The Instructor

బోధకుడు.

[పెడగోగస్.]

మొదటి గ్రంథము

అధ్యాయము I. శిక్షకుని కార్యభారము.

మనుష్యునిలో ఈ మూడు ఉన్నందున — అలవాట్లు, క్రియలు, ఉద్రేకములు — అలవాట్లు భక్తికి మార్గదర్శియైన ప్రబోధాత్మక ప్రసంగమునకు కేటాయింపబడిన విభాగము; అది ఓడ కీలువలె విశ్వాసమును నిర్మించుటకు క్రింద వేయబడును; అందులో మిక్కిలి ఆనందించుచు, మన పాత అభిప్రాయములను విసర్జించి, రక్షణ ద్వారా మన యౌవనమును నూతనపరచుకొనుచు, స్తుతిగీత ప్రవచనముతో, "ఇశ్రాయేలునకు, హృదయశుద్ధి గలవారికి దేవుడు ఎంత మంచివాడు!"[1] అని పాడుచున్నాము. క్రియలన్నియు ఆజ్ఞాత్మక ప్రసంగము యొక్క పరిధిలోనివి; ఒప్పించు ప్రసంగము ఉద్రేకములను స్వస్థపరచుటకు పూనుకొనును. అయితే మనుష్యుని తాను పెరిగిన ఈ లోకపు ఆచారము నుండి విడిపించి, దేవునియందలి విశ్వాసమను ఏకైక రక్షణలో శిక్షణ ఇచ్చునది ఒకే వాక్యమే.

పరలోక మార్గదర్శియైన వాక్యము మనుష్యులను రక్షణకు ఆహ్వానించుచున్నప్పుడు,[2] ప్రబోధాత్మకుడను పేరు ఆయనకు సరిగా వర్తింపబడెను: ఆయన ఆ వాక్యమే ఉత్తేజపరచునదని పిలువబడెను (భాగము నుండి సమగ్రము). ఏలయనగా భక్తి అంతయు ప్రబోధాత్మకమే; అది సమీపబంధువైన వివేకశక్తిలో ఇప్పటి మరియు రాబోవు నిజమైన జీవితముపై తృష్ణను పుట్టించును. అయితే ఇప్పుడు, ఒకేసారి స్వస్థపరచువాడును ఆజ్ఞాపించువాడునై, తన స్వంత అడుగుజాడలను అనుసరించుచు, విధింపబడినదానిని ఒప్పింపునకు విషయముగా చేసి, మనలోని ఉద్రేకముల స్వస్థతను వాగ్దానము చేయుచున్నాడు. కాబట్టి ఈ వాక్యమును ట్యూటర్ (లేక పెడగోగస్, లేక శిక్షకుడు) అను ఒకే నామముతో తగినట్లు పిలుచుదము.

శిక్షకుడు ఆచరణాత్మకుడే గాని సిద్ధాంతపరుడు కాదు గనుక, ఆయన లక్ష్యము ఆత్మను బాగుచేయుటయే గాని బోధించుట కాదు; దానిని బౌద్ధిక జీవితమునకు కాక సద్గుణజీవితమునకు శిక్షణనిచ్చుటయే. ఈ వాక్యమే ఉపదేశాత్మకమైనను, ప్రస్తుత సందర్భములో కాదు. ఏలయనగా సిద్ధాంత విషయములలో వివరించి బయలుపరచు వాక్యమే బోధించుట తన పరిధిగా కలిగినది. అయితే మన శిక్షకుడు ఆచరణాత్మకుడై, మొదట సరైన స్వభావములను శీలమును సంపాదించుటకు ప్రబోధించి, తరువాత మన కర్తవ్యములను ఉత్సాహముగా ఆచరించుటకు మనలను ఒప్పించి, పవిత్రమైన ఆజ్ఞలను మనకు విధించి, వెనుక వచ్చువారికి పూర్వము తప్పుదారిలో తిరిగినవారి చిత్రములను చూపించుచున్నాడు. రెండును అత్యంత ప్రయోజనకరములు — విధేయతకు ఉపదేశ రూపమును ధరించునదియు, ఉదాహరణ రూపములో చూపబడునదియు; ఈ రెండవది మునుపటి ద్వంద్వమునకు అనుగుణముగా రెండు విధములు — ఒకటి మనము మంచిని ఎన్నుకొని అనుకరించుటకును, మరొకటి దానికి వ్యతిరేకమైనదానిని త్రోసివేసి దూరమగుటకును ప్రయోజనముగా కలిగినది.

కాబట్టి ఆ ఉదాహరణల ఉపశమనముల వలన మన ఉద్రేకముల స్వస్థత కలుగును; పెడగోగస్ మన ఆత్మలను బలపరచుచు, తన కరుణామయమైన ఆజ్ఞలచేత, మృదువైన ఔషధములచేత వలె, రోగులను సత్యము యొక్క పరిపూర్ణ జ్ఞానమునకు నడిపించుచున్నాడు.

ఆరోగ్యమునకును జ్ఞానమునకును గొప్ప భేదము కలదు; జ్ఞానము అభ్యాసముచే కలుగును, ఆరోగ్యము స్వస్థతచే కలుగును. కాబట్టి రోగియైనవాడు పూర్తిగా స్వస్థుడగువరకు ఏ విద్యాశాఖను నేర్చుకొనడు. విద్యార్థులకును రోగులకును ప్రతి ఆజ్ఞయు ఎల్లప్పుడును ఒకేలా చెప్పబడదు; మొదటివారికి జ్ఞానమునకు నడిపించు రీతిగాను, రెండవవారికి ఆరోగ్యమునకు నడిపించు రీతిగాను చెప్పబడును. కాబట్టి శరీరరోగులమైన మనకు వైద్యుడు అవసరమైనట్లే, ఆత్మరోగులైనవారికి మన వ్యాధులను నయము చేయుటకు పెడగోగస్ అవసరము; ఆ తరువాత, ఆత్మ వాక్యము యొక్క ప్రత్యక్షతను స్వీకరించుటకు సమర్థమైనప్పుడు, అవసరమైన సమస్త జ్ఞానమునకు దానిని శిక్షణ ఇచ్చి నడిపించుటకు ఉపాధ్యాయుడు అవసరము. కాబట్టి రక్షణకు దోహదపడు క్రమ పద్ధతిలో, ఫలప్రదమైన క్రమశిక్షణకు తగినట్లు మనలను పరిపూర్ణులనుగా చేయుటకు ఆసక్తితో కోరుచున్న సర్వకరుణామయుడైన వాక్యము ఒక సుందరమైన క్రమమును పాటించును; ఆయన మొదట ప్రబోధించి, తరువాత శిక్షణనిచ్చి, చివరకు బోధించును.

