The Search After Reality

Preface

Living in close contact with Hinduism, Buddhism, Muhammadanism and Christianity, I have studied their sacred books and the writings of their leading thinkers, while from personal conversation with many of their learned followers I have been able to extract much information regarding their faiths. The results of my thinking on these four great religions I have set down in this book.

It is not my intention to undertake a systematic and historical review of these religions, but I have sought to set before my readers, in thoughts clothed in simple words, a few of their fundamental principles, in the hope that those who are seekers after the Truth may be helped to know the Reality.

I acknowledge with many thanks my indebtedness to the Rev. T. E. Riddle, of the New Zealand Presbyterian Mission, Kharar, Punjab, for the great help he has given in translating this book into its present form from my Urdu manuscript.

Sundar Singh.

Subathu, Simla Hills, September 1924.

పీఠిక

హిందూమతం, బౌద్ధమతం, ఇస్లాంమతం, క్రైస్తవ మతం — వీటితో సన్నిహిత సంబంధంలో జీవిస్తూ, నేను వాటి పవిత్ర గ్రంథాలను, వాటి ప్రముఖ ఆలోచనాపరుల రచనలను అధ్యయనం చేశాను. అలాగే, ఆయా మతాల విద్యావంతులైన అనుచరులతో వ్యక్తిగతంగా సంభాషించడం ద్వారా వారి విశ్వాసాల గురించి ఎంతో సమాచారాన్ని సేకరించగలిగాను. ఈ నాలుగు మహా మతాల గురించి నేను ఆలోచించిన ఫలితాలను ఈ పుస్తకంలో వ్రాశాను.

ఈ మతాల గురించి క్రమబద్ధమైన, చారిత్రక సమీక్ష చేయాలనేది నా ఉద్దేశం కాదు; సత్యాన్ని వెదుకుతున్నవారు వాస్తవికతను తెలుసుకోవడానికి సహాయపడాలనే ఆశతో, వాటి మూలసూత్రాలలో కొన్నింటిని సరళమైన మాటల్లో నా పాఠకుల ముందు ఉంచాలని ప్రయత్నించాను.

నా ఉర్దూ ప్రతి నుండి ఈ పుస్తకాన్ని ప్రస్తుత రూపంలోకి అనువదించడంలో గొప్ప సహాయం అందించిన పంజాబ్‌లోని ఖరార్‌లో ఉన్న న్యూజిలాండ్ ప్రెస్బిటేరియన్ మిషన్‌కు చెందిన రెవ. టి. ఇ. రిడిల్ గారికి కృతజ్ఞతలతో నా ఋణాన్ని అంగీకరిస్తున్నాను.

సుందర్ సింగ్.

సుబాతు, సిమ్లా కొండలు, సెప్టెంబరు 1924.

I. Religion and Reality

Religion is a natural and universal demand on the part of human nature for the recognition of a supernatural power, Who can meet all the needs of those who are obedient and faithful in their duty to Him.

In other words, we may say that the aim and object of religion is to obey the commands of Him Who is the Creator, Lord and Preserver of the Universe, to worship wholeheartedly, and to enjoy His fellowship Who is the Almighty, Eternal and Omnipresent God.

This infinite Source of Life, Who is the First Cause of visible and invisible things, is Reality.

I. Gradual Development from Idolatry to God

1. In very ancient times people were like the savage and uneducated people of to-day. They did not realise their spiritual needs, or, if they felt them at all, they were not deeply conscious of them. They felt only their bodily wants, and they worshipped, instead of the Creator, His created things, such as the sun, moon, fire, air and water. With the exception of the Hebrews, there was no race in which there was a knowledge of the One True and Living God. Hence, for their bodily needs they worshipped, in the form of idols, those visible things from which they hoped for benefit, or which they dreaded as evil.

2. Later they made images of their gods, and brought offerings and sacrifices before them, and, when even this did not seem sufficient for them, they went a step further and began to worship good and evil spirits, and the spirits of their ancestors. As their spiritual horizon widened, even this failed to meet the calls of their growing spiritual natures, and they were forced to seek and worship a spiritual Being Who, in both worlds, would be able to satisfy all their bodily and spiritual needs and cravings. So God has revealed Himself to them according to their spiritual needs and capacities; "God, who at sundry times and in divers manners, spake in time past unto the fathers by the prophets, hath in these last days spoken unto us by His Son" (Heb. i. 1-2).

3. Ancient people used simple and crude forms of stone, bronze or iron implements; but we do not now have to use weapons and implements of that kind, because in our day we have advanced far beyond the culture of their age. It is true that we still retain the senses from which their needs have sprung — hunger, thirst, for instance, are still the same — but the means we use to satisfy those needs have changed with the progress of time. In the same way, although from their historical and religious books we have come to know that their need was the same as ours, it does not mean that we have therefore to adopt their method of idol worship.

The object of learning about the habits of these people is that we may know what means they used, and to what extent they succeeded, when they found themselves engaged in the struggle between good and evil, and with sin and its evil results, in their effort to gain salvation.

In our own time, in a similar way, and to an even greater extent, people find themselves entangled in the difficulties of the struggle between evil and good, in the effort to obtain salvation. Yet there is a progressive revelation of Reality that fits the need, capacity and state of development of every man and every age. This does not mean that there is any change in the Truth or Reality, even though it may appear in varied forms to persons differing in culture and in circumstances. New aspects may be revealed, but the Reality remains the same and unchangeable.

II. "A Man only understands what is akin to Something already existing in himself"

1. Followers of different religions, and people of different temperaments and capacities, believe that by the knowledge, faith and experience which they have, they can fully define and describe Reality; though often their experience is such as to limit even their dreams and visions. The differences, however, which exist among them are only on the surface. In the root idea of Reality which they seek to define there is no difference.

It is as if three men, one wearing red, one blue and one green glasses, are looking at a white flower. To each the flower appears to be of a different colour. All are agreed on the basic truth of the existence of the flower. Their whole argument is about the colour, and as soon as they take off their glasses the real colour of the flower is seen by them all. The beliefs and senses of men are like glasses through which they estimate and examine all existing things. But they cannot understand the Reality as they should, until their hearts have been enlightened by God. For those, however, who are real seekers after truth, He who is the light of the world "which lighteth every man coming into the world" (John i. 9, viii. 12), will lead them on to Reality.

2. When we see a thing from a distance it appears small, and we do not perceive its real nature; but when we have come near to it, by degrees we come to know the thing as it really is. No change has taken place in the thing itself, but our experience and knowledge of it have increased. So, step by step we shall enter into the intimate fellowship of God's immediate presence, and we shall increase in our spiritual knowledge and experience, until we arrive at the full recognition of Reality. "For we shall see Him as He is" (1 John iii. 2; 1 Cor. xiii. 12).

3. The man who has not seen an apple-tree, but has seen only its tiny seed, can never understand that the complete tree, wood, flowers and fruit, is all contained in it. If the seed finds the conditions necessary to its growth, then at the appointed time its real nature will appear; and all its hidden possibilities will come into being, and reach to perfection. Thus the whole problem will be solved. So, leaving everything else out of consideration, man does not even know what qualities and abilities are hidden in him; but if he walks in fellowship with God, and according to His will, then he will continue to obtain all necessary aids for his growth, and will reach that state of perfection for which God created him. Then all difficulties and problems will be solved. "And it doth not yet appear what we shall be: but we know that, when He shall appear, we shall be like Him; for we shall see Him as He is" (1 John iii. 2).

4. Trees grow in unlimited space, yet there is a fixed limit beyond which they cannot extend. The force of gravity will not permit them to go one inch beyond their appointed bounds. In the same way, our wisdom, understanding and thoughts are limited to the circumference of a very small circle beyond which it is not possible to reach. In the future world the attractive power is love, and this, instead of hindering, gives every help and support for the growth of the soul towards perfection.

5. It frequently happens that some thinker, working quite independently of others, has arrived at the conclusions that they have already reached. The reason for this is, that the world is like an immense museum filled with a great variety of things. Each visitor that comes in sees the exhibits through the medium of his own experience, and, colouring them with his own feelings and fancies, tells others about them. Each does it in his own way, but the conclusions are the same. On the other hand there are people with some small obliquity in their intellectual vision, and with a want of depth in their spiritual experience, who, in seeking to explain the Reality, have coloured their writings and speeches with their fancies, and have expressed diverse and distorted views. But the Reality is the same.

III. The Senses are the Interpreters between the Soul and External Things

1. Bodily senses and the perceptions of the soul, from their very nature, are nothing in themselves, but act only as interpreters between the soul and other things. As the sweetness of the sweets is not for the sweets themselves, so the perceptions of the senses are not for the senses themselves. Nor is man, as the materialist believes, a piece of automatic mechanism that runs by its own power. Because a machine does not know that it is a machine, and because there is nothing in the brain and nervous system that of itself can produce thoughts and ideas, therefore these work only as the instrument of man's soul.

It is useless to argue with the extreme mechanists, who declare man to be an automaton, for no automaton could establish the theory that he was an automaton. It is useless to argue with those who declare that thinking, feeling, willing and imagining are negligible bubbles on a stream of protoplasm, for no bubble can alter the direction of the current, as ideas can alter the flow of our life. "Ideas have hands and feet," as Hegel said.

2. If man's intelligence and ability depend on the largeness of his brain, which gives him pre-eminence over other creatures, then what does the marvellous ability of the honey-bee and the ant depend on, the size of whose brains may be considered as next to nothing? If they say that this is all instinct, then how do the wonderful roots of trees, in their search for nourishment, spread out in the direction of their food, and turn away from that which would injure them? What is the instinct, or brain, which directs vines and creepers to twine their tendrils round other things and so to support themselves as they climb upwards? Then what quality is there in magnetism that attracts, or repels, even insentient and inanimate things?

This then is the truth: that the Creator Who has granted to insignificant creatures ability according to their need, has Himself made man in His own image and likeness, with understanding like Himself, and this can lead him back to the Creator of the Two Worlds, and into harmony with Him.

3. We know much more than we can ever put into words, because we can never explain the whole of our inner consciousness. Something is always left unexpressed. We have experiences which are beyond our powers of expression, but are not beyond our comprehension.

At times we have an intuition, and lofty thoughts suddenly flash into our minds. These we have not learned from any one, because no one can explain them; nor have we been able to gain knowledge of them in the visible world through our senses. Hence the question arises, How have we been able to come to know these hidden things?

I would say that the proof of this is that our souls are connected with the spiritual and unseen world whose light, without our being aware of it, is reflected in our inner selves. By means of our inner perceptions some truths from that other world come to us, but their proof will be possible by experience only when we enter into that world, which we now see as in a glass darkly.

4. Ants and bees, within the limits of their little worlds, are a wise and hard-working folk; but, outside the circle of their lives, they see higher creatures and men whose existence and nature they can measure only in terms of their own little lives. So in the spiritual world we come in contact with the highest spiritual beings, about whom our knowledge is as small as the ants' knowledge of us. On the other hand, though man is so much superior to the ant, yet he has no complete knowledge of what that insignificant little creature is. In the same way, the knowledge that higher spiritual beings have of us is imperfect. He alone Who created all things has perfect and complete knowledge of every creature.

IV. God and His Creation

1. Before the creation of animate and inanimate things there was space, and, if the whole universe should be destroyed, space would always remain; but it is unthinkable that the universe should be destroyed and that space should remain void. It is not possible that matter came into existence in space by its own creative power, or that living organisms should spring from lifeless matter. Consequently, when we find order and design in the universe, it is a proof of the existence of an Almighty and All-knowing Being, Who, being Infinite and Eternal, created and filled space with existing things, both seen and unseen.

2. There is nothing eternal save God. So we have to face the question that if the Universe is not eternal then it must have been created, and if so, when God created existing things a change must have occurred in Him. But this is impossible, for He is unchangeable. The truth is to be found in this, that before the universe came into being it existed in the knowledge of God. To exist outwardly (objectively), or in His knowledge (subjectively), is the same thing to Him.

On the other hand, if we consider the universe as eternal then God is not the Creator; and if He is not the Creator, He is not Almighty; and if not Almighty He is not God. Such a God is like a strong man, who is the owner of his property and can make use of his possessions, but, being limited in power and knowledge, does not know the real nature of the things he uses. In God such a limitation is contrary to His nature and attributes. But we need say no more. The universe was in His knowledge, and came into being by His creative power. This universe is not commingled in Him, as pantheists hold, but is separate from Him, although it is from Him, and in Him, and will remain in Him for ever.

3. "The Spirit of God moved upon the face of the waters," and countless kinds of created things came into being before Him; and the Spirit of the Lord still broods over human souls in the limitless ocean of space. He alone knows the great and glorious beings who will be manifested, and, becoming perfect like their Creator, will enjoy His presence for ever.

4. In the world there are wholesome things, but bitter poisonous things are also to be found. God is indeed the Creator of these things. But their evil essence is created by the powers of evil. So also God is the Creator of all souls, but the depraved nature that is in men results from their free will. God did not create sin and evil, nor did He incline men towards it, but He left them altogether free to choose their way for themselves. But God, Who is love, can create such a holy and health-giving change in human souls that their evil nature and all their spiritual diseases are removed for ever.

When the root of sin is removed, then its evil effects will disappear from the whole creation, except that the lessons of that sad experience will always remind men of the need for greater watchfulness against sin in their future lives.

It is impossible that anything contrary to God's nature and attributes should remain eternally in the realm within which He is Sovereign.

5. People usually hail with great delight the beauties of nature, such as are seen in fruits and flowers, rivers and lakes, mountains and landscape scenery; but their attention and affections are so engrossed by the natural beauty of things that they fail to get behind them to the Creator, Who, hidden behind the works of His hands, exists screened by His creation.

When the universe is so beautiful, then how glorious must be the Creator Himself! When the gifts of His hands are so sweet, how much more will be His presence Who created all this sweetness! The pity of it is that senseless man is satisfied with the created things, and remains ignorant of his Lord's life-giving and soul-satisfying presence.

6. Animals know their masters, but man, who is more noble than the rest of creation, has sunk lower than the animals, and does not know his Creator. For, blinded by his sinful nature, he fails to recognise his real self. Should he come to know himself or his real nature, then by the guidance and help of the Holy Spirit he will recognise Him also in Whose image he has been created.

V. The Need of Religion

1. While the waves are running over the surface of the water we cannot see our faces in it. In the same way, until the waves of the world's storm have been stilled in the heart of man, he cannot see his real state of spiritual need. When in the calm of meditation the state is recognised, then in his helplessness he clearly perceives his need of God for help and salvation, and, bowing in prayer, yields himself to Him.

2. If the heart is not deceived and is free from the entanglements and seductions of the world, then as the needle of the compass is attracted towards the Pole star, so the heart itself responds to the attraction of God, and turns towards Him. For it is not possible for human nature to be wholly unaffected by the attraction of Infinite Love and Holiness. "No really great man was ever without God" (Seneca).

3. Where people have not reached to a correct knowledge of God, their religion is based on fear and selfishness. I once asked some people of the Lepcha tribe in Sikkim why they had forsaken the true God, and worshipped evil spirits. They replied, "We always live in fear of the harm that evil spirits may do us, so we try to please them. But what use is there in praying to God, or good spirits, or in worshipping them, when there is no danger of their harming us?" They did not know that through our connection with God we can overcome evil spirits, and that God will always protect us from every kind of attack that would bring us harm.

4. An ancient philosopher, feeling dimly the need of God and religion, said: "In the primeval age of disorder and violence, laws might strike crimes committed in the open day but could not touch secret sins hidden in the gloomy depths of conscience. A sage advised that to make men moral they must be made afraid. Let them invent gods who could see and hear all things, cognisant not only of all human actions, but also of men's inmost thoughts and purposes."

Though this philosopher was ignorant of the existence of God, yet hidden away in his nature is clearly seen the reflection of God's being; and behind his thought about inventing a god, God Himself is seen to be actively present. In short, every race, in every age, has in some form or other shown its deep craving for God.

I shall now attempt to write something about the four great religions — Hinduism, Buddhism, Muhammadanism and Christianity — with a view to finding out which of these religions is sufficiently universal to satisfy the cravings and needs of the human race, and to what extent it can offer peace to the individual soul, burdened by the sense of its separation from the Eternal God.

1. మతం మరియు వాస్తవికత

మతం అనేది మానవ స్వభావం యొక్క సహజమైన, సార్వత్రికమైన అవసరం, ఒక అతీంద్రియ శక్తిని గుర్తించాలనే కోరిక నుండి పుడుతుంది. ఆ శక్తియే తన పట్ల విధేయతతో, నమ్మకంగా జీవించేవారి అవసరాలన్నింటినీ తీర్చగలడు.

మరో మాటలో చెప్పాలంటే, ఈ విశ్వానికి సృష్టికర్తగా, ప్రభువుగా, పరిరక్షకుడిగా ఉన్న ఆయన ఆజ్ఞలను పాటించడం, హృదయపూర్వకంగా ఆరాధించడం, సర్వశక్తిమంతుడు, నిత్యుడు, సర్వవ్యాప్తుడు అయిన దేవుని సహవాసాన్ని అనుభవించడం మతం యొక్క లక్ష్యం మరియు ఉద్దేశం అని చెప్పవచ్చు.

దృశ్యమైన, అదృశ్యమైన వాటన్నింటికీ మూలకారణమైన ఈ అనంతమైన జీవన మూలమే వాస్తవికత.

I. విగ్రహారాధన నుండి దేవుని వైపుకు క్రమమైన ఎదుగుదల

1. మిక్కిలి పురాతన కాలంలో ప్రజలు నేటి అనాగరిక, విద్యలేని ప్రజల మాదిరిగానే ఉండేవారు. వారు తమ ఆధ్యాత్మిక అవసరాలను గ్రహించలేదు, లేదా వాటిని కొంతవరకు అనుభవించినా, వారికి వాటిపై లోతైన స్పృహ ఉండేది కాదు. వారు కేవలం తమ శారీరక అవసరాలను మాత్రమే భావించారు, అందుకే సృష్టికర్తను కాక, సూర్యుడు, చంద్రుడు, అగ్ని, గాలి, నీరు వంటి ఆయన సృష్టించిన వస్తువులనే ఆరాధించారు. హెబ్రీయులు తప్ప, ఏకైక సత్యదేవుని, జీవముగల దేవుని గురించి తెలిసిన జాతి మరొకటి లేదు. అందుచేత తమ శారీరక అవసరాల కోసం, తమకు మేలు చేయగలవని ఆశించిన లేదా కీడు చేస్తాయని భయపడిన కనిపించే వస్తువులను విగ్రహాల రూపంలో ఆరాధించారు.

2. తరువాత వారు తమ దేవతల ప్రతిమలను చేసి, వాటి ముందు నైవేద్యాలు, బలులు అర్పించారు. ఇది కూడా చాలదని తోచినప్పుడు, ఒక అడుగు ముందుకు వేసి మంచి, చెడు ఆత్మలను, తమ పూర్వీకుల ఆత్మలను ఆరాధించడం మొదలుపెట్టారు. వారి ఆధ్యాత్మిక దృక్పథం విస్తరించిన కొద్దీ, పెరుగుతున్న వారి ఆధ్యాత్మిక స్వభావ అవసరాలను ఇది కూడా తీర్చలేకపోయింది, కనుక వారు తమ శారీరక, ఆధ్యాత్మిక అవసరాలను, కోరికలను రెండు లోకాలలోనూ తీర్చగల ఒక ఆధ్యాత్మిక సత్తను వెదకి ఆరాధించక తప్పలేదు. ఈ విధంగా దేవుడు వారి ఆధ్యాత్మిక అవసరాలకు, సామర్థ్యానికి తగినట్లుగా తనను తాను వారికి ప్రత్యక్షపరచుకున్నాడు; "పూర్వకాలమందు నానాసమయములలోను నానా విధములుగాను ప్రవక్తల ద్వారా మన పితరులతో మాటలాడిన దేవుడు ఈ దినముల అంతమందు తన కుమారుని ద్వారా మనతో మాటలాడెను" (హెబ్రీయులు 1:1-2).

3. పురాతన ప్రజలు రాయి, కంచు లేదా ఇనుముతో చేసిన సాధారణమైన, పరుషమైన పనిముట్లను వాడేవారు; కానీ మనం ఇప్పుడు ఆ రకమైన ఆయుధాలను, పనిముట్లను వాడవలసిన అవసరం లేదు, ఎందుకంటే మన కాలంలో మనం వారి సంస్కృతికి మించి చాలా ముందుకు వచ్చాము. వారి అవసరాలు ఏ ఇంద్రియాల నుండి పుట్టాయో ఆ ఇంద్రియాలు మనలో ఇప్పటికీ ఉన్నాయనేది నిజం — ఆకలి, దాహం వంటివి ఇప్పటికీ అలాగే ఉన్నాయి — కానీ ఆ అవసరాలను తీర్చుకోవడానికి మనం ఉపయోగించే సాధనాలు కాలగమనంతోపాటు మారిపోయాయి. అలాగే, వారి చారిత్రక, మతపరమైన గ్రంథాల నుండి వారి అవసరం మన అవసరం వలెనే ఉండేదని మనకు తెలిసినప్పటికీ, అందుకని మనం వారి విగ్రహారాధన పద్ధతిని అవలంబించాలని దీని అర్థం కాదు.

ఈ ప్రజల ఆచారాలను నేర్చుకోవడం వెనుక ఉద్దేశం ఏమిటంటే, వారు మంచి-చెడుల మధ్య పోరాటంలో, పాపంతోను దాని దుష్ఫలితాలతోను చిక్కుకున్నప్పుడు, రక్షణ పొందడానికి చేసిన ప్రయత్నంలో ఏ సాధనాలను ఉపయోగించారో, ఎంతవరకు విజయం సాధించారో మనం తెలుసుకోవడమే.

మన స్వంత కాలంలో కూడా, ఇదే విధంగా, మరింత ఎక్కువగా, ప్రజలు మంచి-చెడుల మధ్య పోరాటంలో ఇరుక్కుపోయి, రక్షణ పొందడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు. అయినప్పటికీ, ప్రతి మనిషి యొక్క, ప్రతి యుగం యొక్క అవసరానికి, సామర్థ్యానికి, ఎదుగుదల స్థితికి తగినట్లుగా వాస్తవికత క్రమక్రమంగా ప్రత్యక్షమవుతూనే ఉంటుంది. సంస్కృతిలోను, పరిస్థితులలోను భిన్నంగా ఉన్న వ్యక్తులకు అది వేర్వేరు రూపాలలో కనిపించినా, సత్యంలో లేదా వాస్తవికతలో ఎలాంటి మార్పు లేదని దీని అర్థం. కొత్త కోణాలు వెల్లడి కావచ్చు గాని, వాస్తవికత మాత్రం అదే విధంగా, మార్పులేనిదిగా ఉంటుంది.

II. "మనిషి తనలో ఇప్పటికే ఉన్న దానికి సంబంధించినదాన్ని మాత్రమే గ్రహించగలడు"

1. వివిధ మతాలను అనుసరించేవారు, వివిధ స్వభావాలు, సామర్థ్యాలు కలిగిన ప్రజలు, తమకున్న జ్ఞానం, విశ్వాసం, అనుభవం ద్వారా వాస్తవికతను పూర్తిగా నిర్వచించి వర్ణించగలమని నమ్ముతారు; అయితే వారి అనుభవం తరచుగా వారి కలలను, దర్శనాలను కూడా పరిమితం చేసేలా ఉంటుంది. అయితే వారి మధ్య ఉన్న భేదాలు కేవలం ఉపరితలంపైనే ఉంటాయి. వారు నిర్వచించాలని చూసే వాస్తవికత యొక్క మూలభావంలో ఎలాంటి తేడా లేదు.

ఒక తెల్లని పువ్వును ముగ్గురు మనుషులు చూస్తున్నారని అనుకుందాం — ఒకరు ఎర్రని, ఒకరు నీలిరంగు, ఒకరు ఆకుపచ్చని కళ్లజోడు పెట్టుకుని ఉన్నారు. ఒక్కొక్కరికి ఆ పువ్వు వేరే రంగులో కనిపిస్తుంది. అయితే ఆ పువ్వు ఉందనే ప్రాథమిక సత్యంపై అందరూ ఏకీభవిస్తారు. వారి వాదన అంతా రంగు గురించే గాని, వారు తమ కళ్లజోళ్లను తీసివేయగానే పువ్వు యొక్క నిజమైన రంగు అందరికీ కనిపిస్తుంది. మనుషుల నమ్మకాలు, ఇంద్రియాలు — వారు ఉన్న సమస్త వస్తువులను అంచనా వేయడానికి, పరిశీలించడానికి ఉపయోగించే కళ్లజోళ్ల వంటివి. అయితే వారి హృదయాలు దేవునిచేత వెలిగింపబడేంత వరకు వారు వాస్తవికతను తగినట్లుగా గ్రహించలేరు. అయితే సత్యాన్ని నిజంగా వెదికేవారికి, "లోకంలోకి వచ్చే ప్రతి మనిషిని వెలిగించే" (యోహాను 1:9, 8:12) లోక వెలుగైన ఆయనే వారిని వాస్తవికత వైపుకు నడిపిస్తాడు.

2. మనం ఒక వస్తువును దూరం నుండి చూసినప్పుడు అది చిన్నదిగా కనిపిస్తుంది, దాని నిజస్వరూపం మనకు తెలియదు; కానీ మనం దానికి దగ్గరగా వచ్చిన కొద్దీ, ఆ వస్తువు నిజంగా ఎలా ఉందో క్రమంగా తెలుసుకుంటాము. ఆ వస్తువులో ఎలాంటి మార్పూ జరగలేదు, కానీ దాని గురించి మన అనుభవం, జ్ఞానం పెరిగాయి. అలాగే, మనం అడుగడుగునా దేవుని సన్నిహిత సన్నిధానపు సహవాసంలోకి ప్రవేశిస్తాము, మన ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానంలోను అనుభవంలోను వృద్ధి చెంది, వాస్తవికతను సంపూర్ణంగా గుర్తించే స్థితికి చేరుకుంటాము. "ఆయన ఎలా ఉన్నాడో ఆయనను మనం అలాగే చూస్తాము" (1 యోహాను 3:2; 1 కొరింథీయులు 13:12).

3. ఆపిల్ చెట్టును ఎన్నడూ చూడకుండా దాని చిన్న విత్తనాన్ని మాత్రమే చూసిన మనిషి, ఆ పూర్తి చెట్టు — కాండం, పూలు, పండ్లతో సహా — ఆ విత్తనంలోనే ఇమిడి ఉందని ఎన్నటికీ గ్రహించలేడు. ఆ విత్తనానికి పెరగడానికి అవసరమైన పరిస్థితులు లభిస్తే, నియమిత సమయంలో దాని నిజస్వరూపం బయటపడుతుంది; దానిలో దాగివున్న సామర్థ్యాలన్నీ ఉనికిలోకి వచ్చి, పరిపూర్ణతను చేరుకుంటాయి. అలా ఈ సమస్యంతా పరిష్కారమవుతుంది. అలాగే, మిగతావన్నీ పక్కన పెడితే, తనలో ఏ గుణాలు, సామర్థ్యాలు దాగివున్నాయో మనిషికి కూడా తెలియదు; కానీ అతడు దేవుని సహవాసంలో, ఆయన చిత్తానుసారంగా నడిస్తే, తన ఎదుగుదలకు అవసరమైన సహాయాలన్నింటినీ పొందుతూనే ఉంటాడు, దేవుడు తనను సృష్టించిన ఆ పరిపూర్ణ స్థితికి చేరుకుంటాడు. అప్పుడు సమస్యలన్నీ, కష్టాలన్నీ పరిష్కారమవుతాయి. "మనం ఏమిగా ఉండబోతున్నామో అది ఇంకా వెల్లడి కాలేదు గాని, ఆయన వెల్లడైనప్పుడు మనం ఆయనవలె ఉంటామని ఎరుగుదుము; ఆయన ఎలా ఉన్నాడో ఆయనను మనం అలాగే చూస్తాము" (1 యోహాను 3:2).

4. చెట్లు అపరిమితమైన స్థలంలో పెరుగుతాయి, అయినా అవి దాటలేని ఒక నిర్ణీత హద్దు ఉంటుంది. గురుత్వాకర్షణ శక్తి వాటిని తమకు నిర్ణయించిన హద్దును ఒక్క అంగుళం కూడా దాటనివ్వదు. అలాగే, మన జ్ఞానం, గ్రహణ శక్తి, ఆలోచనలు కూడా చాలా చిన్న వృత్తపరిధికే పరిమితమై ఉంటాయి, దాన్ని దాటి వెళ్లడం సాధ్యం కాదు. రాబోయే లోకంలో ఆకర్షణ శక్తి ప్రేమే, అది ఆటంకపరచడానికి బదులుగా, ఆత్మ పరిపూర్ణత వైపు ఎదగడానికి ప్రతి సహాయాన్ని, తోడ్పాటును అందిస్తుంది.

5. తరచుగా ఏదో ఒక ఆలోచనాపరుడు, ఇతరులతో సంబంధం లేకుండా స్వతంత్రంగా పనిచేస్తూ, వారు ఇప్పటికే చేరుకున్న నిర్ణయాలనే చేరుకుంటాడు. దీనికి కారణం, ఈ లోకం అనేక రకాల వస్తువులతో నిండిన ఒక అపారమైన మ్యూజియం వంటిది. అందులోకి వచ్చే ప్రతి సందర్శకుడు తన స్వంత అనుభవం ద్వారానే ఆ ప్రదర్శనలను చూసి, తన సొంత భావాలు, ఊహలతో రంగరించి, ఇతరులకు వాటి గురించి చెబుతాడు. ఒక్కొక్కరు తమదైన రీతిలో చెప్పినా, నిర్ణయాలు మాత్రం ఒకేలా ఉంటాయి. మరోవైపు, తమ బుద్ధి దృష్టిలో కొంత వక్రత, తమ ఆధ్యాత్మిక అనుభవంలో లోతు లేని కొందరు, వాస్తవికతను వివరించే ప్రయత్నంలో తమ రచనలను, ప్రసంగాలను తమ ఊహలతో రంగరించి, భిన్నమైన, వక్రీకరించిన అభిప్రాయాలను వ్యక్తం చేస్తారు. కానీ వాస్తవికత మాత్రం ఒక్కటిగానే ఉంటుంది.

III. ఆత్మకు, బాహ్య వస్తువులకు మధ్య ఇంద్రియాలే వ్యాఖ్యాతలు

1. శారీరక ఇంద్రియాలు, ఆత్మ యొక్క గ్రహణశక్తులు — వాటి స్వభావరీత్యా అవి తమలో తామే ఏమీ కావు, అవి ఆత్మకు ఇతర వస్తువులకు మధ్య వ్యాఖ్యాతలుగా మాత్రమే పనిచేస్తాయి. తీపి పదార్థాల తీపి ఆ పదార్థాల కోసం కాదు, అలాగే ఇంద్రియాల గ్రహణశక్తులు ఇంద్రియాల కోసం కావు. భౌతికవాదులు నమ్మినట్లుగా మనిషి తనంతట తానే నడిచే యాంత్రిక పరికరం కూడా కాదు. ఒక యంత్రానికి తాను యంత్రమని తెలియదు కాబట్టి, మెదడులోను, నాడీవ్యవస్థలోను తనంతట తానే ఆలోచనలను, భావాలను ఉత్పన్నం చేయగల శక్తి ఏదీ లేదు కాబట్టి, ఇవి మనిషి ఆత్మకు సాధనంగా మాత్రమే పనిచేస్తాయి.

మనిషిని ఒక యంత్రమని ప్రకటించే అతివాద యాంత్రికవాదులతో వాదించడం వ్యర్థం, ఎందుకంటే తానొక యంత్రమని ఏ యంత్రమూ నిరూపించలేదు. ఆలోచించడం, భావించడం, ఇష్టపడటం, ఊహించడం అనేవి ప్రోటోప్లాజం ప్రవాహంపై నిర్లక్ష్యంగా వచ్చే బుడగలు మాత్రమేనని చెప్పేవారితో వాదించడం కూడా వ్యర్థమే, ఎందుకంటే మన జీవన ప్రవాహాన్ని ఆలోచనలు మార్చగలిగినట్లు, ఏ బుడగా ప్రవాహపు దిశను మార్చలేదు. హేగెల్ చెప్పినట్లు, "ఆలోచనలకు చేతులు, కాళ్లు ఉంటాయి."

2. ఇతర జీవుల కంటే మనిషికి ఔన్నత్యాన్ని ఇచ్చేది అతని మెదడు యొక్క పరిమాణమే అయితే, తేనెటీగకు, చీమకు ఉన్న అద్భుతమైన సామర్థ్యం దేనిపై ఆధారపడి ఉంటుంది — వాటి మెదడు దాదాపు శూన్యం అని చెప్పవచ్చు కదా? ఇదంతా కేవలం సహజ ప్రవృత్తి మాత్రమేనని వారు చెబితే, అప్పుడు చెట్ల వేర్లు తమ ఆహారాన్ని వెదుకుతూ, పోషకాలున్న దిశగా విస్తరించి, తమకు హాని కలిగించే వాటి నుండి ఎలా దూరంగా తిరుగుతాయి? తీగలను, లతలను ఇతర వస్తువుల చుట్టూ తమ చిగుళ్లను చుట్టి పైకి ఎగబాకేలా నడిపించే సహజ ప్రవృత్తి లేదా మెదడు ఏమిటి? నిర్జీవమైన, నిర్జీవమైన వస్తువులను కూడా ఆకర్షించే, తోసిపుచ్చే అయస్కాంతత్వంలో ఎలాంటి గుణం ఉంది?

