మారుమనస్సు తరువాత మిస్టర్ మూడీ తన నూతన జీవితము వ్యాపార నిరీక్షణలపై ఏ ప్రభావము చూపునో ప్రశ్నించెను, అయితే నిజమైన బైబిలు రక్షణ అనుభవము నిజమైన ఆస్తియని కనుగొనెను. ఆరంభమునుండి స్వభావసిద్ధమైన శక్తితో కర్తవ్యములలోనికి ప్రవేశించెను, మూడు నెలలలో సహ గుమాస్తాలలో ఎవరికంటెను ఎక్కువ సరుకు అమ్మెను. మొదట సత్యము తన విజయమునకు అడ్డమగునేమో తలంచెను. అయితే క్రైస్తవ సూత్రములు వ్యాపారములో సహాయమని త్వరలోనే కనుగొనెను. కొనుగోలుదారులు అతని మాటను నమ్మవచ్చునని చూచి అతనితో వ్యాపారము చేయ ఇష్టపడిరి. ఈ సమయముననే పడమటి నూతన పట్టణమైన చికాగో తూర్పు యౌవనులను ఆకర్షించుచుండెను. మూడీ ఆ పిలుపు ఆకర్షణను అనుభవించి, ఎవనికిని తెలియజేయక, నూతన పడమటితో తన వంతు వేయ నిశ్చయించుకొనెను. ఈ కదలికతో రాబోవు గొప్ప కార్యములు ముందుగా చూడబడలేదు. దీనిని గూర్చి మిస్టర్ మూడీ చెప్పెను, “నేను ఎల్లప్పుడు ప్రేరణ మనుష్యుడను. నా జీవితములో విజయమైనది దాదాపు అంతయు ప్రేరణపై చేయబడెను, చావునకు సిద్ధమైనప్పుడు నేను లేచి వెళ్లిపోవుదునని తలంచుచున్నాను.” చికాగోకు వెయ్యి మైళ్లు తల్లికి కఠిన దూరముగా తోచెను, ఆమె ఆ కదలికకు ఒప్పుకొనుటకు చాలా కాలము పట్టెను. తరువాతి సంవత్సరములలో “వితంతువు మూడీ”
దీపము ఆలస్యముగా వెలుగుచుండగా, దూరముననున్న తన బిడ్డకొరకు ఆమె ప్రార్థించుచున్నదని పొరుగువారు ఎరిగిరి. మూడీ 1856లో చికాగో చేరెను. రెండు దినములలో విడిచినదానికంటె మంచి స్థానము పొందెను. బోస్టనులో కనబడిన అదే ఆసక్తిగల క్రైస్తవ ఆత్మ చికాగోలోను అతని జీవితమును గుర్తించెను, చికాగోనుండి అతడు వ్రాసెను: “దేవుడు బోస్టనులో ఉన్నట్లే ఇక్కడను ఉన్నాడు, ఆయనయందు నేను సమాధానము కనుగొనగలను.” ఏదో నిశ్చిత క్రైస్తవ సేవ కొరకు చూడ నారంభించెను. అతడు విజయవంతుడైన ఆదివారపు పాఠశాల చేర్పు ఏజెంటు గనుక, వెంటనే ప్లిమత్ సంఘములో ఒక పీఠము అద్దెకు తీసికొని ప్రతి ఆదివారము దానిని నింపుటకు పూనుకొనెను. వీధి మూలలను యౌవనులను పిలిచి, వారి భోజన గృహములనుండి తెచ్చి, లేక మద్యశాలలనుండి కూడా పిలిచి తన పీఠములో పాలు పంచుకొననిచ్చెను. త్వరలోనే నాలుగు పీఠములు అద్దెకు తీసికొని ప్రతి ఆదివారము తన వింత మిశ్రమ అతిథులతో వాటిని నింపెను. ఈ కాలమున చికాగోలో గొప్ప పునరుజ్జీవనము బయలుదేరెను, మూడీ తల్లికి వ్రాయుచు చెప్పెను: “మిమ్మును ఆసక్తిపరచు విషయము వ్రాయుటకు నాకు లేదు, ఈ పట్టణములో గొప్ప మత పునరుజ్జీవనము ఉన్నదని తప్ప. ప్రతి రాత్రి సమావేశమునకు పోవుచున్నాను. ఆహా, నేను ఎంత ఆనందించుచున్నాను! … తల్లీ, మాకొరకు ప్రార్థించుము.” ఇది 1857. మూడీ ఇప్పుడే ఇరువది సంవత్సరములవాడు. ఇదివరకే అతడు తన జీవిత పనియగు, మరణమునకు కొద్ది దినముల వరకు తన కాలమును ఉత్తమ శక్తులను కోరబోవు పనిలో లోతుగాను పూర్ణహృదయముతోను ప్రవేశించుచుండెను. మిస్టర్ మూడీ తనను గూర్చి చెప్పుకొనెడి ఒక పరిహాసము ఈ కాలమున జరిగెను. అది అధ్యక్షుడు లింకన్ మొదటి ఎన్నికల ప్రచారము. మిస్టర్ మూడీ రైలు దక్షిణ ఇల్లినాయిలోని ఒక గ్రామమున ఆగెను. ఒక రైతు వేదికపై ఇటు అటు నడుచుచుండెను. మిస్టర్ మూడీ కిటికీనుండి తల పెట్టి రైతును అడిగెను: “లింకన్ ఈ రైలులో ఉన్నాడని నీకు తెలుసా?” “లేదు! ఉన్నాడా?”