అధ్యాయము II.--మన పాపములపట్ల మన శిక్షకుని చికిత్స.

ఓ నా పిల్లలారా, మన శిక్షకుడు తన తండ్రియైన దేవునివలె ఉన్నాడు; ఆయన ఆ దేవుని కుమారుడు — పాపరహితుడు, నిందారహితుడు, ఉద్రేకములులేని ఆత్మ గలవాడు; మానవ రూపములో ఉన్న దేవుడు, నిష్కళంకుడు, తన తండ్రి చిత్తమునకు సేవకుడు; దేవుడైన వాక్యము; తండ్రియందున్నవాడు, తండ్రి కుడిపార్శ్వమున ఉన్నవాడు, దేవుని స్వరూపముతో దేవుడైనవాడు. ఆయన మనకు నిష్కలంక ప్రతిమ; ఆయనతో మన ఆత్మలను సరిపోల్చుకొనుటకు మన శక్తి కొలది ప్రయత్నింపవలెను. ఆయన మానవ ఉద్రేకములనుండి పూర్తిగా విముక్తుడు; అందువలననే ఆయన ఒక్కడే న్యాయాధిపతి, ఏలయనగా ఆయన ఒక్కడే పాపరహితుడు. అయినను మనకు సాధ్యమైనంత మేరకు సాధ్యమైనంత తక్కువగా పాపము చేయుటకు ప్రయత్నింతుము. ఏలయనగా మొదటిగా ఉద్రేకముల నుండియు వికారముల నుండియు విడుదల పొందుటకంటే, తరువాత అలవాటుగా మారిన పాపములలో పడిపోవు మన స్వభావమును అరికట్టుటకంటే అత్యవసరమైనది మరేదియు లేదు. కాబట్టి ఏ విధముగాను అసలు పాపము చేయకుండుటయే శ్రేష్ఠము; అది దేవునికి మాత్రమే ఉన్న విశేషాధికారమని మనము చెప్పుదుము; తరువాత స్వేచ్ఛాపూర్వక అతిక్రమములకు దూరముగా ఉండుట, అది జ్ఞానికి లక్షణము; మూడవదిగా, అనేక అనిచ్ఛాపూర్వక అపరాధములలో పడకుండుట, అది ఉత్తమముగా శిక్షణ పొందినవారికి విశేషము. పాపములలో ఎక్కువకాలము కొనసాగకుండుట చివరి స్థానమున ఉంచబడునుగాక. అయితే పశ్చాత్తాపమునకు తిరిగి పిలువబడినవారు పోరాటమును పునరుద్ధరించుట కూడా వారికి క్షేమకరము.

శిక్షకుడు మోషే ద్వారా చాలా అందముగా చెప్పుచున్నాడని నేను తలచుచున్నాను: "ఎవడైనను అతని దగ్గర ఆకస్మికముగా చనిపోయినయెడల, వెంటనే అతని ప్రతిష్ఠితమైన తల అపవిత్రమగును, అది క్షౌరము చేయబడవలెను";[1] అనిచ్ఛాపూర్వక పాపమును ఆకస్మిక మరణముగా సూచించుచున్నాడు. అది ఆత్మను అపవిత్రపరచుటచే అపవిత్రపరచునని ఆయన చెప్పుచున్నాడు; అందువలన ఆయన అతి త్వరితముగా చికిత్సను నిర్దేశించి, తలను వెంటనే క్షౌరము చేయవలెనని సలహా ఇచ్చుచున్నాడు; అనగా వివేకముపై నీడ వేయు అజ్ఞానపు కేశములను పూర్తిగా కత్తిరింపవలెనని బోధించుచున్నాడు, అప్పుడు (మెదడులో నివాసమున్న) వివేకము దుర్గుణపు దట్టమైన పదార్థము నుండి దిగంబరమై పశ్చాత్తాపమునకు వడివడిగా సాగిపోవును. తరువాత కొన్ని వ్యాఖ్యల అనంతరము ఆయన: "ముందటి దినములు వివేకరహితములుగా ఎంచబడవు"[2] అని చేర్చుచున్నాడు; దీనిచే వివేకమునకు విరుద్ధమైన పాపములే సూచింపబడినవని స్పష్టము. అనిచ్ఛాపూర్వక క్రియను ఆయన "ఆకస్మికము" అనియు, పాపమును "వివేకరహితము" అనియు పిలుచుచున్నాడు. కాబట్టి వివేకమునకు విరుద్ధమైన పాపమును నివారించుటకై వాక్యమైన శిక్షకుడు మన బాధ్యతను చేపట్టెను.

కాబట్టి లేఖనములోని "కాబట్టి యెహోవా ఈ సంగతులు చెప్పుచున్నాడు" అను వాక్యమును పరిశీలింపుడు; ముందు చేయబడిన పాపము తరువాత వచ్చు "కాబట్టి" అను పదముచే నిందకు గురిచేయబడుచున్నది, దానిని అనుసరించి నీతియుక్తమైన తీర్పు వచ్చును. ప్రవక్తలు: "నీవు పాపము చేయకపోయినయెడల ఆయన ఈ బెదిరింపులను పలికియుండడు"; "కాబట్టి యెహోవా ఇట్లనుచున్నాడు; నీవు ఈ మాటలు వినలేదు గనుక, కాబట్టి యెహోవా ఈ సంగతులు"; మరియు "కాబట్టి, ఇదిగో, యెహోవా చెప్పుచున్నాడు" అని చెప్పినప్పుడు ఇది స్పష్టముగా కనబడుచున్నది. ఏలయనగా ప్రవచనము విధేయత వలనను అవిధేయత వలనను ఇయ్యబడుచున్నది: విధేయత కొరకు, మనము రక్షింపబడునట్లు; అవిధేయత కొరకు, మనము సరిదిద్దబడునట్లు.