కాబట్టి సత్యం ఇదే: తుచ్ఛమైన జీవులకు కూడా వాటి అవసరానికి తగినట్లుగా సామర్థ్యాన్ని ప్రసాదించిన సృష్టికర్త, తన స్వరూపంలో, తన పోలికలో మనిషిని తనలానే గ్రహణశక్తితో చేశాడు, ఈ గ్రహణశక్తియే అతణ్ణి రెండు లోకాలకు సృష్టికర్తయైన ఆయన వద్దకు, ఆయనతో సామరస్యంలోకి మళ్లీ నడిపించగలదు.

3. మనం మాటల్లోకి తర్జుమా చేయగలిగే దానికన్నా చాలా ఎక్కువగా తెలుసుకుంటాము, ఎందుకంటే మన అంతరంగ చైతన్యాన్ని పూర్తిగా వివరించడం మనకు ఎన్నటికీ సాధ్యం కాదు. ఎప్పుడూ ఏదో ఒకటి వ్యక్తం కాకుండానే మిగిలిపోతుంది. మనకు వ్యక్తపరచే శక్తికి మించిన అనుభవాలు ఉంటాయి, కానీ అవి మన గ్రహణశక్తికి మించినవి కావు.

కొన్నిసార్లు మనకు ఒక అంతర్దృష్టి కలుగుతుంది, ఉన్నతమైన ఆలోచనలు అకస్మాత్తుగా మన మనసుల్లో మెరుస్తాయి. వీటిని మనం ఎవరి నుండీ నేర్చుకోలేదు, ఎందుకంటే వాటిని ఎవరూ వివరించలేరు; అలాగే మన ఇంద్రియాల ద్వారా ఈ దృశ్యమాన లోకంలో వాటి గురించి జ్ఞానం పొందలేకపోయాము. కనుక ఈ ప్రశ్న తలెత్తుతుంది — ఈ దాగివున్న సంగతులను తెలుసుకోగలిగే శక్తి మనకు ఎలా వచ్చింది?

దీనికి రుజువు ఏమిటంటే, మన ఆత్మలు ఆధ్యాత్మిక, అదృశ్య లోకంతో సంధానమై ఉన్నాయని నేను చెబుతాను; మనకు తెలియకుండానే ఆ లోకపు వెలుగు మన అంతరంగంలో ప్రతిఫలిస్తుంది. మన అంతరంగ గ్రహణశక్తుల ద్వారా ఆ ఇతర లోకం నుండి కొన్ని సత్యాలు మనకు అందుతాయి, కానీ ప్రస్తుతం మనం మసక అద్దంలో చూస్తున్నట్లుగా చూస్తున్న ఆ లోకంలోకి మనం ప్రవేశించినప్పుడే వాటికి అనుభవపూర్వక రుజువు లభిస్తుంది.

4. చీమలు, తేనెటీగలు తమ చిన్న లోకాల పరిధిలో వివేకవంతమైన, కష్టపడి పనిచేసే జాతి; కానీ తమ జీవన వలయానికి వెలుపల ఉన్న ఉన్నత జీవులను, మనుషులను అవి తమ చిన్న జీవితాల ప్రమాణాలతోనే కొలవగలవు. అలాగే ఆధ్యాత్మిక లోకంలో మనం అత్యున్నత ఆధ్యాత్మిక జీవులతో సంబంధం కలిగి ఉంటాము, వాటి గురించి మన జ్ఞానం మనం గురించి చీమలకున్న జ్ఞానమంత స్వల్పంగానే ఉంటుంది. మరోవైపు, మనిషి చీమ కంటే ఎంతో గొప్పవాడైనా, ఆ తుచ్ఛ జీవి ఏమిటో అతనికి పూర్తి జ్ఞానం లేదు. అలాగే, ఉన్నత ఆధ్యాత్మిక జీవులకు మన గురించి ఉన్న జ్ఞానం కూడా అసంపూర్ణమే. సమస్తాన్ని సృష్టించిన ఆయనకు మాత్రమే ప్రతి జీవి గురించి పరిపూర్ణమైన, సంపూర్ణమైన జ్ఞానం ఉంది.

IV. దేవుడు మరియు ఆయన సృష్టి

1. సజీవ, నిర్జీవ వస్తువుల సృష్టికి ముందే స్థలం ఉండేది, మొత్తం విశ్వం నశించిపోయినా స్థలం మాత్రం ఎప్పటికీ మిగిలే ఉంటుంది; కానీ విశ్వం నశించి, స్థలం శూన్యంగా మిగిలిపోవడం అనేది ఊహకందని విషయం. స్థలంలో పదార్థం తనంతట తానే సృజనాత్మక శక్తితో ఉనికిలోకి రావడం గానీ, నిర్జీవమైన పదార్థం నుండి సజీవ జీవులు పుట్టడం గానీ సాధ్యం కాదు. కాబట్టి, విశ్వంలో మనకు క్రమం, రూపకల్పన కనిపించినప్పుడు, అది సర్వశక్తిమంతుడు, సర్వజ్ఞుడు అయిన ఒక సత్త ఉనికికి రుజువు; అనంతుడు, నిత్యుడు అయిన ఆయనే స్థలాన్ని సృష్టించి, కనిపించే, కనిపించని ఉనికిగల వస్తువులతో దాన్ని నింపాడు.

2. దేవుడు తప్ప నిత్యమైనది మరేదీ లేదు. కనుక విశ్వం నిత్యమైనది కాకపోతే అది సృష్టించబడి ఉండాలనే ప్రశ్నను మనం ఎదుర్కోవలసి వస్తుంది, ఒకవేళ అలా అయితే, దేవుడు ఉనికిగల వస్తువులను సృష్టించినప్పుడు ఆయనలో ఒక మార్పు జరిగి ఉండాలి. కానీ ఇది అసాధ్యం, ఎందుకంటే ఆయన మార్పులేనివాడు. నిజం ఏమిటంటే, విశ్వం ఉనికిలోకి రాకముందే అది దేవుని జ్ఞానంలో ఉండేది. బాహ్యంగా (వస్తుగతంగా) ఉండటం గానీ, ఆయన జ్ఞానంలో (ఆత్మగతంగా) ఉండటం గానీ, ఆయనకు ఒకటే.

మరోవైపు, విశ్వాన్ని నిత్యమైనదిగా భావిస్తే దేవుడు సృష్టికర్త కాడు; ఆయన సృష్టికర్త కాకపోతే, ఆయన సర్వశక్తిమంతుడు కాడు; సర్వశక్తిమంతుడు కాకపోతే ఆయన దేవుడు కాడు. అలాంటి దేవుడు, తన ఆస్తికి యజమానిగా ఉండి, తన సంపదను ఉపయోగించుకోగలిగినా, శక్తిలోను, జ్ఞానంలోను పరిమితుడై, తాను వాడుకుంటున్న వస్తువుల నిజ స్వభావాన్ని తెలుసుకోలేని ఒక బలవంతుడి వంటివాడు. దేవునిలో అలాంటి పరిమితి ఆయన స్వభావానికి, గుణలక్షణాలకు విరుద్ధం. కానీ దీని గురించి ఇక ఎక్కువగా చెప్పవలసిన అవసరం లేదు. విశ్వం ఆయన జ్ఞానంలో ఉండేది, ఆయన సృజనాత్మక శక్తి ద్వారానే అది ఉనికిలోకి వచ్చింది. సర్వేశ్వరవాదులు (పాన్‌థీయిస్టులు) నమ్మినట్లు ఈ విశ్వం దేవునితో కలిసిపోలేదు, గానీ అది ఆయన నుండి, ఆయనలో ఉన్నప్పటికీ, ఆయన నుండి వేరుగా ఉంది, ఆయనలో ఎప్పటికీ నిలిచి ఉంటుంది.

3. "దేవుని ఆత్మ జలముల పైన సంచరించుచుండెను," ఆయన సన్నిధిలో లెక్కలేనన్ని రకాల సృష్టివస్తువులు ఉనికిలోకి వచ్చాయి; ప్రభువు ఆత్మ ఇప్పటికీ అపరిమితమైన స్థలసముద్రంలో మానవ ఆత్మలపై ఇంకా అల్లాడుతూనే ఉంది. బయటపడబోయే గొప్ప, మహిమాన్విత జీవులు ఎవరో ఆయనకు మాత్రమే తెలుసు, వారు తమ సృష్టికర్తను పోలి పరిపూర్ణులై, ఎప్పటికీ ఆయన సన్నిధిని అనుభవిస్తారు.

4. ఈ లోకంలో మేలైన వస్తువులు ఉన్నాయి, కానీ చేదైన, విషపూరితమైన వస్తువులు కూడా కనిపిస్తాయి. ఈ వస్తువులకు దేవుడే నిజంగా సృష్టికర్త. కానీ వాటిలోని దుష్ట సారాంశాన్ని దుష్ట శక్తులు సృష్టించాయి. అలాగే దేవుడే సమస్త ఆత్మలకు సృష్టికర్త, కానీ మనుషుల్లో ఉన్న దుష్ట స్వభావం వారి స్వేచ్ఛా సంకల్పం వల్లనే కలుగుతుంది. దేవుడు పాపాన్ని, చెడును సృష్టించలేదు, మనుషులను దాని వైపు మొగ్గు చూపేలా చేయలేదు, కానీ వారికి తమ మార్గాన్ని తామే ఎంచుకునేలా పూర్తి స్వేచ్ఛను ఇచ్చాడు. కానీ ప్రేమ స్వరూపుడైన దేవుడు, మానవ ఆత్మల్లో అటువంటి పవిత్రమైన, ఆరోగ్యదాయకమైన మార్పును కలిగించగలడు, తద్వారా వారి దుష్ట స్వభావం, వారి ఆధ్యాత్మిక రోగాలన్నీ శాశ్వతంగా తొలగిపోతాయి.

పాపం యొక్క మూలం తొలగిపోయినప్పుడు, దాని దుష్ఫలితాలు సృష్టి అంతటి నుండి అదృశ్యమవుతాయి; అయితే ఆ బాధాకరమైన అనుభవపాఠాలు మాత్రం, భవిష్యత్తు జీవితాల్లో పాపం పట్ల మరింత అప్రమత్తంగా ఉండవలసిన అవసరాన్ని మనుషులకు ఎప్పుడూ గుర్తుచేస్తూనే ఉంటాయి.

దేవుని స్వభావానికి, గుణలక్షణాలకు విరుద్ధమైనది ఏదీ, ఆయన అధిపతిగా ఉన్న రాజ్యంలో శాశ్వతంగా నిలిచి ఉండటం అసాధ్యం.

5. పండ్లు, పూలు, నదులు, సరస్సులు, పర్వతాలు, ప్రకృతి దృశ్యాలలో కనిపించే ప్రకృతి సౌందర్యాన్ని ప్రజలు సాధారణంగా గొప్ప ఆనందంతో స్వాగతిస్తారు; కానీ ఆ ప్రకృతి సౌందర్యంలో వారి దృష్టి, ఆప్యాయత ఎంతగా లీనమవుతాయంటే, వాటి వెనుక ఉన్న సృష్టికర్తను చేరుకోవడంలో వారు విఫలమవుతారు — ఆయన తన సృష్టి వెనుక దాగివుండి, తన హస్తకృత్యాల చాటున ఉనికిలో ఉంటాడు.

విశ్వం ఇంత సుందరంగా ఉంటే, ఆ సృష్టికర్త స్వయంగా ఎంత మహిమాన్వితుడై ఉంటాడో! ఆయన హస్తాల వరాలు ఇంత మధురంగా ఉంటే, ఈ మాధుర్యాన్నంతటినీ సృష్టించిన ఆయన సన్నిధి మరెంత మధురంగా ఉంటుందో! విషాదం ఏమిటంటే, బుద్ధిహీనుడైన మనిషి సృష్టించబడిన వస్తువులతోనే తృప్తి చెందుతూ, తన ప్రభువు యొక్క జీవదాయకమైన, ఆత్మ తృప్తినిచ్చే సన్నిధి గురించి అజ్ఞానంలోనే ఉండిపోతాడు.

6. జంతువులు తమ యజమానులను గుర్తిస్తాయి, కానీ సృష్టిలో మిగతా వాటన్నిటి కంటే శ్రేష్ఠుడైన మనిషి, జంతువుల కంటే కూడా దిగజారి, తన సృష్టికర్తను గుర్తించడం లేదు. తన పాపభరిత స్వభావం వల్ల కళ్లు మూసుకుపోయి, తన నిజమైన ఆత్మను గుర్తించడంలో అతడు విఫలమవుతాడు. తనను తాను, తన నిజస్వభావాన్ని తెలుసుకోగలిగితే, పరిశుద్ధాత్మ మార్గదర్శకత్వం, సహాయం ద్వారా, తాను ఎవరి పోలికలో సృష్టించబడ్డాడో ఆయనను కూడా గుర్తిస్తాడు.

V. మతం యొక్క అవసరం

1. నీటి ఉపరితలంపై అలలు కదులుతున్నప్పుడు మనం మన ముఖాలను దానిలో చూడలేము. అలాగే, లోకపు తుఫాను అలలు మనిషి హృదయంలో నిశ్చలమయ్యేంత వరకు, తన నిజమైన ఆధ్యాత్మిక అవసర స్థితిని అతడు చూడలేడు. ధ్యానపు నిశ్శబ్దంలో ఆ స్థితి గుర్తించబడినప్పుడు, తన నిస్సహాయతలో అతడు సహాయం, రక్షణ కోసం దేవుని అవసరాన్ని స్పష్టంగా గ్రహిస్తాడు, ప్రార్థనలో వంగి తనను తాను ఆయనకు అప్పగించుకుంటాడు.

2. హృదయం మోసపోకుండా, లోకపు చిక్కుముడులకు, ప్రలోభాలకు దూరంగా ఉంటే, దిక్సూచి ముల్లు ధ్రువ నక్షత్రం వైపు ఆకర్షితమైనట్లుగా, హృదయం కూడా దేవుని ఆకర్షణకు స్పందించి ఆయన వైపు తిరుగుతుంది. ఎందుకంటే అనంతమైన ప్రేమ, పరిశుద్ధత యొక్క ఆకర్షణ నుండి మానవ స్వభావం పూర్తిగా ప్రభావితం కాకుండా ఉండటం సాధ్యం కాదు. "దేవుడు లేకుండా నిజంగా గొప్ప మనిషి ఎన్నడూ లేడు" (సెనెకా).

3. దేవుని గురించి సరైన జ్ఞానానికి చేరుకోని చోట, ప్రజల మతం భయం, స్వార్థం మీదే ఆధారపడి ఉంటుంది. సిక్కింలోని లెప్చా తెగకు చెందిన కొందరిని, వారు నిజమైన దేవుణ్ణి విడిచిపెట్టి దుష్టాత్మలను ఎందుకు ఆరాధిస్తున్నారని నేను ఒకసారి అడిగాను. వారు ఇలా సమాధానమిచ్చారు, "దుష్టాత్మలు మాకు కీడు చేస్తాయనే భయంతోనే మేము ఎప్పుడూ జీవిస్తాము, కాబట్టి వాటిని సంతోషపెట్టడానికి ప్రయత్నిస్తాము. అయితే, మాకు హాని కలిగించే ప్రమాదం లేనప్పుడు దేవునికి గానీ, మంచి ఆత్మలకు గానీ ప్రార్థించడంలో, వాటిని ఆరాధించడంలో ఏమి ప్రయోజనం ఉంది?" దేవునితో మనకున్న సంబంధం ద్వారా మనం దుష్టాత్మలను జయించగలమని, మనకు హాని కలిగించే ప్రతి రకమైన దాడి నుండి దేవుడు ఎప్పుడూ మనలను కాపాడతాడని వారికి తెలియదు.

4. ఒక ప్రాచీన తత్వవేత్త, దేవుని, మతం యొక్క అవసరాన్ని అస్పష్టంగా గ్రహిస్తూ ఇలా అన్నాడు: "అస్తవ్యస్తత, హింస రాజ్యమేలిన ఆదిమ యుగంలో, పట్టపగలు జరిగిన నేరాలను చట్టాలు శిక్షించగలిగేవి గానీ, మనస్సాక్షి యొక్క చీకటి లోతుల్లో దాగివున్న రహస్య పాపాలను అవి తాకలేకపోయేవి. మనుషులను నైతికంగా మార్చాలంటే వారికి భయం కలిగించాలని ఒక జ్ఞాని సలహా ఇచ్చాడు. అన్నింటినీ చూడగల, వినగల, మనుషుల చర్యలన్నింటినే కాక వారి అంతరంగ ఆలోచనలను, ఉద్దేశాలను కూడా ఎరిగిన దేవతలను వారు కల్పించుకోనివ్వండి."

ఈ తత్వవేత్తకు దేవుని ఉనికి గురించి తెలియకపోయినా, అతని స్వభావంలో దాగివున్న దేవుని ప్రతిబింబం స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది; ఒక దేవుణ్ణి కల్పించుకోవాలనే అతని ఆలోచన వెనుక దేవుడు స్వయంగా క్రియాశీలంగా ఉన్నట్లు కనిపిస్తుంది. సంక్షిప్తంగా చెప్పాలంటే, ప్రతి యుగంలోను, ప్రతి జాతి ఏదో ఒక రూపంలో దేవుని కోసం తన లోతైన తపనను వ్యక్తం చేసింది.

ఇప్పుడు నేను నాలుగు గొప్ప మతాల గురించి — హిందూమతం, బౌద్ధమతం, ఇస్లాంమతం, క్రైస్తవమతం గురించి — కొంత రాయడానికి ప్రయత్నిస్తాను. వీటిలో ఏ మతం మానవజాతి యొక్క తపనలను, అవసరాలను తీర్చేంత సార్వత్రికమైనదో, నిత్యుడైన దేవుని నుండి తన వేరుపాటు భావంతో భారంగా ఉన్న ఒక్కొక్క ఆత్మకు ఎంతవరకు శాంతిని అందించగలదో తెలుసుకోవాలనేదే ఈ ప్రయత్నం యొక్క లక్ష్యం.

II. Hinduism

The word Hindu is not found in any of the Vedas, or Shastras (religious books), and its real meaning is unknown. It is possible that the Aryans, who lived in the neighbourhood of the river Sindh, were called Sindhu, and that this name was corrupted into Hindu.

The Sacred Books of the Hindus comprise four Vedas and Upanishads, of which twelve are important; six Darsanas; Bhagavad Gita; and many other Shastras and Puranas.

A Hindu leader has written the following about Hinduism: "There are no dogmas in Hinduism. You may believe in any doctrine you choose, even atheism, without ceasing to be a Hindu. You as a Hindu must in theory accept the Vedas as revealed religion, but you may put your own interpretation on the Vedic texts. This leaves a loophole for you to escape from the thraldom of dogmatism."

Hinduism embraces totally different systems of doctrine, and that man is a Hindu who, having been born of Hindu parents, accepts any of these systems. Hinduism had no single founder. In widely separated ages, different religious teachers wrote what seemed right and true, and passed on their teaching to others. Hence there are to be found within Hinduism teachings not only varied, but even contradictory. Among its teachers were many real seekers after truth, and bhaktas or devotees, who had received some measure of light from that God Who "left not Himself without witness" among the nations (Acts xiv. 16-17). Also, some of these devotees, in becoming Sadhus and Sannyasis, renounced not only the world and its luxuries, but even their kingdoms as well, and spent their time in meditation. In the world to-day it would be difficult to find a people more engrossed in religious observances than the Hindus.

I will now give a brief account of the chief doctrines of Hinduism.

I. Vedantism

1. Vedanta means the end (anta) of the Vedas, or the end of knowledge. It is mainly based on the teaching of the Upanishads, which comprise the philosophy of the Vedas with their commentaries; but the teaching of the Vedanta philosophy is found in the Darsanas and Bhagavad Gita and in other Shastras.

The chief doctrine of the Vedanta is that all is Maya, or Illusion, except Brahma or God. If this is true, then it is useless to practice Yoga or Bhakti (devotion), or to seek the merit of good works, because He who brought Maya into existence will Himself destroy it. If this is beyond His power, then Maya must be more powerful than even Brahma himself. For Maya can bring into its control all those physical manifestations the total of whose material forms is held to be the Brahma. Besides this, what proof has the Vedantist that those who accept the Maya teaching, or those who through meditation gain enlightenment (yogi), or even Brahma himself are not Maya?

The truth is that there is one True, Almighty and Eternal God, and that this world is His creation. This material world is not Maya or Illusion, as the Vedantists and Sophists believe, but is real existence. The creation is neither God Himself, nor is the creation separate from Him. His life-giving presence is present in all creatures, because "in Him we live, and move, and have our being" (Acts xvii. 28).

2. The Vedanta philosophy teaches that as the particles of snow melt into their original element, and flowing down join the river, which passes on into the ocean; so men, like separate particles of snow, are melted by the fire of knowledge, and losing their individual existence, return to mingle in the ocean that is Brahma.

If we accept this teaching, then we must admit that there is another power besides Brahma. For as the cold freezes the water, and keeps the particles of snow in discrete individual existence, so this power keeps in separate existence all different forms of being, and restrains them from reabsorption into Brahma.

If we accept Shankaracharya's dogma that Maya is the creative power of Brahma, then the whole responsibility for man's state rests on Brahma, who created both man and ignorance (avidya). Hence man cannot be held responsible for his sin, for his very existence as a separate being depends on 'Ignorance', which is the root and cause of sin.

Perhaps it was in the light of this teaching that Swami Vivekananda, at the Chicago Parliament of Religions, said, "It is a sin to call a man sinner." If this is true, then all the teaching of the Vedas and Shastras about Good and Evil works (karma) is futile, for if the fact of sin is denied, then man's good differs not from his evil.

3. If knowledge (Jnana) as well as Good works (karma) and Devotion (Bhakti), is necessary for salvation (moksa), then what is the good of it if by receiving it we lose ourselves in the universal being, and our souls (atman) in the universal soul (paramatman)? Here we have annihilation instead of salvation! and when we are ourselves absorbed into Brahma our knowledge (jnana) will also be lost. Looked at in this way, 'knowledge' does not continue to be 'knowledge', but becomes everlasting ignorance (avidya) and dissolution. When we were in the state of 'ignorance' at least we had some knowledge of ourselves, but when we have gained salvation through 'knowledge' we have to part with even the little that we had before absorption into Brahma!

A tree is known by its fruits, so I would like to ask the Vedantists a question. Is it the fruit of 'knowledge' (jnana) that in India (where this theory of 'knowledge' has been taught, and where its teacher was born), in spite of this teaching, millions of its people have for centuries remained in a most appalling state of ignorance?

If they say that this 'knowledge' is not for the common people, but for yogis and sages, that means that it is not for all, so all cannot be benefited by it. We may sum up: because it is not for all, it is not universal, and if it is not universal then it is not true, because truth is for all.

4. This example is usually given by Vedantists to show that all we see is only an illusion and a dream. In the dark a rope appears to be a snake, but in the light we see its real nature, and the illusion is dispelled. But this does not prove that there are no snakes in the world, for if there were no snakes, then, when we saw the rope, the idea of the snake would not have occurred to us, because the thing that does not exist is unthinkable. There is no need to say any more. The created things that we see around us are not a dream, nor an illusion, but are real.

5. Again, Shankaracharya teaches this, "The world in great periods is created and reabsorbed in Brahma". This means that Brahma created living beings, bound to ignorance and pain. So foreign is this to our ideas of a just God, that Swami Saradananda has been forced to explain that "It is a play of the Infinite". But if this is true, then such a Brahma is like those Roman tyrants who cast men among the wild beasts, that they might be entertained by the sight of human distress. Such an idea is absolutely contrary to the nature and attributes of God.

6. It is a principle of truth that we should love others as we love ourselves. This is the foundation of all joy, peace and progress. But the Vedanta teaches that, "Whatever is, is nothing but Brahma". Hence love of self and love of Brahma are parts of the same whole, and there is nothing wonderful or praiseworthy about it if Brahma loves himself, for cruel and selfish men do the same. The saltness of salt is not for the salt itself but for him who eats it, and the love of the lover is not for himself but for his beloved, that both may be happy in the mutual enjoyment of their love. And in seeking close fellowship with God man has this object only, that the craving of his soul may be satisfied.

The influence of Christianity and modern thought has so permeated the life of India that even some Vedantists now believe that salvation is not the commingling or absorption of ourselves in God, but is our living in conscious communion with Him.

7. Ramanuja and his followers deny the Maya teaching, and hold that the creation is as real as God Himself. If we exclude the views of this sect, the Vedanta philosophy may be put in a nutshell thus: 'No human relationships are real, but all are Illusion (Maya); therefore a boy looks on himself as his father's son. But through Yoga or 'Knowledge' (Jnana) he is freed from this illusion, and having now perfect 'knowledge', realises that he has no father at all, but is his own father! Therefore the relation of father and son and their mutual fellowship is destroyed for ever when 'knowledge' is attained and illusion disappears.

Illusion (Maya) is like an abscess in the being of Brahma. Through the surgical operation of 'knowledge' (jnana) it is removed, but again appears — that is, it disappears in the periods of world annihilation, and again appears in the periods of world reconstruction.

If this is so, then Vedanta, which is held to mean the end (anta) of all knowledge, actually puts all real knowledge to an end. It is useless to expect to reach a true knowledge of either the Creator, or of the Creation, by diving into such a whirlpool as this Vedantic teaching.

II. Transmigration and Salvation

1. In order to settle their intellectual difficulties, Plato, the Egyptians and the Hindus have all held theories, differing only in detail, of the transmigration of souls. If, as Hinduism teaches, we admit that there are 8,400,000 rebirths, then the difficulties are increased instead of being solved. For example, take a leper, or a man born blind. If he is suffering for the sins committed in some former life, then he should have been informed about the sin that he is being punished for, otherwise the object of his punishment is not attained. For the aim of punishment is that the guilty may be warned, so that in future he may live a better life. But if he is ignorant of the reason of his punishment, then instead of taking warning, and improving his life, he will grumble and consider himself 'not guilty', and blame God.

In ordinary life no judge will pronounce sentence on a guilty man without telling him of his crime. Then how can the Judge of Judges punish a sinner without telling him about his sins?

Also, if we say that God gives neither punishment nor reward, but that each man's evil or good deeds bring their own retribution or reward (karma), then the man ought to be made aware of the balance of his good or evil deeds, otherwise karma will be like the materialists' blind force, which shoots off chance shots without aim or object.

2. If we think of the doctrine of the Transmigration of the Soul as a true explanation of life's problems, then we must believe in the Eternity of the Soul; and most Hindus do indeed hold the view that God, Soul and Matter are eternal. That the Soul is not eternal may be stated as a syllogism of the Nyaya philosophy, thus:

(i.) If the Soul is eternal it is infinite in Time, so its knowledge and power, like God's, must be infinite; (ii.) For if it is infinite in one attribute, it must also be infinite in all other attributes. (iii.) It is unthinkable and impossible for it to be infinite in one attribute and finite in all others. (iv.) From experience we know that our human attributes are finite; (v.) Therefore the Soul is also finite in Time.

If the Soul is really eternal, and, from Eternity till now has not been able to obtain salvation or freedom from Transmigration or Illusion, then what hope can there be for its obtaining salvation in the future? It seems evident therefore that the soul must remain unsaved to all eternity.

3. When men who have lived sinful lives return to earth for rebirth, they will be born as men of low caste, as animals, or even as insects or plants.

Three main views are held about what happens to the soul at the end of each earthly existence.

(a) There is the view of those who hold The Way of Works (Karma marga), who say that the soul goes either to the heaven of the gods or to the moon (pitriloka), which is the heaven of the fathers, until the accumulated merit of its good deeds has been exhausted, when it returns to earth, and is again involved in Transmigration (Bhagavad Gita, ix. 21).

(b) There is the view of those who hold The Way of Devotion (Bhakti marga), that the soul is bound to the cycle of Transmigration, but seeks liberation, or absorption in God, by love and devotion to Him.

(c) There is the view of those who hold The Way of Knowledge (Jnana marga). Here the soul, having obtained enlightenment or 'knowledge' (jnana), goes to the heaven of Brahma, and is there reabsorbed into the Universal Spirit (Brahma), and is not again reborn in the same individuality on earth.

If a prisoner were told that, because of some good deed, he could be king for a few days, and that after that he would have to return to his wretched prison, how could he be happy during his time as king, when the dread of the suffering of his coming imprisonment would be with him all the time? In the same way we may ask, What good or what joy can the soul get from a temporary stay in the heaven of the gods, when dread of a return to earth and its evils is always present?

If, through being holy and pure, a man gains the heaven of the gods, then what can happen there to cause all his merit to be swept away, and to force him again to return from heaven? If he is perfect and holy enough to enter heaven, then why is it that everything that he has gained, with so much toil and pain, will be trampled in the dust again, and he himself be turned out of heaven? Or, having reached that holy place, will he commit sin there that will necessitate his having to come back to earth again?

When amid untold difficulties on this earth he was able to make such progress in goodness as to enable him to enter heaven, then, while living in fellowship with the gods, would it not be easier for him to advance still further in holiness, and, instead of coming back, to stay there for ever?

And when, from the efforts made in this brief life, he has attained to goodness of character and of life, then living in the holy fellowship and perfect environment of heaven, could he not remain perfect for ever? for it would be easier to continue unto perfection there than amid the difficulties and evil influences of the world. If this is not possible, then instead of this being Salvation and heaven it will be merely deceit and hell.

Salvation is emancipation (moksa) from Birth and Death and the Cycle of Rebirth by reabsorption into Brahma. Let us illustrate it thus: a man, by the sweat of his brow and unremitting toil, had become rich, but just when he had obtained his ambition, and was prepared to enjoy the luxuries that his money could buy, his wealth was stolen and he himself murdered. Would you call this Salvation or Destruction?

How true are the words of Mr. Bose: "Hindu Philosophy begins with a recognition of human sorrow, goes out in vain in quest of a proper remedy, and ultimately arrives at annihilation as the goal where human misery terminates only in extinction of life."

III. Bhagavad Gita and Krishna

1. In the story told in the opening verses of the Bhagavad Gita, when Arjuna on the battlefield of Kurukshetra saw his relations and dear ones arrayed against him, he refused to fight, and said, "I covet not kingdom, nor wealth, nor honour. It is better that I should die by their hands than that I should slaughter my own people and be branded as a sinner."

But Krishna persuaded him to fight, saying, "Do not grieve. A soul neither dies, nor can it be slain, nor can it be burned." In the sentiments of these verses, does it not appear that Arjuna shows a higher sympathy and love than Krishna does?

Perhaps some one will say that Krishna incited Arjuna to fight for the sweeping away of tyranny and injustice, and for establishing right and justice. To this there are two answers. First, that the weapons of love are more effective than bow and arrows and the sword; and second, if this is all Illusion, then he who allowed it to exist could have made it disappear, and could have manifested Reality without the need of fighting. More especially is this so in the case of an incarnation like Krishna, who ought to have restrained Arjuna from fighting and killing, for "All are one Brahma", and it was not possible that he should fight with himself!

2. Some consider Krishna and Christ to be either one and the same person, or at least equal to one another; but if we carefully consider their lives and teaching we see in them a whole world of difference. Krishna encouraged Arjuna to fight and kill, but Christ taught His disciples, "Love your enemies, and pray for those that despitefully use you"; and when hasty tempered Peter cut off the ear of Malchus, the servant of the high priest, Christ touched it, and immediately the wound was healed (Luke xxii. 50; John xviii. 10-11). In His life Christ gave a practical demonstration and noble example of the teaching on love and non-violence, which He gave in the Sermon on the Mount and in many other of His discourses.

3. Krishna said, "To save the good and to destroy sinners I am born from age to age" (Gita, iv. 8). Jesus, on the other hand, came to save sinners (Matt. ix. 13; Luke xix. 10). What need was there to save the good and righteous, for already they had ensured Salvation for themselves by their good works (karma)? But there certainly was a great need of saving sinners; for all mankind are sinners.

It is useless, therefore, to look to Krishna for Salvation, for he has declared that in all his appearances in the world, he comes to destroy sinners rather than to save them. This shows the necessity of seeking Salvation from Christ, Who came into the world to save sinners (1 Tim. i. 15).

4. In the Bhagavad Gita the attempt has been made to reconcile the Sankhya, Yoga and Vedanta systems of philosophy with the doctrine of Bhakti (devotion), and evidence is not lacking that it was now and again influenced by the teaching of St. John's Gospel; as, for example, the words "You in me and I in you" are found in both John xiv. 20 and Gita, ix. 29.

Then among ascetics and devotees the Yogi is considered to be worthy of the highest honour of all. But it is the defect of the Yoga system that in samadhi (meditation), as the Yogi sits in a set posture, with breath restrained and eyes fixed on the tip of his nose (Gita, vi. 13), he frequently falls into a state of trance, in which he sees a topsy-turvy world in which, instead of his being able to find the truth, he is in danger of being deceived. Would it not be better for him to fix his attention on God rather than on the tip of his own nose?

