచెను; అందరిని విశ్వాసపు స్వేచ్ఛకు మార్చవలెనని, ఆ సమయమునకు బలహీనులను మన్నించుచు, కఠినులను ఎల్లప్పుడును ఎదిరించుచుండెను. అదే సూత్రముపై మనమును ప్రవర్తించవలెను; విశ్వాసములో బలహీనులైనవారిని చేర్చుకొనుచు, క్రియలను బోధించు ఈ కఠినులైన బోధకులను ధైర్యముగా ఎదిరించవలెను; వారిని గూర్చి ఇకమీదట మరింత విస్తారముగా మాటలాడెదము.
అట్లే క్రీస్తు కూడ, ఆయన శిష్యులను పన్నుడబ్బు అడిగినప్పుడు, రాజు కుమారులు పన్నులనుండి స్వతంత్రులు కారా అని పేతురును అడిగెను. పేతురు దీనికి సమ్మతించెను; అయినను యేసు అతనిని సముద్రమునకు వెళ్లుమని ఆజ్ఞాపించి ఇట్లు చెప్పెను: "అయినను మనము వారికి అభ్యంతరము కలుగజేయకుండునట్లు, నీవు సముద్రమునకు పోయి గాలము వేసి, మొదట పైకి వచ్చు చేపను పట్టి దాని నోరు తెరచినయెడల ఒక షెకెలు దొరకును; దానిని తీసికొని నా కొరకును నీ కొరకును వారికిమ్ము" (మత్తయి 17:27).
ఈ మాదిరి మన ఉద్దేశమునకు చాలా తగినది; ఏలయనగా ఇక్కడ క్రీస్తు తన్నును తన శిష్యులను దేనికిని కొదువలేని స్వతంత్రులనియు రాజు పిల్లలనియు పిలుచుచున్నాడు; అయినను ఆయన స్వచ్ఛందముగా లోబడి పన్ను చెల్లించుచున్నాడు. కాబట్టి ఈ క్రియ క్రీస్తుకు నీతిమంతునిగా తీర్చబడుటకుగాని రక్షణకుగాని ఎంతమట్టుకు అవసరమైనదో ఉపయోగకరమైనదో, అంతమట్టుకే ఆయన మిగిలిన క్రియలన్నియు, ఆయన శిష్యుల క్రియలును నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటకు ఉపయోగపడును. అవి నిజముగా స్వతంత్రమైనవియు నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటకు తరువాత వచ్చునవియు, ఇతరులకు సేవచేయుటకును వారికి మాదిరి చూపుటకును మాత్రమే చేయబడునవి.
పౌలు బోధించిన క్రియలు ఇట్టివే: క్రైస్తవులు ప్రధానులకును అధికారులకును లోబడి ప్రతి సత్క్రియకు సిద్ధముగా ఉండవలెను (తీతుకు 3:1); ఈ సంగతులచేత వారు నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటకు కాదు--ఏలయనగా వారు అప్పటికే విశ్వాసముచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడియున్నారు--అయితే ఆత్మయొక్క స్వేచ్ఛలో వారు ఈ విధముగా ఇతరులకు సేవకులుగాను అధికారులకు లోబడినవారుగాను ఉండి, ఉచితమైన ప్రేమతో వారి చిత్తమునకు విధేయులగుటకే.
సమస్త కళాశాలలయొక్కయు, మఠములయొక్కయు, యాజకులయొక్కయు క్రియలు కూడ ఇట్టివై యుండవలసినది; ప్రతివాడును తన స్వంత వృత్తియొక్కయు జీవన స్థితియొక్కయు క్రియలను, వాటిచేత నీతిమంతునిగా తీర్చబడుటకు కాదు గాని, తన స్వంత శరీరమును లోబరచుకొనుటకును, తమ శరీరములను అదుపులో ఉంచుకొనవలసిన ఇతరులకు మాదిరిగా ఉండుటకును, స్వతంత్రమైన ప్రేమతో ఇతరుల చిత్తమునకు తన్ను తాను అనుగుణపరచుకొనుటకును చేయవలసినది. అయితే ఈ క్రియలచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడుదుమని, యోగ్యతను సంపాదించుకొందుమని, లేక రక్షింపబడుదుమని ఏ వ్యర్థమైన నమ్మకమునుగాని అహంకారమునుగాని కలిగియుండకుండ మనము ఎల్లప్పుడును అతి జాగ్రత్తగా కాచుకొనవలెను; నేను అనేకసార్లు చెప్పినట్లు, ఇది విశ్వాసము ఒక్కదాని భాగమే.
