మనుష్యుడు విత్తునప్పుడు కోయుదునని ఎదురుచూచును

విత్తుటయు కోయుటయు గూర్చి ఈ నాలుగు సంగతులను గమనించుడి: మనుష్యుడు విత్తునప్పుడు కోయుదునని ఎదురుచూచును; తాను విత్తినట్టి విత్తనమునే కోయుదునని ఎదురుచూచును; ఎక్కువగా కోయుదునని ఎదురుచూచును; విత్తనము యొక్క విధము తెలియకపోవుట భేదము చేయదు. మొదటిది: మనుష్యుడు విత్తునప్పుడు కోయుదునని ఎదురుచూచును. ఒక రైతు వసంతము తరువాత వసంతము విత్తుచు శరదృతువున ఎన్నడును కోయకపోయినయెడల, అతడు వెర్రివాడని చెప్పెదరు. కాదు; తాను చేసిన ప్రయాసకు ఫలము కోయు కాలమునకు అతడు ఎల్లప్పుడు చూచుచుండును. తాను విత్తిన విత్తనము నష్టమగునని అతడు ఎన్నడును ఎదురుచూడడు. ఒక యౌవనుడు ఏదో వృత్తికి లేక వృత్తి విద్యకు దీర్ఘమైన శిక్షణ పొందును; అయితే ఆ ఓపికగల పరిశ్రమ సంవత్సరముల ఫలమును కొంతకాలమునకు కోయుదునని ఎదురుచూచును. ఐదు, ఆరు, ఏడు సంవత్సరములు తన వృత్తి నేర్చుకొనుటలో ఎందుకు ఇంత కష్టపడుచున్నావని ఒక ఇంజనీరును అడుగుము. కోతకాలమునకు చూచుచున్నాననియు, అప్పుడు తన సంపదయు కీర్తియు స్థిరపడుననియు అతడు జవాబిచ్చును. న్యాయవాది దీర్ఘముగాను కఠినముగాను చదువును; అయితే అతనికిని తన కక్షిదారులు విస్తారమై తాను ప్రయాసకు ప్రతిఫలము పొందు కాలము కనబడును. అనేకులు

వైద్య విద్యార్థులు కళాశాలలో ఉన్నప్పుడు తమను పోషించుకొనుటకు కష్టపడుదురు. డిప్లొమా పొంది వైద్యులైన వెంటనే కోతకాలము వచ్చుచున్నదని ఎదురుచూతురు; అదియే వారు పనిచేయుచున్నది. కొన్ని పంటలు దాదాపు వెంటనే పక్వమగును, అయితే సాధారణముగా సహజ లోకములో విత్తనము పరిపక్వమగుటకు ముందు ఆలస్యము ఉండును. అయినను అది ఎల్లప్పుడు ఎదుగుచునే యుండును; మొదట నేలను చీల్చుకొని వచ్చు చిన్న పచ్చని మొలక, తరువాత ఆకు, తరువాత కంకి, తరువాత కంకిలో పూర్ణ ధాన్యము. తన పంటలన్నియు ఒక్క రాత్రిలో పుట్టగొడుగులవలె మొలవవు గనుక రైతు నిరాశపడడు. తగిన కాలములో కోతకాలము వచ్చునని ఎరిగి ఓపికతో చూచును. మన క్రియల పంటయు అట్లే. ప్రస్తుత సుఖమును ఎదురుచూడకుండ పాపములో మునుగు మనుష్యులు కొద్దిమంది, ఉన్నను ఎవరును ఉండరు. మద్యపాని కేవలము త్రాగుటకే త్రాగడు, ప్రస్తుత ఆనందము నిరీక్షణతో త్రాగును. దొంగ కేవలము దొంగిలించుటకే దొంగిలింపడు, లాభము నిమిత్తము దొంగిలించును. మంచివానికిని అట్లే. అతడు కేవలము త్యాగము నిమిత్తమే త్యాగము చేయడు, తద్వారా మేలు చేసి ఇతరులకు సహాయపడుదునని నిరీక్షించి ఎదురుచూచును. ఇవన్నియు గమ్యములకు సాధనములు: ఎల్లప్పుడు పంట నిరీక్షణ ఉండును.