5. In Europe I was often asked the question, How is it that, century after century, Hinduism continues to maintain its hold on Indians if it is not suitable for their needs? There are two reasons. First, the educated and intellectual have found some consolation in some philosophical system of Hinduism, like the Vedanta, and they have become so immeshed in it that they have not been able to see beyond it; and second, the bonds of the caste organisation have so obstructed the religious freedom of the great mass of Hindus, that they have not been able to break away from them.

But in these days many reforms and changes are taking place within Hinduism, because Indians are coming into contact with the peoples and philosophies of all lands; and especially because they are feeling the influence of the religious and ethical teaching of the Christian Gospel. God alone can foresee what will be the fate of Hinduism in India. It is possible that its increasing failure to meet the religious needs of India will cause it to pass away, even as Buddhism has already done.

2. హిందూమతం

హిందు అనే పదం వేదాలలో గానీ, శాస్త్రాలలో (మత గ్రంథాలలో) గానీ ఎక్కడా కనిపించదు, దాని నిజమైన అర్థం తెలియదు. సింధు నదీ తీర ప్రాంతంలో నివసించిన ఆర్యులను సింధు అని పిలిచేవారని, ఆ పేరు కాలక్రమంలో మారి హిందు అయిందని కొందరు భావిస్తారు.

హిందువుల పవిత్ర గ్రంథాలలో నాలుగు వేదాలు, ఉపనిషత్తులు ఉన్నాయి; వాటిలో పన్నెండు ప్రధానమైనవి; ఆరు దర్శనాలు; భగవద్గీత; మరియు అనేకమైన ఇతర శాస్త్రాలు, పురాణాలు ఉన్నాయి.

ఒక హిందూ నాయకుడు హిందూమతం గురించి ఇలా రాశారు: "హిందూమతంలో నిర్దిష్టమైన సిద్ధాంతాలు లేవు. మీరు నాస్తికత్వాన్ని సైతం విశ్వసించవచ్చు, అయినా హిందువుగా ఉండటం మానవలసిన అవసరం లేదు. హిందువుగా మీరు సిద్ధాంతపరంగా వేదాలను దైవావిష్కృత మతంగా అంగీకరించాలి, కానీ వేద వాక్యాలకు మీ స్వంత భాష్యం చెప్పుకోవచ్చు. ఇది సిద్ధాంత బానిసత్వం నుండి తప్పించుకోవడానికి మీకు ఒక దారిని వదిలిపెడుతుంది."

హిందూమతం పూర్తిగా విభిన్నమైన సిద్ధాంత వ్యవస్థలను తనలో ఇముడ్చుకుంటుంది, హిందూ తల్లిదండ్రులకు జన్మించి, వీటిలో దేనినైనా అంగీకరించేవాడు హిందువు అవుతాడు. హిందూమతానికి ఒకే స్థాపకుడు లేడు. వేర్వేరు యుగాలలో, వేర్వేరు మత గురువులు తమకు సరైనదిగా, సత్యమని తోచినదాన్ని రచించి, తమ బోధనలను ఇతరులకు అందించారు. కాబట్టి హిందూమతంలో వైవిధ్యభరితమైనవి మాత్రమే కాక, పరస్పర విరుద్ధమైన బోధనలు కూడా కనిపిస్తాయి. దాని గురువులలో నిజమైన సత్యాన్వేషకులు, భక్తులు అనేకమంది ఉన్నారు; వారు "తనను గురించి సాక్ష్యం లేకుండా ఉండనీయని" (అపొస్తలుల కార్యములు 14:16-17) ఆ దేవుని నుండి కొంత వెలుగును పొందారు. అలాగే, ఈ భక్తులలో కొందరు సాధువులుగా, సన్యాసులుగా మారి, లోకాన్ని దాని భోగభాగ్యాలను మాత్రమే కాక తమ రాజ్యాలను కూడా త్యజించి, ధ్యానంలో తమ కాలాన్ని గడిపారు. నేటి లోకంలో హిందువుల కంటే మతాచరణలో మరింత నిమగ్నమైన జాతిని కనుగొనడం కష్టం.

ఇప్పుడు నేను హిందూమతంలోని ప్రధాన సిద్ధాంతాల గురించి క్లుప్తంగా వివరిస్తాను.

I. వేదాంతం

1. వేదాంతం అంటే వేదాల అంతం (అంత), అంటే జ్ఞానం యొక్క అంతం అని అర్థం. ఇది ప్రధానంగా ఉపనిషత్తుల బోధనపై ఆధారపడి ఉంటుంది, అవి వేదాల తత్వాన్ని దాని వ్యాఖ్యానాలతో సహా కలిగి ఉంటాయి; అయితే వేదాంత తత్వశాస్త్ర బోధన దర్శనాలలో, భగవద్గీతలో, ఇతర శాస్త్రాలలో కూడా కనిపిస్తుంది.

వేదాంతం యొక్క ప్రధాన సిద్ధాంతం ఏమిటంటే, బ్రహ్మ లేదా దేవుడు తప్ప మిగతావన్నీ మాయ లేదా భ్రమ అనేది. ఇది నిజమైతే, యోగాన్ని గానీ భక్తిని గానీ ఆచరించడం, సత్కార్యాల పుణ్యఫలాన్ని కోరడం వ్యర్థమే, ఎందుకంటే మాయను సృష్టించినవాడే దానిని నాశనం చేస్తాడు. ఇది ఆయన శక్తికి మించినదైతే, మాయ బ్రహ్మ కంటే కూడా శక్తిమంతమైనదై ఉండాలి. ఎందుకంటే బ్రహ్మ అని భావించే భౌతిక రూపాల మొత్తాన్ని కూడా మాయ తన అధీనంలోకి తీసుకోగలదు. ఇది కాక, మాయ బోధనను అంగీకరించేవారు గానీ, ధ్యానం ద్వారా జ్ఞానోదయం పొందినవారు (యోగులు) గానీ, స్వయంగా బ్రహ్మ గానీ మాయ కాదని వేదాంతికి ఏ రుజువు ఉంది?

సత్యం ఏమిటంటే, సత్యమైన, సర్వశక్తిమంతుడైన, శాశ్వతుడైన ఏకైక దేవుడు ఉన్నాడు, ఈ లోకం ఆయన సృష్టి. వేదాంతులు, సోఫిస్టులు భావించినట్లు ఈ భౌతిక ప్రపంచం మాయ లేదా భ్రమ కాదు, అది వాస్తవమైన ఉనికి. సృష్టి దేవుడు కాదు, అలాగని సృష్టి ఆయన నుండి వేరైనదీ కాదు. ఆయన జీవదాయకమైన సన్నిధి సమస్త జీవులలో నిండి ఉంది, ఎందుకంటే "ఆయనలోనే మనం జీవించుచు, చలించుచు, ఉనికిగలవారమై యున్నాము" (అపొస్తలుల కార్యములు 17:28).

2. మంచు రేణువులు కరిగి తమ మూలతత్వంలోకి చేరి, ప్రవహిస్తూ నదిలో కలిసి, ఆ నది సముద్రంలో కలిసిపోయినట్లుగా, మనుషులు కూడా వేరువేరు మంచు రేణువుల వంటివారై, జ్ఞానమనే అగ్నిచేత కరిగిపోయి, తమ వ్యక్తిగత ఉనికిని కోల్పోయి, బ్రహ్మ అనే సముద్రంలో తిరిగి కలిసిపోతారని వేదాంత తత్వశాస్త్రం బోధిస్తుంది.

మనం ఈ బోధనను అంగీకరిస్తే, బ్రహ్మ కాక మరొక శక్తి ఉందని అంగీకరించవలసి వస్తుంది. ఎందుకంటే చలి నీటిని గడ్డకట్టించి మంచు రేణువులను వేరువేరుగా ఉంచినట్లే, ఈ శక్తి కూడా వివిధ రూపాలలోని జీవులను వేరువేరుగా ఉంచి, బ్రహ్మలో తిరిగి కలిసిపోకుండా వారిని నిలువరిస్తుంది.

మాయ బ్రహ్మ యొక్క సృజనాత్మక శక్తి అనే శంకరాచార్యుని సిద్ధాంతాన్ని మనం అంగీకరిస్తే, మనిషి స్థితికి సంబంధించిన బాధ్యత మొత్తం బ్రహ్మపైనే ఉంటుంది, ఎందుకంటే మనిషిని, అవిద్యను (అజ్ఞానాన్ని) సృష్టించినది ఆయనే. కాబట్టి మనిషి తన పాపానికి బాధ్యుడు కాజాలడు, ఎందుకంటే వేరైన వ్యక్తిగా అతని ఉనికియే 'అజ్ఞానం'పై ఆధారపడి ఉంది, అదే పాపానికి మూలకారణం.

బహుశా ఈ బోధన వెలుగులోనే స్వామి వివేకానంద చికాగో మతాల పార్లమెంటులో "ఒక మనిషిని పాపి అని పిలవడం కూడా ఒక పాపమే" అని అన్నారేమో. ఇది నిజమైతే, మంచి-చెడు కర్మల గురించి వేదాలు, శాస్త్రాలు చేసిన బోధన అంతా వ్యర్థమే అవుతుంది, ఎందుకంటే పాపం అనే వాస్తవాన్నే తిరస్కరిస్తే, మనిషి మంచితనానికీ చెడుకూ తేడా ఉండదు.

3. రక్షణ (మోక్షం) కోసం జ్ఞానం (జ్ఞాన), సత్కర్మలు (కర్మ), భక్తి అవసరమైతే, వాటిని పొందడం వల్ల మనం మన ఉనికిని సార్వత్రిక సత్తలో, మన ఆత్మను (ఆత్మన్) సార్వత్రిక ఆత్మలో (పరమాత్మన్) కోల్పోవడమే జరిగితే, ఆ జ్ఞానం వల్ల ప్రయోజనమేమిటి? ఇక్కడ మనకు రక్షణకు బదులుగా సంపూర్ణ నాశనమే లభిస్తుంది! మనం స్వయంగా బ్రహ్మలో లీనమైనప్పుడు మన జ్ఞానం (జ్ఞాన) కూడా నశించిపోతుంది. ఈ దృష్టితో చూస్తే, 'జ్ఞానం' అనేది జ్ఞానంగా కొనసాగదు, శాశ్వతమైన అజ్ఞానం (అవిద్య), విలీనంగా మారిపోతుంది. మనం 'అజ్ఞాన' స్థితిలో ఉన్నప్పుడు కనీసం మనల్ని గురించి కొంత జ్ఞానం మనకు ఉండేది, కానీ 'జ్ఞానం' ద్వారా రక్షణ పొందిన తరువాత బ్రహ్మలో లీనమయ్యే ముందు మనకు ఉన్న ఆ కొంచెం జ్ఞానాన్ని కూడా వదులుకోవలసి వస్తుంది!

చెట్టును దాని ఫలాలను బట్టి గుర్తిస్తారు కదా, కాబట్టి వేదాంతులను నేను ఒక ప్రశ్న అడగాలనుకుంటున్నాను. ఈ 'జ్ఞాన' సిద్ధాంతం బోధించబడిన, దాని బోధకుడు జన్మించిన భారతదేశంలోనే, ఈ బోధన ఉన్నప్పటికీ, కోట్లాదిమంది ప్రజలు శతాబ్దాలుగా అత్యంత భయంకరమైన అజ్ఞాన స్థితిలో ఉండిపోవడం 'జ్ఞానం' యొక్క ఫలమేనా?

ఈ 'జ్ఞానం' సామాన్య ప్రజల కోసం కాదు, యోగుల కోసం, జ్ఞానుల కోసం మాత్రమేనని వారు చెబితే, అది అందరికీ కాదని, కాబట్టి దాని వల్ల అందరూ ప్రయోజనం పొందలేరని అర్థం. మనం సారాంశంగా చెప్పుకోవచ్చు: అది అందరికీ కానప్పుడు అది సార్వత్రికం కాదు, సార్వత్రికం కానప్పుడు అది సత్యం కాదు, ఎందుకంటే సత్యం అందరికీ చెందినదై ఉండాలి.

4. మనం చూసేదంతా కేవలం భ్రమ, కల మాత్రమేనని చూపడానికి వేదాంతులు సాధారణంగా ఈ ఉదాహరణ ఇస్తారు. చీకటిలో తాడు పామువలె కనిపిస్తుంది, కానీ వెలుతురులో దాని నిజ స్వరూపం కనిపించి భ్రమ తొలగిపోతుంది. కానీ ఇది లోకంలో పాములే లేవని నిరూపించదు, ఎందుకంటే పాములే లేకుంటే, మనం తాడును చూసినప్పుడు పాము అనే ఆలోచనే మనకు కలిగేది కాదు, ఎందుకంటే ఉనికిలో లేని వస్తువును ఊహించడం అసాధ్యం. దీన్ని గురించి ఇక ఎక్కువగా చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు. మన చుట్టూ మనం చూసే సృష్టించబడిన వస్తువులు కలలు కావు, భ్రమలు కావు, అవి వాస్తవమైనవి.

5. మరియు, శంకరాచార్యులు ఇలా బోధిస్తారు, "ప్రపంచం మహాయుగాలలో సృష్టించబడి, తిరిగి బ్రహ్మలో విలీనమవుతుంది." దీని అర్థం బ్రహ్మ జీవులను సృష్టించాడు, వారిని అజ్ఞానానికి, బాధకు కట్టుబడేలా చేశాడు అని. న్యాయవంతుడైన దేవుని గురించి మన భావనలకు ఇది ఎంతో విరుద్ధంగా ఉన్నందున, "ఇది అనంతుని క్రీడ" అని స్వామి సారదానంద వివరించవలసి వచ్చింది. కానీ ఇది నిజమైతే, అలాంటి బ్రహ్మ మనుషులను క్రూరమృగాల మధ్య పడవేసి, మానవ దుఃఖాన్ని చూసి వినోదించిన ఆ రోమన్ నిరంకుశపాలకులను పోలి ఉంటాడు. ఇలాంటి భావన దేవుని స్వభావానికి, గుణలక్షణాలకు పూర్తిగా విరుద్ధమైనది.

6. మనల్ని మనం ప్రేమించుకున్నట్లే ఇతరులను ప్రేమించాలనేది సత్యసూత్రం. ఇదే సమస్త ఆనందానికి, శాంతికి, ప్రగతికి పునాది. కానీ వేదాంతం "ఉన్నదంతా బ్రహ్మయే తప్ప మరొకటి కాదు" అని బోధిస్తుంది. కాబట్టి ఆత్మప్రేమ, బ్రహ్మప్రేమ ఒకే మొత్తంలోని భాగాలైతే, బ్రహ్మ తనను తాను ప్రేమించుకోవడంలో అద్భుతమైనదీ, ప్రశంసనీయమైనదీ ఏమీ ఉండదు, ఎందుకంటే క్రూరులు, స్వార్థపరులు కూడా అలాగే చేస్తారు. ఉప్పు యొక్క ఉప్పదనం ఉప్పు తన కోసం కాదు, దానిని తినేవాని కోసమే ఉంటుంది; అలాగే ప్రేమికుని ప్రేమ తన కోసం కాదు, తన ప్రియురాలి కోసమే ఉంటుంది, తద్వారా వారిద్దరూ పరస్పర ప్రేమానుభవంలో సంతోషించగలుగుతారు. దేవునితో సన్నిహిత సహవాసాన్ని కోరడంలో మనిషి లక్ష్యం ఒక్కటే - తన ఆత్మ యొక్క తపనను తీర్చుకోవడమే.

క్రైస్తవ మతం, ఆధునిక ఆలోచనల ప్రభావం భారతదేశ జీవితంలో ఎంతగా వ్యాపించిందంటే, కొందరు వేదాంతులు కూడా ఇప్పుడు రక్షణ అంటే దేవునిలో మనం లీనమవడం కాదని, ఆయనతో సచేతన సహవాసంలో జీవించడమేనని నమ్ముతున్నారు.

7. రామానుజుడు, ఆయన అనుచరులు మాయ బోధనను తిరస్కరించి, సృష్టి కూడా దేవుని వలెనే వాస్తవమైనదని విశ్వసిస్తారు. ఈ శాఖ అభిప్రాయాలను మినహాయిస్తే, వేదాంత తత్వశాస్త్రాన్ని క్లుప్తంగా ఇలా చెప్పవచ్చు: 'మానవ సంబంధాలేవీ వాస్తవం కావు, అన్నీ మాయ మాత్రమే'; కాబట్టి ఒక బాలుడు తనను తన తండ్రి కుమారునిగా భావిస్తాడు. కానీ యోగం లేదా 'జ్ఞానం' ద్వారా అతను ఈ భ్రమ నుండి విముక్తుడై, పరిపూర్ణ 'జ్ఞానం' పొందిన తరువాత, తనకు తండ్రియే లేడనీ, తానే తనకు తండ్రియనీ గ్రహిస్తాడు! కాబట్టి 'జ్ఞానం' లభించి భ్రమ తొలగిపోయినప్పుడు తండ్రీకొడుకుల బంధం, వారి పరస్పర సహవాసం శాశ్వతంగా నశించిపోతాయి.

భ్రమ (మాయ) బ్రహ్మ సత్తలో ఒక గడ్డ (పుండు) వంటిది. 'జ్ఞానం' అనే శస్త్రచికిత్స ద్వారా అది తొలగించబడుతుంది, కానీ మళ్ళీ కనిపిస్తుంది - అంటే ప్రపంచ ప్రళయ కాలాలలో అది అదృశ్యమై, ప్రపంచ పునర్నిర్మాణ కాలాలలో మళ్ళీ కనిపిస్తుంది.

ఇది నిజమైతే, సమస్త జ్ఞానానికి అంతం (అంత) అని అర్థం వచ్చే వేదాంతం, వాస్తవానికి సమస్త నిజమైన జ్ఞానానికి అంతం పలుకుతుంది. ఇలాంటి వేదాంత బోధన అనే సుడిగుండంలోకి దిగడం ద్వారా సృష్టికర్త గురించి గానీ, సృష్టి గురించి గానీ నిజమైన జ్ఞానాన్ని పొందాలని ఆశించడం వ్యర్థం.

II. పునర్జన్మ మరియు రక్షణ

1. తమ బుద్ధిపరమైన సందేహాలను తీర్చుకోవడానికి, ప్లేటో, ఈజిప్టువారు, హిందువులు అందరూ - వివరాలలో మాత్రమే భేదంతో - ఆత్మల పునర్జన్మ సిద్ధాంతాలను నమ్మారు. హిందూమతం బోధించినట్లుగా, ఎనభై నాలుగు లక్షల (84,00,000) పునర్జన్మలు ఉన్నాయని అంగీకరిస్తే, సమస్యలు పరిష్కారమవడానికి బదులు మరింత పెరుగుతాయి. ఉదాహరణకు, కుష్ఠురోగిని గానీ, పుట్టుగుడ్డివాడిని గానీ తీసుకుందాం. అతను గత జన్మలో చేసిన పాపాలకు శిక్ష అనుభవిస్తున్నట్లయితే, అతను ఏ పాపానికి శిక్షింపబడుతున్నాడో అతనికి తెలియజేయాలి, లేకుంటే శిక్ష యొక్క లక్ష్యం నెరవేరదు. ఎందుకంటే శిక్ష ఉద్దేశం దోషిని హెచ్చరించడం, తద్వారా భవిష్యత్తులో అతను మెరుగైన జీవితం గడపడమే. కానీ తన శిక్షకు కారణం తెలియకపోతే, అతను హెచ్చరిక పొంది తన జీవితాన్ని మెరుగుపరచుకోవడానికి బదులు, గొణుగుతూ తనను తాను 'నిర్దోషి'గా భావించి దేవుణ్ణి నిందిస్తాడు.

సాధారణ జీవితంలో ఏ న్యాయమూర్తీ ఒక దోషికి అతని నేరమేమిటో చెప్పకుండా తీర్పు ఇవ్వడు. మరి న్యాయమూర్తులందరి న్యాయమూర్తి తన పాపాలేమిటో చెప్పకుండా ఒక పాపిని ఎలా శిక్షించగలడు?

అలాగే, దేవుడు శిక్షనుగానీ, ప్రతిఫలాన్నిగానీ ఇవ్వడని, ప్రతి మనిషి తన మంచి లేదా చెడు కార్యాల ఫలితంగా తనకు తానే ప్రతిఫలాన్ని లేదా ప్రతీకారాన్ని (కర్మ) పొందుతాడని మనం చెబితే, అప్పుడు తన మంచి-చెడు కార్యాల మిగులు ఎంతో ఆ మనిషికి తెలియజేయాలి; లేకుంటే కర్మ అనేది భౌతికవాదుల గుడ్డి శక్తిలా, గురీ లక్ష్యం లేకుండా అనుకోకుండా బాణాలు వదిలే దానిలా ఉంటుంది.

2. ఆత్మ పునర్జన్మ సిద్ధాంతాన్ని జీవిత సమస్యలకు నిజమైన వివరణగా భావిస్తే, ఆత్మ శాశ్వతత్వాన్ని నమ్మవలసి ఉంటుంది; అధిక సంఖ్యలో హిందువులు దేవుడు, ఆత్మ, ప్రకృతి శాశ్వతమైనవని నమ్ముతారు కూడా. ఆత్మ శాశ్వతమైనది కాదని న్యాయ తత్వశాస్త్రంలోని ఒక తర్కవాక్యంగా ఇలా చెప్పవచ్చు:

(i) ఆత్మ శాశ్వతమైనదైతే అది కాలంలో అనంతమైనదిగా ఉండాలి, కాబట్టి దాని జ్ఞానం, శక్తి కూడా దేవుని వలె అనంతమై ఉండాలి; (ii) ఒక గుణంలో అనంతమైనదైతే, మిగతా అన్ని గుణాలలో కూడా అనంతమై ఉండాలి; (iii) ఒక గుణంలో అనంతంగా, మిగతా గుణాలలో పరిమితంగా ఉండటం ఊహించశక్యం కానిది, అసాధ్యమైనది; (iv) అనుభవం ద్వారా మన మానవ గుణాలు పరిమితమైనవని మనకు తెలుసు; (v) కాబట్టి ఆత్మ కూడా కాలంలో పరిమితమైనదే.

ఆత్మ నిజంగా శాశ్వతమైనదైతే, అనాదికాలం నుండి ఇప్పటివరకు రక్షణను గానీ, పునర్జన్మ లేదా భ్రమ నుండి విముక్తిని గానీ పొందలేకపోతే, భవిష్యత్తులో రక్షణ పొందగలదనే ఆశ ఏముంటుంది? కాబట్టి ఆత్మ శాశ్వతంగా రక్షణ పొందకుండానే ఉండిపోవాలనేది స్పష్టమవుతోంది.

3. పాపభరిత జీవితం గడిపిన మనుషులు తిరిగి భూమిపై జన్మించినప్పుడు, వారు నీచజాతి మనుషులుగా, జంతువులుగా, లేదా కీటకాలుగా, మొక్కలుగా కూడా జన్మిస్తారు.

ప్రతి భూలోక జీవితం ముగిసిన తర్వాత ఆత్మకు ఏమి జరుగుతుందనే విషయంలో మూడు ప్రధాన అభిప్రాయాలు ఉన్నాయి.

(అ) కర్మ మార్గాన్ని అనుసరించేవారి అభిప్రాయం ప్రకారం, ఆత్మ దేవతల స్వర్గానికి గానీ, పితరుల స్వర్గమైన చంద్రలోకానికి (పితృలోకం) గానీ వెళ్తుంది, తన సత్కార్యాల పుణ్యఫలం క్షీణించే వరకు అక్కడ ఉండి, తిరిగి భూమికి వచ్చి పునర్జన్మ చక్రంలో మళ్ళీ చిక్కుకుంటుంది (భగవద్గీత 9:21).

(ఆ) భక్తి మార్గాన్ని అనుసరించేవారి అభిప్రాయం ప్రకారం, ఆత్మ పునర్జన్మ చక్రానికి బద్ధమై ఉంటుంది, కానీ ప్రేమ, భక్తి ద్వారా దేవునిలో విముక్తిని లేదా లీనతను పొందాలని ప్రయత్నిస్తుంది.

(ఇ) జ్ఞాన మార్గాన్ని అనుసరించేవారి అభిప్రాయం ప్రకారం, ఆత్మ జ్ఞానోదయం లేదా 'జ్ఞానం' పొందిన తరువాత బ్రహ్మ లోకానికి వెళ్లి, అక్కడ సార్వత్రిక ఆత్మలో (బ్రహ్మలో) తిరిగి లీనమవుతుంది, తిరిగి భూమిపై అదే వ్యక్తిగత రూపంలో జన్మించదు.

ఒక ఖైదీతో, ఏదో ఒక సత్కార్యం చేసినందుకు కొద్ది రోజులపాటు రాజుగా ఉండవచ్చని, ఆ తరువాత తన దుర్భర చెరసాలకు తిరిగి వెళ్ళాల్సిందేనని చెప్పినట్లయితే, రాజుగా ఉన్న ఆ సమయంలో రానున్న చెరసాల బాధ భయం అతనిని ఎల్లప్పుడూ వెంటాడుతూ ఉంటే, అతను సంతోషంగా ఎలా ఉండగలడు? అదే విధంగా మనం అడగవచ్చు - భూమికి, దాని కీడులకు తిరిగి రావాల్సి వస్తుందనే భయం ఎప్పుడూ ఉన్నప్పుడు, దేవతల స్వర్గంలో తాత్కాలిక నివాసం వల్ల ఆత్మకు ఏమి మేలు, ఏమి ఆనందం కలుగుతుంది?

పవిత్రత, శుద్ధత ద్వారా ఒక మనిషి దేవతల స్వర్గాన్ని పొందినట్లయితే, అతని పుణ్యమంతా తుడిచిపెట్టుకుపోయి, అతను మళ్ళీ స్వర్గం నుండి వెళ్ళగొట్టబడేలా అక్కడ ఏమి జరుగుతుంది? స్వర్గంలో ప్రవేశించేంత పరిపూర్ణుడు, పవిత్రుడు అయితే, అతడు ఎంతో శ్రమతో, బాధతో సంపాదించుకున్నదంతా మళ్ళీ ధూళిలో తొక్కబడి, అతడు స్వర్గం నుండి వెళ్ళగొట్టబడటం ఎందుకు జరుగుతుంది? లేదా, ఆ పవిత్రస్థలానికి చేరుకున్న తరువాత, తిరిగి భూమికి రావలసిన అవసరం కలిగించేలా అతడు అక్కడ పాపం చేస్తాడా?

ఈ భూమిపై లెక్కలేనన్ని కష్టాల మధ్య అతడు స్వర్గంలో ప్రవేశించగలిగేంతగా మంచితనంలో ఇంత పురోగతి సాధించగలిగినప్పుడు, దేవతల సహవాసంలో జీవిస్తూ, తిరిగి రాకుండా అక్కడే శాశ్వతంగా ఉండి, పవిత్రతలో మరింత ముందుకు సాగడం అతనికి సులభతరం కాదా?

ఈ క్లుప్తమైన జీవితంలో చేసిన కృషి ఫలితంగా అతడు మంచి స్వభావాన్ని, మంచి జీవితాన్ని పొందినప్పుడు, స్వర్గంలోని పవిత్ర సహవాసంలో, పరిపూర్ణ వాతావరణంలో జీవిస్తూ, అతడు శాశ్వతంగా పరిపూర్ణుడిగా ఉండలేడా? ఎందుకంటే లోకంలోని కష్టాలు, దుష్ప్రభావాల మధ్య కంటే అక్కడ పరిపూర్ణత వరకు కొనసాగడం సులభతరమే అవుతుంది. ఇది సాధ్యం కాకపోతే, ఇది రక్షణ, స్వర్గం కాక కేవలం మోసం, నరకం మాత్రమే అవుతుంది.

రక్షణ అంటే జననమరణ చక్రం నుండి, పునర్జన్మ చక్రం నుండి బ్రహ్మలో తిరిగి లీనమవడం ద్వారా విముక్తి (మోక్షం). దీనిని ఇలా ఉదాహరణగా చెప్పుకుందాం: ఒక మనిషి తన నుదుటి చెమటతో, ఎడతెగని శ్రమతో ధనవంతుడయ్యాడు; కానీ తన లక్ష్యాన్ని సాధించి, తన ధనంతో కొనగలిగే భోగభాగ్యాలను అనుభవించడానికి సిద్ధమైన క్షణంలోనే, అతని ధనం దొంగిలించబడి, అతడు స్వయంగా హత్యచేయబడ్డాడు. దీనిని రక్షణ అని పిలుస్తారా, లేక వినాశనం అని పిలుస్తారా?

మిస్టర్ బోస్ మాటలు ఎంత సత్యమైనవో: "హిందూ తత్వశాస్త్రం మానవ దుఃఖాన్ని గుర్తించడంతో మొదలై, తగిన పరిష్కారాన్ని వ్యర్థంగా వెతికి, చివరకు మానవ దుఃఖం జీవన నాశనంలో మాత్రమే ముగిసే లక్ష్యంగా సంపూర్ణ నాశనాన్ని చేరుకుంటుంది."

III. భగవద్గీత మరియు కృష్ణుడు

1. భగవద్గీత తొలి శ్లోకాలలో చెప్పబడిన కథ ప్రకారం, కురుక్షేత్ర యుద్ధభూమిలో అర్జునుడు తన బంధువులు, ప్రియులు తనకు ఎదురుగా నిలబడి ఉండటం చూసి, యుద్ధం చేయడానికి నిరాకరించి ఇలా అన్నాడు: "నాకు రాజ్యం మీద గానీ, ధనం మీద గానీ, గౌరవం మీద గానీ ఆశ లేదు. నా స్వజనులను చంపి పాపిగా ముద్రవేయబడటం కంటే, వారి చేతిలో నేను చనిపోవడమే మేలు."

కానీ కృష్ణుడు అతనిని యుద్ధం చేయమని ఒప్పించి, "దుఃఖించకు. ఆత్మ చావదు, దానిని చంపడం సాధ్యం కాదు, దానిని కాల్చడం కూడా సాధ్యం కాదు" అని అన్నాడు. ఈ శ్లోకాలలోని భావాలను చూస్తే, కృష్ణుని కంటే అర్జునుడే ఉన్నత కరుణను, ప్రేమను చూపినట్లు కనిపించదా?

అన్యాయాన్ని, దౌర్జన్యాన్ని తుడిచిపెట్టి, న్యాయాన్ని, ధర్మాన్ని స్థాపించడానికే కృష్ణుడు అర్జునుని యుద్ధానికి ప్రేరేపించాడని ఎవరైనా అనవచ్చు. దీనికి రెండు సమాధానాలు ఉన్నాయి. మొదటిది, ప్రేమ అనే ఆయుధాలు విల్లంబులకు, ఖడ్గానికి కంటే మరింత ప్రభావవంతమైనవి; రెండవది, ఇదంతా భ్రమ మాత్రమే అయితే, దానిని ఉనికిలో ఉండనిచ్చినవాడే దానిని అదృశ్యం చేయగలడు, యుద్ధం చేయాల్సిన అవసరం లేకుండానే వాస్తవికతను వ్యక్తం చేయగలడు. కృష్ణునివంటి అవతారం విషయంలో ఇది మరింత వర్తిస్తుంది, ఎందుకంటే "అంతా ఒకే బ్రహ్మ" కాబట్టి, తనతో తానే యుద్ధం చేయడం సాధ్యం కానందున, అతడు అర్జునుని యుద్ధం నుండి, హత్యల నుండి నిరోధించి ఉండాల్సింది.

2. కృష్ణుడు, క్రీస్తు ఒకే వ్యక్తియని లేదా కనీసం సమానులని కొందరు భావిస్తారు; కానీ వారి జీవితాలను, బోధనలను జాగ్రత్తగా పరిశీలిస్తే, వారి మధ్య ఎంతో వ్యత్యాసం కనిపిస్తుంది. కృష్ణుడు అర్జునుని యుద్ధం చేయమని, చంపమని ప్రోత్సహించాడు, కానీ క్రీస్తు తన శిష్యులకు "మీ శత్రువులను ప్రేమించండి, మిమ్మల్ని హింసించేవారి కోసం ప్రార్థించండి" అని బోధించాడు; మరియు ఆవేశపరుడైన పేతురు ప్రధానయాజకుని సేవకుడైన మల్కు చెవిని నరికినప్పుడు, క్రీస్తు దానిని తాకి వెంటనే ఆ గాయాన్ని బాగుచేశాడు (లూకా 22:50; యోహాను 18:10-11). పర్వతప్రసంగంలో, తన ఇతర బోధనలలో తాను ప్రేమను, అహింసను గురించి ఇచ్చిన బోధనకు క్రీస్తు తన జీవితం ద్వారా ఆచరణాత్మక నిదర్శనాన్ని, గొప్ప మాదిరిని చూపించాడు.