కాబట్టి వాక్యమైన మన శిక్షకుడు ప్రబోధముల ద్వారా ఆత్మ యొక్క ప్రకృతివిరుద్ధ ఉద్రేకములను స్వస్థపరచును. ఏలయనగా శారీరక రోగముల సహాయమునకు వైద్యకళ అని పేరు పెట్టుట అత్యంత సముచితము — అది మానవ నైపుణ్యముచే సంపాదింపబడిన కళ. అయితే పితృ సంబంధమైన వాక్యము మానవ బలహీనతలకు ఏకైక పయోనియన్ వైద్యుడు, రోగగ్రస్తమైన ఆత్మకు పవిత్ర మాంత్రికుడు. "నా దేవా, నిన్ను నమ్ముకొనిన నీ సేవకుని రక్షింపుము. ప్రభువా, నన్ను కరుణింపుము; నేను దినమంతయు నీకు మొఱ్ఱపెట్టుదును" అని చెప్పబడెను.[3] కొంతకాలము డెమోక్రిటస్ చెప్పినట్లు "వైద్యుని కళ శరీర రోగములను స్వస్థపరచును; జ్ఞానము ఆత్మను ఉద్రేకము నుండి విడిపించును." అయితే మంచి శిక్షకుడు, జ్ఞానము, మనుష్యుని సృజించిన తండ్రి వాక్యము, తన సృష్టి యొక్క సమస్త స్వభావమును గూర్చి శ్రద్ధ వహించును; మానవజాతికి సర్వసమర్థుడైన వైద్యుడు, రక్షకుడు, శరీరమును ఆత్మను రెంటినీ స్వస్థపరచును. పక్షవాతముగలవానితో ఆయన: "లేచి, నీవు పడియున్న పరుపు ఎత్తికొని ఇంటికి వెళ్ళుము" అనెను;[4] వెంటనే రోగి బలము పొందెను. మరియు చనిపోయినవానితో: "లాజరూ, బయటికి రమ్ము" అనెను;[5] చనిపోయినవాడు పునరుత్థానము పొంది, చనిపోకముందు ఎట్లుండెనో అట్లే తన సమాధి నుండి బయటికి వచ్చెను. ఇంకను ఆయన ఆత్మనే ఉపదేశములతోను కానుకలతోను స్వస్థపరచును — ఉపదేశములతో నిజముగా కాలక్రమమున, అయితే తన కానుకలలో ఉదారుడై, పాపులమైన మనతో: "నీ పాపములు క్షమింపబడెను" అనును.[6]

అయితే ఆయన సంకల్పించిన వెంటనే మనము ఆయన పిల్లలమైతిమి; ఆయన క్రమబద్ధమైన ఏర్పాటుచేత మనకు శ్రేష్ఠమైన మరియు అత్యంత సురక్షితమైన స్థానము నియమింపబడెను; ఆ ఏర్పాటు మొదట లోకమును, ఆకాశములను, సూర్యుని పరిభ్రమణములను చుట్టి, మనుష్యుని ప్రయోజనము కొరకు ఇతర నక్షత్రముల చలనములను చక్కబెట్టుటలో నిమగ్నమై, తరువాత తన శ్రద్ధ అంతయు కేంద్రీకృతమైన మనుష్యుని గూర్చి వ్యాపృతమగును; అతనిని తన గొప్ప కార్యముగా భావించి, అతని ఆత్మను జ్ఞానముతోను ఆత్మనిగ్రహముతోను క్రమపరచి, శరీరమును సౌందర్యముతోను అనుపాతముతోను సమతూకము చేసెను. మానవ క్రియలలో న్యాయమైనదియు క్రమబద్ధమైనదియు ఏదైనను, అది దాని నీతి, క్రమముల ప్రేరణ యొక్క ఫలితమే.

అధ్యాయము III.--శిక్షకుని మానవప్రేమ.

ప్రభువు సమస్త మేలును సమస్త సహాయమును అనుగ్రహించును, మనుష్యునిగాను దేవునిగాను: దేవునిగా మన పాపములను క్షమించుచు; మనుష్యునిగా పాపము చేయకుండునట్లు మనకు శిక్షణనిచ్చుచు. కాబట్టి మనుష్యుడు ఆయన చేతిపని గనుక దేవునికి న్యాయముగా ప్రియుడు. సృష్టిలోని ఇతర కార్యములను ఆయన ఆజ్ఞా వాక్యముతో మాత్రమే చేసెను, అయితే మనుష్యుని ఆయన తానే, తన స్వహస్తముతో రూపించి, తనకు ప్రత్యేకమైనదానిని అతనిలోనికి ఊదెను. కాబట్టి ఆయనచే మరియు ఆయన సారూప్యమున రూపింపబడినది, తనకొరకే కోరదగినదిగా దేవునిచే సృజింపబడెను, లేదా మరొకదాని కొరకు కోరదగినదిగా రూపింపబడెను. 'అయితే మనుష్యుడు తనకొరకే కోరదగిన వస్తువైనయెడల, మంచివాడైన ఆయన మంచిదానిని ప్రేమించెను, మనుష్యునిలో కూడా ప్రేమమంత్రము అంతరమున ఉన్నది, అదియే ప్రేరణ[ లేక దేవుని శ్వాస] అని పిలువబడునది; అయితే మనుష్యుడు వేరొకదాని కొరకు కోరదగిన వస్తువైనయెడల, అతడు ఉనికిలోనికి రానియెడల దేవుడు మంచి సృష్టికర్త కావుట గాని మనుష్యుడు దేవుని జ్ఞానమునకు చేరుట గాని సాధ్యము కాదు అనుదానికంటే అతనిని సృజించుటకు దేవునికి మరొక కారణము లేదు. ఏలయనగా దేనికొరకు మనుష్యుడు సృజింపబడెనో దానిని మనుష్యుని సృజించుటద్వారా తప్ప మరియొక విధముగా దేవుడు సాధించియుండడు; మరియు చిత్తమునందు దేవునికి ఏ గుప్త శక్తి ఉండెనో, దానిని సృష్టించు క్రియలో తన బలమును బయటికి ప్రసరింపజేయుటచే ఆయన సంపూర్ణముగా నెరవేర్చెను, తాను మనుష్యునిగా చేసినదానిని మనుష్యుని నుండి పొందుచు;[1] తనకున్నవానిని ఆయన చూచెను, తాను కోరినది జరిగెను; దేవుడు చేయలేనిది ఏదియు లేదు. కాబట్టి దేవుడు సృజించిన మనుష్యుడు తనకొరకే కోరదగినవాడు, అతని నిమిత్తము కోరదగినది ఎవనికి అతని నిమిత్తము కోరదగినదో ఆతనితో సంబంధము గలది; మరియు ఇదియు అంగీకారయోగ్యము ఇష్టము.