విత్తుటయు కోయుటయు

కోయుట యొక్క నిశ్చయత. పాఠ్యభాగము కోయుట యొక్క నిశ్చయతవైపు చూడుమని చెప్పును: “మనుష్యుడు ఏమి విత్తునో దానినే పండుకొనును.” సహజ పంటలు విఫలమగుట మనకు తెలుసు, అయితే ఆత్మీయ లోకములో అట్టి వైఫల్యము సాధ్యము కాదు. తడి నేల విత్తనమును కుళ్లించవచ్చును, మంచు ముందరి మొగ్గలను కొరకవచ్చును, వాతావరణము అతివర్షముగానైనను అతిఎండగానైనను పంటను పరిపక్వము చేయకపోవచ్చును, అయితే ఇవేవియు మన క్రియల పంటను నివారింపవు. ప్రతి మనుష్యునికి అతని క్రియల చొప్పున దేవుడు ప్రతిఫలమిచ్చునని బైబిలు చెప్పును. “ఓపికగా సత్కార్యము చేయుచు మహిమను ఘనతను అమరత్వమును వెదకువారికి నిత్యజీవము; అయితే కలహప్రియులై సత్యమునకు లోబడక దుర్నీతికి లోబడువారికి కోపమును రౌద్రమును, కీడు చేయు ప్రతి మనుష్యుని ప్రాణముపై శ్రమయు వేదనయు.” భౌతికము, నైతికము, బుద్ధిసంబంధము — మన ఉనికి యొక్క సమస్త భాగములలో మన క్రియలను ఎంత జాగ్రత్తగా కాయవలెను! మనము చేయు క్రియలు, మనము పలుకు మాటలు, మనము పెంచు ఆలోచనలు సమస్తము నమోదు చేయబడును, న్యాయమైన ప్రతిఫలము పొందును, ఏలయనగా దేవుడు పక్షపాతము లేనివాడు. మరియు పంట విత్తుటకు అవశ్య పర్యవసానముగా వచ్చునని విస్మరింపరాదు. దేవుడు తరచుగా ఎంచబడునట్లు ఒక విధమైన నైతిక నిరంకుశుడు కాడని చెప్పబడినది. ఆయన సింహాసనముపై కూర్చుండి, తీర్పునకు వచ్చు నిర్దిష్ట క్రియలకు శిక్షలు అతికించడు.

ఆయన కొన్ని నియమములు వేసెను, విత్తుటయు కోయుటయు అను నియమము వాటిలో ఒకటి, శిక్ష పాపము యొక్క సహజ ఫలము. తప్పించుకొనుట లేదు. అది భరింపవలెను; ఇతరులు నీతో కోయవలసి వచ్చినను, ఎవడును నీకు బదులు కోయలేడు. పాఠ్యభాగము మరింతగా బోధించునదేమనగా, పంట రెండు విధములలో ఒకటి. ఈ నియమము నడిపించు దిశలు రెండే, రెండు మాత్రమే: శరీరమునకు విత్తుట, క్షయపు పంట — ఆత్మకు విత్తుట, నిత్యజీవపు పంట. శరీరమునకు విత్తుట. “శరీరమునకు విత్తుట” అనగా కేవలము దేహమును తగినట్లు కాపాడుట కాదు. దేహము దేవుని పోలికలో చేయబడెను, విశ్వాసి దేహము పరిశుద్ధాత్మకు ఆలయము, ఆ పోలికను తగినట్లు కాపాడుట దేవునికి ప్రియమని నిశ్చయముగా చెప్పవచ్చును. ఆ పదము దేహ కామములకు లోబడుటను, దానిని లాలించుటను, మనుష్యుని ఉన్నత భాగము ఖర్చుపెట్టి దాని అక్రమ వాంఛలకు తృప్తి కలుగజేయుటను, అతిరేకములో పాపమగు పశు ప్రవృత్తులను పోషించుటను సూచించును. “శరీరమునకు విత్తుట” స్వార్థపు విత్తనములు చల్లుట, అవి ఎల్లప్పుడు క్షయపు పంటనిచ్చును. “మనము శరీరములో ఉన్నప్పుడు పాపముల ఆవేశములు మరణమునకు ఫలించుటకు మన అవయవములలో పనిచేసెను.” పౌలు చెప్పు శరీర క్రియలు ఏమి?