3. "సజ్జనులను రక్షించడానికి, పాపులను నశింపజేయడానికి నేను యుగయుగానికీ జన్మిస్తాను" అని కృష్ణుడు చెప్పాడు (గీత 4:8). మరోవైపు, యేసు పాపులను రక్షించడానికి వచ్చాడు (మత్తయి 9:13; లూకా 19:10). సజ్జనులను, నీతిమంతులను రక్షించవలసిన అవసరం ఏముంది, వారు తమ సత్కార్యాల (కర్మ) ద్వారా తమకు తామే రక్షణను నిశ్చయం చేసుకున్నారు కదా? కానీ పాపులను రక్షించవలసిన అవసరం మాత్రం నిజంగా ఎంతో ఉంది; ఎందుకంటే మానవులందరూ పాపులే.

కాబట్టి రక్షణ కోసం కృష్ణుని వైపు చూడటం వ్యర్థం, ఎందుకంటే తన అన్ని అవతారాలలోనూ తాను పాపులను రక్షించడానికి కాక, నశింపజేయడానికే వస్తానని అతడే ప్రకటించుకున్నాడు. పాపులను రక్షించడానికి లోకంలోకి వచ్చిన క్రీస్తు నుండే (1 తిమోతి 1:15) రక్షణను వెతకవలసిన అవసరాన్ని ఇది చూపిస్తుంది.

4. భగవద్గీతలో సాంఖ్య, యోగ, వేదాంత తత్వశాస్త్ర వ్యవస్థలను భక్తి సిద్ధాంతంతో సమన్వయపరచడానికి ప్రయత్నం జరిగింది, మరియు ఇది అప్పుడప్పుడు యోహాను సువార్త బోధన ప్రభావానికి లోనైనట్లు ఆధారాలు కూడా ఉన్నాయి; ఉదాహరణకు, "నీవు నాయందును, నేను నీయందును" అనే మాటలు యోహాను 14:20లోనూ, గీత 9:29లోనూ కనిపిస్తాయి.

అలాగే, సన్యాసులు, భక్తులలో యోగికి అత్యున్నత గౌరవం దక్కుతుందని భావిస్తారు. కానీ సమాధి (ధ్యానం) స్థితిలో, యోగి ఒక నిర్దిష్ట భంగిమలో కూర్చుని, శ్వాసను నిగ్రహించి, తన ముక్కు కొన మీద దృష్టిని నిలిపినప్పుడు (గీత 6:13), తరచూ అతడు ఒక మైమరపు స్థితిలోకి జారిపోతాడు, అందులో అతనికి తలకిందులైన లోకం కనిపిస్తుంది, అందులో సత్యాన్ని కనుగొనడానికి బదులు అతడు మోసపోయే ప్రమాదంలో పడతాడు - ఇది యోగ వ్యవస్థలోని లోపం. తన ముక్కు కొన మీద దృష్టి నిలపడం కంటే దేవుని మీద దృష్టిని నిలపడం అతనికి మేలు కాదా?

5. ఐరోపాలో నన్ను తరచూ ఇలా అడిగేవారు: హిందూమతం భారతీయుల అవసరాలకు తగినది కాకపోతే, శతాబ్దాల తరబడి అది వారిపై తన పట్టును ఎలా నిలుపుకుంటూ వస్తోంది? దీనికి రెండు కారణాలు ఉన్నాయి. మొదటిది, విద్యావంతులు, మేధావులు వేదాంతం వంటి హిందూమతంలోని ఏదో ఒక తత్వశాస్త్ర వ్యవస్థలో కొంత ఓదార్పు పొంది, దానిలో ఎంతగా చిక్కుకుపోయారంటే దానికి మించి చూడలేకపోతున్నారు; రెండవది, కులవ్యవస్థ బంధనాలు హిందువుల అత్యధిక సంఖ్యాక ప్రజల మత స్వేచ్ఛను ఎంతగా అడ్డుకున్నాయంటే, వారు వాటి నుండి బయటపడలేకపోతున్నారు.

కానీ ఈ రోజులలో హిందూమతంలో అనేక సంస్కరణలు, మార్పులు జరుగుతున్నాయి, ఎందుకంటే భారతీయులు సమస్త దేశాల ప్రజలతో, తత్వాలతో సంబంధంలోకి వస్తున్నారు; మరీ ముఖ్యంగా వారు క్రైస్తవ సువార్త యొక్క మతపరమైన, నైతిక బోధన ప్రభావాన్ని అనుభవిస్తున్నారు కాబట్టి. భారతదేశంలో హిందూమతం భవిష్యత్తు ఎలా ఉంటుందో దేవునికి మాత్రమే తెలుసు. బౌద్ధమతం ఇప్పటికే అంతరించిపోయినట్లుగా, భారతదేశ మతావసరాలను తీర్చడంలో పెరుగుతున్న దాని వైఫల్యం దానిని అంతరింపజేయవచ్చు.

III. Buddhism

The founder of Buddhism was Sakyamuni Gautama. As a child he was called Sidhartha, but after receiving "enlightenment" he was called Buddha. Sidhartha was born in the sixth century B.C. in the palace of Rajah Sidhodan, near the foot of the Nepalese Himalayas.

When twenty-nine years of age he renounced the world, and spent six years in asceticism and meditation under a Bo tree at Gaya. Then, having received enlightenment, he began to teach his system of religion, and, after teaching for forty-five years, died at the age of eighty.

Buddhism cannot really be called a religion, because in it there is nothing about God, Who is the foundation and life of all religion. It is a combination of morality and agnosticism, and the influence of Hinduism has to some extent coloured its teachings as well. Thus we find in it the doctrine of Transmigration and the Law of Rewards and Retributions (Karma), and, in a different form, the doctrine of Salvation and extinction (Nirvana). But, unlike Hinduism, it does not contain incompatible doctrines, as that there are three eternal Realities — Soul, Matter and Brahma; or that God is both without attribute or nirguna and possessed of attributes or saguna.

I. Buddha's Renunciation and Teaching

1. At the age of twenty-nine a son was born to Sidhartha, and, filled with joy, his father ordered a chariot and sent him for a drive in the gardens, that he might show his joy to all. While driving along, they saw by the roadside a frail old man, then a sick man, and then the body of a dead man. He was much moved by the thought that all will, sooner or later, have to pass through these states. A little further on he saw a fakir (bhiksu) sitting under a tree, and his coachman told him that this fakir, having found the world full of sorrow and suffering, had renounced it. This produced a still greater effect on Sidhartha's mind, and, pondering about it all, he determined that he too would renounce the world. That night he drove to the borders of his father's kingdom, and, stripping himself of his royal robes, he sent them back with the chariot to his father. Then, on foot, and clothed in the robe of a religious devotee, he set off for Gaya.

On arriving there he began the practice of austerities, and continued them for six years, until, worn out by the severity of his practices, he swooned. When he recovered consciousness the Enlightenment came to him, that nothing was to be gained by austerities, nor by the mere enjoyment of luxuries, but that one must take the Middle Way between them.

2. After he had been thus enlightened, he went on to Benares to preach his doctrines. On the road he saw a naked fakir, called Upaka, who asked Buddha, "Friend, who art thou?" Buddha answered, "All-conquering have I now become. Mine is all wisdom. No teacher have I.[1] My equal nowhere can be found in all the worlds of God and man. There is no one to rival me. I have attained Nirvana."

[1] I think that the reason why he did not go to the fakir in the garden was lest some one should say that he had been the fakir's disciple. My opinion is that if Buddha had conversed with that fakir, then he might have been saved from his years of austerity, and from agnosticism, and been helped back to the worship of God.

3. Had Buddha not been influenced by the religious nature and environment of India, he would have been simply a materialistic philosopher; but, influenced by the religions around him, he became a moral teacher. Although an intellectual man, he could not by pure thought comprehend the Being of God. He could not admit a God himself, nor could he teach others about Him. But he was compelled by the God-given law of his inner nature and conscience to give moral teaching. As other sages and recluses who wished to solve all life's problems by their intellects and invented methods had failed, so Buddha got no enlightenment from austerities and meditation beyond a few philosophical and moral ideas. Hence seekers after truth must, without man-made rules, humbly open their hearts to God, because only through prayer can men find God and satisfy the deepest longings of their spiritual natures.

4. The Buddhist Scriptures, especially the Tripitaka, the most sacred of them all, teach that the personality and being of the soul is not everlasting. It may be compared to a river in which the drops of water are always changing, or to fire which is the product of the burning of sticks. So the soul is born from the combination of the elements, and again, like a fire, is extinguished. Existence is a perpetual dreamless sleep. Some movement arouses the soul, and it awakens to life, but only for a short time.

In the universe there is a universal law of causation in operation, and because of this all that is appears and again vanishes.

In Buddhism natural law itself takes the place of God, and beyond this no sort of Divine personality exists. Hence Buddhists neither pray nor know the meaning of prayer nor of its benefits. As a well-known Buddhist missionary, who was a delegate at the Chicago Parliament of Religions, once said, "Buddhism . . . looks to no god or gods, and asks for no extraneous help. . . . Prayer is useless, for what is required is effort. The time spent on prayer is lost."

5. Buddha, being kind by nature, taught that all sorts of men, beasts and living creatures should be treated with love and kindness. We have an example of his moral teaching. Once his son Rahula asked, "What are good and evil, and virtue and vice?" Buddha replied, "Evil and vice is that which will cause injury to you or to others. Do not do it. Good and virtue is that which will be profitable to you and to others. Do it."

6. The question therefore rises, If in Buddhism there is neither God nor hope of a future life and happiness, then how was it that it made such progress in India?

(a) People were attracted to it by Buddha's renunciation of his kingdom and of his life of luxury. There is the example of Rajah Pukkusathi of Taxila in Kashmir (now in the Punjab). Without having even seen Buddha, but after having heard about him from Rajah Bimbisara, he was so impressed that he too followed his example in giving up his kingdom and becoming a fakir or bhiksu.

(b) Many in those days, who had no better philosophy, found relief in the negations of Buddhism, and became its adherents.

(c) Buddha's teaching against caste exclusiveness, idol worship, and the claims of pre-eminence made by Brahmans, attracted many, especially of those who wished to be free from the arrogance of the Brahman's assumptions.

(d) The great and powerful king Asoka made determined efforts to spread Buddhism within his kingdom, and in this he succeeded.

Yet in spite of all this, the agnosticism of the Buddhist teaching could not appeal permanently to the religious instincts of the people of India; and its hold steadily declined, till to-day, except among a few admirers of Buddha's personality, it has ceased to exist as a living religious faith in the land of its birth.

The idea expressed a few years ago by a Buddhist writer, that the decline of Buddhism began with the raids of Mahmud of Guzni on India, is surely far-fetched; for why, then, was not the Hindu religion destroyed together with Buddhism? Were the Muhammadans enemies of the Buddhists only, and not of the Hindus, who were the greater idolaters?

II. Nirvana

1. Nirvana is the term used by Buddhists for Salvation. It means the extinction of all desire. Desire is the cause of all pain and suffering, and if all desire can only be removed from our hearts, then pain and suffering will disappear with it.

If they mean the destruction of evil desires only, then all lovers of truth will agree with them. But their meaning is that all desire, good as well as bad, is to be destroyed. In Ceylon I once met a Buddhist leader, who said in course of conversation, "Even good desires are based on selfishness; for when we desire to do good to others, then, consciously or unconsciously, we have in view the reward that we shall merit. So it is only in the hope and desire of some benefit to himself that a man worships any god. As our experience of life extends, our desires, and along with them our anxieties and dissatisfaction, also increase, hence not only bad, but even good desires should be repressed; and this extinguishing of desires is Nirvana." To this I replied, "As living creatures cannot exist without feeling, so it is impossible for any living being to exist without desire. If they did so exist, they would be lifeless, and where there are feelings then desires will surely be produced from them. To satisfy lawfully every physical and spiritual desire is a law of being, and if we kill the desires we utterly destroy the life in which the desires are. From this point of view, elimination of desire would be destruction of life and not Salvation."

2. From experience we know that no desire is without an object, for He Who created desires, and beings endowed with desires, has provided the material for the satisfying of those desires according to their capacities. And here is the proof:

Every desire makes its own demand, and it is obvious that the material is available fully to satisfy that demand. If the material for satisfying those "desires" does not exist (i.e. water for thirst), then perhaps we may come to the conclusion that "desire" has no object, and in that case should be extinguished. No one has "desire" for suffering, but rather seeks to avoid it (and even if he is ready to suffer, he does it with the "desire" for its rewards and good results). And no one wishes for ill-health or for spiritual pain; for "desire" of health is a law of life, without which security and vigour of life are not possible.

3. If perfect salvation is the extinction of all desire, then the desire to kill desire is itself a desire. It is like trying to extinguish fire with fire, or to dry up water with water. It is absolutely impossible and contrary to the law of nature.

4. The fact that the Creator has given us spiritual and physical perceptions proves our connection with the things, seen and unseen, of our environment. If it had been the Creator's will that we should have no connection with this creation and environment, then He would not have given us that intimate connection and perception with those spiritual and physical realities; but the very existence of that material, and our capacity for making use of it to meet our varied needs, shows not only the Creator's noble plan, but also a special object and intention on His part.

But I have said enough. When it is the desire of the Creator Himself that I should use rightly His created things, then why should I make myself a sinner through my not using those things, and by my utterly killing the desire to fulfil the desire?

5. The fact of any desire being born in us is proof of the presence of the material for satisfying that need, and proof that it will be fulfilled in its own proper time. As Emerson has said, "The longing of the soul is the prophecy of its fulfilment."

One word more. As we progress in life our desires, but not our restlessness, increase, because restlessness can only result if desire is not satisfied. But as in the providence of that Almighty God we progress, so, according to His plan, He will satisfy our increasing desires, and however much we may progress, and to whatever extent our desires increase, that Infinite Being, which is Love, is sufficient and able fully to satisfy all our desires.

3. బౌద్ధమతం

బౌద్ధమత స్థాపకుడు శాక్యముని గౌతముడు. బాల్యంలో అతనికి సిద్ధార్థుడు అని పేరు; "జ్ఞానోదయం" పొందిన తర్వాత అతనిని బుద్ధుడు అని పిలిచారు. సిద్ధార్థుడు క్రీస్తుపూర్వం ఆరవ శతాబ్దంలో నేపాల్ హిమాలయాల దిగువున ఉన్న రాజా శుద్ధోదనుని రాజప్రాసాదంలో జన్మించాడు.

ఇరవై తొమ్మిదేళ్ల వయసులో అతడు లోకాన్ని త్యజించి, గయలో ఒక బోధి వృక్షం క్రింద ఆరు సంవత్సరాలు తపస్సు, ధ్యానం చేశాడు. అటుపైన జ్ఞానోదయం పొందిన తర్వాత తన మతసిద్ధాంతాన్ని బోధించడం మొదలుపెట్టి, నలభై ఐదు సంవత్సరాలు బోధించిన అనంతరం ఎనభై ఏళ్ల వయసులో మరణించాడు.

బౌద్ధమతాన్ని నిజమైన అర్థంలో ఒక మతం అని పిలువలేము, ఎందుకంటే దానిలో దేవుని గురించి ఏమీ లేదు — అయితే దేవుడే ప్రతి మతానికి పునాది, ప్రాణము. ఇది నైతికత, అజ్ఞేయవాదం (agnosticism) రెండింటి సమ్మేళనం; హిందూమత ప్రభావం కూడా దీని బోధలపై కొంతమేరకు ప్రభావం చూపింది. అందుకే దీనిలో పునర్జన్మ సిద్ధాంతం, కర్మఫల న్యాయసూత్రం (కర్మ), మరియు వేరొక రూపంలో మోక్షం, నిర్వాణం అనే విముక్తి సిద్ధాంతం కనిపిస్తాయి. అయితే హిందూమతం వలె కాకుండా, దీనిలో పరస్పర విరుద్ధమైన సిద్ధాంతాలు లేవు — ఆత్మ, ప్రకృతి, బ్రహ్మము అనే మూడు శాశ్వత వాస్తవికతలు ఉన్నాయని గానీ, దేవుడు గుణరహితుడు (నిర్గుణుడు) అని అలాగే గుణసహితుడు (సగుణుడు) అని గానీ చెప్పే వైరుధ్యం దీనిలో లేదు.

I. బుద్ధుని త్యాగం మరియు బోధన

1. ఇరవై తొమ్మిదేళ్ల వయసులో సిద్ధార్థునికి ఒక కుమారుడు జన్మించాడు, ఆనందభరితుడైన అతని తండ్రి ఒక రథాన్ని సిద్ధం చేయించి, తన ఆనందాన్ని అందరికీ చూపించేందుకు అతణ్ణి ఉద్యానవనాల్లో షికారుకు పంపాడు. అలా వెళ్తుండగా, దారి పక్కన ఒక బలహీనుడైన ముదుసలి, తర్వాత ఒక రోగగ్రస్తుడు, తర్వాత ఒక మృతదేహాన్ని చూశారు. అందరూ, ముందో వెనుకో, ఈ స్థితుల గుండా వెళ్లాల్సిందే అనే ఆలోచన అతణ్ణి చాలా కదిలించింది. కొంచెం ముందుకు వెళ్లగా, ఒక చెట్టు క్రింద కూర్చున్న ఫకీరు (భిక్షువు)ను చూశాడు; ఈ ఫకీరు లోకం దుఃఖంతో, బాధతో నిండి ఉన్నదని గ్రహించి దాన్ని త్యజించాడని అతని సారథి అతనికి చెప్పాడు. ఇది సిద్ధార్థుని మనసుపై మరింత గాఢమైన ప్రభావం చూపింది; ఈ విషయాలన్నీ ఆలోచించుకుంటూ, తానూ ఈ లోకాన్ని త్యజించాలని నిశ్చయించుకున్నాడు. ఆ రాత్రి అతడు తన తండ్రి రాజ్య సరిహద్దుల వరకు రథంలో వెళ్లి, తన రాజవస్త్రాలను తీసివేసి, వాటిని రథంతో సహా తన తండ్రికి తిరిగి పంపాడు. ఆ తర్వాత, కాలినడకన, ఒక సన్యాసి వస్త్రాన్ని ధరించి, గయకు బయలుదేరాడు.

అక్కడికి చేరుకున్న తర్వాత అతడు కఠోర తపస్సు ఆచరించడం మొదలుపెట్టి, ఆరు సంవత్సరాలు దానిని కొనసాగించాడు; చివరికి తన కఠోర సాధన తీవ్రతకు నీరసించి మూర్ఛపోయాడు. స్పృహలోకి వచ్చాక అతనికి జ్ఞానోదయం కలిగింది — కఠోర తపస్సు వల్ల గానీ, కేవలం భోగలాలసత వల్ల గానీ ఏమీ ప్రయోజనం లేదని, ఈ రెండింటి మధ్య మధ్యేమార్గాన్ని అనుసరించాలని అతనికి బోధపడింది.

2. ఈ విధంగా జ్ఞానోదయం పొందిన తర్వాత, తన సిద్ధాంతాలను బోధించడానికి బెనారస్‌కు బయలుదేరాడు. దారిలో ఉపక అనే వివస్త్ర ఫకీరు ఒకడు కనిపించి బుద్ధుణ్ణి, "మిత్రమా, నీవు ఎవరు?" అని అడిగాడు. బుద్ధుడు ఇలా సమాధానమిచ్చాడు: "నేనిప్పుడు సర్వం జయించినవాడనయ్యాను. జ్ఞానమంతా నాదే. నాకు గురువు ఎవరూ లేరు.[1] దేవతల, మనుషుల లోకాలన్నింటిలోనూ నాకు సమానుడు ఎక్కడా దొరకడు. నాతో పోటీపడగలవాడు ఎవరూ లేరు. నేను నిర్వాణం పొందాను."

[1] తోటలో ఉన్న ఆ ఫకీరు వద్దకు అతడు వెళ్లకపోవడానికి కారణం, తాను ఆ ఫకీరు శిష్యుడనని ఎవరైనా అనుకుంటారేమో అనే భయమేనని నా అభిప్రాయం. బుద్ధుడు ఆ ఫకీరుతో సంభాషించి ఉంటే, తన తపస్సు సంవత్సరాల నుండి, అజ్ఞేయవాదం నుండి బయటపడి, దేవుని ఆరాధనవైపు మరలించబడి ఉండేవాడని నా అభిప్రాయం.

3. భారతదేశపు మతసంబంధ స్వభావం, పరిసరాల ప్రభావం బుద్ధునిపై లేకుండా ఉంటే, అతడు కేవలం ఒక భౌతికవాద తత్త్వవేత్తగానే మిగిలేవాడు; కానీ తన చుట్టూ ఉన్న మతాల ప్రభావం వల్ల అతడు ఒక నైతిక బోధకుడిగా మారాడు. బుద్ధుడు మేధావి అయినప్పటికీ, కేవలం తలంపు ద్వారా దేవుని స్వరూపాన్ని గ్రహించలేకపోయాడు. అతడు తనంతట తానుగా దేవుణ్ణి అంగీకరించలేకపోయాడు, ఇతరులకు ఆయన గురించి బోధించనూ లేకపోయాడు. కానీ తన అంతరంగ స్వభావం, మనస్సాక్షి అనే దేవుడిచ్చిన నియమం అతణ్ణి నైతిక బోధను ఇవ్వడానికి బలవంతపెట్టింది. తమ బుద్ధి ద్వారా, తాము కల్పించుకున్న పద్ధతుల ద్వారా జీవిత సమస్యలన్నీ పరిష్కరించాలనుకున్న ఇతర ఋషులు, సన్యాసులు విఫలమైనట్టే, బుద్ధుడు కూడా తన తపస్సు, ధ్యానాల నుండి కొన్ని తాత్త్విక, నైతిక భావాలు తప్ప మరే జ్ఞానోదయాన్నీ పొందలేకపోయాడు. కావున సత్యాన్వేషకులు మనుషులు కల్పించిన నియమాలు లేకుండా, తమ హృదయాలను వినయంగా దేవుని ముందు తెరవాలి; ఎందుకంటే ప్రార్థన ద్వారానే మనుషులు దేవుణ్ణి కనుగొనగలరు, తమ ఆత్మీయ అంతరంగపు లోతైన వాంఛలను తృప్తిపరచుకోగలరు.

4. బౌద్ధ గ్రంథాలు, ముఖ్యంగా వాటన్నింటిలోకీ అత్యంత పవిత్రమైన త్రిపిటకం, ఆత్మ యొక్క వ్యక్తిత్వం, ఉనికి శాశ్వతమైనది కాదని బోధిస్తాయి. దానిని నిరంతరం మారుతూ ఉండే నీటి బిందువులు కలిగిన నదితో, లేదా కర్రలు కాలడం వల్ల పుట్టిన అగ్నితో పోల్చవచ్చు. అలాగే ఆత్మ మూలకాల కలయిక నుండి జన్మించి, తిరిగి అగ్నిలాగే ఆరిపోతుంది. ఉనికి అనేది శాశ్వతమైన కలలేని నిద్ర వంటిది. ఏదో ఒక చలనం ఆత్మను రేకెత్తించి జీవానికి మేల్కొల్పుతుంది, కానీ అది కొద్దికాలమే ఉంటుంది.

విశ్వంలో కారణ సూత్రం అనే విశ్వవ్యాప్త న్యాయం పనిచేస్తూ ఉంటుంది, దీని వల్లనే ఉన్నదంతా కనిపించి, తిరిగి మాయమవుతుంది.

బౌద్ధమతంలో ప్రకృతి నియమమే దేవుని స్థానాన్ని ఆక్రమిస్తుంది; దీనికి మించి ఎలాంటి దైవిక వ్యక్తిత్వమూ ఉండదు. అందువల్లే బౌద్ధులు ప్రార్థన చేయరు, ప్రార్థన అర్థమేమిటో, దాని ప్రయోజనాలేమిటో వారికి తెలియదు. చికాగో మతసభలో ప్రతినిధిగా పాల్గొన్న ప్రసిద్ధ బౌద్ధ మిషనరీ ఒకరు ఇలా అన్నారు: "బౌద్ధమతం... ఏ దేవుణ్ణీ, దేవతలనూ ఆశ్రయించదు, బాహ్య సహాయాన్ని అడగదు... ప్రార్థన నిరుపయోగం, ఎందుకంటే అవసరమైనది ప్రయత్నమే. ప్రార్థనకు వెచ్చించే సమయం వృథా."

5. బుద్ధుడు స్వభావరీత్యా దయాళువు కావడంతో, అన్ని రకాల మనుషులను, జంతువులను, జీవులను ప్రేమతో, దయతో చూడాలని బోధించాడు. అతని నైతిక బోధకు ఒక ఉదాహరణ మనకుంది. ఒకసారి అతని కుమారుడు రాహులుడు, "మంచి, చెడు అంటే ఏమిటి, ధర్మం, అధర్మం అంటే ఏమిటి?" అని అడిగాడు. బుద్ధుడు ఇలా జవాబిచ్చాడు: "నీకైనా, ఇతరులకైనా హాని కలిగించేది చెడు, అధర్మం. దానిని చేయవద్దు. నీకైనా, ఇతరులకైనా ప్రయోజనం చేకూర్చేది మంచి, ధర్మం. దానిని చేయి."

6. కావున ఇలా ప్రశ్న తలెత్తుతుంది — బౌద్ధమతంలో దేవుడుగానీ, భవిష్యజ్జీవితం, ఆనందం అనే నిరీక్షణగానీ లేనప్పుడు, భారతదేశంలో అది అంత పురోగతి ఎలా సాధించింది?

(ఎ) బుద్ధుడు తన రాజ్యాన్ని, భోగభాగ్యాల జీవితాన్ని త్యజించడం ప్రజలను దీనివైపు ఆకర్షించింది. కశ్మీర్ (ఇప్పుడు పంజాబులో ఉన్నది)లోని తక్షశిలకు చెందిన రాజా పుక్కుసతి ఉదాహరణ ఇందుకు నిదర్శనం. బుద్ధుణ్ణి కళ్లారా చూడకపోయినా, రాజా బింబిసారుని ద్వారా అతని గురించి విన్న తర్వాత అతడు అంతగా ప్రభావితుడై, తానూ తన రాజ్యాన్ని వదులుకుని ఫకీరుగా లేదా భిక్షువుగా మారి బుద్ధుని మాదిరిని అనుసరించాడు.

(బి) ఆ కాలంలో మెరుగైన తత్త్వశాస్త్రం ఏదీ లేని చాలామంది బౌద్ధమతపు నిషేధాత్మక బోధలలో ఉపశమనం పొంది, దానికి అనుచరులయ్యారు.

(సి) కులవివక్ష, విగ్రహారాధన, బ్రాహ్మణులు చేసిన ఆధిక్య ప్రకటనలకు వ్యతిరేకంగా బుద్ధుడు చేసిన బోధన, బ్రాహ్మణుల అహంకార వాదనల నుండి విముక్తి కోరుకున్న అనేకమందిని ముఖ్యంగా ఆకర్షించింది.

(డి) గొప్ప, శక్తిమంతుడైన అశోక చక్రవర్తి తన రాజ్యంలో బౌద్ధమతాన్ని వ్యాప్తి చేయడానికి కృతనిశ్చయంతో కృషి చేశాడు, అందులో అతడు విజయం సాధించాడు.

అయినప్పటికీ, బౌద్ధ బోధనలోని అజ్ఞేయవాదం భారతదేశ ప్రజల మతప్రవృత్తికి శాశ్వతంగా ఆకర్షణీయం కాలేకపోయింది; దాని ప్రభావం క్రమేపీ క్షీణించి, నేటికి — బుద్ధుని వ్యక్తిత్వాన్ని అభిమానించే కొద్దిమంది తప్ప — అది జన్మించిన నేలలోనే సజీవ మతవిశ్వాసంగా నిలవడం మానేసింది.

బౌద్ధమత క్షీణత భారతదేశంపై మహమూద్ గజనీ దండయాత్రలతో మొదలైందని కొన్నేళ్ల క్రితం ఒక బౌద్ధ రచయిత వ్యక్తం చేసిన అభిప్రాయం నిస్సందేహంగా అసంబద్ధమైనది; ఎందుకంటే అలా అయితే, హిందూమతం కూడా బౌద్ధమతంతోపాటు ఎందుకు నశించలేదు? ముస్లింలు కేవలం బౌద్ధులకు మాత్రమే శత్రువులా, గొప్ప విగ్రహారాధకులైన హిందువులకు కాదా?

II. నిర్వాణం

1. నిర్వాణం అనేది బౌద్ధులు మోక్షం అనే అర్థంలో వాడే పదం. దీని అర్థం సకల వాంఛల నిర్మూలన. దుఃఖానికి, బాధకు మూలకారణం వాంఛే; మన హృదయాల నుండి వాంఛనంతటినీ తొలగించగలిగితే, దుఃఖం, బాధ కూడా దానితోపాటే తొలగిపోతాయి.

కేవలం చెడు వాంఛల నిర్మూలననే వారు ఉద్దేశిస్తే, సత్యాన్ని ప్రేమించేవారంతా వారితో ఏకీభవిస్తారు. కానీ మంచివైనా, చెడువైనా — వాంఛలన్నింటినీ నిర్మూలించాలనేదే వారి ఉద్దేశం. సిలోనులో నేను ఒక బౌద్ధ నాయకుణ్ణి కలిసినప్పుడు, సంభాషణ మధ్యలో ఆయన ఇలా అన్నారు: "మంచి వాంఛలు సైతం స్వార్థంపైనే ఆధారపడి ఉంటాయి; ఎందుకంటే మనం ఇతరులకు మంచి చేయాలనుకున్నప్పుడు, తెలిసో తెలియకో, మనం పొందబోయే ప్రతిఫలాన్ని దృష్టిలో ఉంచుకుంటాం. ఏ మనిషైనా ఏ దేవుణ్ణైనా పూజించేది తనకు ఏదైనా లాభం చేకూరుతుందనే ఆశతో, వాంఛతోనే. మన జీవితానుభవం విస్తరించే కొద్దీ, మన వాంఛలతోపాటు మన ఆందోళనలు, అసంతృప్తి కూడా పెరుగుతాయి; అందుకే చెడు వాంఛలనే కాదు, మంచి వాంఛలను కూడా అణచివేయాలి; వాంఛలను ఈ విధంగా ఆర్పివేయడమే నిర్వాణం." దీనికి నేను ఇలా జవాబిచ్చాను: "జీవులు అనుభూతి లేకుండా ఉండలేనట్టే, ఏ జీవి కూడా వాంఛ లేకుండా ఉండజాలదు. అలా ఉంటే అవి నిర్జీవమే అవుతాయి; ఎక్కడ అనుభూతులు ఉంటాయో అక్కడ వాంఛలు తప్పకుండా ఉద్భవిస్తాయి. ప్రతి భౌతిక, ఆత్మీయ వాంఛను న్యాయబద్ధంగా తృప్తిపరచుకోవడమే జీవన నియమం; వాంఛలను చంపివేస్తే, ఆ వాంఛలున్న జీవాన్నే సంపూర్ణంగా నాశనం చేసినట్టవుతుంది. ఈ దృష్టికోణం నుండి చూస్తే, వాంఛల నిర్మూలన జీవన నాశనమే తప్ప మోక్షం కాదు."

2. వాంఛ ఏదీ లక్ష్యం లేకుండా ఉండదని మన అనుభవం ద్వారా మనకు తెలుసు; ఎందుకంటే వాంఛలను, వాంఛలు కలిగిన జీవులను సృష్టించినవాడు, ఆ వాంఛలను వారి వారి సామర్థ్యానికి తగినట్టుగా తృప్తిపరచుకొనేందుకు అవసరమైన సామగ్రిని కూడా సమకూర్చాడు. ఇందుకు ఇదే నిదర్శనం:

ప్రతి వాంఛ తనదైన డిమాండును కలిగి ఉంటుంది; ఆ డిమాండును పూర్తిగా తీర్చడానికి సామగ్రి అందుబాటులో ఉంటుందని స్పష్టమే. ఒకవేళ ఆ "వాంఛలను" తీర్చేందుకు సామగ్రి లేకపోతే (ఉదాహరణకు దాహానికి నీళ్లు లేకపోతే), అప్పుడు మనం "వాంఛ"కు ఏ లక్ష్యమూ లేదని, అందుకే దానిని ఆర్పివేయాలని నిర్ధారణకు రావచ్చేమో. బాధను కోరుకునే వాంఛ ఎవరికీ ఉండదు, దానిని తప్పించుకోవడానికే అందరూ ప్రయత్నిస్తారు (బాధను సహించడానికి సిద్ధపడినా, దాని ఫలితంగా వచ్చే మంచి ప్రతిఫలాల "వాంఛ"తోనే అతడు దానిని సహిస్తాడు). అనారోగ్యాన్నిగానీ, ఆత్మీయ బాధనుగానీ ఎవరూ కోరుకోరు; ఆరోగ్యం పట్ల "వాంఛ" జీవన నియమం, అది లేకుండా జీవితానికి భద్రత గానీ, బలం గానీ ఉండవు.

3. సంపూర్ణ మోక్షం అంటే వాంఛలన్నింటినీ నిర్మూలించడమే అయితే, ఆ వాంఛను చంపాలనే వాంఛ కూడా ఒక వాంఛే అవుతుంది. ఇది అగ్నితో అగ్నిని ఆర్పాలని ప్రయత్నించినట్టు, లేదా నీటితో నీటిని ఎండబెట్టాలని ప్రయత్నించినట్టు ఉంటుంది. ఇది పూర్తిగా అసాధ్యం, ప్రకృతి నియమానికి విరుద్ధం కూడా.