“అతడు ఉన్నాడని తలంచను,” అని మూడీ జవాబిచ్చెను. “అతడు ఉన్నాడని నీకు తెలుసా అని మాత్రమే అడిగితిని.” రైతు ఏమియు పలుకక వేదికపై నడక కొనసాగించెను. మరల కిటికీ ఎదుటికి వచ్చినప్పుడు, వారి పట్టణమున ఇటీవల కొంత ఉత్సాహము కలిగెనని మిస్టర్ మూడీతో చెప్పెను. “ఏమైనది?” అని మిస్టర్ మూడీ అడిగెను. “అధికారులు కొందరిని ఒక స్త్రీని పాతిపెట్టనియ్యలేదు,” అని రైతు జవాబిచ్చెను. “ఎందుకు కాదు?” అని మూడీ అడిగెను. “ఆమె చనిపోలేదు,” అని సంక్షిప్త జవాబు. చికాగోలో తన పని ఆరంభములో ఆదివారము మధ్యాహ్నములు ఒక చిన్న మిషను ఆదివారపు పాఠశాలకు అంకితము చేసెను. ఒక తరగతి తీసికొనుదునని అర్పించెను. అధ్యక్షుడు గురువులు చాలుననియు, అయితే స్వంత తరగతిని సమకూర్చినయెడల స్వాగతమనియు చెప్పెను. మరుసటి ఆదివారము మూడీ వీధులనుండి సమకూర్చిన పదునెనిమిది మంది మురికి చింపిచీకల “అల్లరి బాలురు”తో వచ్చెను, అందరికి రక్షణ అవసరము. ఈ బాలురను ఇతరులకు అప్పగించి మరల బయటికి వెళ్లి మరిన్ని చేర్పులు సమకూర్చెను, మిషను నిండి పొర్లువరకు. అప్పుడు మిస్టర్ మూడీ ఖాళీ మద్యశాలలో స్వంత ఆదివారపు పాఠశాల ఆరంభించెను. వెంటనే పెద్ద స్థలము అవసరమాయెను. పట్టణపు మేయరు ఆదివారపు పాఠశాల పనికి నార్త్ మార్కెట్ హాలును ఉచితముగా ఇచ్చెను. ఈ హాలు మద్యశాల ప్రాంతములో ఉండెను, దాదాపు ప్రతి శనివారము రాత్రి నృత్యములకు వాడబడెను, అప్పుడు మద్యము పారెను
మిషను పాఠశాలకు సభ్యులను చేర్చుట
నృత్యములకు హాలు సిద్ధపరచునప్పుడు కుర్చీలు, తరగతి ధ్వజములు, ఇతర ఆదివారపు పాఠశాల సామగ్రి గది మూలలో కలిసి కుప్పగా వేయబడెను. మిస్టర్ మూడీయు తాను “భాగస్వాములు”గా చేసికొనిన బాలుర మూకయు ఆదివారము ఉదయము ఆరు గంటలకు హాలు తుడుచుటకు, మద్యపు పీపాలు, చుట్ట మొదళ్లు, ఇతర చెత్త తీసివేయుటకు, మధ్యాహ్నము మూడు గంటల సేవకు సామగ్రిని ధ్వజములను మరల అమర్చుటకు వచ్చెడివారు. అతని కన్నులలో నేల తుడుచుట పాఠశాలను అధ్యక్షత వహించుటవలెనే దేవునికి నిజమైన సేవ. ఈ పాఠశాలను నింపిన బాలురు ఎక్కువగా “కఠిన మూక.” ఒక ఆదివారము మిస్టర్ జాన్ బి. ఫార్వెల్ ఆహ్వానముపై పాఠశాలను సందర్శించెను. సుమారు సగము బాలురు అతని చెప్పులు మెరుగుపరచుటకు ముందుకు పరుగెత్తిరి. వెంటనే మిస్టర్ మూడీ అతనిని ప్రసంగము చేయమని ఆహ్వానించెను, ముగింపున అతడు కేకలతో అధ్యక్షునిగా ఎన్నుకొనబడెను. మిస్టర్ మూడీ ఒకనితో చెప్పెను, “ఈ గొఱ్ఱెపిల్లలను బోధించుమని కోరుచున్నాను.” “గొఱ్ఱెపిల్లలా? తోడేళ్లని అర్థము,” అని అతడు జవాబిచ్చెను. పాఠశాల నడుపుటకు మిస్టర్ మూడీ పన్నాగములు విజయవంతములు. అతడు “నార్త్ మార్కెట్ విశ్రాంతిదిన పాఠశాల సంఘము; మూలధనము పదివేల డాలర్లు; ఒక్కొక్కటి ఇరువది అయిదు సెంట్లు చొప్పున నలువది వేల వాటాలు” అను వాటా పత్రములు ఇచ్చెను. ఇవి “నూతన భవనము కట్టుటకు వాటాలు కొనుటను ధృవీకరించెను. లాభాంశములకు ప్రతి విశ్రాంతిదినము మధ్యాహ్నము మూడు గంటలకు పాఠశాలలో అడుగుడి.” తగని గురువులను తొలగించు అతని పద్ధతి స్వయంచాలకము. అధ్యక్షుని అనుమతితో విద్యార్థులు ఒక తరగతినుండి మరొకదానికి మార వచ్చును. అనివార్య ఫలితము, తమ విద్యార్థులను ఆసక్తిపరచలేని గురువులు త్వరలోనే తరగతి లేకుండ పోయిరి. పదుమూడు మంది వీధి పిల్లలకు క్రిస్మసు వరకు ప్రతి ఆదివారము క్రమముగా హాజరైనయెడల ఒక్కొక్కరికి నూతన వస్త్రము వాగ్దానము చేయబడెను. వారి ముద్దు పేర్లలో కొన్ని ఇవి: రెడ్ ఐ, స్మైక్స్, మాడెన్
ది బచర్, జాకీ కాండిల్స్, గిబెరిక్, బిల్లీ బ్లూకానన్, డార్బీ ది కాబ్లర్. ఈ పనిలో మిస్టర్ మూడీకి ఆసక్తికరమైన ఉత్తేజకరమైన అనుభవములు కలిగెను. పాఠశాల విద్యార్థులలో ఒకని పెద్ద సహోదరుడు దక్షిణమున ఉండి, మిస్టర్ మూడీ తన సహోదరునిపై ప్రభావము చూపుచున్నాడని విని, “మూడీని ప్రాణముతో బ్రతికించనంతగా కొట్టెదను” అని ఇంటికి వ్రాసెను. అతడు ఇంటికి వచ్చినప్పుడు టైఫాయిడు జ్వరముతో పడిపోయెను, మిస్టర్ మూడీ అతనిని స్వస్థతకు సేవించుటకు సహాయపడెను. ఇది అతని హృదయమును కదిలించెను గనుక అతడు మారుమనస్సు పొంది ఆ పనికి స్థిరమైన స్నేహితుడుగా నిలిచెను. ఒకనాడు మరచిన లేక నిర్లక్ష్యమైన విద్యార్థి టోపీతోనే కూర్చుండెను. మూడీ “అంగరక్షకులలో” ఒకడు — మూడీ భాగస్వామియైన బాలుడు — అతనిని చూచి, కన్నుల మధ్య ఒక దెబ్బ వేసి నేలపై పడవేసి చెప్పెను, “మూడీ ఆదివారపు పాఠశాలలోనికి టోపీతో ప్రవేశింపవద్దని నీకు నేర్పెదను.” ఒక చేర్పు ప్రయాణములో మిస్టర్ మూడీ పిల్లలు మాత్రమే కాక విస్కీ కుండయు ఉన్న ఇంటికి చేరెను. మిస్టర్ మూడీ విస్కీని వీధిలో పోసివేసెను. మరుసటి ఆదివారము అట్టి పనికే తిరిగి వచ్చినప్పుడు ఆ మనుష్యుడు అతనికొరకు కాచుకొనుచుండెను. ఆ మనుష్యుడు కొట్టుటకు అంగీ తీసెను, అయితే మిస్టర్ మూడీ చెప్పెను: “నీ మేలుకొరకును నీ కుటుంబము మేలుకొరకును కుండను ఖాళీ చేసితిని. దీనికొరకు కొట్టబడవలెనేని, ముందు మీ అందరికొరకు ప్రార్థింపనిమ్ము.” మోకాళ్లూని ఆసక్తిగా ప్రార్థించెను. అతడు లేచినప్పుడు తండ్రి కోపము చల్లారెను, పిల్లలను తన పాఠశాలకు తీసికొనుటకు అనుమతి ఇయ్యబడెను. ఈ పాఠశాల పదునైదు వందల సభ్యత్వము వరకు ఎదిగెను.