అయితే ప్రేమింపదగినది ఏదో, అది ఆయనచే ప్రేమింపబడకుండా ఎట్లుండును? మనుష్యుడు ప్రేమింపదగినవాడని రుజువయ్యెను; కాబట్టి మనుష్యుడు దేవునిచే ప్రేమింపబడుచున్నాడు. ఎవని నిమిత్తము ఏకైక కుమారుడు తండ్రి రొమ్ము నుండి పంపబడెనో — విశ్వాసవాక్యము, అత్యధికమైన విశ్వాసము — వాడు ఎట్లు ప్రేమింపబడకుండును? ప్రభువే స్పష్టముగా ఒప్పుకొని: "మీరు నన్ను ప్రేమించితిరి గనుక తండ్రియే మిమ్మును ప్రేమించుచున్నాడు";[2] మరియు మరల: "నీవు నన్ను ప్రేమించినట్లు వారిని ప్రేమించితివి"[3] అని చెప్పెను. కాబట్టి గురువు ఏమి కోరుచున్నాడో ఏమి ప్రకటించుచున్నాడో, క్రియలోను మాటలోను ఆయన ఎట్లు మనసుగలవాడో, చేయవలసినదానిని ఎట్లు ఆజ్ఞాపించుచున్నాడో, దానికి విరుద్ధమైనదానిని ఎట్లు నిషేధించుచున్నాడో ఇప్పటికే చూపబడెను.

స్పష్టముగా, ఆ మరొక విధమైన ప్రసంగము, అనగా ఉపదేశాత్మకమైనది, శక్తివంతమైనది, ఆత్మసంబంధమైనది, ఖచ్చితత్వమును పాటించునది, మర్మముల ధ్యానములో నిమగ్నమైనది. అయితే ప్రస్తుతమునకు దానిని నిలిపియుంచుదము. ఇప్పుడు మనలను ఉత్తమమైన ఆ జీవితమునకు ప్రేమతో నడిపించు ఆయన ప్రేమను మనము తిరిగి చెల్లింపవలెను; ఆయన చిత్తపు ఆజ్ఞలననుసరించి జీవింపవలెను, ఆజ్ఞాపింపబడినదానిని నెరవేర్చుట లేక నిషేధింపబడినదానికి దూరముగా ఉండుట మాత్రమే కాక, కొన్ని ఉదాహరణలను విడిచి, మరికొన్నిటిని మన శక్తి కొలది అనుకరించి, ఆ విధముగా గురువు యొక్క కార్యములను ఆయన పోలికచొప్పున చేసి, మనము ఆయన స్వరూపమున పోలికన సృజింపబడితిమని లేఖనము చెప్పినదానిని నెరవేర్చవలెను. ఏలయనగా లోతైన చీకటిలో వలె జీవితములో తిరుగులాడుచున్న మనకు తడబడనివాడును త్రోవ తప్పనివాడునైన మార్గదర్శి అవసరము; మన మార్గదర్శి శ్రేష్ఠుడు, లేఖనము చెప్పినట్లు "గ్రుడ్డివారిని గుంటలలోనికి నడిపించు" గ్రుడ్డివాడు కాడు.[4] వాక్యము మాత్రము తీక్షణ దృష్టిగలవాడు, హృదయపు అంతరంగములను పరిశీలించువాడు. కాబట్టి వెలిగింపనిది వెలుగు కానట్లును, కదిలింపనిది చలనము కానట్లును, ప్రేమింపనిది ప్రేమింపుట కానట్లును, లాభము చేకూర్పనిది గాని రక్షణకు నడిపింపనిది గాని మంచిది కాదు. కాబట్టి ప్రభువు కార్యములచేత ఆజ్ఞల నెరవేర్పును లక్ష్యముగా పెట్టుకొందుము; ఏలయనగా వాక్యము తానే బహిరంగముగా శరీరధారియై,[5] ఆచరణాత్మకమైనదియు ధ్యానాత్మకమైనదియునగు అదే సద్గుణమును ప్రదర్శించెను. కాబట్టి వాక్యమును ధర్మశాస్త్రముగాను, ఆయన ఆజ్ఞలను ఆలోచనలను అమరత్వమునకు చిన్నవియు సరళమైనవియునగు దారులుగాను పరిగణింతము; ఏలయనగా ఆయన ఉపదేశములు ఒప్పింపుతో నిండియున్నవి గాని భయముతో కావు.

అధ్యాయము IV.--స్త్రీ పురుషులు ఇరువురును శిక్షకుని బాధ్యతలో సమానము.

కాబట్టి ఈ మంచి విధేయతను అంతకంతకు స్వీకరించుచు, మనలను మనము ప్రభువునకు అప్పగించుకొందము; అత్యంత స్థిరమైనదానిని, అనగా ఆయనయందలి విశ్వాసమను తాటిని పట్టుకొని, పురుషుని సద్గుణమును స్త్రీ సద్గుణమును ఒక్కటియేనని గ్రహించుచు. ఏలయనగా ఇద్దరి దేవుడు ఒక్కడే అయితే ఇద్దరి యజమానుడును ఒక్కడే; ఒక సంఘము, ఒక నిగ్రహము, ఒక వినయము; వారి ఆహారము ఉమ్మడిది, వివాహము సమానమైన కాడి; శ్వాస, చూపు, వినికిడి, జ్ఞానము, నిరీక్షణ, విధేయత, ప్రేమ అన్నియు సమానములే. మరియు ఎవరి జీవితము ఉమ్మడిగా ఉన్నదో వారికి కృపలును ఉమ్మడియే, రక్షణయును ఉమ్మడియే; వారికి ప్రేమయు శిక్షణయు ఉమ్మడియే. "ఏలయనగా ఈ లోకమందు," అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు, "వారు పెండ్లి చేసికొనుచు పెండ్లికియ్యబడుచు నున్నారు,"[6] దానిలోనే స్త్రీ పురుషునికంటె భేదపరచబడుచున్నది; "అయితే ఆ లోకమందు అట్లుండదు." అక్కడ వివాహ బంధముపై ఆధారపడిన ఈ సామాజిక పవిత్ర జీవితపు ప్రతిఫలములు స్త్రీ పురుషులకు కాక, మనుష్యునికొరకు ఉంచబడియున్నవి, ఏలయనగా మానవజాతిని విభజించు కామవాంఛ తొలగించబడియుండును. కాబట్టి "మనుష్యుడు" అను పేరు కూడా స్త్రీ పురుషులిద్దరికిని ఉమ్మడియే. ఈ కారణముచేతనే అట్టికావాసులు బాలురనే కాక బాలికలను కూడా <greek>paidarion</greek> అని పిలిచిరని నేను తలంచుచున్నాను; దానిని ఉభయలింగ పదముగా వాడిరి; హాస్య కవియైన మెనాండర్, రాపిజోమెనాలో, ఎవనికైనను చాలిన ప్రమాణముగా తోచిన యెడల, ఆయన ఇట్లు పలుకుచున్నాడు:--"నా చిన్న కుమార్తె; ఏలయనగా స్వభావరీత్యా బిడ్డ (<greek>paidarion</greek>) అత్యంత ప్రేమగలది. A<greek>rnes</greek> అను పదము కూడా, గొర్రెపిల్లలను సూచించునది, మగ ఆడ జంతువులు రెంటికిని సరళతకు ఉమ్మడి పేరు.