“వ్యభిచారము, జారత్వము, అపవిత్రత, కామాతురత, విగ్రహారాధన, మాంత్రికత్వము, ద్వేషము, కలహము, రోషము, కోపము, జగడము, భేదములు, తెగులు బోధలు, అసూయలు, హత్యలు, మద్యపానము, అల్లరి విందులు, ఇట్టివి.” 1867లో పారిస్ ప్రదర్శనలో నేను ఉంటిని, అక్కడ సుమారు అడుగు చదరపు ఒక చిన్న తైలవర్ణ చిత్రము చూచితిని, ఆ ముఖము నేను చూచినందులో అతి వికారమైనది. చిత్రమునకు అతికించిన కాగితముపై “కలుపు విత్తుట” అను మాటలుండెను, ఆ ముఖము మనుష్యునిది కంటె దయ్యముది వలె ఉండెను. అతడు ఈ కలుపును విత్తుచుండగా సర్పములు పురుగులు పైకి వచ్చి అతని దేహముపై పాకుచుండెను, చుట్టూ తోడేళ్లు మృగములు తిరుగాడు అడవులుండెను. ఆ చిత్రమును అప్పటినుండి అనేకసార్లు చూచితిని. ఆహా! కోతకాలము వచ్చుచున్నది. నీవు శరీరమునకు విత్తినయెడల శరీరమును కోయవలెను. గాలికి విత్తినయెడల సుడిగాలిని కోయవలెను. అయినను స్థూల దుర్గుణములలో మునుగుటయే శరీరమునకు విత్తు ఏకైక మార్గమని తలంపరాదు. దేవుని గమ్యముగాను లక్ష్యముగాను కాని ప్రతి వాంఛయు ప్రతి క్రియయు శరీరమునకు విత్తబడిన విత్తనము. ఒకడు ధనము లేక మహత్వాకాంక్ష పంటకు విత్తుచున్నయెడల, అబద్ధికునివలెను వ్యభిచారివలెను నిశ్చయముగా శరీరమునకు విత్తి క్షయమును కోయును. విత్తనము ఎంత “మర్యాదగలదైనను” “సంస్కృతమైనదైనను” “గౌరవనీయమైనదైనను,” మంచి విత్తనమును ఎంత దగ్గరగా పోలినను, దాని నిజ స్వభావము బయటపడును, క్షయపు మరుగు దానిపై ఉండును.

ఈ తీర్పు ఎదుట మనుష్యుల పోరాటములు ఎంత మూఢము! అనేకుడు ధనము నిమిత్తము కాలమును, ఆరోగ్యమును, తన స్వభావమును కూడా బలిగా అర్పించును. అతడు ఏమి సంపాదించును? క్షయము; నిత్యము కానిది, “నిత్యజీవము” యొక్క గుణములు లేనిది. యోహాను చెప్పెను, “లోకమును దాని ఆశయు గతించును.” పేతురు చెప్పెను, “సమస్త శరీరము గడ్డివలెను, మనుష్యుని సర్వ మహిమ గడ్డి పువ్వువలెను. గడ్డి ఎండిపోవును, దాని పువ్వు రాలిపోవును.” ఈ శరీరసంబంధమైనవేవియు నిత్యములో వేరు ఊని యుండవు. నీ స్వంత కొద్ది జీవితములోనే నీవు వాటిని మించి బ్రతుకవచ్చును. వంతెన లేదు. ఇప్పుడు మనుష్యులు ఈ పొరపాటు చేయుదురు — శరీరమునకు విత్తి ఆత్మ పంటను కోయుదుమని తలంతురు; మరోవైపు ఆత్మకు విత్తి ఐహిక పంట రాకపోవుటకు నిరాశపడుదురు. ఒక బోధకుడు తన తరగతికి ధనవంతుని లాజరుల ఉపమానమును చెప్పి అడిగెను: “ఇప్పుడు, పిల్లలారా, మీరు ధనవంతుడవగుటను కోరుదురా లాజరువగుటను కోరుదురా?” ఒక బాలుడు జవాబిచ్చెను, “నేను బ్రతికియుండగా ధనవంతుడను కాగోరుదును, చనిపోయిన తరువాత లాజరును కాగోరుదును.” అది కాదు: శరీరమును క్షయమును, లేక ఆత్మను నిత్యజీవమును. ఒకదానినుండి మరొకదానికి వంతెన లేదు. “ఆత్మీయ పంటకు విత్తబడిన విత్తనమునకు

విత్తుటయు కోయుటయు

ఐహిక క్షేమమును సంపాదించు ధోరణి ఏమాత్రము లేదు. క్రీస్తు ప్రకటించెను, ‘హృదయమందు పవిత్రులైనవారు ధన్యులు; వారు దేవుని చూతురు; నీతినిగూర్చి ఆకలిదప్పులుగలవారు ధన్యులు, వారు (నీతితో) తృప్తిపరచబడుదురు; దుఃఖించువారు ధన్యులు, వారు ఓదార్పు పొందుదురు.’ మీరు సర్వశక్తుని ఆనందదాయక దర్శనమును — నీతి పరిపూర్ణతను — దైవిక ఓదార్పును గమనించెదరు. ఇక్కడ ఐహికము ఏమియు లేదు, ఆత్మీయ ప్రయాసకు ఆత్మీయ ఫలములు. హృదయమందు పవిత్రులైనవారు ధనవంతులగుదురని చెప్పబడలేదు; నీతినిగూర్చి ఆకలిదప్పులుగలవారు రొట్టెతో తృప్తిపరచబడుదురని చెప్పబడలేదు; దుఃఖించువారు జీవితములో ఎదిగి ఘనత పొందుదురని చెప్పబడలేదు. ప్రతి విభాగమునకు తనకు తగిన పంట ఉన్నది, తన విత్తు విధమునకు మాత్రమే కాపాడబడినది. “ప్రతిదియు తన పంటను కోయును, ప్రతి క్రియకు తన ప్రతిఫలము ఉన్నది. మరియొకడు అనుభవించు సుఖమును ఆశించుటకు ముందు, అది ఏ ఖరీదుతో సంపాదింపబడెనో ముందుగా లెక్కించుకొనవలెను. “ఉదాహరణకు, భక్తిగల వ్యాపారి తన నిజాయితీ తన విజయమునకు అడ్డమని ఫిర్యాదు చేయును; అదే వీధిలో తక్కువ మనస్సాక్షి గల పొరుగువాని ద్వారములోనికి కొనుగోలుదారుల ప్రవాహము పోవును, తాను గంటలు వ్యర్థముగా కాచుకొనును. నా సహోదరుడా, దేవుడు ఘనతను, నిజాయితీని, ఉన్నత మనస్సును ఈ లోకపు నాణెముతో ప్రతిఫలమిచ్చునని తలంచుచున్నావా? ఆత్మీయ శ్రేష్ఠతను విస్తారమైన వ్యాపారముతో చెల్లించునని ఊహించుచున్నావా? ఇప్పుడు ఆ మనుష్యుడు తన విజయమునకు చెల్లించిన ధరను తలంచుము. బహుశా మానసిక అధోగతియు అంతరంగ అవమానమును. అతని