4. సృష్టికర్త మనకు ఆత్మీయ, భౌతిక గ్రహణశక్తులను ఇచ్చాడనే వాస్తవమే, కనిపించే, కనిపించని మన పరిసర జగత్తు వస్తువులతో మనకున్న సంబంధాన్ని నిరూపిస్తుంది. ఈ సృష్టితో, ఈ పరిసరాలతో మనకు ఎలాంటి సంబంధమూ ఉండకూడదని సృష్టికర్త సంకల్పించి ఉంటే, ఆ ఆత్మీయ, భౌతిక వాస్తవికతలతో అంతటి సన్నిహిత సంబంధాన్ని, గ్రహణశక్తిని ఆయన మనకు ఇచ్చి ఉండేవాడు కాదు; కానీ ఆ సామగ్రి ఉనికే, మన విభిన్న అవసరాలను తీర్చుకోవడానికి దానిని వినియోగించుకునే మన సామర్థ్యమే, సృష్టికర్త ఉదాత్తమైన సంకల్పాన్ని మాత్రమే కాక, ఆయన తరపున ఒక ప్రత్యేక ఉద్దేశాన్ని, లక్ష్యాన్ని కూడా వెల్లడిస్తుంది.

కానీ నేను చెప్పింది చాలు. తాను సృష్టించిన వస్తువులను నేను సముచితంగా వినియోగించుకోవాలనేదే స్వయంగా సృష్టికర్త వాంఛ అయినప్పుడు, ఆ వస్తువులను వినియోగించకుండా, ఆ వాంఛను తీర్చే వాంఛను సంపూర్ణంగా చంపివేయడం ద్వారా నేనెందుకు నన్ను నేను పాపిగా చేసుకోవాలి?

5. మనలో ఏదైనా వాంఛ జన్మించిందంటే, దానిని తీర్చడానికి అవసరమైన సామగ్రి ఉనికిలో ఉందనేదానికి, అది దాని స్వంత సరైన సమయంలో నెరవేరుతుందనేదానికి అదే నిదర్శనం. ఎమర్సన్ చెప్పినట్టు, "ఆత్మ యొక్క ఆరాటమే దాని నెరవేర్పుకు సూచన."

ఇంకొక్క మాట. జీవితంలో మనం పురోగమిస్తున్న కొద్దీ మన వాంఛలు పెరుగుతాయే తప్ప, మన అశాంతి పెరగదు; ఎందుకంటే వాంఛ తృప్తి చెందకపోతేనే అశాంతి ఏర్పడుతుంది. అయితే సర్వశక్తిమంతుడైన ఆ దేవుని ప్రావిడెన్సులో మనం పురోగమిస్తున్నట్టుగానే, ఆయన సంకల్పానికి అనుగుణంగా, పెరుగుతున్న మన వాంఛలను ఆయన తృప్తిపరుస్తాడు; మనం ఎంత పురోగమించినా, మన వాంఛలు ఎంతగా పెరిగినా, ప్రేమ స్వరూపుడైన ఆ అనంతుడు మన వాంఛలన్నింటినీ సంపూర్ణంగా తృప్తిపరచడానికి సమర్థుడు, సరిపడేవాడు.

IV. Muhammadanism

The founder of Muhammadanism was Muhammad, who was born in Arabia in A.D. 570; and the sacred books of this religion are the Qur'an and Hadis (Traditions), but the latter are not accepted by all Muhammadans. We might divide the Qur'an into those "revelations" which were given at Mecca, and those given at Medina after the Flight or Hidjra. The subject-matter of the former deals largely with affairs relating to the political and social life of the growing Muhammadan community, while both in it and in the Medina portion is much teaching which had already appeared in the Bible, Talmud, and in some other books.

In Arabia, in Muhammad's day there were many Jewish and Christian communities; and several Christians are known to have existed among the relations of the Prophet, and to have exercised some influence upon him. Also, he lived on intimate terms with his wife Khadija's brother, Waraqa bin Naufal, who translated the Gospel into Arabic.

There is no need to write at length about this religion, for in it there is no originality of thought. It deals with subjects already treated of in the Jewish and Christian Scriptures.

It will be sufficient if we touch on two or three points only. Muhammad calls Christ "the Word of God" and "the Spirit of God". We could not wish for a better name to prove the divinity of Christ than the name "Ruh Allah", or Spirit of God, which is used of Christ in the Qur'an. Because God is a Spirit, and God is one Spirit and only one, and Christ is the manifestation and incarnation of that Spirit, therefore there is no ground left for the objection that Christ is the Son of God; for as body is born from body, so Spirit is born from Spirit and God is Spirit; therefore, because Christ was conceived by the Spirit of God in Mary, we can call Him Son of God and Spirit of God.

SUFISM

1. Contrary to the principles of Islam and of the Qur'an, a considerable number of Muhammadans profess a pantheistic and mystical form of creed. Among the Hindus there are Vedantists, the catchword of whose belief is aham Brahma (I am Brahma), so among the Muhammadans the Sufis use as their catchword ana'l haqq (I am truth); and some of them are so far from a real comprehension of the truth, that they mock at Reality and strangle all understanding and discernment. As Sheikh Ibrahim in Irshadat has written:

"A certain fakir entered the cloister of Junayid wrapped in a black blanket. Junayid asked him the reason for his mourning. He said, 'God is dead.' Junayid peremptorily ordered the fakir to be turned out. This was done three times. On the fourth occasion the fakir was asked to explain himself. He said, 'Not knowing that my carnal self (nafs) was a manifestation of God, I have killed it, and therefore I am in mourning for it.'"

2. The Vedanta teaches that Salvation (moksa) means absorption into Brahma through knowledge that clears away illusion; and Buddhism maintains that Salvation is extinction of desire, that is Nirvana; so also the Sufis claim that Salvation is the fana fi'llah or annihilation in God. But to destroy selfishness, and all sins and evil desires that spring from it and injure one's own soul and the souls of others, is the real fana fi'llah, and not annihilation of self as the Sufis believe. To kill one's own selfish desires and motives rather than to cause loss to others, to do the will of God rather than to consider the good and benefit of others, and to live for the glory and praise of God, is to fulfil in our lives the intention of the Creator. To die to sin and to the world, and so to enter into life, and to live in God for ever is life in God (baqa fi'llah) instead of annihilation in God (fana fi'llah), and is Reality.

4. మహమ్మదీయ మతం

మహమ్మదీయ మతం స్థాపకుడు మహమ్మదు, ఈయన అరేబియాలో క్రీ.శ. 570లో జన్మించాడు; ఈ మతం యొక్క పవిత్ర గ్రంథాలు ఖురాన్ మరియు హదీస్ (సంప్రదాయాలు), కానీ హదీస్‌లను మహమ్మదీయులందరూ అంగీకరించరు. ఖురాన్‌ను మక్కాలో ఇవ్వబడిన "ప్రత్యక్షతలు", మరియు హిజ్రత్ లేదా పలాయనం తరువాత మదీనాలో ఇవ్వబడినవి అని రెండు భాగాలుగా విభజించవచ్చు. మొదటి భాగపు విషయం ఎక్కువగా అభివృద్ధి చెందుతున్న మహమ్మదీయ సమాజపు రాజకీయ, సాంఘిక జీవితానికి సంబంధించిన అంశాలను గురించి ఉంది, అయితే ఈ భాగంలోనూ, మదీనా భాగంలోనూ బైబిలు, తల్ముద్, మరియు మరికొన్ని గ్రంథాలలో ఇంతకుముందే కనిపించిన బోధలు అధికంగా ఉన్నాయి.

మహమ్మదు కాలంలో అరేబియాలో యూదులు మరియు క్రైస్తవుల సమాజాలు అనేకం ఉండేవి; ప్రవక్త బంధువులలో కొందరు క్రైస్తవులు ఉన్నట్లు తెలుస్తోంది, వారు ఆయనపై కొంత ప్రభావం చూపినట్లు కూడా తెలుస్తోంది. అంతేకాక, ఆయన తన భార్య ఖదీజా సోదరుడైన వరకా బిన్ నౌఫల్‌తో సన్నిహిత సంబంధం కలిగి ఉండేవాడు; ఈయనే సువార్తను అరబిక్ భాషలోకి అనువదించాడు.

ఈ మతం గురించి విపులంగా వ్రాయవలసిన అవసరం లేదు, ఎందుకంటే దీనిలో నూతనమైన ఆలోచన ఏదీ లేదు. ఇది యూదుల మరియు క్రైస్తవుల లేఖనాలలో ఇప్పటికే చర్చించబడిన అంశాలనే వ్యవహరిస్తుంది.

మనం కేవలం రెండు మూడు విషయాలను మాత్రమే స్పృశిస్తే సరిపోతుంది. మహమ్మదు క్రీస్తును "దేవుని వాక్యం" అని, "దేవుని ఆత్మ" అని పిలుస్తాడు. క్రీస్తు దైవత్వాన్ని రుజువు చేయడానికి, ఖురాన్‌లో క్రీస్తును గురించి వాడబడిన "రూహ్ అల్లా", అంటే దేవుని ఆత్మ అనే పేరు కంటే మెరుగైన పేరు మనకు మరొకటి అక్కర్లేదు. దేవుడు ఆత్మ గనుక, దేవుడు ఒకే ఆత్మ, ఒకే ఒక్కడు గనుక, క్రీస్తు ఆ ఆత్మ యొక్క ప్రత్యక్షత మరియు అవతారం గనుక, కాబట్టి క్రీస్తు దేవుని కుమారుడు అనడానికి వ్యతిరేకంగా చెప్పే అభ్యంతరానికి ఎలాంటి ఆధారమూ మిగలదు; ఎందుకంటే శరీరం శరీరం నుండి పుట్టినట్లే, ఆత్మ ఆత్మ నుండి పుడుతుంది, దేవుడు ఆత్మ గనుక; అందుచేత, క్రీస్తు మరియ గర్భంలో దేవుని ఆత్మ వలన గర్భం దాల్చినందున, మనం ఆయనను దేవుని కుమారుడు అని, దేవుని ఆత్మ అని పిలువగలము.

సూఫీమతం

1. ఇస్లాం సూత్రాలకు, ఖురాన్‌కు విరుద్ధంగా, గణనీయమైన సంఖ్యలో మహమ్మదీయులు సర్వేశ్వరవాద, ఆధ్యాత్మిక అనుభూతివాద విశ్వాసరూపాన్ని అనుసరిస్తారు. హిందువులలో వేదాంతులు ఉన్నట్లే, వారి విశ్వాసానికి నినాదం "అహం బ్రహ్మ" (నేనే బ్రహ్మను), అలాగే మహమ్మదీయులలో సూఫీలు తమ నినాదంగా "అనల్ హక్" (నేనే సత్యాన్ని) అనే మాటను వాడతారు; వారిలో కొందరు సత్యాన్ని నిజంగా గ్రహించడం నుండి ఎంతో దూరంగా ఉన్నారంటే, వారు వాస్తవికతను ఎగతాళి చేసి, అవగాహనను, వివేచనను పూర్తిగా అణచివేస్తారు. షేక్ ఇబ్రాహీం తన ఇర్షాదాత్ గ్రంథంలో ఇలా వ్రాశాడు:

"ఒక ఫకీరు నల్లని దుప్పటి కప్పుకుని జునైద్ మఠంలోకి ప్రవేశించాడు. అతని దుఃఖానికి కారణమేమని జునైద్ అతనిని అడిగాడు. అతడు, 'దేవుడు చనిపోయాడు' అని చెప్పాడు. జునైద్ వెంటనే ఆ ఫకీరును బయటకు గెంటివేయమని ఆజ్ఞాపించాడు. ఇలా మూడుసార్లు జరిగింది. నాలుగోసారి ఆ ఫకీరును తన మాటకు వివరణ ఇవ్వమని అడిగారు. అతడు ఇలా చెప్పాడు, 'నా శారీరక స్వభావం (నఫ్స్) దేవుని ప్రత్యక్షతేనని తెలియక, నేను దానిని చంపివేశాను, కాబట్టి దాని కోసం దుఃఖిస్తున్నాను.'"

2. మోక్షం అంటే భ్రమను తొలగించే జ్ఞానం ద్వారా బ్రహ్మలో లీనమవడమని వేదాంతం బోధిస్తుంది; కోరికల నివృత్తియే మోక్షమని, అదే నిర్వాణమని బౌద్ధమతం చెబుతుంది; అలాగే సూఫీలు కూడా మోక్షం అంటే "ఫనా ఫిల్లా", అంటే దేవునిలో లయమైపోవడమేనని చెబుతారు. కానీ స్వార్థాన్ని, దాని నుండి పుట్టి తన ఆత్మకు, ఇతరుల ఆత్మలకు హాని కలిగించే పాపాలను, దుష్ట కోరికలను నశింపజేయడమే నిజమైన "ఫనా ఫిల్లా" గాని, సూఫీలు నమ్మేటట్లు ఆత్మ నశించిపోవడం కాదు. ఇతరులకు నష్టం కలిగించడం కంటే తన స్వార్థపూరిత కోరికలను, ఉద్దేశాలను చంపుకోవడం, ఇతరుల మేలును, ప్రయోజనాన్ని చూడటం కంటే దేవుని చిత్తాన్ని నెరవేర్చడం, దేవుని మహిమ కోసం, స్తుతి కోసం జీవించడం, ఇవే మన జీవితాల్లో సృష్టికర్త ఉద్దేశాన్ని నెరవేర్చడం అవుతుంది. పాపానికి, లోకానికి చనిపోయి, అలా జీవంలోకి ప్రవేశించి, దేవునిలో ఎప్పటికీ జీవించడమే దేవునిలో జీవం (బకా ఫిల్లా), అంతేగాని దేవునిలో లయమైపోవడం (ఫనా ఫిల్లా) కాదు, ఇదే వాస్తవికత.

V.i Prophecies concerning Christ

I. Prophecies concerning Christ

1. The Lord Christ became man for the Salvation of the world over 1900 years ago, but before the creation of the world He existed from all eternity (John i. 1-10, viii. 58, xvii. 5), and His coming was foretold in different ages — and to different men. It is no mere chance as some critics think that all these prophecies were literally fulfilled in Christ. It is the work of that One Eternal Spirit, Who, in sundry times and in divers manners, foretold the coming of a Saviour, in order that they might prepare for Him. But "chance" is a word used to explain any phenomenon when we are ignorant of the causes which brought it into being; but in reality nothing happens in the world which has no cause. For example, the falling of a ripe fruit by itself is no mere chance. It was for months silently being prepared for a special object. When the fruit was ripe, the tree, which could not eat its own fruit, gave it up for the pleasure and enjoyment of others. So Jesus said, "These are the words which I spake unto you . . . that all things must be fulfilled, which were written in the law of Moses, and in the Prophets, and in the Psalms, concerning me" (Luke xxiv. 44); and, in the fulness of time, He gave to the world the fruit of Salvation.

2. Before His incarnation the prophets made it known to the Hebrews that Christ was to come; and when the Jews had been dispersed among the nations of the world, they too spread the news of the coming of a Deliverer and those nations again told about the Coming One to their own peoples; so in many countries people were waiting for His coming. Then, after the ascension of Christ, the Christians, who were scattered, gave out the good news of His having come, and of that Salvation that had been made available through Him (Acts viii. 4); and through the labours and sacrifices of His servants, the news of His Salvation has reached to the farthest parts of the world.

5.1 క్రీస్తును గూర్చిన ప్రవచనాలు

I. క్రీస్తును గూర్చిన ప్రవచనాలు

1. ప్రభువైన క్రీస్తు లోక రక్షణ కోసం 1900 సంవత్సరాలకు పైగా మానవుడుగా అవతరించాడు, అయితే లోక సృష్టికి ముందే ఆయన నిత్యత్వం నుండి ఉన్నాడు (యోహాను 1:1-10, 8:58, 17:5), మరియు ఆయన రాకడ వేర్వేరు యుగాలలో, వేర్వేరు వ్యక్తుల ద్వారా ముందుగానే ప్రవచించబడింది. కొందరు విమర్శకులు అనుకున్నట్లుగా ఈ ప్రవచనాలన్నీ క్రీస్తులో అక్షరాలా నెరవేరడం కేవలం యాదృచ్ఛికం కాదు. ఇది ఆ ఏకైక నిత్య ఆత్మ యొక్క కార్యం, ఆయన నానా సమయాలలో, నానా విధాలుగా ఒక రక్షకుని రాకడను ముందుగా తెలియజేశాడు, తద్వారా ప్రజలు ఆయన కోసం సిద్ధపడేలా. కానీ యాదృచ్ఛికం అనే మాట, ఒక సంఘటనకు కారణాలు మనకు తెలియనప్పుడు దాన్ని వివరించడానికి వాడే మాట మాత్రమే; వాస్తవానికి లోకంలో కారణం లేకుండా ఏదీ జరగదు. ఉదాహరణకు, పండిన పండు తనంతట తానే రాలిపోవడం కేవలం యాదృచ్ఛికం కాదు. అది నెలల తరబడి నిశ్శబ్దంగా ఒక ప్రత్యేక ఉద్దేశ్యం కోసం సిద్ధమవుతూ ఉంది. పండు పండినప్పుడు, తన స్వంత ఫలాన్ని తినలేని చెట్టు, ఇతరుల ఆనందం కోసం, ఆస్వాదన కోసం దాన్ని వదిలిపెట్టింది. అలాగే యేసు, నేను మీతో ఉండగా మీతో చెప్పిన మాటలు ఇవే... మోషే ధర్మశాస్త్రంలోను, ప్రవక్తల గ్రంథాలలోను, కీర్తనలలోను నన్ను గూర్చి వ్రాయబడినవన్నీ నెరవేరాలి అని చెప్పాడు (లూకా 24:44); మరియు కాలము పరిపూర్ణమైనప్పుడు, ఆయన లోకానికి రక్షణ అనే ఫలాన్ని అనుగ్రహించాడు.

2. క్రీస్తు అవతరించక ముందే, ప్రవక్తలు క్రీస్తు రాబోతున్నాడని హెబ్రీయులకు తెలియజేశారు; యూదులు లోకంలోని జాతుల మధ్య చెదిరిపోయినప్పుడు, వారు కూడా ఒక విమోచకుడు రాబోతున్నాడనే వార్తను వ్యాప్తి చేశారు, ఆ జాతులు తిరిగి ఆ రాబోయే వ్యక్తిని గూర్చి తమ తమ ప్రజలకు తెలియజేశాయి; అందువల్ల అనేక దేశాలలో ప్రజలు ఆయన రాకడ కోసం ఎదురుచూస్తూ ఉన్నారు. ఆ తరువాత, క్రీస్తు ఆరోహణం తర్వాత, చెదిరిపోయిన క్రైస్తవులు ఆయన వచ్చిన శుభవార్తను, ఆయన ద్వారా లభించిన ఆ రక్షణను ప్రకటించారు (అపొస్తలుల కార్యములు 8:4); మరియు ఆయన సేవకుల శ్రమల ద్వారా, త్యాగాల ద్వారా, ఆయన రక్షణ వార్త లోకపు మారుమూలల వరకు చేరింది.

V.ii Christ's Sufferings and Crucifixion

1. Jesus was not only six hours, but was His whole life on the Cross. If a clean-living man cannot bear filth and dirt, and a good man cannot endure evil association for even a few minutes, though he has been born amid dirt and filth, then how great must have been the distress of a sinless and holy being to have to spend thirty-three years among sinners. It is impossible for a sinful man to estimate and understand the bitterness of that suffering. If we could comprehend the mystery of that Cross, then it would be easy to understand His wonderful and immeasurable love, and how He is the incarnation of love, and how for our Salvation He left the Glory of the world above, and came down to this world of sin.

2. Christ's suffering was in a special way God's suffering for man's salvation. There is only one source of all life, and from Him all living creatures have received life, and we live in Him by means of that relationship and connection. But through that living connection which He has with His creation, does God not feel pain when His living creatures suffer? Has He not also a feeling for pain Who has created a feeling for pain? And if this is so, then why is it not possible that He should suffer in Christ?

Christ came especially to reveal the true and limitless fatherly love which had been hidden from eternity, and that, by giving His own life, He might save the souls, not of the good but of sinners. He came, too, that by dying and rising again He might prove that that death, which the world counts death, is not death but it is a fountain of life, and that mere separation from God because of disobedience and sin is itself suffering and death.

3. Both worlds were represented at the time of the crucifixion of Christ. As people of all provinces and districts had gathered together at the Passover season, so, as if the whole creation together gave witness to the atonement for sin, beings of the Spiritual world, with the Angels, were also present (Matthew xxvii. 51-54). Because Christ gave His life as a ransom, therefore full authority and power were given Him on earth to forgive sins, and to save sinners; and He was once again given that full power, in heaven and in earth, which He had left when He became man (Matthew ix. 2, xxviii. 18).

5.2 క్రీస్తు పొందిన శ్రమలు మరియు సిలువ మరణం

1. యేసు సిలువపై కేవలం ఆరు గంటలు మాత్రమే కాదు, తన జీవితమంతా సిలువపైనే గడిపాడు. పరిశుభ్రంగా జీవించే వ్యక్తి మురికిని, చెడును భరించలేకపోతే, మంచి వ్యక్తి కొన్ని నిమిషాల పాటు కూడా చెడు సాంగత్యాన్ని సహించలేకపోతే, అతడు మురికిలోనూ, చెడులోనూ పుట్టినవాడైనా, అలాంటప్పుడు పాపరహితుడు, పరిశుద్ధుడు అయిన వ్యక్తి ముప్పై మూడు సంవత్సరాలు పాపుల మధ్య గడపవలసి రావడం వలన ఎంత గొప్ప వేదన అనుభవించి ఉంటాడో ఆలోచించండి. పాపభరితుడైన మనిషి ఆ శ్రమ యొక్క తీవ్రతను అంచనా వేయడం, అర్థం చేసుకోవడం అసాధ్యం. ఆ సిలువ రహస్యాన్ని మనం గ్రహించగలిగితే, ఆయన అద్భుతమైన, అపరిమితమైన ప్రేమను అర్థం చేసుకోవడం సులభమయ్యేది, ఆయన ప్రేమ యొక్క స్వరూపం ఎలా అయ్యాడో, మన రక్షణ కోసం పైలోకపు మహిమను విడిచి ఈ పాపపు లోకానికి ఎలా దిగివచ్చాడో కూడా అర్థమయ్యేది.

2. క్రీస్తు పొందిన శ్రమ ప్రత్యేకమైన రీతిలో మానవుని రక్షణ కోసం దేవుడు అనుభవించిన శ్రమ. సమస్త జీవానికి మూలం ఒక్కటే, ఆయననుండే సమస్త జీవులు జీవాన్ని పొందాయి, మనం ఆ సంబంధం ద్వారా, ఆ బంధం ద్వారా ఆయనలో జీవిస్తున్నాము. అయితే తన సృష్టితో ఆయనకున్న ఆ సజీవ సంబంధం వల్ల, తన సృష్టిజీవులు బాధపడేటప్పుడు దేవుడు వేదన అనుభవించడా? బాధను సృష్టించిన ఆయనకు బాధను గూర్చిన అనుభూతి లేదా? ఇది నిజమైతే, క్రీస్తులో ఆయన బాధపడటం ఎందుకు అసాధ్యం అవుతుంది?

క్రీస్తు, నిత్యత్వం నుండి మరుగుపడి ఉన్న నిజమైన, అపరిమితమైన తండ్రి ప్రేమను వెల్లడి చేయడానికి, తన సొంత ప్రాణాన్ని ఇవ్వడం ద్వారా, మంచివారి ఆత్మలను కాదు, పాపుల ఆత్మలను రక్షించడానికి ప్రత్యేకంగా వచ్చాడు. లోకం మరణంగా భావించే ఆ మరణం నిజమైన మరణం కాదని, అది జీవపు ఊటయని, అవిధేయత వల్ల, పాపం వల్ల దేవుని నుండి విడిపోవడమే నిజమైన బాధ, మరణం అని, తాను చనిపోయి, తిరిగి లేవడం ద్వారా రుజువు చేయడానికి కూడా ఆయన వచ్చాడు.

3. క్రీస్తు సిలువ మరణ సమయంలో రెండు లోకాలు ప్రాతినిధ్యం వహించాయి. పస్కా పండుగ సమయంలో అన్ని ప్రాంతాల, జిల్లాల ప్రజలు ఒక్కచోట చేరినట్లుగా, యావత్తు సృష్టి కలిసి పాప పరిహారానికి సాక్ష్యమిచ్చినట్లుగా, దేవదూతలతో పాటు ఆత్మీయ లోకపు జీవులు కూడా అక్కడ ఉన్నారు (మత్తయి 27:51-54). క్రీస్తు తన ప్రాణాన్ని ప్రాయశ్చిత్తంగా ఇచ్చాడు కాబట్టి, పాపాలను క్షమించడానికి, పాపులను రక్షించడానికి భూమిపై ఆయనకు సంపూర్ణ అధికారం, శక్తి ఇవ్వబడింది; ఆయన మానవుడిగా అవతరించినప్పుడు విడిచిపెట్టిన ఆ సంపూర్ణ శక్తిని, పరలోకంలోనూ భూమిపైనా, ఆయనకు మళ్ళీ ఇవ్వబడింది (మత్తయి 9:2, 28:18).

V.iii The Resurrection of Christ

1. Christ rose in the same body in which He was crucified. It is sin alone that brings corruption to the body and makes it unfit for entering heaven. But Christ's body was without fault and spotless, and after He had conquered death it was changed into a glorious body; and, in that glorious body, He is seated with God on His throne (Revelation iii. 21). The wounds on the Cross in glorified form are engraved on that glorious body, that when the saved see them they may always call to mind His boundless love, and realise how He has suffered on the Cross to save them, and to give them the right to share in His eternal glory.

2. God is a Spirit. Beside spirits He created lifeless matter. (Because He created matter, i.e. a thing indifferent to His nature, it does not mean that He also is matter, or like it.) But if God, being a Spirit, could by His perfection of power create matter, which is not spirit, then why by the same power could He not make alive His avatar (that is, Christ's physical body), and make it into a Spiritual and glorious body? He surely could, and in truth He has done so.

As we sleep for our awakening, so we die for our rising again. As night closes down we sleep in weariness and weakness, but in the morning we rise fresh and vigorous. In this way we die in weakness and corruption, but we rise again in life and glory (1 Cor. xv. 42), and enter that life where there will be neither death nor sin any more.

3. Some put forward this objection. If God is a Spirit, then how could He be clothed in a material body? But they forget this, that man has also a spirit, and how can a human spirit be clothed in a body? If a created spirit can be clothed in a human body, then why is it impossible for a Creator to clothe Himself in a body? We may say that this is possible for a human soul because it is limited, but not for God who is Infinite. This is true of God, but we must remember that an Infinite God has infinite power and infinite possibilities, which are beyond the range of human intellects.

This is the object of the incarnation: that He might bring again, through physical death and resurrection, into glorified bodies like His own, those whom He had made in His own image, and who, because of their sin, have fallen from their original state; and also that He might honour them with admission into His fellowship and eternal kingdom.

5.3 క్రీస్తు పునరుత్థానం

1. క్రీస్తు తాను సిలువ వేయబడిన అదే శరీరంలో లేచాడు. శరీరానికి కుళ్ళు తెచ్చి, దాన్ని పరలోక ప్రవేశానికి అనర్హం చేసేది పాపం మాత్రమే. కానీ క్రీస్తు శరీరం లోపం లేనిది, నిష్కళంకమైనది, మరణాన్ని జయించిన తరువాత అది మహిమాన్విత శరీరంగా మార్చబడింది; ఆ మహిమాన్విత శరీరంతోనే ఆయన దేవుని సింహాసనంపై కూర్చుని ఉన్నాడు (ప్రకటన 3:21). సిలువపై పొందిన గాయాలు మహిమాన్విత రూపంలో ఆ మహిమగల శరీరంపై చెక్కబడి ఉన్నాయి, రక్షింపబడినవారు వాటిని చూసినప్పుడు ఆయన అపరిమిత ప్రేమను ఎల్లప్పుడూ జ్ఞాపకం చేసుకుని, వారిని రక్షించడానికి ఆయన సిలువపై ఎంతగా బాధపడ్డాడో, తన నిత్య మహిమలో పాలుపొందే హక్కు వారికి ఎలా ఇచ్చాడో గ్రహించాలని.

2. దేవుడు ఆత్మ స్వరూపి. ఆత్మల పాటుగా ఆయన నిర్జీవమైన పదార్థాన్ని కూడా సృష్టించాడు. (ఆయన పదార్థాన్ని సృష్టించాడు కాబట్టి, అంటే తన స్వభావానికి భిన్నమైన దానిని సృష్టించాడు కాబట్టి, ఆయన కూడా పదార్థమని లేదా దానిలాంటివాడని కాదు.) దేవుడు ఆత్మ స్వరూపి అయినప్పటికీ, తన సంపూర్ణ శక్తితో ఆత్మ కానటువంటి పదార్థాన్ని సృష్టించగలిగితే, ఆ శక్తితోనే తన అవతారాన్ని, అంటే క్రీస్తు భౌతిక శరీరాన్ని, సజీవం చేసి, దానిని ఆత్మీయ, మహిమాన్విత శరీరంగా మార్చలేకపోవడం ఎందుకు? ఆయన తప్పకుండా చేయగలడు, నిజంగా చేశాడు కూడా.

మనం తిరిగి మేల్కొనడానికి నిద్రపోయినట్లుగా, మనం తిరిగి లేవడానికి చనిపోతాము. రాత్రి కమ్ముకున్నప్పుడు మనం అలసటతో, బలహీనతతో నిద్రపోతాము, కానీ ఉదయాన మనం తాజాగా, శక్తివంతంగా లేస్తాము. అదేవిధంగా, మనం బలహీనతలో, కుళ్ళులో చనిపోతాము, కానీ జీవంలో, మహిమలో తిరిగి లేస్తాము (1 కొరింథీయులు 15:42), మరణంగానీ పాపంగానీ ఇక ఎన్నడూ లేని ఆ జీవంలోకి ప్రవేశిస్తాము.

3. కొందరు ఈ అభ్యంతరాన్ని లేవనెత్తుతారు. దేవుడు ఆత్మ స్వరూపి అయితే, ఆయన భౌతిక శరీరాన్ని ఎలా ధరించగలడు? కానీ వారు మనిషికి కూడా ఆత్మ ఉందని మరిచిపోతున్నారు, మానవ ఆత్మ శరీరాన్ని ఎలా ధరిస్తుందో వారు ఆలోచించాలి. సృష్టించబడిన ఆత్మ మానవ శరీరాన్ని ధరించగలిగితే, సృష్టికర్త తానే ఒక శరీరాన్ని ధరించడం ఎందుకు అసాధ్యం అవుతుంది? మానవ ఆత్మకు ఇది సాధ్యమని మనం చెప్పవచ్చు, ఎందుకంటే అది పరిమితమైనది, కానీ అనంతుడైన దేవునికి ఇది వర్తించదని అనవచ్చు. ఇది దేవుని విషయంలో నిజమే, అయితే అనంతుడైన దేవునికి అనంతమైన శక్తి, మానవ బుద్ధికి అందని అనంతమైన సాధ్యతలు ఉన్నాయని మనం గుర్తుంచుకోవాలి.

అవతారానికి ఉద్దేశ్యం ఇదే: ఆయన శారీరక మరణం ద్వారా, పునరుత్థానం ద్వారా, తన స్వరూపంలో తాను సృష్టించినవారిని, పాపం వల్ల తమ మూల స్థితి నుండి పడిపోయినవారిని, తనలాంటి మహిమాన్విత శరీరాలలోకి మళ్ళీ తీసుకురావడం; అలాగే తన సహవాసంలోకి, నిత్య రాజ్యంలోకి ప్రవేశం ఇచ్చి వారిని గౌరవించడం.

V.iv Some Practical Proofs of Christianity

1. One of the practical proofs of Christianity is that in all ages and nations, and to all sorts and conditions of men, it has brought peace to their hearts, and has satisfied the longings of their souls. Only those have failed to find this peace who "seeing, see not, and hearing, hear not", in other words those who, amid the beauties of earth and sky, are blind to its colours; or who have ears but have no 'ear' for the appreciation of the most soul-ravishing music.

2. Experience has shown that if a man gains the whole of his ambitions, and becomes possessed of wealth and luxuries, still his heart is not satisfied, nor is he at peace. It is otherwise with the man who finds his peace in God, and is obedient to His will. For if the world, and all the pleasures that it can give, are snatched away from him, and even if he has to endure suffering and persecution, yet he has in his heart that true joy and peace "that the world can neither give nor take away".

He does not have this joy merely because he hopes to receive reward in the next life. He receives his nourishment and strength from "the hidden manna" (Rev. ii. 17), which the world knows nothing of, and in its strength is able to bear his cross and endure the suffering. It is this same spiritual food of communion with God that strengthens Christian believers. Hope of reward alone would never be strong enough to enable them to bear the sufferings they have to endure. Some indeed for a time might be able to withstand the suffering, but could never endure it for a whole lifetime.

But enough has been said. The fact that the life of the true Christian is in every circumstance calm and joyful, and to the end victorious, is the result of the filling of the Spirit, and of the presence of God in his life, and it is a clear and practical proof of its reality.