ఇప్పుడు ప్రభువే తన మందగా మనలను ఎప్పటికీ మేపును. ఆమేన్. అయితే కాపరి లేకుండా గొర్రెలుగాని మరి ఏ జంతువుగాని బ్రతుకజాలవు, బోధకుడు లేకుండా పిల్లలును, యజమాని లేకుండా సేవకులును బ్రతుకజాలరు.

అధ్యాయము ఐదు.--సత్యము ప్రకారము నడుచుకొనువారందరును దేవుని పిల్లలు.

కాబట్టి పెడగోగి (Paedagogy) అనగా పిల్లల శిక్షణ (<greek>paidwn</greek> <greek>agwgh</greek>) అని ఆ పదమువలననే స్పష్టము. లేఖనము సూచించు పిల్లలను గూర్చి ఆలోచించుట, తరువాత వారి బాధ్యతను బోధకునికి అప్పగించుట మనకు మిగిలియున్నది. మనమే ఆ పిల్లలము. లేఖనము అనేక విధములుగా మనలను కొనియాడుచు, అనేక అలంకారములతో వర్ణించుచు, వివిధ నామములచేత విశ్వాసపు సరళతకు వైవిధ్యము కలుగజేయుచున్నది. కాబట్టి సువార్తలో, "ప్రభువు ఒడ్డున నిలిచి శిష్యులతో చెప్పెను"--వారు చేపలు పట్టుచుండిరి--"మరియు బిగ్గరగా పిలిచి, పిల్లలారా, మీ యొద్ద ఏమైనా తినుటకు ఉన్నదా?"[1]--అప్పటికే శిష్యుల స్థితిలో ఉన్నవారిని పిల్లలని సంబోధించుచున్నాడు. మరియు చెప్పబడినట్లు, "ఆయన వారిమీద చేతులుంచి ఆశీర్వదించునట్లు వారు చిన్న పిల్లలను ఆయనయొద్దకు తెచ్చిరి; ఆయన శిష్యులు వారిని అడ్డగించినప్పుడు, యేసు, చిన్న పిల్లలను నాయొద్దకు రానిండి, వారిని ఆటంకపరచకుడి, పరలోక రాజ్యము అట్టివారిదే అనెను."[2] ఈ మాటకు అర్థమేమో ప్రభువే స్వయముగా చెప్పును, "మీరు మారుమనస్సు పొంది చిన్న పిల్లలవలె కానియెడల పరలోక రాజ్యములో ప్రవేశింపరు;"[3] అచ్చట ఆయన పునర్జన్మను గూర్చి అలంకారరూపముగా చెప్పుటలేదు, గాని మనము అనుకరించుటకై పిల్లలలో ఉన్న సరళతను మన ముందు ఉంచుచున్నాడు.[4]

ప్రవచనాత్మ కూడా మనలను పిల్లలని గుర్తించును. "ఒలీవ లేక ఖర్జూరపు కొమ్మలు తీసికొని పిల్లలు ప్రభువును ఎదుర్కొనుటకు బయలుదేరి, దావీదు కుమారునికి హోసన్నా! ప్రభువు నామమున వచ్చువాడు ధన్యుడు అని కేకలు వేసిరి;"[5] అనగా వెలుగు, మహిమ, స్తుతి, ప్రభువునకు విన్నపముతో కూడి: గ్రీకులోనికి అనువదించినప్పుడు హోసన్నా అను మాటకు అర్థమిదియే. మరియు ఇప్పుడు చెప్పిన ప్రవచనమును సూచించుచు లేఖనము ఆలోచనలేనివారిని నిందించుచున్నట్లు నాకు తోచుచున్నది: "చంటి పిల్లల నోటినుండియు పాలుతాగు శిశువుల నోటినుండియు నీవు స్తోత్రమును సంపూర్ణము చేసితివని మీరెన్నడును చదువలేదా?"[6] ఈ విధముగా సువార్తలలో ప్రభువు తన శిష్యులను తనవైపు మనస్సు పెట్టునట్లు ప్రేరేపించుచున్నాడు, ఆయన తండ్రియొద్దకు త్వరపడుచుండెను గనుక; కొంచెము కాలమైన తరువాత తాను వెళ్లిపోవుదునని సూచించుట ద్వారా తన శ్రోతలను మరింత ఆసక్తిగలవారిగా చేయుచు, వాక్యము పరలోకమునకు ఎక్కిపోవుచుండెను గనుక వారు మునుపెన్నడునులేనంతగా సత్యమును సంపూర్ణముగా ఉపయోగించుకొనవలసిన అవసరమున్నదని వారికి చూపుచున్నాడు. కాబట్టి ఆయన మరల వారిని పిల్లలని పిలుచుచున్నాడు; ఏలయనగా ఆయన, "పిల్లలారా, ఇంక కొంచెము సేపు నేను మీతో ఉన్నాను"[7] అని చెప్పుచున్నాడు. మరల ఆయన పరలోక రాజ్యమును సంతవీధులలో కూర్చుండి, "మేము మీకు పిల్లనగ్రోవి ఊదితిమి, మీరు నాట్యమాడలేదు; మేము అంగలార్చితిమి, మీరు రొమ్ము కొట్టుకొనలేదు"[8] అని చెప్పు పిల్లలతో పోల్చుచున్నాడు; దీనికి అనుగుణముగా ఇంకను ఏమి చెప్పెనో అదియును. ఈ భావములు సువార్తవి మాత్రమే కావు. ప్రవచనము కూడా దీనితో ఏకీభవించును. కాబట్టి దావీదు, "పిల్లలారా, యెహోవాను స్తుతించుడి; యెహోవా నామమును స్తుతించుడి"[9] అని చెప్పుచున్నాడు. యెషయా ద్వారా కూడా, "ఇదిగో నేనును దేవుడు నాకిచ్చిన పిల్లలును ఉన్నాము"[10] అని చెప్పుచున్నాడు. కాబట్టి జనములకు చెందిన మనుష్యులు ప్రభువు దృష్టిలో కుమారులని వినినప్పుడు మీరు ఆశ్చర్యపడుచున్నారా?