ప్రకటనలన్నియు మోసకరము, పనివారియెడల అతని వ్యవహారము నిరంకుశము, అతని చౌక ధరలు నాణ్యత తక్కువ వస్తువులవలన సాధ్యము. ఆ మనుష్యుని విత్తనమును విత్తినయెడల ఆ మనుష్యుని పంటను కోయుదువు. మోసము చేయుము, అబద్ధమాడుము, నీ ప్రకటనలలో నిర్లజ్జుడవై యుండుము, కొనుగోలు నీయొద్దకు వచ్చును. అయితే ధర మరీ ఎక్కువైనయెడల, అతనికి అతని పంటను ఇమ్ము, నీవు నీది తీసికొనుము — నిర్మల మనస్సాక్షి, శుద్ధ మనస్సు, లోపలను బయటను నీతి. అతని పంటకు దానిని విడువుదువా?” ఆత్మకు విత్తుట. “ఆత్మకు విత్తుట” స్వీయత్యాగము, కీడును ఎదిరించుట, ఆత్మకు విధేయత, ఆత్మలో నడుచుట, ఆత్మలో జీవించుట, ఆత్మచే నడిపింపబడుట సూచించును. మన సామర్థ్యములను సాధనములను ఆత్మీయ విషయములను అభివృద్ధి చేయుటకు వాడినప్పుడు ఆత్మకు విత్తుదుము; ఆత్మ ప్రభావమును విస్తరింపజేయువారిని ఆదరించి ప్రోత్సహించినప్పుడు ఆత్మకు విత్తుదుము. శరీరమును దాని కామములను సిలువ వేసినప్పుడు, ఒకప్పుడు శరీరమునకు అప్పగించుకొనినట్లు ఆయనకు అప్పగించుకొనినప్పుడు ఆత్మకు విత్తుదుము. ఒక యూదు రబ్బీ ఒకసారి చెప్పెను: “ప్రతి మనుష్యునిలో రెండు ప్రేరణలున్నవి, మంచిది చెడ్డది. దేవునికి తన చెడు ప్రేరణలను అర్పించువాడు అతి శ్రేష్ఠమైన బలి అర్పించును.” అట్టి విత్తుట యొక్క ఫలము “ప్రేమ, ఆనందము, సమాధానము, దీర్ఘశాంతము, దయ, మంచితనము, విశ్వాసము, సాత్వికము, ఆశానిగ్రహము.” ఈ లోకములో పంట స్వభావ వృద్ధి, లోతైన ఘనత, ఇతరులకు పెరుగు ఉపయోగము; రాబోవు లోకములో దేవునియొద్ద అంగీకారము, నిత్యజీవము.