3. As the sweetness of sweets is not for the sweets but for the enjoyment of those who have a taste for them, so God is not only for Himself but for those in whom He has created the desire to enjoy the sweetness of His fellowship. Reality is described in many religious and philosophical works, but the way to enjoy communion with God is not found in them, but in man himself. For God has created man that they may continue in fellowship together, therefore He has also endowed him with a sense of the Reality and with the capacity to enjoy Him. The fact of His having given these spiritual feelings is the proof that Reality means man to enjoy His fellowship; hence the touchstone by which to distinguish the real and the unreal, and the true and the false, is itself present in man. Although this conscience is the God-given touchstone by which to test the false and the true in life, yet through sin it may become deprived of feeling and dead. But when by the grace of God it is awakened, it cannot be deceived, and when man realises the presence of Reality in himself, then his daily experience of Him proves Him to be a living power. For if we have in us this experiential proof, then, though thousands of books may be written against this spiritual experience, and filled with the strongest arguments of worldly philosophy and logic, yet they can never shake its proof, for the knowledge of the Reality rests in our own inner selves and not in the arguments of philosophy. It is clear to us, then, that the necessary discernment for recognising the sweetness of the sweets is not in books, but is present in a man's own tongue.

4. It is possible that, because of illness, some defect may appear in the sense of taste, and that some may be deceived about the sweetness of the sweets. But there never was, and never will be, such an illness by which millions of people lose their sense of taste. So it is possible that the spiritual feelings and perceptions of a few people may be defective, but millions, nay countless people of every race and country, and of every condition in life, who have found Salvation and peace in Jesus, bear witness to Him. Thousands, on account of giving witness to that Reality who has benefited and blessed them, have been burned, torn by wild beasts, cut to pieces by the sword, and they endured their trials with joy, and to their last breath continued to give their witness. Why? Was the spiritual perception and feeling of all defective? Never! This kind of talk is the same as calling the blazing sun of midday the darkness of night. It is clear proof that he who is able to make such a claim is himself lacking in spiritual feeling and in powers of discernment.

5. In the Himalayas I once chanced to come across a wild man living naked in a cave. He had never seen, or tasted, a sweet, and had no word for it in his language. When a friend of mine gave him one, at first he looked at it with suspicion, but, when he had tasted it, a look of wonder and a smile of pleasure showed how much he enjoyed it. Before he had tasted it, its existence or non-existence was immaterial to him. He had, indeed, in his tongue the sense of taste to enjoy the sweetness of the sweet, even before he had knowledge and experience of its sweetness. It was necessary to explain about the sweet, not about the sense of taste.

In the same way man has a sense of Reality. Reality is a being separate from his own, but the power to perceive Him is present in him. It is possible that because of sin this perception may become dead, so that a man may even deny the existence of God. Yet if he repents, and seeks God with a pure heart, then the Reality will be sure to reveal Himself to him, and he will be benefited and blessed; and afterwards, although, like a dumb man, he may not be able to describe his taste-experience of sweetness, yet his life and works will continue to prove its existence.

Whenever a man who has this personal experience of Reality finds his hidden thoughts and feelings expressed in the writings and speech of an experienced and spiritually-minded man, then, filled with joy, he exclaims, "This is the very truth that I have been wishing to express to others." Thus do all lovers of truth unanimously join with one another in giving to the world the proof of Christianity from the individual experiences of God which they have had in their own lives.

6. Before Christianity was preached throughout the world, although some good and right-minded men had attempted to alter conditions, they had not been able to do much for the progress and betterment of mankind. Women were looked on as slaves, and slaves were treated like animals, and no special provision was made to help the aged, or the sick, or the orphan, or the leper. But Christianity has changed this, and we see the fruits of its teaching on every hand. Women are counted as equal to men, and slaves are looked on as brothers. Hospitals, orphanages and leper asylums are to be seen everywhere; for the followers of Christ are taught to love others as they love themselves, and to look on the whole world as one family.

In Rome slaves and prisoners were made to fight with wild beasts for the entertainment of the crowd, and, to satisfy their blood lust, the spectators at the arena used to demand that gladiatorial combats, resulting in bloodshed and deaths, should be provided for them. There was no real sympathy between men in those days. But a Christian hermit, called Telemachus, felt compelled by his love for these sufferers to try to put an end to this savage lust for blood. While the slaves and prisoners were fighting, he jumped down into the arena. The spectators in rage stoned him, and those whom he had tried to save killed him with their swords. Though he was unable to do much on that day, yet he had sown a seed of love for men which grew in the hearts of the serious-minded, until by degrees this cruel custom was stopped. So the life of the Christian hermit triumphed.

7. In the world no nation nor religion can endure if continually torn by internal dissensions and harassed by attacks from outside; and no fort, nor city, can stand if it is bombarded both from within and without. Yet Christianity is such a religion. From the outside come attacks from Agnosticism, Infidelity, from world kingdoms and the powers of darkness; from within, heretics by false teaching, and nominal Christians by their bad lives, make unending attacks; but in spite of all these attacks and great obstacles Christianity has established itself, and is conquering in the world. What is this if it is not a practical proof of its being a true, living and soul-satisfying religion?

5.4 క్రైస్తవ్యానికి కొన్ని ఆచరణాత్మక నిదర్శనాలు

1. క్రైస్తవ్యానికి ఉన్న ఆచరణాత్మక నిదర్శనాలలో ఒకటి ఏమిటంటే, అన్ని యుగాలలోను, అన్ని జాతులలోను, అన్ని రకాల, అన్ని పరిస్థితుల ప్రజలకు అది వారి హృదయాలకు శాంతిని చేకూర్చింది, వారి ఆత్మల ఆరాటాలను తృప్తిపరచింది. ఈ శాంతిని పొందలేకపోయినవారు, "చూచుచున్నను చూడకయు, వినుచున్నను వినకయు" ఉన్నవారు మాత్రమే; అనగా భూమి ఆకాశాల సౌందర్యం మధ్య ఉండి కూడా వాటి వర్ణాలకు గుడ్డివారైనవారు; లేదా చెవులు ఉండి కూడా ఆత్మను రంజింపజేసే ఆ శ్రేష్ఠమైన సంగీతాన్ని ఆస్వాదించే 'చెవి' లేనివారు.

2. ఒక మనిషి తన ఆశయాలన్నిటినీ సాధించి, సంపదను, భోగభాగ్యాలను సొంతం చేసుకున్నా, అతని హృదయం తృప్తిచెందదని, అతనికి శాంతి కలుగదని అనుభవం రుజువు చేస్తుంది. దేవునిలో తన శాంతిని కనుగొని, ఆయన చిత్తానికి విధేయుడైన మనిషి విషయంలో ఇది వేరు. లోకమూ, అది ఇవ్వగల సమస్త సుఖభోగాలూ అతని నుండి లాగివేయబడినా, అతడు శ్రమను, హింసను సహించవలసి వచ్చినా, "లోకము ఇవ్వలేని, తీసివేయలేని" ఆ నిజమైన ఆనందమూ, శాంతిమూ అతని హృదయంలో ఉంటాయి.

రాబోయే జీవితంలో ప్రతిఫలం పొందాలనే ఆశతోనే అతనికి ఈ ఆనందం కలగదు. అతడు తన పోషణను, బలాన్ని "మరుగైయున్న మన్నా" నుండి (ప్రకటన 2:17) పొందుతాడు, దాని గురించి లోకానికి ఏమీ తెలియదు; ఆ బలంతోనే అతడు తన సిలువను మోసి, శ్రమను సహించగలుగుతాడు. క్రైస్తవ విశ్వాసులను బలపరచేది దేవునితో సహవాసం అనే ఈ ఆత్మీయ ఆహారమే. ప్రతిఫలం పొందాలనే నిరీక్షణ మాత్రమే వారు సహించవలసిన శ్రమలను భరించడానికి ఎన్నడూ సరిపోదు. కొందరు కొంతకాలం శ్రమను తట్టుకోగలిగినా, జీవితాంతం దానిని సహించలేరు.

కానీ ఇక ఇంతటితో చాలు. నిజమైన క్రైస్తవుని జీవితం అన్ని పరిస్థితులలోను ప్రశాంతంగా, ఆనందంగా, అంతంవరకూ విజయవంతంగా ఉంటుందనే వాస్తవం, పరిశుద్ధాత్మ నింపబడటం వల్లను, అతని జీవితంలో దేవుని సన్నిధి వల్లను కలిగిన ఫలితమే; ఇది దాని వాస్తవికతకు స్పష్టమైన, ఆచరణాత్మకమైన నిదర్శనం.

3. తీపి పదార్థాల తీపిదనం ఆ పదార్థాల కోసం కాదు, వాటిని రుచిచూసే సామర్థ్యం ఉన్నవారి ఆనందం కోసమే ఉన్నట్లుగా, దేవుడు కేవలం తన కొరకే కాదు, తన సాంగత్యపు మాధుర్యాన్ని ఆస్వాదించాలనే కోరికను తనలో సృష్టించినవారి కొరకు కూడా ఉన్నాడు. వాస్తవికత గురించి అనేక మతపరమైన, తాత్విక గ్రంథాలలో వర్ణించబడింది, కాని దేవునితో సహవాసాన్ని ఆస్వాదించే మార్గం ఆ గ్రంథాలలో కాక, మనిషిలోనే ఉంది. ఎందుకంటే దేవుడు మనుషులు తనతో నిరంతరం సహవాసంలో ఉండాలని వారిని సృష్టించాడు, కనుకనే వాస్తవికతను గ్రహించే భావననూ, ఆయనను ఆస్వాదించే సామర్థ్యాన్నీ కూడా వారికి అనుగ్రహించాడు. ఈ ఆత్మీయ భావనలను ఆయన అనుగ్రహించిన వాస్తవమే, వాస్తవికత మనిషిని తన సాంగత్యాన్ని ఆస్వాదించాలని ఉద్దేశించిందనే నిదర్శనం; కనుకనే నిజమైనదానికీ, అబద్ధమైనదానికీ, సత్యానికీ, అసత్యానికీ మధ్య భేదం తెలిపే గీటురాయి మనిషిలోనే ఉంది. జీవితంలో సత్యాన్ని, అసత్యాన్ని పరీక్షించే ఈ దేవుడిచ్చిన మనస్సాక్షి అనే గీటురాయి అయినప్పటికీ, పాపం వల్ల అది స్పర్శ కోల్పోయి మృతమైపోవచ్చు. కానీ దేవుని కృపవల్ల అది మేల్కొన్నప్పుడు, అది మోసపోదు; మనిషి తనలో వాస్తవికత సన్నిధిని గ్రహించినప్పుడు, ఆయన గురించి తన నిత్య అనుభవమే ఆయన సజీవశక్తి అని రుజువు చేస్తుంది. ఈ అనుభవపూర్వకమైన నిదర్శనం మనలో ఉన్నప్పుడు, ఈ ఆత్మీయ అనుభవానికి వ్యతిరేకంగా, లోకసంబంధమైన తత్వశాస్త్రపు, తర్కపు అతి బలమైన వాదనలతో నింపబడిన వేలాది గ్రంథాలు వ్రాయబడినప్పటికీ, అవి దాని నిదర్శనాన్ని ఎన్నడూ కదిలించలేవు; ఎందుకంటే వాస్తవికత గురించిన జ్ఞానం మన అంతరంగంలోనే ఉంది కాని తత్వశాస్త్ర వాదనలలో లేదు. కనుక తీపి పదార్థాల మాధుర్యాన్ని గుర్తించడానికి అవసరమైన వివేచన గ్రంథాలలో కాక, మనిషి నాలుకలోనే ఉందని మనకు స్పష్టమవుతుంది.

4. అనారోగ్యం వల్ల రుచి భావనలో ఏదైనా లోపం కలిగి, కొందరు తీపి పదార్థాల మాధుర్యం విషయంలో మోసపోయే అవకాశం ఉంది. కానీ కోట్లాదిమంది తమ రుచి భావనను కోల్పోయేలా చేసే అనారోగ్యం ఎన్నడూ లేదు, ఎన్నటికీ ఉండదు. అలాగే కొద్దిమంది వ్యక్తుల ఆత్మీయ భావనలు, గ్రహింపులు లోపభూయిష్టంగా ఉండే అవకాశం ఉన్నా, ప్రతి జాతికి, ప్రతి దేశానికి, జీవితంలో ప్రతి పరిస్థితికి చెందిన కోట్లాది, లెక్కలేనన్ని మంది ప్రజలు యేసునందు రక్షణను, శాంతిని పొంది ఆయనకు సాక్ష్యమిస్తున్నారు. తమను దీవించిన, మేలుచేసిన ఆ వాస్తవికతకు సాక్ష్యమిస్తూ, వేలాదిమంది కాల్చివేయబడ్డారు, క్రూరమృగాలచే చీల్చివేయబడ్డారు, ఖడ్గంతో ముక్కలుముక్కలుగా నరకబడ్డారు; అయినా వారు తమ కష్టాలను ఆనందంతో సహించి, తమ చివరి శ్వాసవరకూ సాక్ష్యమిస్తూనే ఉన్నారు. ఎందుకు? వారందరి ఆత్మీయ గ్రహింపు, భావన లోపభూయిష్టమైనవా? ఎన్నడూ కాదు! ఇలాంటి మాటలు మధ్యాహ్నపు ప్రజ్వలిస్తున్న సూర్యుణ్ణి రాత్రి చీకటి అని పిలవడం వంటివే. ఇలాంటి వాదన చేయగలిగినవాడే స్వయంగా ఆత్మీయ భావనలోనూ, వివేచనా శక్తిలోనూ లోపించినవాడని స్పష్టమైన నిదర్శనం.

5. హిమాలయాలలో ఒకసారి నేను గుహలో నివసిస్తున్న ఒక అనాగరిక మనిషిని కలుసుకున్నాను. అతడు ఎన్నడూ తీపి పదార్థాన్ని చూడలేదు, రుచి చూడలేదు; తన భాషలో దానికి పేరు కూడా లేదు. నా స్నేహితుడొకరు అతనికి ఒకటి ఇచ్చినప్పుడు, మొదట అతడు దాన్ని అనుమానంగా చూశాడు, కానీ దానిని రుచి చూసిన తర్వాత, ఆశ్చర్యంతో కూడిన చూపు, ఆనందపు చిరునవ్వు అతడు ఎంతగా ఆస్వాదించాడో తెలియజేశాయి. అతడు దాన్ని రుచి చూసేముందు, అది ఉందా లేదా అనేది అతనికి అనవసరమైన విషయం. నిజానికి, అతడు తీపి పదార్థపు మాధుర్యాన్ని గురించి జ్ఞానమూ, అనుభవమూ పొందకముందే, దానిని ఆస్వాదించే రుచి భావన అతని నాలుకలో ఉంది. తీపి పదార్థం గురించి వివరించవలసిన అవసరమే తప్ప, రుచి భావన గురించి వివరించవలసిన అవసరం లేదు.

అదే విధంగా మనిషికి వాస్తవికతను గ్రహించే భావన ఉంది. వాస్తవికత తనకు వేరుగా ఉన్న ఒక వ్యక్తిత్వం, కానీ ఆయనను గ్రహించే శక్తి మనిషిలోనే ఉంది. పాపం వల్ల ఈ గ్రహింపు మృతమైపోవచ్చు, తద్వారా మనిషి దేవుని ఉనికినే కూడా నిరాకరించవచ్చు. అయినా అతడు మారుమనస్సు పొంది, పవిత్ర హృదయంతో దేవుని వెదికితే, వాస్తవికత అతనికి తప్పక తనను తాను ప్రత్యక్షపరచుకుంటుంది, అతడు మేలు పొంది దీవెన అందుకుంటాడు; ఆ తర్వాత, మూగవానిలా, తన మాధుర్యానుభవాన్ని వర్ణించలేకపోయినా, అతని జీవితమూ, కార్యాలూ దాని ఉనికిని రుజువు చేస్తూనే ఉంటాయి.

వాస్తవికత గురించి ఈ వ్యక్తిగత అనుభవం ఉన్న వ్యక్తి, తనలో దాగివున్న ఆలోచనలూ, భావాలూ ఒక అనుభవజ్ఞుడూ, ఆత్మీయ మనస్సు కలిగినవాడూ అయిన వ్యక్తి రచనలలో, మాటలలో వ్యక్తమైనప్పుడు, ఆనందంతో నిండి, "ఇతరులకు తెలియజేయాలని నేను ఆశపడుతున్న సత్యం సరిగ్గా ఇదే" అని ఉద్గరిస్తాడు. ఈ విధంగా సత్యాన్ని ప్రేమించేవారందరూ, తమ తమ జీవితాలలో పొందిన దేవుని వ్యక్తిగత అనుభవాల నుండి క్రైస్తవ్యానికి నిదర్శనాన్ని లోకానికి అందించడంలో ఏకమనస్సుతో ఒకరితో ఒకరు కలుస్తారు.

6. క్రైస్తవ్యం లోకమంతటా ప్రకటించబడకముందు, కొందరు మంచివారు, న్యాయబద్ధమైన మనస్సు కలవారు పరిస్థితులను మార్చడానికి ప్రయత్నించినప్పటికీ, మానవాళి అభివృద్ధికి, మేలుకు వారు ఎంతో చేయలేకపోయారు. స్త్రీలు బానిసలుగా చూడబడేవారు, బానిసలను జంతువులవలె చూసేవారు, వృద్ధులకు, రోగులకు, అనాథలకు, కుష్ఠురోగులకు సహాయం చేయడానికి ఎలాంటి ప్రత్యేక ఏర్పాట్లూ లేకుండేవి. కానీ క్రైస్తవ్యం దీనిని మార్చివేసింది, దాని బోధన ఫలాలను మనం ప్రతిచోటా చూస్తున్నాం. స్త్రీలు పురుషులతో సమానంగా పరిగణించబడుతున్నారు, బానిసలు సోదరులుగా చూడబడుతున్నారు. ఆసుపత్రులు, అనాథాశ్రమాలు, కుష్ఠురోగుల ఆశ్రమాలు ప్రతిచోటా కనిపిస్తున్నాయి; ఎందుకంటే క్రీస్తు అనుచరులకు ఇతరులను తమను తాము ప్రేమించుకున్నట్లే ప్రేమించమనీ, యావత్ప్రపంచాన్ని ఒకే కుటుంబంగా చూడమనీ బోధించబడింది.

రోమాలో బానిసలనూ, ఖైదీలనూ ప్రజల వినోదం కోసం క్రూరమృగాలతో పోరాడించేవారు, తమ రక్తదాహాన్ని తీర్చుకోవడానికి రంగస్థలంలోని ప్రేక్షకులు రక్తపాతంతో, మరణాలతో కూడిన గ్లాడియేటర్ల పోరాటాలను తమకు అందించాలని కోరుకునేవారు. ఆ రోజుల్లో మనుషుల మధ్య నిజమైన కరుణ లేదు. కానీ తెలెమాకస్ అనే ఒక క్రైస్తవ సన్యాసి, ఆ బాధితుల పట్ల తనకున్న ప్రేమతో, ఈ క్రూరమైన రక్తదాహాన్ని అంతం చేయడానికి ప్రయత్నించమని బలవంతం చేయబడినట్లు భావించాడు. బానిసలూ, ఖైదీలూ పోరాడుతుండగా, అతడు రంగస్థలంలోకి దూకాడు. కోపోద్రిక్తులైన ప్రేక్షకులు అతనిపై రాళ్లు రువ్వారు, అతడు రక్షించాలనుకున్నవారే తమ ఖడ్గాలతో అతనిని చంపేశారు. అతడు ఆ రోజు ఎక్కువ చేయలేకపోయినా, మనుషుల పట్ల ప్రేమ అనే విత్తనాన్ని నాటాడు, అది గంభీరమైన మనస్సు గలవారి హృదయాలలో పెరిగి, క్రమేపీ ఈ క్రూరమైన ఆచారం నిలిపివేయబడేలా చేసింది. అలా ఆ క్రైస్తవ సన్యాసి జీవితం విజయం సాధించింది.

7. లోకంలో ఏ జాతి గానీ, ఏ మతం గానీ నిరంతరం అంతర్గత విభేదాలతో చీలిపోతూ, బయటినుండి దాడులతో అలసిపోతూ ఉంటే మనజాలదు; లోపలినుండీ, బయటినుండీ కూడా ఫిరంగివర్షం కురిస్తే ఏ కోట గానీ, ఏ నగరం గానీ నిలవలేదు. కానీ క్రైస్తవ్యం అలాంటి మతమే. బయటినుండి అజ్ఞేయవాదం, నాస్తికత్వం, లోకరాజ్యాలు, చీకటి శక్తుల నుండి దాడులు వస్తాయి; లోపలినుండి, తప్పుడు బోధనతో మతభ్రష్టులూ, చెడు జీవితాలతో నామమాత్ర క్రైస్తవులూ నిరంతరం దాడులు చేస్తున్నారు; అయినా ఇన్ని దాడులూ, గొప్ప అడ్డంకుల మధ్య కూడా క్రైస్తవ్యం తనను తాను స్థాపించుకుని, లోకంలో విజయం సాధిస్తూనే ఉంది. ఇది అది నిజమైనదని, సజీవమైనదని, ఆత్మకు తృప్తినిచ్చే మతమని తెలిపే ఆచరణాత్మక నిదర్శనం కాక మరేమిటి?

V.v Higher Criticism and Modernism

1. The Bible and Christianity have been attacked and criticised in every age; and the form of attack has been fashioned by the state of the civilisation of that age. In their own day these attacks seemed formidable enough, but they have seldom outlasted the generation that produced them. In spite of all forms of criticism by atheists and other critics, Christianity has continued to progress steadily. The opposition of its enemies, instead of destroying it, has only served to root it more firmly. Their efforts have failed because they could not withstand the Life and Power which were working in the lives of all true believers. The attack of critics in modern times is known as Higher Criticism, or Modernism. It is possible that it does shake the faith of weak, nominal Christians who have no spiritual experience and life; but it can never cause any kind of harm to Reality, or to those who believe in Reality. On the other hand, it is a means of strength and progress to true believers, for, as a short-lived epidemic carries away the infected, who spread the disease, and so help it to work itself out, so the critics who spread their rationalistic disease will gradually pass away, and their disease will die with them.

2. The criticisms and objections of scholars are frequently dependent on their own guesses and speculations, rather than on real facts. It does not follow, because a critic is a scholar, that his criticism is always scholarly. It is often based on hypotheses and speculations and is therefore not worthy of acceptance. It is possible that some of their theories may be reflections of the light of heaven, but it is also possible that they may flash back the reflection of the fire of hell. Then, too, learned critics may quite often be entangled in their own error and illusions. Their very earthly wisdom and philosophy are sometimes a stumbling-block to their understanding of the deep spiritual meaning of the inspired writers of the Bible. They too often examine minutely the outer shell, that is to say the style, or the internal evidence for dates, or writers' traits, and leave unexamined the kernel, which is Reality. But how differently the real seeker after Reality approaches the Bible! He wishes only to be in communion with Reality, and it matters not to him when, or by whose hand, any Book or Gospel was written. He knows that he has here the Word of God, written by prophets and apostles as they were moved by the Holy Spirit (2 Peter i. 21); the proof of whose truth is not based on history and logic because Truth is neither new nor old: it is eternal. Further, such a seeker for truth wants spiritual food and eternal life, and he cares not if he learns it from Moses, David, Isaiah or Jeremiah, or from Matthew, Mark, Luke or John. He wants Reality only, and in communion with Him he finds the life of his life, and finds always abiding satisfaction in Him.

3. To say that Christianity has been a failure in Europe and America and in the East is altogether foolish and mistaken, and is not based on experience. It is not Christianity that has failed, but it is those people who have not understood the heart of Christianity who have been failures.

In my travels in Europe, America and in Eastern countries, I have seen that people are so busy in their factories, and in their laboratories and libraries, that they have no time to receive the blessings of Christianity. Some of them even confessed to me that they had made their lives so complicated that they were tired of them. If any man becomes weak from not eating food, or dies from not drinking water, then can we say that food and water have been failures to him? Not at all! It is purely a matter of a man's indifference and neglect. And if a man dies without making use of the medicine that is at hand, then there is in this no proof that the medicine has been a failure. Without doubt those who have whole-heartedly accepted Christianity, and have received its blessings, have aroused the world from its sleep of death, and have done work for the Salvation of mankind the effect of which will remain for ever.

4. The work of labouring men keeps them in the open air, and their food, being simple things — such as flour, rice, milk and vegetables — they are usually healthy; but those who forsake these simple healthful foods for a rich and highly seasoned diet, and who shut themselves up in offices and in studies, are apt to suffer from indigestion and other maladies. In the same way men of simple faith eat simple spiritual food. They get their strength from God's Word, and from the Holy Spirit. They spend their lives in helping and uplifting others, and continue to live in perfect health, happiness and peace. But those are likely to suffer indigestion (i.e. doubt, unbelief, etc.) who leave this simple universal truth and reality, and make it into an involved and philosophical teaching. For this philosophical teaching, attractive and alluring as it may be, is yet over-rich as a spiritual food, and they themselves and others who eat it become sick and finally die, without ever enjoying the experience of fellowship with the Reality.

5. Among lawyers there are law-learned and educated criminals who for their own gain unlawfully use the law and injure their own and the public morality. For although they know their client to be guilty, yet by their clever use of the technicalities of the law they save him from his proper punishment, and thus encourage him to commit further crimes. Hence, instead of the reform of the guilty and the good of the State, these civilised and refined criminals secretly injure the community. So also there are criminals of Bible scholarship, who use their God-given ability and learning improperly. They seek not His glory nor the good of His people, but by unjust criticisms and uncalled-for objections they injure the peace of heart and spiritual life of believers, and become themselves the agents of destruction. Our Lord has said of such, "Woe unto you, lawyers! for ye have taken away the key of knowledge: ye entered not in yourselves, and them that were entering in ye hindered" (Luke xi. 52).

6. Some critics, drawing a deduction from the parable of the Prodigal Son, say that no Mediator is necessary for our meeting with the Father, for the prodigal went straight to his father without a mediator. But they forget that the cases are not parallel. The prodigal had no need for a mediator because, before leaving the father, he had lived with him, and knew him well. There was no need for any one to tell him about the father. It was the experience of his father's fellowship alone which brought him home. Had he not had this, he could not have come back to the father without the help of a mediator. So too it is with the Christian, who, after having lived in fellowship with God, has for some reason or other gone astray into sin. The very barrenness of his life has at last forced him to remember his past Christian experience, and when in true repentance he comes back to the Father, he comes knowing that the Christ and the Father are one (John x. 30), and that he can come without any other mediator. But no other sinful man except the Christian who has strayed can know the Father, or go to Him without the mediation of Jesus (Matt. xi. 27; John xiv. 6).

The prodigal and his elder brother are alike in one respect: neither made a right or profitable use of his share, for while the younger brother squandered his share, the elder did not use his at all. So there are many Christians who, through carelessness, make no use of their riches in Christ, and get no profit from their God-given gifts and blessings.

7. Some critics hold that the Gospel writers were guilty of exaggeration in writing about Christ. Let us remember that Christ's disciples were mostly simple, uneducated fishermen, who had no special literary ability; and who, in their accounts of His life, instead of exaggerating did not even mention numberless real facts about Him. We can estimate their limited understanding from the fact that after three years of companionship with Him, and after having over and over again heard His life-giving words, they could not understand the meaning of His kingdom, nor of His rising from the dead after three days. Can we believe that such stupid men as these could, from their own imaginations, have added to the facts of His life? It is impossible to think so when we recollect that, in all nations and ages, all classes of people have been so influenced by the mere reading of His life-story that they have been completely changed, and have become new creatures. This story is the work of God alone, Who knowing the needs and cravings of men's hearts, has satisfied them. Besides this, if there had been in the disciples any literary ability, they would have arranged the subject-matter of the Gospel in more precise order, e.g. first the Life, Birth, Death, Resurrection and Ascension; second His Teaching and Parables; third His Supernatural Power and Miracles; and fourth their own experience and views of Him. But they could not do this, because in accordance with the guidance of God they tried, in their own simple way, without nicety of style and without attempting to add anything, to put the Reality before the world as they had had experience of Him (1 John i. 1-2).

5.5 ఉన్నత విమర్శ మరియు ఆధునికవాదం

1. బైబిల్‌నూ, క్రైస్తవ్యాన్నీ ప్రతి యుగంలోనూ దాడి చేస్తూ, విమర్శిస్తూ వచ్చారు; ఆ దాడి రూపం ఆ యుగపు నాగరికత స్థితిని బట్టి రూపుదిద్దుకుంది. ఆ కాలంలో ఆ దాడులు చాలా బలమైనవిగా కనిపించినా, వాటిని పుట్టించిన తరాన్ని అవి అరుదుగానే మించి నిలిచాయి. నాస్తికుల, ఇతర విమర్శకుల అన్నిరకాల విమర్శలు ఉన్నప్పటికీ, క్రైస్తవ్యం స్థిరంగా అభివృద్ధి చెందుతూనే ఉంది. దాని శత్రువుల వ్యతిరేకత దానిని నాశనం చేయడానికి బదులు, దానిని మరింత గట్టిగా వేళ్లూనుకునేలా చేసింది. నిజమైన విశ్వాసులందరి జీవితాలలో పనిచేస్తున్న ఆ జీవాన్నీ, శక్తినీ తట్టుకోలేకపోవడం వల్లనే వారి ప్రయత్నాలు విఫలమయ్యాయి. ఆధునిక కాలంలో విమర్శకుల దాడిని ఉన్నత విమర్శ లేదా ఆధునికవాదం అని పిలుస్తారు. ఆత్మీయ అనుభవమూ, జీవమూ లేని బలహీన, నామమాత్ర క్రైస్తవుల విశ్వాసాన్ని అది కదిలించే అవకాశం ఉంది; కానీ వాస్తవికతకుగానీ, వాస్తవికతను విశ్వసించేవారికిగానీ అది ఏమాత్రం హాని చేయలేదు. పైగా, నిజమైన విశ్వాసులకు అది బలానికీ, అభివృద్ధికీ ఒక సాధనమే; ఎందుకంటే స్వల్పకాలిక అంటువ్యాధి తనవల్ల సోకిన, వ్యాధిని వ్యాప్తి చేసినవారిని తీసుకుపోయి, తనంతట తానే సమసిపోవడానికి దోహదపడినట్లుగా, తమ హేతువాద వ్యాధిని వ్యాప్తి చేస్తున్న విమర్శకులు క్రమేపీ గతించిపోతారు, వారి వ్యాధి వారితోపాటే మరణిస్తుంది.

2. పండితుల విమర్శలూ, అభ్యంతరాలూ నిజమైన వాస్తవాల మీద కాక, తరచుగా వారి స్వంత ఊహాగానాలపైనా, అంచనాలపైనా ఆధారపడి ఉంటాయి. ఒక విమర్శకుడు పండితుడైనంత మాత్రాన అతని విమర్శ ఎప్పుడూ పాండిత్యపూర్వకంగానే ఉంటుందని అర్థం కాదు. అది తరచుగా కల్పిత సిద్ధాంతాలపైనా, ఊహాగానాలపైనా ఆధారపడి ఉంటుంది, కనుక అంగీకారయోగ్యం కాదు. వారి సిద్ధాంతాలలో కొన్ని పరలోక కాంతి ప్రతిబింబాలు కావచ్చు, కానీ నరక అగ్ని ప్రతిబింబాన్ని తిరిగి ప్రసరింపజేసేవి కూడా కావచ్చు. అంతేకాక, పండిత విమర్శకులు తరచుగా తమ స్వంత తప్పులలోనూ, భ్రమలలోనూ చిక్కుకుపోతారు. వారి ప్రాపంచిక జ్ఞానమూ, తత్వశాస్త్రమే బైబిల్ యొక్క దైవప్రేరిత రచయితల లోతైన ఆత్మీయ భావాన్ని గ్రహించడంలో కొన్నిసార్లు వారికి అడ్డంకిగా మారుతుంది. వారు చాలా తరచుగా బాహ్య పొరను, అంటే శైలిని, లేదా తేదీలకు సంబంధించిన అంతర్గత ఆధారాలను, లేదా రచయితల లక్షణాలను సూక్ష్మంగా పరిశీలిస్తారు, కానీ దాని లోపలి పప్పు అయిన వాస్తవికతను పరిశీలించకుండా వదిలేస్తారు. కానీ వాస్తవికతను నిజంగా వెదికేవాడు బైబిల్‌ను ఎంత భిన్నంగా సమీపిస్తాడో! అతడు వాస్తవికతతో సహవాసం చేయాలని మాత్రమే కోరుకుంటాడు, ఏ గ్రంథమైనా, ఏ సువార్తయైనా ఎప్పుడు, ఎవరి చేతిలో వ్రాయబడిందనేది అతనికి అనవసరం. తనకు ఇక్కడ ఉన్నది దేవుని వాక్యమేననీ, ప్రవక్తలూ అపొస్తలులూ పరిశుద్ధాత్మచే ప్రేరేపించబడి దాన్ని వ్రాశారనీ (2 పేతురు 1:21) అతనికి తెలుసు; దాని సత్యానికి నిదర్శనం చరిత్రపైనా, తర్కంపైనా ఆధారపడి లేదు, ఎందుకంటే సత్యం కొత్తది కాదు, పాతది కాదు, అది శాశ్వతమైనది. ఇంకా, ఇలాంటి సత్యాన్వేషి ఆత్మీయ ఆహారాన్నీ, నిత్యజీవాన్నీ కోరుకుంటాడు, దానిని మోషే నుండి, దావీదు నుండి, యెషయా లేదా యిర్మీయా నుండి నేర్చుకున్నా, లేక మత్తయి, మార్కు, లూకా లేదా యోహాను నుండి నేర్చుకున్నా అతనికి పట్టింపు లేదు. అతనికి వాస్తవికత మాత్రమే కావాలి, ఆయనతో సహవాసంలోనే తన జీవితపు జీవాన్ని కనుగొంటాడు, ఆయనలోనే ఎల్లప్పుడూ నిలిచియుండే తృప్తిని పొందుతాడు.