ఆ సందర్భములో మీరు అట్టికా మాండలికమునకు చెవి యొగ్గినట్లు కనబడరు; దానినుండి అందమైన, సొగసైన, స్వతంత్రులైన యువతులు ఇప్పటికిని <greek>paidiskai</greek> అని, దాసీలు <greek>paidiskaria</greek> అని పిలువబడుదురనియు, ఆ దాసీలు కూడా యౌవనపు కాంతి వలన కన్యలు అను ముఖస్తుతి పేరుతో పిలువబడుదురనియు మీరు నేర్చుకొనవచ్చును.

మరియు ఆయన, "నా గొర్రెపిల్లలు నా కుడివైపున నిలువనిండి,"" అని చెప్పినప్పుడు, ఆయన సరళమైన పిల్లలను సూచించుచున్నాడు, వారు స్వభావముచేత గొర్రెలును గొర్రెపిల్లలునుగా ఉన్నట్లు, మనుష్యులు కాదన్నట్లు; మరియు గొర్రెపిల్లలను ఆయన ప్రాధాన్యతకు అర్హమైనవిగా లెక్కించుచున్నాడు, ఏలయనగా నిర్దోషత్వమును కలిగించు మనుష్యులలోని ఆ సున్నితత్వము, సరళమైన స్వభావము ఎడల ఆయనకు విశేషమైన గౌరవమున్నది. మరల, ఆయన "పాలుతాగు దూడలవలె" అని చెప్పినప్పుడు, ఆయన మరల అలంకారరూపముగా మనలనే సూచించుచున్నాడు; "నిర్దోషమైన సాత్వికమైన గువ్వవలె,"[12] అనుటలో కూడా సూచన మరల మనవైపే. మరల మోషే ద్వారా, "పాపము నిమిత్తము రెండు గువ్వపిల్లలను లేక ఒక జత తెల్ల గువ్వలను అర్పింపవలెను"[13] అని ఆజ్ఞాపించుచున్నాడు; ఈ లేత పక్షిపిల్లల హానిరహితత్వము, నిర్దోషత్వము, శాంత స్వభావము దేవునికి అంగీకారములని చెప్పుచు, సమానమైనది సమానమైనదానికి ప్రాయశ్చిత్తమని వివరించుచున్నాడు. ఇంకను, తెల్ల గువ్వల భయశీలత పాపమును గూర్చిన భయమునకు సూచన.

ఆయన మనలను కోడిపిల్లలని పిలుచునని లేఖనము సాక్ష్యమిచ్చుచున్నది: "కోడి తన పిల్లలను రెక్కల క్రింద చేర్చుకొనునట్లు."[14] ఈ విధముగా మనము ప్రభువు కోడిపిల్లలము; వాక్యము ఈ విధముగా అద్భుతముగాను గూఢముగాను బాల్యపు సరళతను వర్ణించుచున్నది. ఏలయనగా కొన్నిమారులు ఆయన మనలను పిల్లలనియు, కొన్నిమారులు కోడిపిల్లలనియు, కొన్నిమారులు శిశువులనియు, మరికొన్ని సమయములలో కుమారులనియు, "ఒక క్రొత్త జనము" అనియు, "ఇటీవలి జనము" అనియు పిలుచును. "మరియు నా సేవకులు క్రొత్త పేరుతో పిలువబడుదురు"[15] (క్రొత్త పేరు, అనగా తాజాది, నిత్యమైనది, పవిత్రమైనది, సరళమైనది, బాల్యసమానమైనది, సత్యమైనది అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు), అది భూమిమీద ఆశీర్వదింపబడును. మరియు మరల ఆయన మనలను దుష్టత్వపు కాడికి లోనుకాని, చెడుతనముచేత మచ్చిక చేయబడని గుఱ్ఱపు పిల్లలని అలంకారముగా పిలుచుచున్నాడు; గాని సరళులై, తండ్రియొద్దకు మాత్రమే ఆనందముతో గంతులు వేయువారు; "కాడి క్రింద నున్న తమ పొరుగువారి భార్యలను చూచి సకిలించు, స్త్రీ వ్యామోహముగల"[1] గుఱ్ఱములవంటివారు కాక; స్వతంత్రులును క్రొత్తగా పుట్టినవారును, విశ్వాసముచేత ఉల్లసించువారును, సత్యమువైపు పరుగెత్తుటకు సిద్ధమైనవారును, రక్షణ వైపు వేగముగా సాగువారును, లోకపు వస్తువులను కాళ్ళక్రింద త్రొక్కి నలుపువారునై యుందురు.