హెన్రీ లాయిడ్ గ్యారిసన్ ఇంగ్లాండులోని తన బహిరంగ ప్రసంగములలో చివరిగా నమోదు చేయబడిన మాటలలో ఇవి: “అమెరికా ఉత్తర రాష్ట్రములలో ఇటుకలు కుళ్లిన గుడ్లు మధ్య బానిసత్వ విరోధ కారణమును సమర్థించుట ఆరంభించితిని; దక్షిణ కెరొలైనా నేలపై, విముక్తి పొందిన దాసులు నాపై కుప్పగా వేసిన పుష్పమాలలక్రింద దాదాపు పూర్తిగా పాతిపెట్టబడి దానిని ముగించితిని.” అమెరికా అంతర్యుద్ధ కాలములో న్యూయార్కు నగరములోని ఒక పెద్ద కమీషను సంస్థ ఒక యౌవనుని, పాడైన చిక్కుడు గింజల బారిని ఒక పక్షితో సంధానము చేయుటకు నియమించెను. ఆ గింజలు కొనబడి, అప్పగింపబడి, సంస్థ ఆక్రమించిన భవనపు పై అంతస్తులో పరచబడెను. వాటిని తిప్పుచు సోడా ద్రావణము చల్లి రూపము మెరుగుపరచి అమ్ముటకు అనుకూలము చేయుటకు మనుష్యులు నియమింపబడిరి. తరువాత మొదటి నాణ్యత గల పెద్ద బారి కొనబడెను; ముందు మంచివి కొన్ని పీపాలలో వేయబడెను, తరువాత పీపాలు బీదవాటితో దాదాపు నింపబడెను; ఆ తరువాత మరల మంచివి పైన వేసి అమ్ముటకు పీపాలు మూయబడెను. యజమానుడు పీపాలపై “చిక్కుడు గింజలు — అత్యుత్తమము” అని గుర్తు పెట్టెను. గుమాస్తా దీనిని చూచి చెప్పెను: “అయ్యా, ఆ గింజలపై అత్యుత్తమము అని గుర్తు పెట్టుట న్యాయమని తలంచుచున్నారా?” యజమానుడు కఠినముగా ఎదురుచెప్పెను: “నీవు సంస్థ అధిపతివా?” గుమాస్తా ఇక మాట్లాడలేదు. పీపాలు నింపుట మూయుట కొనసాగెను. సమస్తము సిద్ధమైనప్పుడు ఆ గింజలు (అనేక వందల

పీపాలు) అమ్మకమునకు మార్కెట్టులో పెట్టబడెను. కార్యాలయములో కొనుగోలుదారులకు అత్యుత్తమ నాణ్యత నమూనాలు చూపబడెను. చివరకు నిపుణుడైన కొనుగోలుదారు లోపలికి వచ్చెను (వ్యాపారములో ఎంత నిపుణుడైనను తరచుగా తన సమానుని కలుసుకొనును), కార్యాలయములోని నమూనాలు పరిశీలించి, ధర అడిగి, తరువాత స్టాకును రాశిగా చూడగోరెను. గుమాస్తా కొనుగోలుదారుతో పై అంతస్తునకు వెళ్లి స్టాకు చూపునట్లు ఆజ్ఞాపింపబడెను. నమూనాతో సమానముగా కనబడు తెరవబడిన పీపా చూపబడెను. అప్పుడు కొనుగోలుదారు గుమాస్తాతో చెప్పెను: “యౌవనుడా, నాకు చూపిన నమూనాలు మొదటి నాణ్యత, మీరు చెప్పు ధరకు మార్కెట్టులో ఎక్కడను గింజలు కొనుట అసాధ్యము; ఇక్కడ ఏదో తప్పు ఉన్నది. చెప్పుము, ఈ గింజలు పైన కనబడునట్లు పీపా అంతటిలోను అదే నాణ్యతా?” గుమాస్తా ఇప్పుడు వింత స్థితిలో ఉండెను. అతడు తలంచెను, “నా యజమానుని నిమిత్తము అబద్ధమాడుదునా, అతడు నిశ్చయముగా అట్లు కోరుచున్నాడు; లేక ఏమి వచ్చినను సత్యము చెప్పుదునా?” అతడు సత్యమునకే నిశ్చయించుకొని చెప్పెను: “లేదు అయ్యా, అవి కావు.” “అయితే,” అని కొనుగోలుదారు చెప్పెను, “నాకు అవి అక్కరలేదు”; అతడు వెళ్లిపోయెను. గుమాస్తా కార్యాలయములోనికి వచ్చెను. యజమానుడు అతనితో చెప్పెను: “ఆ మనుష్యునికి ఆ గింజలు అమ్మితివా?” అతడు, “లేదు అయ్యా” అనెను. “ఎందుకు కాదు?”