3. క్రైస్తవ్యం యూరప్‌లోనూ, అమెరికాలోనూ, తూర్పు దేశాలలోనూ విఫలమైందని చెప్పడం పూర్తిగా మూర్ఖత్వమూ, పొరపాటూ; అది అనుభవంపై ఆధారపడి లేదు. విఫలమైనది క్రైస్తవ్యం కాదు, క్రైస్తవ్యపు హృదయాన్ని అర్థం చేసుకోని ప్రజలే విఫలమైనవారు.

యూరప్, అమెరికా, తూర్పు దేశాలలో నేను చేసిన ప్రయాణాలలో, ప్రజలు తమ కర్మాగారాలలోనూ, ప్రయోగశాలలలోనూ, గ్రంథాలయాలలోనూ ఎంతగా నిమగ్నమై ఉన్నారంటే, క్రైస్తవ్యపు ఆశీర్వాదాలను పొందడానికి వారికి సమయమే లేదు. కొందరైతే తమ జీవితాలను ఎంతగా క్లిష్టంగా చేసుకున్నారంటే, వాటివల్ల విసిగిపోయామని నాతో ఒప్పుకున్నారు కూడా. ఒక మనిషి ఆహారం తినకపోవడం వల్ల బలహీనుడైతే, లేదా నీరు త్రాగకపోవడం వల్ల చనిపోతే, ఆహారమూ నీరూ అతని విషయంలో విఫలమయ్యాయని మనం చెప్పగలమా? అస్సలు కాదు! అది పూర్తిగా ఆ మనిషి నిర్లక్ష్యానికీ, ఉదాసీనతకూ సంబంధించిన విషయమే. అలాగే చేతిలో ఉన్న ఔషధాన్ని వాడకుండా ఒక మనిషి చనిపోతే, అది ఆ ఔషధం విఫలమైందనడానికి నిదర్శనం కాదు. క్రైస్తవ్యాన్ని హృదయపూర్వకంగా అంగీకరించి, దాని ఆశీర్వాదాలను పొందినవారు మరణపు నిద్రనుండి లోకాన్ని నిస్సందేహంగా మేల్కొల్పారు, మానవాళి రక్షణ కోసం చేసిన వారి కృషి ఫలితం శాశ్వతంగా నిలుస్తుంది.

4. శ్రామికుల పని వారిని ఆరుబయట ఉంచుతుంది, వారి ఆహారం పిండి, అన్నం, పాలు, కూరగాయలు వంటి సాధారణ పదార్థాలు కావడం వల్ల వారు సాధారణంగా ఆరోగ్యవంతులుగా ఉంటారు; కానీ ఈ సాధారణమైన, ఆరోగ్యకరమైన ఆహారాన్ని విడిచిపెట్టి, గొప్ప, ఘాటైన మసాలా ఆహారాన్ని తీసుకుని, కార్యాలయాలలోనూ, అధ్యయన గదులలోనూ తమను తాము మూసుకున్నవారు అజీర్ణంతోనూ, ఇతర వ్యాధులతోనూ బాధపడే అవకాశం ఉంది. అదే విధంగా సాధారణమైన విశ్వాసం గల మనుషులు సాధారణమైన ఆత్మీయ ఆహారాన్నే తీసుకుంటారు. వారు దేవుని వాక్యం నుండీ, పరిశుద్ధాత్మ నుండీ తమ బలాన్ని పొందుతారు. వారు ఇతరులకు సహాయం చేయడంలో, వారిని ఉద్ధరించడంలో తమ జీవితాలను గడుపుతారు, పరిపూర్ణమైన ఆరోగ్యంలో, ఆనందంలో, శాంతిలో జీవిస్తూనే ఉంటారు. కానీ ఈ సాధారణమైన, విశ్వవ్యాప్తమైన సత్యాన్నీ, వాస్తవికతనూ విడిచిపెట్టి, దానిని సంక్లిష్టమైన, తాత్వికమైన బోధనగా మార్చినవారు అజీర్ణంతో (అనగా సందేహం, అవిశ్వాసం మొదలైనవి) బాధపడే అవకాశం ఉంది. ఆకర్షణీయంగా, ఆహ్లాదకరంగా ఉన్నప్పటికీ, ఈ తాత్విక బోధన ఆత్మీయ ఆహారంగా మరీ ఘాటైనది, దానిని తీసుకునే వారే కాక, ఇతరులు కూడా అనారోగ్యం పాలై, చివరకు వాస్తవికతతో సహవాసపు అనుభవాన్ని ఎన్నడూ ఆస్వాదించకుండానే చనిపోతారు.

5. న్యాయవాదులలో చట్టం తెలిసిన, విద్యావంతులైన నేరస్థులు కూడా ఉంటారు; వారు తమ స్వంత లాభం కోసం చట్టాన్ని అక్రమంగా ఉపయోగించి, తమ నైతికతకూ, ప్రజల నైతికతకూ హాని చేస్తారు. తమ కక్షిదారుడు దోషి అని వారికి తెలిసినప్పటికీ, చట్టంలోని సూక్ష్మ విషయాలను నేర్పుగా ఉపయోగించి అతనికి రావలసిన శిక్ష నుండి అతనిని తప్పిస్తారు, తద్వారా అతడు మరిన్ని నేరాలు చేయడానికి ప్రోత్సాహం ఇస్తారు. అందువల్ల, దోషిని సంస్కరించడానికీ, రాజ్యం మేలుకూ బదులుగా, ఈ నాగరికులైన, సంస్కరించబడిన నేరస్థులు రహస్యంగా సమాజానికి హాని చేస్తారు. అదే విధంగా బైబిల్ పాండిత్యంలో కూడా నేరస్థులు ఉన్నారు, వారు దేవుడిచ్చిన సామర్థ్యాన్నీ, పాండిత్యాన్నీ దురుపయోగం చేస్తారు. వారు దేవుని మహిమనుగానీ, ఆయన ప్రజల మేలునుగానీ వెదకరు, అన్యాయమైన విమర్శలతోనూ, అనవసరమైన అభ్యంతరాలతోనూ విశ్వాసుల హృదయ శాంతికీ, ఆత్మీయ జీవితానికీ హాని చేసి, తామే నాశనానికి సాధనాలుగా మారతారు. ఇలాంటివారి గురించి మన ప్రభువు ఇలా చెప్పారు, "అయ్యో, ధర్మశాస్త్రజ్ఞులారా, మీరు తెలివి తాళపుచెవిని తీసివేశారు; మీరు లోపలికి వెళ్లలేదు, వెళ్లేవారిని కూడా అడ్డగించారు" (లూకా 11:52).

6. కొందరు విమర్శకులు, తప్పిపోయిన కుమారుని ఉపమానం నుండి ఒక తీర్మానం తీసి, తండ్రిని కలవడానికి మనకు మధ్యవర్తి అవసరం లేదని అంటారు, ఎందుకంటే ఆ తప్పిపోయిన కుమారుడు మధ్యవర్తి లేకుండానే నేరుగా తన తండ్రి వద్దకు వెళ్లాడు కదా. కానీ వారు ఈ రెండు సంఘటనలూ సమానం కావని మరచిపోతున్నారు. ఆ తప్పిపోయిన కుమారునికి మధ్యవర్తి అవసరం లేకపోవడానికి కారణం, తండ్రిని విడిచిపెట్టకముందు అతడు తండ్రితోనే జీవించాడు, అతనిని బాగా ఎరుగును. తండ్రి గురించి అతనికి ఎవరైనా చెప్పవలసిన అవసరం లేదు. తండ్రి సాంగత్యపు అనుభవమే అతనిని తిరిగి ఇంటికి తీసుకువచ్చింది. ఇది లేకుండా ఉంటే, మధ్యవర్తి సహాయం లేకుండా అతడు తండ్రి వద్దకు తిరిగి రాలేకపోయేవాడు. దేవునితో సహవాసంలో జీవించిన తర్వాత, ఏదో కారణంవల్ల పాపంలోకి తప్పిపోయిన క్రైస్తవుని విషయంలో కూడా ఇదే వర్తిస్తుంది. అతని జీవితంలో నెలకొన్న శూన్యతే చివరకు అతనిని తన గత క్రైస్తవ అనుభవాన్ని జ్ఞాపకం చేసుకునేలా బలవంతం చేస్తుంది, నిజమైన పశ్చాత్తాపంతో తండ్రి వద్దకు తిరిగి వచ్చినప్పుడు, క్రీస్తూ తండ్రీ ఒక్కటే అని (యోహాను 10:30) తెలిసే వస్తాడు, మరో మధ్యవర్తి లేకుండానే రాగలడని తెలిసే వస్తాడు. కానీ తప్పిపోయి తిరిగివచ్చిన క్రైస్తవుడు తప్ప, మరే పాపి కూడా యేసు మధ్యవర్తిత్వం లేకుండా తండ్రిని ఎరగలేడు, ఆయన వద్దకు వెళ్లలేడు (మత్తయి 11:27; యోహాను 14:6).

తప్పిపోయిన కుమారునికీ, అతని అన్నకూ ఒక విషయంలో పోలిక ఉంది: వారిద్దరూ తమ తమ వాటాను సరిగ్గా, లాభదాయకంగా ఉపయోగించుకోలేదు; తమ్ముడు తన వాటాను వృథా చేయగా, అన్న తన వాటాను అసలు ఉపయోగించనే లేదు. అలాగే క్రీస్తునందు తమకున్న సంపదను నిర్లక్ష్యంవల్ల ఉపయోగించుకోని, దేవుడిచ్చిన వరాలనుండీ, ఆశీర్వాదాలనుండీ ఎలాంటి ప్రయోజనమూ పొందని క్రైస్తవులు చాలామంది ఉన్నారు.

7. కొందరు విమర్శకులు, సువార్త రచయితలు క్రీస్తు గురించి వ్రాయడంలో అతిశయోక్తికి పాల్పడ్డారని అభిప్రాయపడతారు. క్రీస్తు శిష్యులు అధిక భాగం సాధారణులు, చదువులేని మత్స్యకారులు అనీ, వారికి ఎలాంటి ప్రత్యేక సాహిత్య నైపుణ్యమూ లేదనీ మనం గుర్తుంచుకోవాలి; వారు ఆయన జీవితాన్ని వర్ణించడంలో అతిశయోక్తికి బదులుగా, ఆయన గురించిన లెక్కలేనన్ని వాస్తవాలను ప్రస్తావించనే లేదు. ఆయనతో మూడు సంవత్సరాలు సహవాసం చేసిన తర్వాత, ఆయన జీవదాయకమైన మాటలను మళ్లీమళ్లీ విన్న తర్వాత కూడా, వారు ఆయన రాజ్యపు అర్థాన్నిగానీ, మూడు రోజుల తర్వాత ఆయన మృతులలోనుండి లేచే విషయాన్నిగానీ అర్థం చేసుకోలేకపోయారనే వాస్తవం నుండి వారి పరిమిత గ్రహింపును మనం అంచనా వేయవచ్చు. ఇలాంటి అమాయకులైన మనుషులు తమ స్వంత ఊహలనుండి ఆయన జీవిత వాస్తవాలకు ఏదైనా జోడించగలిగారని మనం నమ్మగలమా? అన్ని జాతులలోనూ, అన్ని యుగాలలోనూ, అన్ని తరగతుల ప్రజలు కేవలం ఆయన జీవితకథను చదవడం వల్లనే ఎంతగా ప్రభావితమయ్యారంటే, వారు పూర్తిగా మారిపోయి, నూతన సృష్టులుగా మారారు అనేది జ్ఞాపకం చేసుకున్నప్పుడు, అలా అనుకోవడం అసాధ్యం. ఈ కథ దేవుని కార్యం మాత్రమే, మనుషుల హృదయాల అవసరాలనూ, ఆరాటాలనూ ఎరిగిన ఆయనే వాటిని తృప్తిపరచాడు. అంతేకాక, శిష్యులలో ఏదైనా సాహిత్య నైపుణ్యం ఉండి ఉంటే, వారు సువార్త విషయాలను మరింత క్రమబద్ధంగా అమర్చి ఉండేవారు, ఉదాహరణకు మొదట ఆయన జీవితం, జననం, మరణం, పునరుత్థానం, ఆరోహణం; రెండవది ఆయన బోధలూ, ఉపమానాలూ; మూడవది ఆయన అతీంద్రియ శక్తీ, అద్భుతాలూ; నాలుగవది ఆయన గురించి తమకున్న అనుభవమూ, అభిప్రాయాలూ. కానీ వారు అలా చేయలేకపోయారు, ఎందుకంటే దేవుని మార్గదర్శకత్వానికి అనుగుణంగా వారు తమ సాధారణమైన రీతిలో, శైలిని అందంగా తీర్చిదిద్దాలని ప్రయత్నించకుండా, దేనినీ కల్పించి జోడించాలని ప్రయత్నించకుండా, తాము అనుభవించిన వాస్తవికతను లోకం ముందు ఉంచడానికి ప్రయత్నించారు (1 యోహాను 1:1-2).

V.vi Christ's Teaching and Example

1. Christ's teaching is so incomparable and unique that to say that He drew His inspiration from some other teacher or religion is like saying that the sun has not its own light, but, like the moon, shines with the borrowed light of some other sun or planet. It is inconceivable that this could be possible. The authority with which He taught refutes any such claim (Matt. vii. 29). Again, if He had received His teaching from other sources He would certainly have made reference to them, as He did in the Sermon on the Mount, where, while giving His references to the Old Testament, He claimed authority to give His own interpretation, saying, "It was said by them of old time . . . but I say unto you . . ." (Matt. v. 21-22).

It would be just as contrary to the truth to say that Jesus made great claims in order to benefit Himself, for His whole life was spent in seeking the good and betterment of others, and, above all, His Cross refutes any such statement. If He had been ambitious for worldly honour, then He would have attempted to save Himself from the death on the Cross, and would not have refused when people wished to make Him king. But as He Himself said, His kingdom was not of this world (John vi. 15, xviii. 36). He came into the world that He might make manifest the Reality, and by giving His own life might be able to give to believers the right to be heirs of Eternal Life, and of His kingdom.

2. Both John the Baptist, the forerunner of Christ, and Jesus Himself began to preach in these words, "Repent ye, for the kingdom of heaven is at hand". All pain, suffering and death in the world is caused by sin. In the next world separation from God, and hell itself, are the results of sin. Therefore without true repentance for sin it is impossible to be saved from this separation and destruction. Because God is Love He does not force any one to come to Him, nor does He interfere with the free-will that He has given man. But when a sinner comes in repentance, and bows his head and opens his heart before God, then the Holy Spirit gives a new life, through His life-giving activity, and then and there the kingdom of God begins in his heart. Hence it is essential to repent of sins in order to become a son of God, and to enter into His eternal kingdom.

Later on in His preaching Christ told of those who are to be counted as blessed, and of their reward (Matt. v. 2-12). They are these:

"The poor in Spirit." They humbly acknowledge their own spiritual poverty, and become God's faithful and obedient servants. Who Christ is, the King of Glory, became poor, that through His poverty He might make the poor in spirit heirs of His kingdom for ever (2 Cor. viii. 9).

"Those that mourn." They will for ever receive that peace that the world can neither give nor take away. In fact, only those will enjoy this comfort who have suffered and been refined in the furnace of suffering (John xvi. 22).

"The Meek." They will inherit that new heaven and new earth wherein dwelleth righteousness — that kingdom of which Christ has made them heirs.

"They that hunger and thirst after righteousness." They will obtain the bread and water of life in the kingdom of righteousness, and will be satisfied for ever.

"The Merciful." They will obtain mercy, but oppressors, and those with hearts hard as a nether millstone, will find their oppression has returned in awful form on their own heads; and where they now laugh they will then moan at their past neglect and present evil state (Luke vi. 25).

"The Peacemakers." Like mercy, peace is one of the attributes of God. And those who reconcile separations and quarrels among their neighbours, and those who cast down the dividing wall between God and man, will be called the children of God, because "the ministry of reconciliation" has been given unto them (2 Cor. v. 18).

"They that are persecuted for righteousness' sake." It is a great honour to be persecuted for righteousness' sake, because such people are engaged in a holy war, the reward of which they will get in glory. The spirit and character of the world are hostile to truth and Reality, so those who follow the truth will surely be persecuted (2 Tim. iii. 12).

But whether they are called to ease or to suffering, these "blessed" ones who have a personal experience of God will be like salt and light in the world, and, through their works, will always be for the praise and honour of God.

3. "Resist not evil" (Matt. v. 39). If we resist evil men, who would do us harm, then neither party is likely to be profited; probably both will be injured, as in the collision of two trains both are shattered. But if, by not resisting, we suffer, then, on the one hand, the cross-bearer is benefited spiritually, and, on the other hand, the oppressor will be impressed by the forgiving spirit, and will be inclined towards the truth. It has been shown that by treatment of this kind the lives of many wicked men have been changed. Here is an example. Last year, in the hills in India, while a godly Indian Christian was praying in his house alone, three thieves stealthily entered his room, and took away all they could get. When the man had finished his prayers he noticed that all his goods had gone, except the box over which he had been bowing in prayer. This box contained money and valuables. This "man of prayer" took some cash and valuables in his hands, and ran after the thieves, calling, "Wait! wait! you have left some valuables behind. I have brought them to you. Perhaps you need these things more than I." When the thieves heard this, at first they thought it was a trap, but when they saw that he had no weapon and that he was alone, they came back to him. The man said to them, "Why did you not tell me at first that you needed these things? I would have gladly given you whatever I have; now you had better come home with me, and whatever you want you may take away." The thieves, seeing the strange life of this man of prayer, were so affected that their lives were changed for ever, and they began to say, "We never imagined that there were such people in the world. If you are so wonderful, then how much more wonderful must be your Saviour, Who has made you into such a wonderful and godlike character."

There we have the result of not resisting the evil, and of loving others as we love ourselves. If the man had resisted the thieves, and tried to have them arrested, then in the struggle he himself might have been killed, and no benefit would have come to the thieves.

But I have said enough. Whoever can act on this golden and unparalleled word of Christ, let him do so. Let us keep His perfect example before our eyes, "Who, when He was reviled, reviled not again; when He suffered, He threatened not" (1 Peter ii. 23). Whatever He taught He Himself first acted on, and He gave no teaching of which He did not give the proof and example in His life. In other words He preached what He practised, and practised what He preached.

4. "Except ye be converted, and become as little children, ye shall not enter into the kingdom of heaven. Whosoever therefore shall humble himself as this little child, the same is greatest in the kingdom of heaven" (Matt. xviii. 3-4).

In order to enter into the kingdom of God it is necessary for us to become like little children, for in them the following characteristics are found, which should be found in every child of God.

(i.) True love for parents.

(ii.) Believing without doubt everything their parents say.

(iii.) If we except original sin, they are free from all other sins, and also from pride, on account of which Satan was cast down from heaven.

(iv.) Though children cannot express their wants, yet they try in lisping words, and when this is not enough, their very tears explain their need. If they cannot walk on their feet, then, crawling on their hands and knees, they reach their mother's lap, and get their food, and love that is beyond their understanding. And when to punish them she threatens or slaps them, instead of running from her, they run to her again for comfort. So when we become like little children in the kingdom of our Father, we reach a position that is great and high and glorious.

5. When in following Christ we deny ourselves, and bear the cross of suffering in witnessing for Him, and when we seek not our own profit, but the good of others, we find ourselves and a life enriched an hundredfold (Luke ix. 23-25; Matt. xix. 29).

He who, in his quest for the Reality, crushes out the demands of his selfish nature, will find God and himself for ever. On the other hand he who, governed by his self-will, lives separate from God will fall from even his present low state of life and be destroyed, as tares that are really wheat that has degenerated, and has become no use but to be cast away.

6. If we apply mercury to the back of a piece of glass, we make a mirror which reflects our faces, but if no mercury is applied, we look right through the glass. So if we back our lives with selfishness, we see in them only the reflection of self, but if the screen of that selfishness is removed, then wherever we look God will appear, and we shall know that we are shielded in His loving arms.

7. Renunciation of the world does not mean that we should forsake all worldly things that bring us pleasure, either through holding that "things" possess in them the inherent quality of evil, or because we expect by renouncing them to receive supreme spiritual bliss. It is one thing to leave pleasures in order to gain greater joys. It is another thing to leave them because they are evil. There is no wrong in enjoying pleasures, either spiritual or physical, in a proper way, nor is there any need to renounce them. But there are pleasures which are obstacles to our finding the source of happiness. These we must renounce, for some of these transitory pleasures keep us indifferent to real and everlasting joy. In some cases, indeed, these alluring pleasures tear away our hearts from the Creator, and, as a man following the light of a will-o'-the-wisp wanders on and is lost in the darkness, so these pleasures allure us and lead us on to destruction. It is essential that we should tear away our hearts from all created things and fix them on the Creator, and that we should use His God-given gifts with thankfulness and in moderation.

Moderation in renunciation — as well as in pleasure — "the middle path" is often the best means of obtaining the object that we desire. Failure to get it often comes from our having gone too far on one side or the other of its appointed limits. To continue living in absolute darkness is as harmful to the eyes as is excessive brilliance of light, which may also blind us. Excess of cold, or of heat, may cause hurt, but within ordinary limits of temperature are useful and pleasant. A low sound, difficult to hear, is irritating, and a very harsh sound may even injure our ears, but within moderate limits we hear with pleasure sounds musical and sweet.

8. It is the essence of the teaching of Christ that "Thou shalt love the Lord thy God with all thy heart, and with all thy soul, and with all thy mind", and, "Thou shalt love thy neighbour as thyself" (Matt. xxii. 37-39).

If we love the Lord whole-heartedly, we shall obey Him always, and spend our lives in His service and for His glory. And if we love our neighbours — which means the whole world — as ourselves, then we shall do nothing harmful to others, but shall always try to help them along. If we obey this teaching we fulfil the aim of the whole law. Long before anyone was aware of their presence, gold and silver and diamonds were hidden away in the earth. So before Jesus, the incarnation of Love, revealed to the world the "exceeding riches" of the Reality, this bottomless mine of love existed from all eternity. But when He came He not only taught about love, but by giving His life He completed and perfected that teaching, and was in every way a perfect example for us.

5.6 క్రీస్తు బోధ మరియు మాదిరి

1. క్రీస్తు బోధ అసాధారణమైనది, అనన్యమైనది. ఆయన తన బోధను వేరొక గురువు నుండి లేదా వేరొక మతము నుండి పొందారని చెప్పడం, సూర్యునికి తనదైన వెలుగు లేదని, చంద్రుని వలె వేరొక సూర్యుని లేదా గ్రహము నుండి అరువు తెచ్చుకున్న వెలుగుతో ప్రకాశిస్తున్నాడని చెప్పడం వంటిదే. ఇది జరగడం ఊహకైనా అందనిది. ఆయన బోధించిన అధికారమే ఇలాంటి వాదనను ఖండిస్తుంది (మత్తయి 7:29). మరియు, ఆయన తన బోధను వేరే మూలాల నుండి పొంది ఉంటే, పర్వత ప్రసంగంలో చేసినట్లుగా, ఆయన ఖచ్చితంగా వాటిని ప్రస్తావించి ఉండేవారు. అక్కడ, పాత నిబంధనను ప్రస్తావిస్తూనే, తన సొంత వివరణ ఇచ్చే అధికారం తనకున్నదని చాటుతూ, "పూర్వికులతో చెప్పబడింది... కాని నేను మీతో చెప్పుచున్నాను..." అని పలికారు (మత్తయి 5:21-22).

యేసు తన స్వంత ప్రయోజనం కోసమే గొప్ప వాదనలు చేశారని చెప్పడం కూడా సత్యానికి అంతే విరుద్ధం. ఎందుకంటే ఆయన జీవితమంతా ఇతరుల మేలు కోసం, వారి అభివృద్ధి కోసమే గడిచింది, అన్నిటికంటే మించి ఆయన సిలువే ఇలాంటి వాదనను ఖండిస్తుంది. ఆయన ఐహిక గౌరవం కోసం ఆశపడి ఉంటే, సిలువపై మరణం నుండి తనను తాను రక్షించుకునేవారు, ప్రజలు తనను రాజుగా చేయాలనుకున్నప్పుడు నిరాకరించి ఉండేవారు కారు. కాని ఆయనే చెప్పినట్లుగా, ఆయన రాజ్యం ఈ లోకసంబంధమైనది కాదు (యోహాను 6:15, 18:36). వాస్తవికతను ప్రత్యక్షపరచడానికి, తన స్వంత ప్రాణాన్ని ఇచ్చి, విశ్వాసులకు నిత్యజీవానికి, తన రాజ్యానికి వారసులయ్యే హక్కును ఇవ్వడానికి ఆయన ఈ లోకంలోకి వచ్చారు.

2. క్రీస్తుకు ముందుగా వచ్చిన బాప్తిస్మమిచ్చు యోహాను, స్వయంగా యేసు కూడా, "మారుమనస్సు పొందుడి, పరలోకరాజ్యము సమీపించియున్నది" అనే మాటలతో ప్రకటించడం మొదలుపెట్టారు. లోకంలోని బాధ, వేదన, మరణం అంతటికి పాపమే కారణం. రాబోవు లోకంలో దేవుని నుండి వేరుపాటు, నరకమే పాప ఫలితాలు. కాబట్టి పాపం విషయంలో నిజమైన మారుమనస్సు లేకుండా ఈ వేరుపాటు, నాశనం నుండి రక్షింపబడటం అసాధ్యం. దేవుడు ప్రేమ స్వరూపి కాబట్టి ఎవరినీ తన దగ్గరకు రమ్మని బలవంతం చేయడు, తాను మనిషికిచ్చిన స్వేచ్ఛా చిత్తంలో జోక్యం చేసుకోడు. కాని ఒక పాపి మారుమనస్సుతో వచ్చి, తలవంచి, దేవుని ఎదుట తన హృదయాన్ని తెరచినప్పుడు, పరిశుద్ధాత్మ తన జీవదాయక కార్యకలాపం ద్వారా కొత్త జీవితాన్ని ఇస్తాడు, అప్పుడు, అక్కడే దేవుని రాజ్యం అతని హృదయంలో ఆరంభమవుతుంది. కాబట్టి దేవుని కుమారుడిగా మారడానికి, ఆయన నిత్యరాజ్యంలో ప్రవేశించడానికి పాపాలను గూర్చి మారుమనస్సు పొందడం అత్యవసరం.

తన బోధలో తరువాత క్రీస్తు ధన్యులుగా ఎంచబడేవారిని గురించి, వారి ప్రతిఫలాన్ని గురించి చెప్పారు (మత్తయి 5:2-12). వారు వీరు:

"ఆత్మలో దీనులు." వారు తమ ఆత్మీయ దీనత్వాన్ని వినయంగా ఒప్పుకుని, దేవునికి నమ్మకమైన విధేయులైన సేవకులవుతారు. మహిమ రాజైన క్రీస్తు దరిద్రుడయ్యారు, తన దారిద్ర్యం ద్వారా ఆత్మలో దీనులను శాశ్వతంగా తన రాజ్యానికి వారసులుగా చేయడానికి (2 కొరింథీయులు 8:9).

"దుఃఖించువారు." వారు లోకం ఇవ్వలేని, తీసివేయలేని ఆ శాంతిని ఎప్పటికీ పొందుతారు. వాస్తవానికి, బాధను అనుభవించి, బాధల కొలిమిలో పరిశుద్ధపరచబడినవారే ఈ ఓదార్పును అనుభవిస్తారు (యోహాను 16:22).

"సాత్వికులు." వారు నీతి నివసించే ఆ నూతన ఆకాశాన్ని, నూతన భూమిని — క్రీస్తు వారిని వారసులుగా చేసిన ఆ రాజ్యాన్ని — స్వతంత్రించుకుంటారు.

"నీతి కొరకు ఆకలిదప్పులు గలవారు." వారు నీతి రాజ్యంలో జీవాహారాన్ని, జీవజలాన్ని పొంది, శాశ్వతంగా తృప్తి పొందుతారు.

"కరుణగలవారు." వారు కరుణను పొందుతారు, కాని బాధించేవారు, దిగువ తిరగలి రాయి వలె కఠినమైన హృదయాలు గలవారు, తమ దౌర్జన్యం భయంకర రూపంలో తమపైకే తిరిగివచ్చినట్టు కనుగొంటారు; ఇప్పుడు వారు నవ్వేచోట, గతంలో వారు నిర్లక్ష్యం చేసినదానికి, ప్రస్తుత దుస్థితికి రోదిస్తారు (లూకా 6:25).

"సమాధానకర్తలు." కరుణ వలెనే, సమాధానం కూడా దేవుని లక్షణాలలో ఒకటి. తమ పొరుగువారి మధ్య వేరుపాట్లను, తగాదాలను రాజీపరచేవారు, దేవునికి మనిషికి మధ్య అడ్డుగోడను పడగొట్టేవారు, దేవుని పిల్లలుగా పిలువబడతారు, ఎందుకంటే "సమాధానపరచు పరిచర్య" వారికి ఇవ్వబడింది (2 కొరింథీయులు 5:18).

"నీతి కొరకు హింసింపబడువారు." నీతి కొరకు హింసింపబడటం గొప్ప గౌరవం, ఎందుకంటే అలాంటి వారు పరిశుద్ధ యుద్ధంలో నిమగ్నమై ఉన్నారు, దాని ప్రతిఫలాన్ని వారు మహిమలో పొందుతారు. లోక ఆత్మ, స్వభావం సత్యానికి, వాస్తవికతకు విరోధంగా ఉంటాయి కాబట్టి, సత్యాన్ని అనుసరించేవారు తప్పనిసరిగా హింసింపబడతారు (2 తిమోతి 3:12).

కాని వారు సౌఖ్యానికి పిలవబడినా, బాధకు పిలవబడినా, దేవుని గూర్చి వ్యక్తిగత అనుభవం గల ఈ "ధన్యులు" లోకంలో ఉప్పు వలె, వెలుగు వలె ఉంటారు, తమ క్రియల ద్వారా ఎల్లప్పుడూ దేవుని స్తుతికి, ఘనతకు కారణమవుతారు.

3. "దుష్టుణ్ణి ఎదిరించవద్దు" (మత్తయి 5:39). మనకు హాని చేసే దుష్టులను మనం ఎదిరిస్తే, ఏ పక్షానికీ ప్రయోజనం కలగదు; బహుశా రెండు వైపులవారు గాయపడతారు, రెండు రైళ్లు ఢీకొన్నప్పుడు రెండూ ధ్వంసమైనట్టు. కాని ఎదిరించకుండా మనం బాధపడితే, ఒకవైపు సిలువ మోసేవారు ఆత్మీయంగా లాభం పొందుతారు, మరోవైపు హింసించేవారు క్షమాశీల మనోభావం చేత ప్రభావితమై సత్యం వైపు మొగ్గు చూపుతారు. ఇలాంటి వ్యవహారం ద్వారా అనేక దుష్టుల జీవితాలు మార్చబడినట్లు తేలింది. ఇదిగో ఒక ఉదాహరణ. గత సంవత్సరం, భారతదేశపు కొండల్లో, ఒక భక్తుడైన భారతీయ క్రైస్తవుడు తన ఇంట్లో ఒంటరిగా ప్రార్థన చేస్తుండగా, ముగ్గురు దొంగలు రహస్యంగా అతని గదిలోకి ప్రవేశించి, దొరికినదంతా తీసుకుపోయారు. ఆ వ్యక్తి తన ప్రార్థన ముగించాక, తాను ప్రార్థనలో వంగి ఉన్న పెట్టె తప్ప, తన వస్తువులన్నీ పోయినట్లు గమనించాడు. ఆ పెట్టెలో డబ్బు, విలువైన వస్తువులు ఉన్నాయి. ఈ "ప్రార్థనాపరుడు" కొంత డబ్బును, విలువైన వస్తువులను చేతపట్టుకుని, దొంగల వెంట పరుగెత్తుతూ, "ఆగండి! ఆగండి! మీరు కొన్ని విలువైన వస్తువులను విడిచిపెట్టారు. వాటిని మీకు తీసుకువచ్చాను. బహుశా ఇవి నాకంటే మీకే ఎక్కువ అవసరం కావచ్చు" అని కేకవేశాడు. దొంగలు ఇది విన్నప్పుడు, మొదట అది ఒక ఉచ్చు అనుకున్నారు, కాని అతని దగ్గర ఆయుధం లేదని, అతను ఒంటరిగా ఉన్నాడని చూశాక, అతని దగ్గరకు తిరిగి వచ్చారు. ఆ వ్యక్తి వారితో, "ఈ వస్తువులు మీకు అవసరమని మీరు మొదట నాకెందుకు చెప్పలేదు? నా దగ్గర ఉన్నదంతా నేను సంతోషంగా మీకు ఇచ్చేవాడిని; ఇప్పుడు నాతో ఇంటికి రండి, మీకు కావలసినదంతా తీసుకుపోండి" అని అన్నాడు. ఈ ప్రార్థనాపరుని విచిత్ర జీవితాన్ని చూసిన దొంగలు ఎంతగానో ప్రభావితమై, వారి జీవితాలు శాశ్వతంగా మారిపోయాయి, వారు "ఇలాంటి మనుష్యులు లోకంలో ఉంటారని మేమెన్నడూ ఊహించలేదు. నీవే ఇంత అద్భుతంగా ఉంటే, నిన్ను ఇంత అద్భుతమైన, దైవసదృశమైన వ్యక్తిత్వంగా మలచిన నీ రక్షకుడు ఇంకెంత అద్భుతంగా ఉండాలి" అని చెప్పసాగారు.