"సీయోను కుమారీ, అధికముగా సంతోషించుము; యెరూషలేము కుమారీ, గట్టిగా చాటించుము: ఇదిగో నీ రాజు నీతిమంతుడును సాత్వికుడునై రక్షణ తీసికొని వచ్చుచున్నాడు; నిజముగా ఆయన సాత్వికుడు, బరువు మోయు జంతువుమీదను గాడిద పిల్లమీదను ఎక్కియున్నాడు."[2] కేవలము పిల్ల అని చెప్పుట చాలదు, గాని ఆయన దానికి చిన్నది అనియు జోడించెను, క్రీస్తులో మానవత్వపు యౌవనమును, ఎన్నడును ముసలితనమెరుగని సరళత యొక్క నిత్యత్వమును చూపుటకై. చిన్నవారమైన మనము అట్టి పిల్లలమై మన దివ్యమైన పిల్ల-మచ్చిక చేయువాని చేత పెంచబడుచున్నాము. అయితే లేఖనములో క్రొత్త మనుష్యుడు గాడిదచేత సూచింపబడినయెడల, ఈ గాడిద కూడా పిల్లయే. "మరియు ఆయన పిల్లను ద్రాక్షావల్లికి కట్టెను" అని చెప్పబడినది, అనగా ఈ సరళమైన బాల్యసమానమైన జనమును వాక్యమునకు కట్టివేసెను, వారిని ఆయన అలంకారముగా ద్రాక్షావల్లిగా చూపుచున్నాడు. ఏలయనగా ద్రాక్షావల్లి ద్రాక్షారసమును ఉత్పత్తి చేయును, వాక్యము రక్తమును ఉత్పత్తి చేయునట్లు, రెండును మనుష్యులకు ఆరోగ్యముకొరకైన పానములు-- శరీరమునకు ద్రాక్షారసము, ఆత్మకు రక్తము.

ఆయన మనలను గొర్రెపిల్లలని కూడా పిలుచునని యెషయా నోటి ద్వారా ఆత్మ నిస్సందేహమైన సాక్షి: "ఆయన కాపరివలె తన మందను మేపును, గొర్రెపిల్లలను తన చేతితో చేర్చుకొనును,"[2]--సరళతను తెలుపుటకు గొర్రెల కంటె ఇంకను లేతవైన గొర్రెపిల్లలను అలంకార నామముగా వాడుచు. మరియు మనమును నిజముగా, జీవితములో అత్యంత సుందరమైన, సంపూర్ణమైన వస్తువులను పిల్ల అను పదమునుండి వచ్చిన పేరుతో గౌరవించుచు, శిక్షణను <greek>paideia</greek> అనియు, క్రమశిక్షణను <greek>paidagwgia</greek> అనియు పేరుపెట్టితిమి. క్రమశిక్షణ (<greek>paidagwgia</greek>) అనగా బాల్యమునుండి సద్గుణమునకు సరియైన నడిపింపు అని మేము చెప్పుచున్నాము. కాబట్టి పిల్లలు అను పేరుయొక్క భావమేమో మన ప్రభువు మనకు మరింత స్పష్టముగా తెలియజేసెను. "తమలో ఎవడు గొప్పవాడు" అను ప్రశ్న అపొస్తలులలో రేగినప్పుడు, యేసు ఒక చిన్న బిడ్డను మధ్యను నిలువబెట్టి, "ఎవడైనను ఈ చిన్న బిడ్డవలె తన్ను తాను తగ్గించుకొనునో వాడే పరలోక రాజ్యములో గొప్పవాడు"[4] అని చెప్పెను. కాబట్టి కొందరు తలంచినట్లు, వారి వయస్సు కారణముగా వారికున్న అతి స్వల్ప జ్ఞానమును బట్టి ఆయన పిల్లలు అను పేరును వాడుటలేదు. మరియు "మీరు ఈ పిల్లలవలె కానియెడల దేవుని రాజ్యములో ప్రవేశింపరు" అని ఆయన చెప్పినయెడల, ఆయన మాటలు "నేర్చుకొనకుండ" అని అర్థము చేసికొనవలసినవి కావు. కాబట్టి శిశువులమైన మనము ఇకమీదట నేలమీద దొర్లము, మునుపటివలె సర్పములవలె నేలమీద ప్రాకము, బుద్ధిహీనమైన కోరికలలో శరీరమంతటితో ప్రాకుచు; గాని ఆత్మలో పైకి చాచుచు, లోకమునుండియు మన పాపములనుండియు విడిపింపబడి, లోకములో ఉన్నట్లు కనబడునట్లు కాలి వేళ్ళపై భూమిని తాకుచు, పరిశుద్ధ జ్ఞానమును వెంబడించుచున్నాము, ఇది దుష్టత్వమునకై బుద్ధి పదునెక్కినవారికి వెఱ్ఱితనముగా తోచినను.

కాబట్టి ఏకైక దేవుడైనవానిని తమ తండ్రిగా ఎరిగినవారు, సరళులును శిశువులును కపటము లేనివారునై, ఖడ్గమృగముల కొమ్ములను ప్రేమించువారునైన వారు సరిగానే పిల్లలని పిలువబడుదురు.[5]

కాబట్టి వాక్యములో ప్రగతి సాధించినవారికి ఆయన ఈ మాటను ప్రకటించెను, ఈ లోక విషయముల గూర్చిన ఆందోళనను విడిచిపెట్టుమని వారిని ఆజ్ఞాపించుచు, పిల్లలను అనుకరించి తండ్రిని మాత్రమే అంటిపెట్టుకొనుడని బోధించుచు. అందువలన తరువాత ఆయన ఇట్లనెను: "రేపటిని గూర్చి చింతింపకుడి; ఏ దిన కష్టము ఆ దినమునకు చాలును."[6] ఈ విధముగా ఈ జీవితపు చింతలను విడిచిపెట్టి తండ్రిమీదనే ఆధారపడుడని ఆయన వారికి ఆజ్ఞాపించుచున్నాడు. మరియు ఈ ఆజ్ఞను నెరవేర్చువాడు వాస్తవముగా దేవునికిని లోకమునకును బిడ్డయు కుమారుడునై యున్నాడు,--ఒకనికి మోసపోయినవాడుగా, మరొకనికి ప్రియమైనవాడుగా. మరియు లేఖనము చెప్పునట్లు పరలోకమందు మనకు ఒక్కడే గురువైతే, భూమిమీదనున్నవారు అందరి అంగీకారముతో శిష్యులని సరిగా పిలువబడుదురు. ఏలయనగా సత్యమిదియే, సంపూర్ణత ప్రభువునొద్ద ఉన్నది, ఆయన ఎల్లప్పుడును బోధించుచున్నాడు, శైశవమును బాల్యమును మనయొద్ద ఉన్నవి, మనము ఎల్లప్పుడును నేర్చుకొనుచున్నాము. ఆ విధముగా ప్రవచనము సంపూర్ణతను మనుష్యుడు అను పేరుపెట్టి గౌరవించెను. ఉదాహరణకు, దావీదు ద్వారా ఆయన సాతానును గూర్చి చెప్పుచున్నాడు: "యెహోవా రక్తపాతము చేయు మనుష్యుని అసహ్యించుకొనును;"[7] వాడు దుష్టత్వములో సంపూర్ణుడు గనుక అతనిని మనుష్యుడని పిలుచుచున్నాడు. మరియు ప్రభువు నీతిలో సంపూర్ణుడు గనుక మనుష్యుడని పిలువబడుచున్నాడు. ఇందుకు నేరుగా ఉదాహరణ అపొస్తలుడు, ఆయన కొరింథీయులకు వ్రాయుచు: "ఏలయనగా నేను మిమ్మును క్రీస్తునకు పవిత్రురాలైన కన్యకగా సమర్పింపవలెనని ఒక్క పురుషునికి ప్రధానము చేసితిని,"[8] పిల్లలుగా గాని పరిశుద్ధులుగా గాని, అయితే ప్రభువునకు మాత్రమే.