ఈ జ్ఞానము కలిగిన ఏ మనుష్యుడైనను, పోపుయొక్కయు, బిషప్పులయొక్కయు, మఠములయొక్కయు, సంఘములయొక్కయు, అధిపతులయొక్కయు, అధికారులయొక్కయు లెక్కలేని ఆజ్ఞలు విధుల మధ్య ప్రమాదమునుండి సులభముగా తప్పించుకొనవచ్చును; కొందరు మూర్ఖులైన సంఘకాపరులు వాటిని నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటకును రక్షణకును అవసరమైనవని మనపై ఒత్తిడి చేయుచు, అవి ఏ మాత్రమును అట్టివి కాకపోయినను, వాటిని సంఘ విధులని పిలుచుచున్నారు. ఏలయనగా స్వతంత్రుడైన క్రైస్తవుడు ఇట్లు చెప్పును: నేను ఉపవాసముందును, ప్రార్థింతును, మనుష్యులచేత నాకు ఆజ్ఞాపింపబడిన ఇది అది చేయుదును; నీతిమంతునిగా తీర్చబడుటకుగాని రక్షణకుగాని ఈ సంగతుల అవసరము నాకున్నందున కాదు, ఈ విధముగా పోపుయొక్క, బిషప్పుయొక్క, ఫలాని సమాజముయొక్క, ఫలాని అధికారియొక్క, లేక నా పొరుగువానియొక్క చిత్తమునకు అతనికి మాదిరిగా అనుగుణముగా ఉండుటకే; ఈ కారణమునుబట్టి నేను సమస్తమును చేయుదును సహింతును; క్రీస్తు తన నిమిత్తము ఏ మాత్రమును అట్లు చేయవలసిన అవసరము లేకపోయినను నా కొరకు ఇంకను ఎంతో ఎక్కువ చేసి సహించినట్లే; ఆయన ధర్మశాస్త్రము క్రింద లేనివాడైనను నా నిమిత్తము ధర్మశాస్త్రము క్రింద ఉన్నవాడాయెను. ఈ సంగతులకు విధేయత కోరుటలో నిరంకుశులు నాకు బలాత్కారముగాని అన్యాయముగాని చేసినను, అవి దేవునికి విరోధముగా చేయబడనంతకాలము, వాటిని చేయుట నాకు హాని కలిగించదు.
వీటన్నిటినుండి ప్రతి మనుష్యుడు సమస్త క్రియల మధ్యను చట్టముల మధ్యను నిశ్చయమైన తీర్పును నమ్మకమైన వివేచనను పొందగలడు; గ్రుడ్డివారును మూర్ఖులునైన సంఘకాపరులెవరో, నిజమైనవారును మంచివారునైనవారెవరో తెలిసికొనగలడు. ఏలయనగా శరీరమును అదుపులో ఉంచుట, లేక మన పొరుగువానికి సేవచేయుట--అతడు దేవుని చిత్తమునకు విరుద్ధమైనదేదియు కోరనియెడల--అను ఏకైక అంతమువైపు నడిపింపబడని ఏ క్రియయైనను మంచి క్రియ కాదు, క్రైస్తవ క్రియ కాదు. కాబట్టి నేటి దినమున కళాశాలలలోను, మఠములలోను, బలిపీఠములలోను, సంఘ కార్యములలోను కొన్ని మాత్రమే క్రైస్తవమైనవి, లేక ఏవియు కావు అని నేను మిక్కిలి భయపడుచున్నాను; ఉపవాసముల గూర్చియు కొందరు పరిశుద్ధులకు చేయు ప్రత్యేక ప్రార్థనల గూర్చియు అదే చెప్పవచ్చును. వీటన్నిటిలో అప్పటికే మనదైనదానిని తప్ప మరేదియు వెదకబడుటలేదని నేను భయపడుచున్నాను; ఈ సంగతులచేత మన పాపములు శుద్ధిచేయబడి రక్షణ పొందబడునని మనము ఊహించుకొని, ఈ విధముగా క్రైస్తవ స్వేచ్ఛను పూర్తిగా రద్దుచేయుచున్నాము. ఇది క్రైస్తవ విశ్వాసమును స్వేచ్ఛను గూర్చిన అజ్ఞానమువలన కలుగుచున్నది.
ఈ అజ్ఞానమును స్వేచ్ఛను నలుగగొట్టుటయు చాలామంది గ్రుడ్డి సంఘకాపరుల బోధచేత శ్రద్ధగా ప్రోత్సహింపబడుచున్నవి; వారు ఈ సంగతుల కొరకు ఆసక్తి చూపుమని ప్రజలను రేపి ఒత్తిడిచేయుచు, వాటిని పొగడుచు, తమ పాపక్షమాపణ పత్రములతో (ఇండల్జెన్సులతో) వారిని ఉబ్బించుచు, విశ్వాసమును మాత్రము ఎన్నడును బోధించరు. కాబట్టి నీకు ప్రార్థించుటకుగాని, ఉపవాసముండుటకుగాని, వారు పిలుచునట్లు దేవాలయములలో దానధర్మ స్థాపనలు చేయుటకుగాని ఏదైనను కోరిక ఉన్నయెడల, లౌకికమైనదైనను నిత్యమైనదైనను ఏదైనను లాభము పొందు ఉద్దేశముతో అట్లు చేయకుండ జాగ్రత్తపడుమని నేను నీకు సలహా ఇచ్చుచున్నాను. ఆ విధముగా చేసితే నీవు నీ విశ్వాసమునకు అన్యాయము చేయుదువు; అదే నీకు సమస్తమును అనుగ్రహించును, క్రియలు చేయుటచేతనైనను శ్రమపడుటచేతనైనను దాని వృద్ధిని గూర్చి మాత్రమే శ్రద్ధవహించవలెను. నీవు ఇచ్చునది ఉచితముగాను వెల లేకుండను ఇమ్ము, అప్పుడు ఇతరులు నీవలనను నీ మంచితనమువలనను వర్ధిల్లి అభివృద్ధిపొందుదురు. ఈ విధముగా నీవు నిజముగా మంచి మనుష్యుడవును క్రైస్తవుడవునై యుందువు. ఏలయనగా దేవుడు నీకు సమస్తమును ఇచ్చిన నీ విశ్వాసముద్వారా నీకు సమృద్ధి కలిగియుండగా, శరీరమును లోబరచుకొనుటకు అదనముగా చేయబడు నీ సంపదలును నీ క్రియలును నీకేమి?