“అయ్యా, ఆ మనుష్యుడు ఆ గింజలు పైన కనబడునట్లు పీపా అంతటిలోను అదే నాణ్యతా అని అడిగెను. అవి కావని చెప్పితిని. అప్పుడు అతడు, ‘నాకు అవి అక్కరలేదు’ అని వెళ్లిపోయెను.” “నిధిని చూచువానియొద్దకు వెళ్లుము,” అని యజమానుడు చెప్పెను, “నీ జీతము తీసికొనుము; నీవు ఇక మాకు అక్కరలేదు.” అతడు జీతము పుచ్చుకొని కార్యాలయము విడిచెను, లోభమైన దురాశను సహాయపడుటకును నీతిలేని యజమానునికి లాభము చేకూర్చుటకును అబద్ధమాడలేదని సంతోషించుచు. మూడు వారముల తరువాత ఆ సంస్థ ఆ యౌవన గుమాస్తాను పిలిపించి, మరల తమ సేవలోనికి రమ్మని వేడుకొని, అంతకు ముందెన్నడును ఇయ్యని దానికంటె సంవత్సరమునకు మూడు వందల డాలర్లు ఎక్కువ జీతము ఇచ్చిరి. ఈ విధముగా అతని నిజాయితీకిని సత్యమునకును ప్రతిఫలము ఇయ్యబడెను. అతని నిజాయితీవలన బయటికి గొప్ప నష్టము పొందినట్లు కనబడినను, ఆ మనుష్యుడు న్యాయమని సంస్థ ఎరిగి భావించెను. మోసమువలనను కపటమువలనను ఎన్నడును నష్టపోకుండ అతనిని నమ్మవచ్చునని ఎరిగి మరల తమ సేవలో ఉంచగోరిరి. తమ ఆర్థిక ప్రయోజనములు అతని కాపునలో సురక్షితమని ఎరిగిరి. ఆ యౌవనుని ఘనపరచి గౌరవించిరి. ఓపిక యొక్క పాఠము. ఓపిక యొక్క పాఠము నేర్చుకొందము. “చూడుడి, వ్యవసాయకుడు భూమి యొక్క అమూల్యమైన ఫలముకొరకు కనిపెట్టి, ముందరి వర్షమును కడవరి వర్షమును పొందువరకు దానికొరకు దీర్ఘక్షమ కలిగి యుండును.” ఆలస్యము నిరాకరణ కాదు. మిక్కిలి

తరచుగా ఒక తరము విత్తును, మరొక తరము కోయవలసి వచ్చును. దేవుడు రోషముగల దేవుడు, “తన్ను ద్వేషించువారి మూడవ నాలుగవ తరమువరకు తండ్రుల దోషమును పిల్లలమీదికి తెచ్చువాడు.” ఇశ్రాయేలు ప్రత్యేక ప్రజగా ఉనికిలోనికి వచ్చిన ఆది సంవత్సరములలో, ప్రతి ఏడవ సంవత్సరము కనాను దేశమును విశ్రాంతి ఇయ్యవలెనని దేవుడు ఆజ్ఞాపించెను. “ఆరు సంవత్సరములు నీ భూమిని విత్తి దాని ఫలములను కూర్చుకొనవలెను; అయితే ఏడవ సంవత్సరము దానిని విశ్రాంతిగా పడి యుండనియ్యవలెను; నీ ప్రజలలోని బీదలు తినవచ్చును, వారు విడిచినది అడవి మృగములు తినవచ్చును. నీ ద్రాక్షతోటతోను నీ ఒలీవ తోటతోను అట్లే చేయవలెను.” సౌలు రాజుగా అభిషేకింపబడినప్పటినుండి ఈ నియమము ఆచరింపబడలేదు. నాలుగు వందల తొంభై సంవత్సరముల తరువాత దేవుడు ఆ జనమును డెబ్బది సంవత్సరములు చెరలోనికి అప్పగించెను. ఆ కాలములో భూమికి విశ్రాంతి కలిగెను; తాను హరింపబడిన విశ్రాంతి సంవత్సరములకు ప్రతిఫలముగా డెబ్బది విశ్రాంతి సంవత్సరములు. ఆ ఇశ్రాయేలీయులు అవిధేయత యొక్క చేదు విత్తనము విత్తిరి, వారి సంతానము దేశాంతరములోను చెరలోను పంటను కోయవలసి వచ్చెను. ఒక ప్రముఖ శస్త్రవైద్యుడు ఒకనాడు తన తరగతి ముందు క్లిష్టమైన శస్త్రచికిత్స చేసెను. అతని భాగమునుబట్టి చికిత్స విజయవంతమైనది. అయితే అతడు తరగతివైపు తిరిగి చెప్పెను: “ఆరు సంవత్సరముల క్రితము జ్ఞానమైన జీవనవిధము ఈ వ్యాధిని నివారించి యుండవచ్చును. రెండు సంవత్సరముల క్రితము సురక్షితమైన సరళమైన శస్త్రచికిత్స దీనిని నయము చేసి యుండవచ్చును. ఇప్పటి స్థితిలో ఈనాడు మనము చేయగలిగినంత చేసితిమి, అయితే ప్రకృతికి చెప్పు మాట ఉండును. ఆమె