చెడును ఎదిరించకుండా ఉండటం వల్ల, ఇతరులను మనలాగే ప్రేమించడం వల్ల కలిగే ఫలితం మనకిక్కడ కనిపిస్తుంది. ఆ వ్యక్తి దొంగలను ఎదిరించి, వారిని పట్టించే ప్రయత్నం చేసి ఉంటే, ఆ పోరాటంలో అతనే చనిపోయుండేవాడేమో, దొంగలకు ఏ ప్రయోజనమూ కలిగేది కాదు.

కాని నేను చెప్పవలసింది చెప్పాను. క్రీస్తు యొక్క ఈ అమూల్యమైన, అసాధారణమైన మాటను ఆచరించగలిగిన ప్రతివారూ దానిని ఆచరించాలి. "ఆయన దూషింపబడినప్పుడు బదులు దూషింపలేదు; బాధపడినప్పుడు బెదిరించలేదు" (1 పేతురు 2:23) అనే ఆయన పరిపూర్ణ మాదిరిని మనం కళ్ళముందు ఉంచుకుందాం. ఆయన ఏది బోధించారో దానిని మొదట తానే ఆచరించారు, తన జీవితంలో నిరూపణ, మాదిరి చూపని బోధ ఏదీ ఆయన ఇవ్వలేదు. మరో మాటలో చెప్పాలంటే, ఆయన తాను ఆచరించినదానినే బోధించారు, తాను బోధించినదానినే ఆచరించారు.

4. "మీరు మారుమనస్సు పొంది, చిన్నపిల్లల వలె కానియెడల పరలోకరాజ్యములో ప్రవేశింపరు. కాబట్టి ఈ చిన్నపిల్లవాని వలె తన్నుతాను తగ్గించుకొనువాడెవడో వాడే పరలోకరాజ్యములో గొప్పవాడు" (మత్తయి 18:3-4).

దేవుని రాజ్యంలో ప్రవేశించడానికి మనం చిన్నపిల్లల వంటి వారుగా మారడం అవసరం, ఎందుకంటే వారిలో ఈ క్రింది లక్షణాలు కనిపిస్తాయి, అవి దేవుని ప్రతి బిడ్డలోనూ ఉండాలి.

(i.) తల్లిదండ్రుల పట్ల నిజమైన ప్రేమ.

(ii.) తల్లిదండ్రులు చెప్పే ప్రతిదాన్నీ సందేహం లేకుండా నమ్మడం.

(iii.) మూల పాపాన్ని మినహాయిస్తే, వారు ఇతర పాపాలన్నింటి నుండి, సాతాను పరలోకం నుండి పడద్రోయబడటానికి కారణమైన గర్వం నుండి కూడా విముక్తులు.

(iv.) పిల్లలు తమ అవసరాలను వ్యక్తపరచలేకపోయినా, తడబడుతున్న మాటలలో ప్రయత్నిస్తారు, అది చాలకపోతే వారి కన్నీళ్లే వారి అవసరాన్ని వివరిస్తాయి. వారు తమ కాళ్ళపై నడవలేకపోతే, చేతులు, మోకాళ్ళపై పాకుతూ తల్లి ఒడిని చేరుకుని, తమ ఆహారాన్ని, తమ అవగాహనకు మించిన ప్రేమను పొందుతారు. తల్లి వారిని శిక్షించడానికి బెదిరించినా, కొట్టినా, వారు ఆమెనుండి పారిపోకుండా, ఓదార్పు కోసం మళ్ళీ ఆమె దగ్గరకే పరుగెత్తుతారు. అలాగే మనం మన తండ్రి రాజ్యంలో చిన్నపిల్లల వంటివారమైనప్పుడు, గొప్పదైన, ఉన్నతమైన, మహిమాన్వితమైన స్థితిని చేరుకుంటాము.

5. క్రీస్తును అనుసరిస్తూ మనల్ని మనం ఉపేక్షించుకుని, ఆయనకు సాక్ష్యమిస్తూ బాధల సిలువను మోస్తూ, మన స్వంత లాభం కాక ఇతరుల మేలును వెదకినప్పుడు, మనలను మనం, నూరురెట్లు సమృద్ధిగా ఉన్న జీవితాన్ని కనుగొంటాము (లూకా 9:23-25; మత్తయి 19:29).

వాస్తవికతను వెదకే క్రమంలో తన స్వార్థ స్వభావపు కోరికలను అణచివేసేవాడు, దేవుడిని, తనను తాను శాశ్వతంగా కనుగొంటాడు. మరోవైపు, తన స్వచిత్తానికి లోబడి దేవుని నుండి వేరుగా జీవించేవాడు, తన ప్రస్తుత అల్ప స్థితి నుండి కూడా పతనమై నాశనమవుతాడు — పనికిమాలిన గోధుమగా క్షీణించిన తగరము వంటివాడై, పారవేయబడటానికి మాత్రమే పనికివస్తాడు.

6. మనం గాజు వెనుక భాగానికి పాదరసం పూస్తే, మన ముఖాలను ప్రతిబింబించే అద్దం తయారవుతుంది, కాని పాదరసం పూయకపోతే, మనం గాజు గుండా అవతలికే చూస్తాం. అలాగే, మన జీవితాలకు స్వార్థాన్ని వెనుకవైపు పూస్తే, వాటిలో మనకు మన స్వంత ప్రతిబింబం మాత్రమే కనిపిస్తుంది, కాని ఆ స్వార్థపు తెర తొలగించబడితే, మనం ఎక్కడ చూసినా దేవుడు కనిపిస్తాడు, మనం ఆయన ప్రేమాస్పద బాహువులలో ఆశ్రయించబడి ఉన్నామని తెలుసుకుంటాము.

7. లోకాన్ని త్యజించడం అంటే, "వస్తువులు" తమలో స్వతహాగా చెడు లక్షణం కలిగి ఉంటాయని భావించో, లేదా వాటిని త్యజించడం వల్ల పరమోన్నత ఆత్మీయ ఆనందం లభిస్తుందని ఆశించో, మనకు సంతోషాన్నిచ్చే ఐహిక వస్తువులన్నింటినీ విడిచిపెట్టాలని కాదు. మరింత గొప్ప ఆనందాలను పొందడానికి సుఖాలను విడిచిపెట్టడం ఒక విషయం. అవి చెడు కాబట్టి వాటిని విడిచిపెట్టడం మరొక విషయం. ఆత్మీయమైనా, భౌతికమైనా, సరైన రీతిలో సుఖాలను అనుభవించడంలో తప్పు లేదు, వాటిని త్యజించవలసిన అవసరమూ లేదు. కాని సంతోషానికి మూలాన్ని కనుగొనడంలో అడ్డంకిగా ఉండే సుఖాలు కొన్ని ఉన్నాయి. వీటిని మనం త్యజించవలసిందే, ఎందుకంటే ఈ క్షణికమైన సుఖాలలో కొన్ని మనలను నిజమైన, శాశ్వతమైన ఆనందం పట్ల ఉదాసీనులుగా ఉంచుతాయి. నిజానికి కొన్ని సందర్భాల్లో, ఈ ఆకర్షణీయమైన సుఖాలు సృష్టికర్త నుండి మన హృదయాలను దూరం చేస్తాయి, ఒక వ్యక్తి కొరివి దయ్యపు (will-o'-the-wisp) వెలుగును అనుసరిస్తూ దారితప్పి చీకటిలో కోల్పోయినట్టుగా, ఈ సుఖాలు మనలను ఆకర్షించి నాశనం వైపు నడిపిస్తాయి. మనం సృష్టించబడిన వస్తువులన్నింటి నుండి మన హృదయాలను వేరుచేసి, సృష్టికర్తపై నిలపడం, ఆయన దేవుడు అనుగ్రహించిన బహుమతులను కృతజ్ఞతతో, మితంగా ఉపయోగించడం అవసరం.

త్యజించడంలో మితత్వం — సుఖంలో కూడా మితత్వం — ఈ "మధ్యేమార్గం" తరచూ మనం కోరుకునే లక్ష్యాన్ని పొందడానికి ఉత్తమమైన సాధనం. దానిని పొందడంలో వైఫల్యం చాలామటుకు దాని నిర్దేశిత హద్దులలో ఒక వైపుకో మరో వైపుకో మనం మరీ ఎక్కువగా వెళ్లడం వల్లనే కలుగుతుంది. పూర్తి చీకటిలో జీవించడం, మిక్కిలి ప్రకాశవంతమైన వెలుగు మనలను అంధులను చేయగలిగినంతగా కళ్లకు హానికరం. మితిమీరిన చలి కాని వేడి కాని హాని కలిగించగలవు, కాని ఉష్ణోగ్రత సాధారణ హద్దులలో ఉపయోగకరంగా, ఆహ్లాదకరంగా ఉంటుంది. వినడానికి కష్టమైన మెల్లని శబ్దం విసుగు కలిగిస్తుంది, మిక్కిలి కఠినమైన శబ్దం మన చెవులకు హాని కూడా కలిగించగలదు, కాని మితమైన హద్దులలో మనం సంగీతమయమైన, మధురమైన శబ్దాలను ఆనందంగా వింటాము.

8. "నీ పూర్ణహృదయముతోను, నీ పూర్ణాత్మతోను, నీ పూర్ణమనస్సుతోను నీ దేవుడైన ప్రభువును ప్రేమించవలెను" అనేది, "నిన్ను నీవు ప్రేమించుకొనునట్లు నీ పొరుగువాని ప్రేమించవలెను" అనేది క్రీస్తు బోధలోని సారాంశం (మత్తయి 22:37-39).

మనం ప్రభువును పూర్ణహృదయంతో ప్రేమిస్తే, ఎల్లప్పుడూ ఆయనకు విధేయులమై, ఆయన సేవలో, ఆయన మహిమ కోసం మన జీవితాలను గడుపుతాము. మనం మన పొరుగువారిని — అంటే యావత్ ప్రపంచాన్ని — మనలను మనం ప్రేమించుకున్నట్టు ప్రేమిస్తే, ఇతరులకు ఏ హానీ చేయము, ఎల్లప్పుడూ వారికి సహాయం చేయడానికే ప్రయత్నిస్తాము. ఈ బోధను పాటిస్తే, మనం మొత్తం ధర్మశాస్త్ర ఉద్దేశ్యాన్ని నెరవేర్చినట్టే. ఎవరికీ వాటి ఉనికి తెలియకముందే, బంగారం, వెండి, వజ్రాలు భూమిలో దాగివున్నాయి. అలాగే, ప్రేమ యొక్క అవతారమైన యేసు వాస్తవికత యొక్క "అపరిమిత ఐశ్వర్యాన్ని" లోకానికి ప్రత్యక్షపరచకముందే, ఈ అంతులేని ప్రేమ గని అనాదిగా ఉనికిలో ఉంది. కాని ఆయన వచ్చినప్పుడు, ఆయన ప్రేమను గూర్చి బోధించడమే కాక, తన ప్రాణాన్ని ఇవ్వడం ద్వారా ఆ బోధను పరిపూర్ణం చేసి, సంపూర్ణం చేశారు, ప్రతి విధంగా మనకు పరిపూర్ణ మాదిరిగా నిలిచారు.

V.vii Man's Final Destination

1. Materialists, whether scientists or philosophers, are so blinded by the dust of matter that they can see neither the soul in the body, nor the spiritual world that lies beyond the material world; for they imagine that the group of physical and spiritual qualities that go to make up a human personality are ended at death. Scientists, dealing with tangible facts, are limited in their experience. They can, to some extent, tell the How, but have no answer as to the Why of things. They can say how two and two make four, but have no answer as to why they are four. There are senses in which they may be more than four, as, for example, two and two grains of wheat make four, but by sowing these four grains hundreds, or even thousands, of grains can be reproduced. Contained in the four grains there is the germ of the thousands (even though this fact is hidden from the scientist or philosopher who is obsessed by a mathematical formula), and where the germ is, the plant also lies hidden, and will appear at its fixed time in conditions suitable to its growth. Hence we may say that in the four grains thousands are present, and we may conclude that two and two are more than four. Now scientists, each with his views coloured by his experience, may tell how thousands are produced from four, but they can give no answer as to why they are produced, nor can they tell what life is, nor where it came from; and as long as they can give no satisfactory answers to these questions, then their claim that spiritual life ceases to exist with physical life is hollow and unsound.

2. Those who accept Darwinism, or Evolution, give us a theory that is harsh and merciless, and against all morality. They hold that to help the sick, the weak or the unfit, only causes them to increase; and this means injury to the community; hence it is better that they should disappear from the earth. As a scientist has said, "Our kindness often tends to multiply the sore we try to cure." If we accept this argument it is certain that we shall be committed to wholesale slaughter, because all pain and sickness, defect and weakness are caused by sin, and in the world no one is sinless, therefore no one has a right to live. There is no doubt, if such people could have applied their theory, the whole of civilisation and humanity would have been wiped out, and the world made desolate and empty.

But it is our good fortune that we dwell in the kingdom of an Almighty, Just and Merciful God, where no one can harm us, if we do not by sin destroy ourselves. If it had been the will of God that sores and diseases should have had no cures, then He would not have created drugs and herbs with curative properties. Their very existence is a proof of the special object for which they were created, and that people may be cured by these God-given means.

It is amazing that people give the name of Superman to a man so wanting in mercy, love and sympathy. Since he is wanting in love for God, and for man, he is inferior man — so much so that he is outside the pale of humanity altogether, and might be called a blood-sucking beast of prey. Such indeed is the Superman who is called World Conqueror. He is himself a poor slave to his passions, and every moment of his life he is being defeated in his own little self. Only that man has the right to be called Superman who knows his Creator, and lives for His glory and for the good of His creation. On the other hand, if a man fails in doing these things, then however highly civilised and educated he may be, he will be no more than a trained animal.

3. Man is like a water hemlock plant, which while growing in dry land is harmless, but becomes poisonous in wet and damp ground. So man in evil conditions and environment becomes himself evil and dangerous, but is made holy and pure from being in the presence of God and in fellowship with Him. Then God gives him a new name which fits perfectly his character and life, for only God, Who created them, and knows the things in themselves, can give a fitting name to things. But the name given by man cannot be appropriate because he does not know what the thing is in itself. The names man is forced to give being incomplete, because of his limited knowledge, God could not reveal His name to him at all, except in so far as He did when He said, "I am that I am" (Exodus iii. 14).

4. (a) "Be perfect, as your Father in heaven is perfect." To be perfect like our heavenly Father is our life's destination. If, in heaven, we should reach an exceedingly high degree of perfectness, and our progress should then be stopped, we should not yet have reached the final destination of our being. For at no stage short of it can our being's ultimate object be perfected, because cessation of progress would cause stagnation and destruction. Besides this, should our progress be arrested, we should remain ignorant of many things; then as the innate human desire is to know more, this would create dissatisfaction in us, and heaven could not continue to be heaven for us. But to progress, and to have the hope of making further progress, would give us a wonderful interest and joy, and when, at last, we shall become perfect like the Father, then further incentive will not be necessary, because our destination has been reached. But love, the source of our being and the life of our life, will remain for ever.

(b) When man has attempted, by research and experiment, to win bodily strength from God's created things, and has to some extent obtained the means of prolonging life, then is it not possible that he may obtain eternal life and perfection of health and strength in the Fountain of all spiritual life? And when we have gained eternal life, progress in every way will still continue in Eternity. For when, in spite of many obstructions and unsuitable conditions, progress has continued in the world, then why is it that progress should be hindered in heaven, where all necessary means for progress, unobstructed in any way, will be available to us? But there, in the presence and fellowship of our heavenly Father, in infinite time, infinite means for infinite progress will be supplied continually, until we become perfect as He is perfect.

(c) If we and our knowledge always remain limited, we shall neither have the capacity to know the Infinite God as we should know Him, nor can we be "filled with all the fulness of God" (Eph. iii. 19); nor shall we be able to be benefited fully by His infinite love. Moreover God, Who is love, and Who has made man like Himself, does not, through jealousy, prevent him from infinite progress towards a perfection like His own, nor will He for ever keep hidden from man many things of which he is now ignorant. It is also impossible that, when we shall be made perfect like God, we should rebel against Him, for our rebellious nature will have been destroyed before we reach that stage of perfection. It would be no perfection at all if we could retain even the desire to rebel. Besides this, by knowing Him, and by being filled with His infinite love, which is life of our life, our love and faithfulness towards Him will also become infinite. The very object of the incarnation of this love is to lift man to His own perfection, where all mysteries will be explained, and no kind of imperfection will remain. And here we reach our final destination. There are countless problems which arise as we progress towards perfection, which will be solved only in the world to come, but, as a chick as yet unhatched from the egg may wish to fly, so impatient man wants to solve all his difficulties and problems in this world. This is not only premature but impossible.

There is danger too that we may be involved in misconceptions from which there is fear of injury for the future (John xvi. 12). We must run with patience, and accept with thankfulness, and perform with obedience whatever has been revealed to us now.

5.7 మనిషి తుది గమ్యం

1. భౌతికవాదులు, వారు శాస్త్రవేత్తలైనా, తత్వవేత్తలైనా, పదార్థపు ధూళిచేత ఎంతగా గ్రుడ్డివారైపోతారంటే, వారు శరీరంలోని ఆత్మనూ, భౌతిక ప్రపంచానికి ఆవల ఉన్న ఆత్మీయ ప్రపంచాన్నీ చూడలేరు; ఎందుకంటే మనిషి వ్యక్తిత్వాన్ని రూపొందించే భౌతిక, ఆత్మీయ లక్షణాల సమూహం మరణంతో అంతమైపోతుందని వారు ఊహించుకుంటారు. ప్రత్యక్ష వాస్తవాలతో వ్యవహరించే శాస్త్రవేత్తలు, తమ అనుభవంలో పరిమితులకు లోబడి ఉంటారు. వారు కొంతవరకు "ఎలా" అనే దానికి సమాధానం చెప్పగలరు, కాని విషయాల "ఎందుకు" అనేదానికి సమాధానం లేదు. రెండు, రెండు కలిస్తే నాలుగు అవుతాయని వారు చెప్పగలరు, కాని అవి ఎందుకు నాలుగు అవుతాయో సమాధానం లేదు. కొన్ని అర్థాలలో అవి నాలుగు కంటే ఎక్కువ కావచ్చు — ఉదాహరణకు, రెండు గోధుమ గింజలు, మరో రెండు గోధుమ గింజలు కలిస్తే నాలుగు అవుతాయి, కాని ఈ నాలుగు గింజలను విత్తినప్పుడు వందల, వేల గింజలు ఉత్పన్నం కావచ్చు. ఈ నాలుగు గింజలలో వేల గింజల బీజం దాగివుంది (గణిత సూత్రానికి కట్టుబడిన శాస్త్రవేత్తకో తత్వవేత్తకో ఈ సత్యం మరుగునపడినా), బీజం ఎక్కడ ఉంటుందో అక్కడ మొక్క కూడా దాగివుంటుంది, తన పెరుగుదలకు అనువైన పరిస్థితులలో నిర్ణీత సమయంలో అది వెల్లడవుతుంది. కాబట్టి ఆ నాలుగు గింజలలో వేలాదిగింజలు ఉన్నాయని మనం చెప్పవచ్చు, రెండు రెండు కలిస్తే నాలుగు కంటే ఎక్కువేనని నిర్ధారించవచ్చు. ఇప్పుడు, ప్రతి శాస్త్రవేత్త తన అనుభవపు రంగు అద్దిన దృక్కోణంతో, నాలుగు నుండి వేలు ఎలా ఉత్పన్నమవుతాయో చెప్పగలరేమో గాని, అవి ఎందుకు ఉత్పన్నమవుతాయో సమాధానం చెప్పలేరు, జీవం అంటే ఏమిటో, అది ఎక్కడి నుండి వచ్చిందో కూడా చెప్పలేరు; ఈ ప్రశ్నలకు వారు సంతృప్తికరమైన సమాధానాలు ఇవ్వలేనంత కాలం, శారీరక జీవితంతోపాటే ఆత్మీయ జీవితం కూడా అంతమైపోతుందనే వారి వాదన బోలుదైనది, పసలేనిది.

2. డార్విన్ సిద్ధాంతాన్ని, పరిణామ సిద్ధాంతాన్ని అంగీకరించేవారు, కఠినమైన, దయారహితమైన, నైతికతకు విరుద్ధమైన సిద్ధాంతాన్ని మనకు అందిస్తారు. రోగులకు, బలహీనులకు, అనర్హులకు సహాయం చేయడం వారి సంఖ్యను మాత్రమే పెంచుతుందని, ఇది సమాజానికి హానికరమని, కాబట్టి వారు భూమి నుండి అదృశ్యమవడమే మంచిదని వారు నమ్ముతారు. ఒక శాస్త్రవేత్త చెప్పినట్లుగా, "మనం నయం చేయాలనుకునే గాయాన్ని మన దయాగుణమే తరచుగా మరింత వ్యాపింపజేస్తుంది." ఈ వాదనను మనం అంగీకరిస్తే, మనం సామూహిక హత్యకు కట్టుబడతామన్నది ఖాయం, ఎందుకంటే అన్ని బాధలు, రోగాలు, లోపాలు, బలహీనతలు పాపం వల్లనే కలుగుతాయి, లోకంలో ఎవరూ పాపరహితులు కారు, కాబట్టి బ్రతికే హక్కు ఎవరికీ లేదు. ఇలాంటివారు తమ సిద్ధాంతాన్ని అమలుచేసి ఉంటే, నాగరికత మొత్తం, మానవజాతి మొత్తం తుడిచిపెట్టుకుపోయి, లోకం నిర్జనంగా, శూన్యంగా మారిపోయి ఉండేదనడంలో సందేహం లేదు.

కాని సర్వశక్తిమంతుడు, న్యాయవంతుడు, కరుణామయుడైన దేవుని రాజ్యంలో మనం నివసించడం మన అదృష్టం, అక్కడ మనం పాపం చేత మనల్ని మనం నాశనం చేసుకోకపోతే, ఎవరూ మనకు హాని చేయలేరు. గాయాలకు, రోగాలకు నివారణలు ఉండకూడదని దేవుని చిత్తమై ఉంటే, ఆయన నయం చేసే గుణాలుగల మందులను, మూలికలను సృష్టించి ఉండేవారు కారు. వాటి ఉనికే అవి ఏ ప్రత్యేక ఉద్దేశ్యం కోసం సృష్టించబడ్డాయో దానికి రుజువు, దేవుడు ఇచ్చిన ఈ సాధనాల ద్వారా ప్రజలు నయమవగలరని కూడా రుజువు.

కరుణ, ప్రేమ, సానుభూతి లోపించిన మనిషికి "అతిమానవుడు" అనే పేరు పెట్టడం ఆశ్చర్యకరం. అతనికి దేవుని పట్ల, మనిషి పట్ల ప్రేమ లోపించి ఉన్నందున, అతను హీనమైన మనిషి — మానవత్వపు హద్దుల నుండి పూర్తిగా బయటివాడు — రక్తం పీల్చే వేటాడే మృగం అని కూడా అతన్ని పిలవవచ్చు. "లోక విజేత" అని పిలవబడే అతిమానవుడు నిజంగా అలాంటివాడే. అతను తన స్వంత వాంఛలకే దీనమైన దాసుడు, తన జీవితంలో ప్రతి క్షణం తన అల్పమైన ఆత్మలోనే అతను ఓడిపోతూ ఉంటాడు. తన సృష్టికర్తను ఎరిగి, ఆయన మహిమ కోసం, ఆయన సృష్టి మేలు కోసం జీవించేవాడికి మాత్రమే "అతిమానవుడు" అనే పేరు పొందే హక్కు ఉంది. మరోవైపు, ఒక మనిషి వీటిని చేయడంలో విఫలమైతే, అతను ఎంత ఉన్నతంగా నాగరికుడైనా, విద్యావంతుడైనా, ఒక శిక్షణ పొందిన జంతువు కంటే ఎక్కువేమీ కాదు.

3. మనిషి ఒక నీటి హెమ్లాక్ చెట్టు వంటివాడు — అది పొడి నేలలో పెరిగినప్పుడు హానికరం కాదు, కాని తడి, తేమతో కూడిన నేలలో విషపూరితమవుతుంది. అలాగే మనిషి చెడు పరిస్థితులలో, చెడు వాతావరణంలో తానే చెడు, ప్రమాదకరుడు అవుతాడు, కాని దేవుని సన్నిధిలో ఉండటం వల్ల, ఆయనతో సహవాసం చేయడం వల్ల పరిశుద్ధుడుగా, పవిత్రుడుగా మారతాడు. అప్పుడు దేవుడు అతనికి అతని స్వభావానికి, జీవితానికి సరిగ్గా సరిపోయే కొత్త పేరు పెడతాడు, ఎందుకంటే వస్తువులను సృష్టించి, వాటి నిజ స్వరూపాన్ని ఎరిగిన దేవుడు మాత్రమే వాటికి సరైన పేరు పెట్టగలడు. కాని మనిషి పెట్టే పేరు సముచితం కాదు, ఎందుకంటే ఆ వస్తువు తనలో తాను ఏమిటో అతనికి తెలియదు. మనిషి పరిమిత జ్ఞానం వల్ల అతను పెట్టవలసిన పేర్లు అసంపూర్ణంగా ఉంటాయి కాబట్టి, దేవుడు తన నామాన్ని అతనికి పూర్తిగా వెల్లడించలేకపోయాడు — "నేను ఉన్నవాడను ఉన్నవాడను" అని ఆయన చెప్పినంత వరకే తప్ప (నిర్గమకాండము 3:14).

4. (అ) "మీ పరలోకపు తండ్రి పరిపూర్ణుడైయున్నట్టు మీరును పరిపూర్ణులై యుండుడి." మన పరలోకపు తండ్రిలా పరిపూర్ణులం కావడమే మన జీవిత గమ్యం. పరలోకంలో మనం అత్యంత ఉన్నతమైన పరిపూర్ణతను చేరుకుని, అక్కడ మన ప్రగతి ఆగిపోతే, మనం ఇంకా మన అస్తిత్వపు తుది గమ్యాన్ని చేరుకున్నట్టు కాదు. ఎందుకంటే ఆ దశకు తక్కువగా ఏ దశలోనూ మన అస్తిత్వపు అంతిమ ఉద్దేశ్యం పరిపూర్ణం కాలేదు, ఎందుకంటే ప్రగతి ఆగిపోవడం స్తబ్దతకు, నాశనానికి దారితీస్తుంది. అంతేకాక, మన ప్రగతి నిలిచిపోతే, మనం అనేక విషయాలలో అజ్ఞానంగా మిగిలిపోతాం; ఎక్కువ తెలుసుకోవాలనే సహజమైన మానవ కోరిక ఉన్నందున, ఇది మనలో అసంతృప్తిని కలిగిస్తుంది, పరలోకం మనకు పరలోకంగా కొనసాగదు. కాని ప్రగతి సాధించడం, మరింత ప్రగతి సాధించే నిరీక్షణ కలిగి ఉండటం, మనకు అద్భుతమైన ఆసక్తిని, ఆనందాన్ని ఇస్తుంది, చివరకు మనం తండ్రిలా పరిపూర్ణులమైనప్పుడు, మన గమ్యం చేరుకున్నందున మరే ప్రోత్సాహకం అవసరం ఉండదు. కాని ప్రేమ, మన అస్తిత్వానికి మూలమైనది, మన జీవానికి జీవమైనది, అది శాశ్వతంగా నిలిచి ఉంటుంది.

(ఆ) దేవుడు సృష్టించిన వస్తువుల నుండి పరిశోధన, ప్రయోగాల ద్వారా శారీరక బలాన్ని పొందడానికి మనిషి ప్రయత్నించి, జీవితాన్ని పొడిగించే సాధనాలను కొంతమేరకు సాధించగలిగినప్పుడు, సమస్త ఆత్మీయ జీవానికి ఊటయైనవానిలో అతను నిత్యజీవాన్ని, ఆరోగ్యపు, బలపు పరిపూర్ణతను పొందడం సాధ్యం కాదా? మనం నిత్యజీవాన్ని పొందినప్పుడు, ప్రతి విధమైన ప్రగతి నిత్యత్వంలో కొనసాగుతూనే ఉంటుంది. అనేక అడ్డంకులు, అననుకూల పరిస్థితులు ఉన్నప్పటికీ లోకంలో ప్రగతి కొనసాగినప్పుడు, ప్రగతికి అవసరమైన అన్ని సాధనాలు ఏ ఆటంకం లేకుండా మనకు లభించే పరలోకంలో ప్రగతి ఎందుకు అడ్డుకోబడాలి? కాని అక్కడ, మన పరలోకపు తండ్రి సన్నిధిలో, సహవాసంలో, అనంతమైన కాలంలో, అనంతమైన ప్రగతికి అనంతమైన సాధనాలు నిరంతరం మనకు అందింపబడతాయి, మనం ఆయనలా పరిపూర్ణులమయ్యే వరకూ.

(ఇ) మనం, మన జ్ఞానం ఎల్లప్పుడూ పరిమితంగా ఉండిపోతే, మనం ఎరుగవలసిన విధంగా అనంతుడైన దేవుణ్ణి ఎరుగగల సామర్థ్యం మనకుండదు, "దేవుని సర్వసంపూర్ణతతో నింపబడటం" (ఎఫెసీయులు 3:19) కూడా మనకు సాధ్యం కాదు; ఆయన అనంత ప్రేమ వలన పూర్తిగా ప్రయోజనం పొందలేము. అంతేకాక, ప్రేమయే స్వరూపియైన దేవుడు, మనిషిని తనను పోలినట్టుగా చేసిన దేవుడు, తనవలె పరిపూర్ణత వైపు అనంతమైన ప్రగతిని అసూయచేత అడ్డుకోడు, ఇప్పుడు మనిషికి తెలియని అనేక విషయాలను శాశ్వతంగా మరుగుపరచడు. మనం దేవునిలా పరిపూర్ణులం చేయబడినప్పుడు మనం ఆయనపై తిరుగుబాటు చేయడం కూడా అసాధ్యం, ఎందుకంటే మనం ఆ పరిపూర్ణత దశను చేరుకునేలోగా మన తిరుగుబాటు స్వభావం నాశనమైయుంటుంది. తిరుగుబాటు కోరికను కూడా మనం నిలుపుకోగలిగితే, అది ఏమాత్రం పరిపూర్ణత కాబోదు. అంతేకాక, ఆయనను ఎరగడం ద్వారా, మన జీవానికి జీవమైన ఆయన అనంత ప్రేమతో నింపబడటం ద్వారా, ఆయన పట్ల మన ప్రేమ, విశ్వసనీయత కూడా అనంతమవుతాయి. ఈ ప్రేమ అవతరించడంలోని అసలు ఉద్దేశ్యం, మనిషిని ఆయన స్వంత పరిపూర్ణత వరకూ ఎత్తడమే, అక్కడ సమస్త రహస్యాలు వివరించబడతాయి, ఏ విధమైన అపరిపూర్ణత మిగలదు. ఇక్కడే మనం మన తుది గమ్యాన్ని చేరుకుంటాము. పరిపూర్ణత వైపు మనం ప్రగతి సాధిస్తున్నప్పుడు లెక్కలేనన్ని సమస్యలు ఎదురవుతాయి, అవి రాబోవు లోకంలోనే పరిష్కరించబడతాయి, కాని ఇంకా గుడ్డు నుండి పొదగని పిల్ల ఎగరాలనుకున్నట్టు, ఆత్రుతగల మనిషి తన కష్టాలను, సమస్యలను అన్నింటినీ ఈ లోకంలోనే పరిష్కరించుకోవాలనుకుంటాడు. ఇది అకాలం మాత్రమే కాదు, అసాధ్యం కూడా.

భవిష్యత్తుకు హానికరమవుతాయనే భయం గల అపోహలలో మనం చిక్కుకుపోయే ప్రమాదం కూడా ఉంది (యోహాను 16:12). ఇప్పుడు మనకు వెల్లడైనదంతా మనం సహనంతో అనుసరించాలి, కృతజ్ఞతతో స్వీకరించాలి, విధేయతతో నెరవేర్చాలి.