మనము ఈ నియమమును ఇచ్చుచున్నాము: దేవునినుండి మనకు కలిగిన మంచి సంగతులు ఒకనినుండి మరియొకనికి ప్రవహించి అందరికి ఉమ్మడివి కావలెను; ఈ విధముగా మనలో ప్రతివాడును ఒక విధముగా తన పొరుగువానిని ధరించుకొని, తానే అతని స్థానములో ఉన్నట్లుగా అతని యెడల ప్రవర్తించవలెను. అవి క్రీస్తునుండి మనకు ప్రవహించెను, ప్రవహించుచున్నవి; ఆయన మనలను ధరించుకొని, మనము ఏమైయున్నామో తానే అదై యున్నట్లు మన కొరకు ప్రవర్తించెను. మననుండి అవి అవసరములో ఉన్నవారికి ప్రవహించును; కాబట్టి నా విశ్వాసమును నీతియు నా పొరుగువాని పాపముల కొరకు కప్పుగాను విజ్ఞాపనగాను దేవుని యెదుట ఉంచబడవలెను; ఆ పాపములను నేను నాపై వేసికొని, అవి నావే అన్నట్లు వాటిలో ప్రయాసపడి దాస్యమును సహించవలెను; ఏలయనగా క్రీస్తు మన కొరకు ఇట్లే చేసెను. ఇదే నిజమైన ప్రేమ, క్రైస్తవ జీవితముయొక్క యథార్థమైన సత్యము. అయితే నిజమైనదియు యథార్థమైనదియు అయిన విశ్వాసము ఎక్కడ ఉన్నదో అక్కడ మాత్రమే అది నిజమైనదియు యథార్థమైనదియు అగును. కాబట్టి అపొస్తలుడు ప్రేమకు ఈ గుణమును ఆరోపించుచున్నాడు: అది స్వప్రయోజనమును విచారించుకొనదు.
కాబట్టి క్రైస్తవుడు తనలో తాను జీవించడు, క్రీస్తునందును తన పొరుగువానియందును జీవించును, లేనియెడల అతడు క్రైస్తవుడే కాడు అని మనము ముగించుచున్నాము: క్రీస్తునందు విశ్వాసముచేత; తన పొరుగువానియందు ప్రేమచేత. విశ్వాసముచేత అతడు తనకంటె పైకి దేవునియొద్దకు ఎత్తబడును, ప్రేమచేత అతడు తనకంటె క్రిందికి తన పొరుగువానియొద్దకు దిగును, అయినను ఎల్లప్పుడును దేవునియందును ఆయన ప్రేమయందును నిలిచియుండును; క్రీస్తు చెప్పుచున్నట్లు, "మీరు ఆకాశము తెరువబడుటయు, దేవుని దూతలు మనుష్యకుమారునిపైగా ఎక్కుటయు దిగుటయు చూతురని మీతో నిశ్చయముగా చెప్పుచున్నాను" (యోహాను 1:51).
స్వేచ్ఛను గూర్చి ఇంత చాలును; నీవు చూచుచున్నట్లు, అది నిజమైనదియు ఆత్మసంబంధమైనదియు అయిన స్వేచ్ఛ; అది మన హృదయములను సమస్త పాపములనుండియు, చట్టములనుండియు, ఆజ్ఞలనుండియు స్వతంత్రము చేయును; పౌలు చెప్పుచున్నట్లు, "ధర్మశాస్త్రము నీతిమంతునికి నియమింపబడలేదు" (1 తిమోతికి 1:9); భూమికంటె ఆకాశము ఎంత ఎత్తుగా ఉన్నదో, అది మిగిలిన సమస్త బాహ్య స్వేచ్ఛలకంటె అంత మిన్నయైనది. ఈ స్వేచ్ఛను గ్రహించి కాపాడుకొనునట్లు క్రీస్తు మనలను చేయును గాక. ఆమేన్.