ఎల్లప్పుడు తన ప్రాణదండనలను రద్దు చేయదు.” మరునాడు రోగి చనిపోయెను, తన అతిరేకముల ఫలమును కోయుచు. పౌలు చెప్పును: “సత్కార్యము చేయుటలో అలసిపోకుదము; సొమ్మసిల్లకుండినయెడల తగిన కాలములో కోయుదుము.” ఇటీవల ఒక సంభాషకునితో మాట్లాడుచు మిస్టర్ ఎడిసన్ పట్టుదలయు ఓపికయు గూర్చి అనుకోకుండ అత్యంత శక్తివంతమైన ప్రసంగము చేసెను. ధ్వనిముద్రణ యంత్రము ఊపిరితో పలుకు ధ్వనిని పునరుత్పత్తి చేయునట్లు తాను పదే పదే ప్రయత్నించినదానిని వర్ణించి ఇంకను చెప్పెను: “గత ఏడు నెలలు ప్రతిదినము పదునెనిమిది నుండి ఇరువది గంటలు ఈ ఒక్క మాటపై పనిచేసితిని — ‘స్పెషియా.’ ధ్వనిముద్రణ యంత్రములోనికి ‘స్పెషియా, స్పెషియా, స్పెషియా’ అని చెప్పితిని, అయితే యంత్రము ‘పెషియా, పెషియా, పెషియా’ అని జవాబిచ్చెను. ఒకనిని వెర్రివానిగా చేయుటకు అది చాలును! అయితే నేను స్థిరముగా నిలిచితిని, విజయము పొందితిని.” డేనియల్ వెబ్‌స్టర్ పోర్ట్స్‌మత్‌లో యౌవన న్యాయవాడుగా ఉన్నప్పుడు ఒక భీమా కేసు అతనియొద్దకు తేబడెను. కొద్ది మొత్తము మాత్రమే ఉండెను, ఇరువది డాలర్లు ఫీజు మాత్రమే వాగ్దానము చేయబడెను. తన కక్షిదారునికి పూర్ణ న్యాయము చేయుటకు న్యాయ గ్రంథాలయము సంప్రదించుటకు బోస్టన్ ప్రయాణము అవసరమని చూచెను. ఆ యాత్రవలన అతడు నష్టపోవును, అప్పటికి తగిన ప్రతిఫలము పొందడు. అయితే ఏమి ఖర్చైనను తాను చేయగలిగినంత చేయ నిశ్చయించుకొనెను. అట్లు అతడు బోస్టన్‌కు వెళ్లి న్యాయాధారములు చూచి కేసు గెలిచెను. సంవత్సరముల తరువాత, ఇంతలో ప్రసిద్ధుడైన వెబ్‌స్టర్ న్యూయార్కు గుండా వెళ్లుచుండెను. ఆనాడు ఒక ముఖ్యమైన భీమా కేసు విచారణకు ఉండెను,

విత్తుటయు కోయుటయు

న్యాయవాదులలో ఒకడు ఆకస్మికముగా అనారోగ్యపడెను. ధనము అడ్డము కాదు, వెబ్‌స్టర్ తన నిబంధనలు చెప్పి కేసు నడుపుమని వేడుకొనబడెను. “కొన్ని గంటల ముందస్తు నోటీసుతో న్యాయ వాదము సిద్ధపరచుమని నన్ను ఎదురుచూచుట అసంబద్ధమని వారితో చెప్పితిని,” అని మిస్టర్ వెబ్‌స్టర్ చెప్పెను. “అయినను పత్రములు చూడుమని వారు పట్టుపట్టిరి; చివరకు అట్లు చేయుటకు ఒప్పుకొంటిని. అది నా పాత ఇరువది డాలర్ల కేసే మరల; నేను ఏమియు మరువను గనుక సమస్త న్యాయాధారములు నా వేళ్ల కొనలయందుండెను. సిద్ధపడుటకు నాకు కాలము లేదని న్యాయస్థానము ఎరిగి, నా పరిజ్ఞానపు విస్తీర్ణమును చూచి ఆశ్చర్యపడెను. కాబట్టి చూడుడి, ఆ బోస్టన్ ప్రయాణమునకు కీర్తిలోను ధనములోను నేను గొప్పగా ప్రతిఫలము పొందితిని; నీతి ఏమనగా మంచి పనికి చివరకు ప్రతిఫలము కలుగును.” కాలిఫోర్నియాలో ఇద్దరు మనుష్యులు బంగారము కొరకు త్రవ్వుచుండిరి. వారు గొప్పగా పనిచేసి ఏమియు పొందలేదు. చివరకు వారిలో ఒకడు పనిముట్లు పారవేసి, “ఆకలితో చచ్చుటకు ముందు ఇక్కడనుండి వెళ్లెదను” అని వెళ్లిపోయెను. మరునాడు అతని సహచరుని ఓపికకు ప్రతిఫలము వచ్చెను, అతనిని సంపద సంపాదించువరకు పోషించిన బంగారు ముద్ద కనబడెను. “దుష్టకార్యముపై శిక్ష త్వరగా అమలు చేయబడనందున మనుష్యకుమారుల హృదయము కీడు చేయుటకు వారిలో పూర్ణముగా నిలిచియున్నది. పాపి నూరు మారులు కీడు చేసి అతని దినములు దీర్ఘమైనను, దేవునికి భయపడి ఆయన సన్నిధిని భయముతో ఉండువారికి మేలు కలుగునని నేను నిశ్చయముగా ఎరుగుదును; అయితే భక్తిహీనునికి మేలు కలుగదు, అతడు తన దినములను పొడిగింపడు,