చివరగా, దేనినైనను ఎంత బాగుగా చెప్పినను దానిని అపార్థము చేసికొని వక్రీకరించువారి నిమిత్తము, వారు దానినైనను గ్రహించగలరేమో అని, మనము ఒక మాట చేర్చవలెను. విశ్వాసముయొక్క ఈ స్వేచ్ఛను గూర్చి వినినప్పుడు వెంటనే దానిని విచ్చలవిడితనమునకు అవకాశముగా మార్చుకొనువారు చాలామంది యున్నారు. ఇప్పుడు తమకు సమస్తము న్యాయమైనదని వారు తలంచుచు, ఆచారములను, సంప్రదాయములను, మానవ చట్టములను తృణీకరించి గద్దించుటచేత తప్ప మరి ఏ విధముగాను తాము స్వతంత్రులును క్రైస్తవులును అని చూపుకొనుటకు ఇష్టపడరు; నియమిత దినములలో ఉపవాసముండుటకు నిరాకరించుటచేతను, ఇతరులు ఉపవాసముండునప్పుడు మాంసము తినుటచేతను, ఆచారముగా చేయు ప్రార్థనలను మానుటచేతను మాత్రమే తాము క్రైస్తవులైనట్లు; మనుష్యుల విధులను ఎగతాళి చేయుచు, క్రైస్తవ మతమునకు చెందిన మిగిలినదంతయు పూర్తిగా విడిచిపెట్టుచున్నారు. మరోవైపు, ఆచారములను పాటించుటచేతను వాటిపట్ల గౌరవముచేతను మాత్రమే రక్షణ కొరకు ప్రయాసపడువారు వారిని అతి మొండిగా ఎదిరించుచున్నారు; నియమిత దినములలో ఉపవాసముండుటచేతను, మాంసము మానుటచేతను, లాంఛనప్రాయమైన ప్రార్థనలు చేయుటచేతను మాత్రమే తాము రక్షింపబడుదురన్నట్లు; సంఘ విధులను గూర్చియు పితరుల విధులను గూర్చియు బిగ్గరగా మాటలాడుచు, మన యథార్థమైన విశ్వాసమునకు చెందిన సంగతులను గూర్చి గడ్డిపోచంతైనను లక్ష్యపెట్టరు. ఈ రెండు పక్షములును స్పష్టముగా దోషులే; ఏలయనగా బరువైనవియు రక్షణకు అవసరమైనవియు అయిన విషయములను నిర్లక్ష్యము చేయుచు, బరువులేనివియు అవసరము లేనివియు అయిన వాటిని గూర్చి గొడవగా వాదించుచున్నారు.
అపొస్తలుడైన పౌలు రెండు అతివాదములను ఖండించుచు, "తినువాడు తిననివాని తృణీకరింపకూడదు, తిననివాడు తినువానికి తీర్పు తీర్చకూడదు" (రోమీయులకు 14:3) అని చెప్పి, మధ్యమార్గములో నడువవలెనని మనకు ఎంత సరిగా బోధించుచున్నాడు! మతభావముతో కాక కేవల తృణీకారముతో ఆచార పాలనలను నిర్లక్ష్యము చేసి దూషించువారిని అపొస్తలుడు ఇక్కడ ఎట్లు నిందించుచున్నాడో, "జ్ఞానము ఉప్పొంగజేయును" గనుక తృణీకరింపవద్దని వారికి ఎట్లు బోధించుచున్నాడో నీవు చూచుచున్నావు. మరల, ఈ సంగతులను మొండిగా సమర్థించువారికి తమ ప్రత్యర్థులకు తీర్పు తీర్చవద్దని బోధించుచున్నాడు. ఏలయనగా ఏ పక్షమును మరియొక పక్షము యెడల క్షేమాభివృద్ధి కలుగజేయు ఆ ప్రేమను పాటించుటలేదు. ఈ విషయములో మనము లేఖనమును వినవలెను; అది కుడివైపునకైనను ఎడమవైపునకైనను తొలగకుండ, హృదయమును సంతోషపరచు ప్రభువుయొక్క న్యాయమైన ఆజ్ఞలను అనుసరించుమని మనకు బోధించుచున్నది. ఏలయనగా మనుష్యుడు క్రియలకును ఆచార కర్మలకును సేవచేసి వాటికి అంకితమైనందుననే నీతిమంతుడు కానట్లే, వాటిని నిర్లక్ష్యము చేసి తృణీకరించినందుననే అతడు నీతిమంతుడని ఎంచబడడు.