అవి నీడవలె ఉన్నవి; ఏలయనగా అతడు దేవుని సన్నిధిని భయపడడు.” ఒకడు చీకటిలో ఒక పని చేసినందున అది ఎన్నడును వెలుగులోనికి రాదను భావము మరణకరము — దేవుడు అది వెలుగులోనికి తేబడునని చెప్పును. తన పాపములను కప్పుకొనినవాడు వాటికి పునరుత్థానము లేదనియు అంతిమ తీర్పు లేదనియు తలంచుట మూఢత్వము. యాకోబు కుమారులను చూడుడి. వారు యోసేపును అమ్మి తమ తండ్రిని మోసపుచ్చిరి. ఇరువది దీర్ఘ సంవత్సరములు గడిచెను, ఐగుప్తువరకు వారి పాపము వారిని వెంబడించెను; ఏలయనగా వారు చెప్పిరి: “మనము మన సహోదరుని రక్తమునకు అపరాధులము.” కోతకాలము చివరకు వచ్చెను, తమ సహోదరుని అమ్మిన ఆ పది మంది బాలురకు. నేను ఒకసారి చికాగోలో ప్రసంగించుచుండగా, దాదాపు బుద్ధి తప్పిన ఒక స్త్రీ నాయొద్దకు వచ్చెను. మత సమావేశములను ఎగతాళి చేసి మతము మనుష్యులను వెర్రివారిని చేయునని చెప్పు కొందరున్నారని మీకు తెలుసు. పాపమే మనుష్యులను వెర్రివారిని చేయును. క్రీస్తు లేమియే మనుష్యులను నిరాశలో ముంచును. ఆ స్త్రీ కథ ఇది: ఆమెకు పిల్లల కుటుంబముండెను. ఆమె పొరుగువారిలో ఒకరు చనిపోయిరి, ఆమె భర్త ఒక చిన్న శిశువును ఇంటికి తెచ్చెను. ఆమె, “నాకు ఈ శిశువు అక్కరలేదు,” అనెను, అయితే భర్త, “నీవు దీనిని తీసికొని చూడవలెను” అనెను. తన వారితోనే చాలు పని ఉన్నదని చెప్పి ఆ శిశువును తీసికొనిపోమని భర్తతో చెప్పెను. అయితే అతడు తీసికొనిపోలేదు. ఆ శిశువును ఆకలితో చంపుటకు ప్రయత్నించితినని ఆమె ఒప్పుకొనెను; అయితే అది కొనసాగెను. ఒక రాత్రి అది రాత్రంతయు ఏడ్చెను; ఆహారము కావలెనని నేను ఊహించుచున్నాను. చివరకు ఆమె బట్టలు తీసికొని శిశువుపై వేసి

ఊపిరి ఆపి చంపెను. ఎవడును ఆమెను చూడలేదు; ఎవరికిని ఏమియు తెలియదు. శిశువు పాతిపెట్టబడెను. సంవత్సరములు గడిచెను; ఆమె చెప్పెను, “పగలు రాత్రి ఆ శిశువు స్వరము వినుచున్నాను. అది నన్ను దాదాపు వెర్రిదానిని చేసినది.” ఎవడును ఆ క్రియను చూడలేదు; అయితే దేవుడు చూచెను, ఈ ప్రతిఫలము దానిని అనుసరించెను. చరిత్ర ఇట్టి సంగతులతో నిండియున్నది. దీనిని కనుగొనుటకు బైబిలునకు వెళ్లనక్కరలేదు.

మనుష్యుడు తాను విత్తినట్టి విత్తనమునే కోయుదునని ఎదురుచూచును.

“విత్తనమిచ్చు గడ్డి తన జాతి చొప్పున, ఫలమిచ్చు వృక్షము తన జాతి చొప్పున.” — ఆదికాండము 1:12. “మనుష్యులు ముండ్లపొదలనుండి ద్రాక్షపండ్లనైనను గచ్చపొదలనుండి అంజూరపు పండ్లనైనను కోయుదురా?” — మత్తయి 7:16. “మీరు శరీరానుసారముగా బ్రదుకుచున్నయెడల చచ్చెదరు; ఆత్మవలన దేహక్రియలను చంపినయెడల బ్రదుకుదురు.” — రోమీయులకు 8:13.