క్రీస్తు విశ్వాసముచేత మనము క్రియలనుండి కాదు, క్రియలయందలి నమ్మకమునుండి, అనగా క్రియలద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటను వెదకవలెనని మూర్ఖముగా తెగించుటనుండి స్వతంత్రులుగా చేయబడుచున్నాము. విశ్వాసము మన మనస్సాక్షులను విమోచించి, వాటిని యథార్థమైనవిగా చేసి, కాపాడును; ఏలయనగా దానిచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడుట మన క్రియలపై ఆధారపడియుండదను సత్యమును మనము గుర్తించుచున్నాము; ఆహారము పానము ఈ మర్త్య శరీరముయొక్క సమస్త కార్యములు లేకుండ మనము ఉండలేనట్లే, సత్క్రియలు లేకుండ ఉండలేవు, ఉండకూడదు అయినను. అయినను మన నీతిమంతులుగా తీర్చబడుట వాటిపై కాదు, విశ్వాసముపై ఆధారపడియున్నది; అయినను ఆ కారణముచేత అవి తృణీకరింపబడకూడదు, నిర్లక్ష్యము చేయబడకూడదు. ఈ విధముగా ఈ లోకములో మనము ఈ శారీరక జీవితపు అవసరములచేత బలవంతము చేయబడుచున్నాము; అయితే దీనిచేత మనము నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటలేదు. "నా రాజ్యము ఇక్కడినుండి వచ్చినది కాదు, ఈ లోకసంబంధమైనది కాదు," అని క్రీస్తు చెప్పుచున్నాడు; అయితే "నా రాజ్యము ఇక్కడ లేదు, ఈ లోకములో లేదు" అని ఆయన చెప్పుటలేదు. పౌలు కూడ, "మేము శరీరమందు నడుచుకొనుచున్నను శరీరప్రకారము యుద్ధము చేయువారము కాము" (2 కొరింథీయులకు 10:3) అనియు, "ఇప్పుడు శరీరమందు నేను జీవించుచున్న జీవితము దేవుని కుమారునియందలి విశ్వాసమువలన జీవించుచున్నాను" (గలతీయులకు 2:20) అనియు చెప్పుచున్నాడు. ఈ విధముగా క్రియలలోను ఆచారములలోను మన చేష్టలును, జీవితమును, ఉనికియు ఈ జీవితపు అవసరములవలనను మన శరీరములను అదుపులో పెట్టవలెనను ఉద్దేశముతోను చేయబడుచున్నవి; అయినను ఈ సంగతులచేత కాదు గాని దేవుని కుమారునియందలి విశ్వాసముచేతనే మనము నీతిమంతులుగా తీర్చబడుచున్నాము.
కాబట్టి క్రైస్తవుడు మధ్యమార్గములో నడిచి, ఈ రెండు తరగతుల మనుష్యులను తన కన్నుల యెదుట ఉంచుకొనవలెను. చెవిటి సర్పములవలె స్వేచ్ఛయొక్క సత్యమును వినుటకు నిరాకరించుచు, విశ్వాసము లేకుండనే తమ ఆచారములు మనలను నీతిమంతులుగా తీర్చగలవన్నట్లు వాటిని పొగడుచు, విధించుచు, మనపై ఒత్తిడి చేయు కఠినులును మొండివారునైన ఆచారవాదులను అతడు ఎదుర్కొనవచ్చును. మంచిగా ప్రవర్తించునట్లు గ్రహించుటకు ఇష్టపడని పూర్వకాలపు యూదులు అట్టివారే. ఈ మనుష్యులను మనము ఎదిరించవలెను, వారు చేయుదానికి సరిగా విరుద్ధముగా చేయవలెను, వారికి అభ్యంతరము కలిగించుటకు ధైర్యము చూపవలెను; లేనియెడల వారి ఈ భక్తిహీనమైన ఆలోచనచేత వారు తమతోకూడ అనేకులను మోసపుచ్చుదురు. ఈ మనుష్యుల కన్నుల యెదుట మాంసము తినుటయు, ఉపవాసములను భంగపరచుటయు, వారు అతి గొప్ప పాపములని ఎంచు సంగతులను విశ్వాసపు స్వేచ్ఛ పక్షమున చేయుటయు యుక్తము. వారిని గూర్చి మనము ఇట్లు చెప్పవలెను: "వారి జోలికి పోకుడి; వారు గ్రుడ్డివారికి త్రోవచూపు గ్రుడ్డివారై యున్నారు" (మత్తయి 15:14). ఈ విధముగా పౌలు కూడ ఈ మనుష్యులు పట్టుబట్టినను తీతుకు సున్నతి చేయించుటకు ఇష్టపడలేదు; విశ్రాంతి దినమున వెన్నులు త్రుంచిన అపొస్తలులను క్రీస్తు సమర్థించెను; ఇట్టి అనేక ఉదాహరణలు ఉన్నవి.
లేదా, అపొస్తలుడు పిలుచుచున్నట్లు విశ్వాసములో బలహీనులైన, సరళ మనస్కులును అజ్ఞానులునైన వ్యక్తులను మనము ఎదుర్కొనవచ్చును; వారు ఇష్టపడినను విశ్వాసముయొక్క ఆ స్వేచ్ఛను ఇంకను గ్రహించలేకున్నారు. వీరికి అభ్యంతరము కలుగకుండునట్లు మనము వీరిని మన్నించవలెను. వారు మరింత సంపూర్ణముగా ఉపదేశింపబడువరకు వారి బలహీనతను మనము సహించవలెను. ఏలయనగా ఈ మనుష్యులు కఠినమైన దుష్టత్వమువలన కాక విశ్వాసపు బలహీనతవలన మాత్రమే ఇట్లు ప్రవర్తించుచున్నారు గనుక, వారికి అభ్యంతరము కలిగించకుండుటకు, వారు అవసరమని ఎంచు ఉపవాసములను ఇతర సంగతులను మనము పాటించవలెను. ఎవనికిని హాని చేయక సమస్త మనుష్యులకు సేవచేయు ప్రేమ మననుండి దీనిని కోరుచున్నది. వీరు బలహీనులుగా ఉండుట వీరి తప్పు కాదు, వీరి సంఘకాపరుల తప్పే; విశ్వాసమును స్వేచ్ఛను గూర్చిన బోధచేత వీరు స్వతంత్రులుగా చేయబడి స్వస్థపరచబడవలసియుండగా, ఆ కాపరులు తమ స్వంత సంప్రదాయముల ఉరులచేతను ఆయుధములచేతను వీరిని దాస్యములోనికి తెచ్చి వీరి ప్రాణములను గాయపరచిరి. కాబట్టి అపొస్తలుడు ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "భోజనము నా సహోదరునికి అభ్యంతరము కలుగజేసినయెడల, నా సహోదరునికి అభ్యంతరము కలుగజేయకుండుటకై నేనెన్నటికిని మాంసము తినను" (1 కొరింథీయులకు 8:13); మరియు, "ఏ వస్తువును సహజముగా నిషిద్ధము కాదని నేను ప్రభువైన యేసునందు ఎరిగి రూఢిగా నమ్ముచున్నాను. అయితే ఏదైనను నిషిద్ధమని యెంచుకొనువానికి అది నిషిద్ధమే. ... అభ్యంతరము కలుగునట్లు తినువానికి అది కీడే" (రోమీయులకు 14:14, 20).
కాబట్టి ఆ సంప్రదాయ బోధకులను మనము ధైర్యముగా ఎదిరించవలసినను, దేవుని ప్రజలపై దౌర్జన్యము చేయుటకు వారు వాడుకొను పోపుల (పీఠాధిపతుల) చట్టములు తీవ్రమైన గద్దింపునకు పాత్రమైనను, ఆ భక్తిహీనులైన నిరంకుశుల చట్టములచేత చెరపట్టబడియున్న భయపడు సమూహమును, వారు స్వతంత్రులగువరకు, మనము మన్నించవలెను. తోడేళ్లకు విరోధముగా బలముగా పోరాడుము, అయితే గొఱ్ఱెల పక్షమున, గొఱ్ఱెలకు విరోధముగా కాదు. చట్టములకును చట్టకర్తలకును విరోధముగా దూషించుచు, అదే సమయములో బలహీనులు తామే ఆ నిరంకుశత్వమును గుర్తించి తమ స్వంత స్వేచ్ఛను గ్రహించువరకు, వారికి అభ్యంతరము కలుగకుండునట్లు వారితోకూడ ఈ చట్టములను పాటించుటచేత నీవు దీనిని చేయవచ్చును. నీ స్వేచ్ఛను వాడుకొనవలెనని నీవు కోరినయెడల, రహస్యముగా వాడుకొనుము; పౌలు చెప్పుచున్నట్లు, "నీకున్న విశ్వాసము దేవుని యెదుట నీమట్టుకు నీవే ఉంచుకొనుము" (రోమీయులకు 14:22). అయితే బలహీనుల యెదుట దానిని వాడకుండ జాగ్రత్తపడుము. మరోవైపు, నిరంకుశుల యెదుటను మొండి ప్రత్యర్థుల యెదుటను, వారు కూడ తాము నిరంకుశులనియు, తమ చట్టములు నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటకు నిష్ప్రయోజనమైనవనియు, అంతేకాదు అట్టి చట్టములను స్థాపించుటకు తమకు ఏ హక్కును లేదనియు గ్రహించునట్లు, వారిని లెక్కచేయక అతి పట్టుదలతో నీ స్వేచ్ఛను వాడుకొనుము.
కాబట్టి ఆచారములు క్రియలు లేకుండ మనము ఈ లోకములో జీవించలేము గనుకను, యౌవనముయొక్క ఉద్రేకపూరితమైనదియు అనుభవములేనిదియు అయిన కాలము అట్టి బంధములచేత అదుపులో ఉంచబడి కాపాడబడవలసియున్నది గనుకను, ఈ సంగతులపై శ్రద్ధవహించుటచేత ప్రతివాడును తన స్వంత శరీరమును అదుపులో ఉంచుకొనుటకు బద్ధుడై యున్నాడు గనుకను, క్రీస్తు పరిచారకుడు ఈ విషయములన్నిటిలో క్రీస్తు ప్రజలను పరిపాలించుటలోను బోధించుటలోను వివేకముగాను నమ్మకముగాను ఉండవలెను; పౌలు హెబ్రీయులను హెచ్చరించినట్లు, ఏ చేదు వేరును వారి మధ్య మొలిచి అనేకులు అపవిత్రులు కాకుండునట్లు; అనగా, వారు విశ్వాసమును పోగొట్టుకొని, నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటకు క్రియలే సాధనములను నమ్మకముచేత అపవిత్రులగుట మొదలుపెట్టకుండునట్లు. క్రియలతోపాటు విశ్వాసము నిరంతరము బోధింపబడనియెడల, ఇది సులభముగా జరిగి చాలామందిని అపవిత్రపరచు సంగతి. విశ్వాసమును గూర్చి మౌనముగా ఉండి మనుష్యుల విధులు మాత్రమే బోధింపబడినప్పుడు, మన మహాయాజకుల తెగులుగల, భక్తిహీనమైన, ఆత్మనాశకరమైన సంప్రదాయములచేతను మన వేదాంతుల అభిప్రాయములచేతను ఇంతవరకు జరిగినట్లు, ఈ కీడును తప్పించుకొనుట అసాధ్యము. ఈ ఉరులచేత లెక్కలేనన్ని ప్రాణములు నరకమునకు ఈడ్చబడినవి; కాబట్టి నీవు క్రీస్తు విరోధియొక్క పనిని గుర్తించవచ్చును.
సంక్షేపముగా, ఐశ్వర్యముల మధ్య దారిద్ర్యమును, వ్యాపారము మధ్య నిజాయితీయు, ఘనతల మధ్య దీనత్వమును, విందుల మధ్య నిగ్రహమును, సుఖభోగముల మధ్య పవిత్రతయు ప్రమాదములో ఉన్నట్లే, ఆచారముల మధ్య విశ్వాసముచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడుట ప్రమాదములో ఉన్నది. సొలొమోను ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "ఒకడు తన ఒడిలో అగ్ని ఉంచుకొనినయెడల వాని బట్టలు కాలకుండునా?" (సామెతలు 6:27). అయినను మనము ఐశ్వర్యములు, వ్యాపారము, ఘనతలు, సుఖభోగములు, విందుల మధ్య జీవించవలసినట్లే, ఆచారముల మధ్యను, అనగా ప్రమాదముల మధ్యను జీవించవలెను. పసిబాలురు చనిపోకుండునట్లు బాలికల ఒడిలోను వారి సంరక్షణచేతను పోషింపబడుట వారికి అతి గొప్ప అవసరమై యుండినను, వారు పెరిగిన తరువాత బాలికల మధ్య జీవించుట వారి రక్షణకు ప్రమాదమైనట్లే, అనుభవములేని ఉద్రేకపూరితులైన యువకులు, వారి బలహీనమైన మనస్సులు దుర్గుణములోనికి తలక్రిందులుగా దూకకుండునట్లు, ఆచారములు ఇనుపవైనను, ఆచారముల అడ్డుకట్టలచేత అదుపులో ఉంచబడి నిగ్రహింపబడవలెను. అయినను ఈ సంగతులచేత తాము నీతిమంతులుగా తీర్చబడగలరని నమ్ముటలో పట్టుదలగా ఉండుట వారికి మరణమై యుండును. ఈ విధముగా నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటకుగాని యోగ్యతను సంపాదించుటకుగాని కాదు, వారు తప్పు చేయకుండ తప్పించుకొనుటకును, విశ్వాసమూలమైన ఆ నీతిలో మరింత సులభముగా ఉపదేశింపబడుటకును తాము ఈ విధముగా బంధింపబడితిమని వారికి బోధింపబడవలెను; యౌవనముయొక్క తొందరపాటు స్వభావము నిగ్రహము క్రింద ఉంచబడనియెడల దీనిని సహించదు.
కాబట్టి క్రైస్తవ జీవితములో ఆచారములను, కట్టడపనివారును పనివారును కట్టుటకుగాని పనిచేయుటకుగాని చేయు ఆ సన్నాహములను ఎట్లు చూచుదురో అట్లే తప్ప మరి ఏ విధముగాను చూడకూడదు; ఆ సన్నాహములు శాశ్వతముగా ఉండుటకుగాని తమంతట తాము ఏదైనను అగుటకుగాని చేయబడవు, అవి లేకుండ కట్టడమును పనియు జరుగదు గనుకనే చేయబడును. నిర్మాణము పూర్తియైనప్పుడు, అవి ప్రక్కన పెట్టబడును. ఇక్కడ మనము ఈ సన్నాహములను తృణీకరించుటలేదని, వాటికి అత్యధిక విలువ నిచ్చుచున్నామని నీవు చూచుచున్నావు; వాటియందలి నమ్మకమును మనము తృణీకరించుచున్నాము, ఏలయనగా అవి నిజమైన శాశ్వతమైన నిర్మాణమని ఎవడును తలంచడు. ఎవడైనను ఎంత స్పష్టముగా మతిస్థిమితము తప్పినవాడై యుండెననగా, సాధ్యమైనంత ఖర్చుతోను, శ్రద్ధతోను, పట్టుదలతోను ఈ సన్నాహములను నిలువబెట్టుట తప్ప జీవితములో మరి ఏ ఉద్దేశమును లేనివాడై, నిర్మాణమును గూర్చి ఎన్నడును ఆలోచించక, ఈ నిష్ప్రయోజనమైన సన్నాహములను ఆధారములను బట్టి తన్ను తాను సంతోషపరచుకొని అతిశయించుచుండినయెడల, మనమందరము అతని వెఱ్ఱితనమును చూచి జాలిపడి, ఈ విధముగా వ్యర్థము చేయబడిన ఖర్చుతో ఏదో గొప్ప కట్టడము నిర్మింపబడియుండవచ్చునని తలంచమా?
అట్లే మనము క్రియలను ఆచారములను తృణీకరించుటలేదు--అంతేకాదు, వాటికి అత్యధిక విలువ నిచ్చుచున్నాము; అయితే క్రియలయందలి నమ్మకమును మనము తృణీకరించుచున్నాము; క్రియలను వెంబడించుటలో తమ జీవితమంతయు వెచ్చించి వ్యర్థము చేసికొనుచు, అయినను ఏ నిమిత్తము ఆ క్రియలు చేయబడుచున్నవో దానిని ఎన్నడును పొందని ఆ వేషధారులవలె, వాటిని నిజమైన నీతియని ఎవడును ఎంచకూడదు. అపొస్తలుడు చెప్పుచున్నట్లు, వారు "ఎల్లప్పుడును నేర్చుకొనుచున్నను సత్యవిషయమైన అనుభవజ్ఞానము ఎప్పుడును పొందలేనివారై యున్నారు" (2 తిమోతికి 3:7). వారు కట్టవలెనని కోరుచున్నట్లు కనబడుదురు, సన్నాహములు చేయుదురు, అయినను ఎన్నడును కట్టరు; ఈ విధముగా వారు భక్తియొక్క పైవేషములో కొనసాగుదురు గాని దాని శక్తిని ఎన్నడును పొందరు.
ఈ మధ్యలో వారు ఈ ఆసక్తిగల ప్రయత్నమునుబట్టి తమ్మును తాము సంతోషపరచుకొని, ఇట్టి మెరిసే క్రియల ప్రదర్శనతో అలంకరింపబడినట్లు తాము చూడని ఇతరులందరికి తీర్పు తీర్చుటకు సహితము తెగించుచున్నారు; అయితే వారు విశ్వాసముతో నింపబడియుంటే, దేవుని వరములను దుర్వినియోగము చేయుటలో ఇప్పుడు వారు వ్యర్థము చేయుచున్న అదే ఖర్చుతో తమ స్వంత రక్షణ కొరకును ఇతరుల రక్షణ కొరకును గొప్ప కార్యములు చేసియుండగలిగెడివారు. అయితే మానవ స్వభావమును, వారు పిలుచునట్లు సహజ బుద్ధియు స్వభావసిద్ధముగా మూఢనమ్మకముగలవై, తమకు ప్రతిపాదింపబడిన ఏ చట్టములచేతనైనను క్రియలచేతనైనను నీతిమంతులుగా తీర్చబడుటను పొందవచ్చునని త్వరగా నమ్మునవై యున్నందునను, భూలోక చట్టకర్తలందరి ఆచరణచేత స్వభావము అదే దృష్టిలో అభ్యసింపజేయబడి స్థిరపరచబడుచున్నందునను, అది తన స్వంత శక్తిచేత క్రియలయొక్క ఈ దాస్యమునుండి తన్ను తాను విడిపించుకొని, విశ్వాసపు స్వేచ్ఛను గుర్తించుటకు ఎన్నటికిని రాలేదు.
కాబట్టి దేవుడు మనలను నడిపించి మనలను దేవునిచేత బోధింపబడినవారిగా, అనగా దేవునినుండి నేర్చుకొనుటకు సిద్ధముగా ఉన్నవారిగా చేయవలెననియు, ఆయనే తాను వాగ్దానము చేసినట్లు తన ధర్మశాస్త్రమును మన హృదయములలో వ్రాయవలెననియు మనము ప్రార్థించవలసిన అవసరమున్నది; లేనియెడల మనకు ఏ నిరీక్షణయు లేదు. ఏలయనగా మర్మములో దాచబడిన ఈ జ్ఞానమును ఆయనే మనకు అంతరంగముగా బోధించనియెడల, స్వభావము దానిని ఖండించి అది అబద్ధ బోధయని తీర్పు తీర్చకుండ ఉండలేదు. అది దానివలన అభ్యంతరపడును, అది దానికి వెఱ్ఱితనముగా కనబడును; పూర్వము ప్రవక్తల విషయములోను అపొస్తలుల విషయములోను జరిగినట్లు మనము చూచుచున్నట్లే, గ్రుడ్డివారును భక్తిహీనులునైన మహాయాజకులు తమ ముఖస్తుతిపరులతోకూడ ఇప్పుడు నా విషయములోను నావంటివారి విషయములోను చేయుచున్నట్లే. మనతోకూడ వారిమీద కూడ దేవుడు చివరకు కనికరము చూపి, తన ముఖకాంతిని వారిమీద ప్రకాశింపజేయును గాక; అప్పుడు భూమిమీద ఆయన మార్గమును, సమస్త జనముల మధ్య ఆయన రక్షణను మనము తెలిసికొందుము; ఆయన నిరంతరము స్తుతింపబడును గాక. ఆమేన్. ప్రభువు సంవత్సరము MDXX (1520) లో.
ఈ పత్రము కాల్విన్ కళాశాలలోని క్రిస్టియన్ క్లాసిక్స్ ఈథీరియల్ లైబ్రరీ (Christian Classics Ethereal Library), http://www.ccel.org నుండి తీసికొనబడినది; ThML మూలమునుండి కోరికపై రూపొందింపబడినది.