మరియు ఎఫెసీయులకు వ్రాయుచు, ఆయన ప్రస్తుత విషయమును అత్యంత స్పష్టముగా విప్పి చెప్పెను, ఈ భావములో మాట్లాడుచు: "మనమందరము విశ్వాసము విషయములోను దేవుని కుమారుని గూర్చిన జ్ఞానము విషయములోను ఏకమై, సంపూర్ణ పురుషుడగునట్లును, క్రీస్తునకున్న సంపూర్ణతయొక్క పరిమాణమంత ప్రమాణము గలవారమగునట్లును: మనము ఇకమీదట మనుష్యుల మాయోపాయములచేతను, వారి మోసపు కపటముల నేర్పుచేతను, ప్రతి బోధ గాలికి ఇటు అటు కొట్టుకొని పోవుచు పిల్లలమైయుండక; ప్రేమయందు సత్యము చెప్పుచు, అన్ని విషయములలో ఆయనయందు ఎదుగుదుము,"[9]--క్రీస్తు శరీరము యొక్క క్షేమాభివృద్ధికొరకు ఈ మాటలు చెప్పుచు, ఆయన శిరస్సును మనుష్యుడునై, నీతిలో ఏకైక సంపూర్ణుడు; పిల్లలమైన మనము మన ఉబ్బుదలకై వీచు విపరీత బోధల గాలులనుండి జాగ్రత్తపడుచు; మనకు వేరుగా బోధించు తండ్రులయందు నమ్మిక ఉంచక, మనము సంఘముగా ఉండి శిరస్సైన క్రీస్తును పొందినప్పుడు సంపూర్ణులమగుదుము. అప్పుడు శిశువు (<greek>nhpios</greek>) అను పేరును గూర్చి గమనించుట సరియైనది, ఏమనగా

<greek>no</greek> <greek>nhpion</greek> అనునది బుద్ధిహీనునికి వర్తింపదు: ఏలయనగా బుద్ధిహీనుడు <greek>nhputios</greek> అని పిలువబడును: మరియు <greek>nhpios</greek> అనునది <greek>nehpios</greek> (కోమలహృదయుడు <greek>hpios</greek> అని పిలువబడును గనుక), అనగా నడవడిలో ఇటీవల సాత్వికుడును సౌమ్యుడునైనవాడు. దీనిని ధన్యుడైన పౌలు ఎంతో స్పష్టముగా చూపెను, ఆయన ఇట్లనినప్పుడు, "మేము క్రీస్తు అపొస్తలులముగా భారముగా ఉండగలిగినను, దాది తన పిల్లలను పెంచునట్లు మీ మధ్య సాత్వికులమై (<greek>hpioi</greek>) ఉంటిమి."[1] కాబట్టి శిశువు (<greek>nhpios</greek>) సాత్వికుడు (<greek>hpios</greek>), అందుచేత మరింత లేతవాడును సున్నితుడును సరళుడును, కపటము లేనివాడును, వేషధారణ లేనివాడును, నిటారుగా మనస్సు గలవాడునై యున్నాడు, ఇదియే సరళతకును సత్యమునకును ఆధారము. ఏలయనగా ఆయన, "సాత్వికుడును ప్రశాంతుడునైనవానిని తప్ప నేను ఎవనిని చూచెదను?"[2] అని చెప్పుచున్నాడు. కన్య మాట అట్టిదే, లేతదియు మోసము లేనిదియు; అందుచేతనే కన్యను "లేత వధువు" అనియు, బిడ్డను "కోమలహృదయుడు" అనియు పిలుచుట పరిపాటి. మరియు మనము ఒప్పించు శక్తికి వంగువారమును, మంచితనమువైపు సులభముగా ఆకర్షింపబడువారమును, సౌమ్యులమును, ద్వేషమును మొండితనమును అను మచ్చ లేనివారమునై యున్నందున లేతవారము; ఏలయనగా ప్రాచీన జాతి మొండిదియు కఠిన హృదయముగలదియునై యుండెను; అయితే మనమైన క్రొత్త జనమగు శిశువుల సమూహము బిడ్డవలె సున్నితమైనది. నిర్దోషుల హృదయములను బట్టి అపొస్తలుడు రోమీయులకు వ్రాసిన పత్రికలో తాను సంతోషించుచున్నానని ఒప్పుకొనుచు, "మీరు మేలు విషయమై జ్ఞానులును, కీడు విషయమై నిష్కపటులునై యుండవలెనని కోరుచున్నాను"[3] అని చెప్పుచు, పిల్లలకు ఒక విధమైన నిర్వచనమును ఇచ్చుచున్నాడు. ఏలయనగా వ్యాకరణవేత్తల కుమారులు <greek>nh</greek> ను నిషేధార్థక ఉపసర్గగా చేసినను, పిల్ల అను పేరు, <greek>nhpios</greek>, మనచేత నిషేధార్థములో అర్థము చేసికొనబడదు.

ఏలయనగా బాల్యమును అనుసరించు మనలను వారు బుద్ధిహీనులని పిలిచినయెడల, దేవునివైపు తిరిగినవారిని బుద్ధిహీనులని ఎంచుటలో వారు ప్రభువునకు విరోధముగా ఎంత దూషణ పలుకుచున్నారో చూడుడి. అయితే, ఇదే నిజమైన అర్థము, వారు స్వయముగా పిల్లలు అను పదమును సరళులు అని అర్థము చేసికొనినయెడల, ఆ పేరులో మేము అతిశయించుచున్నాము. ఏలయనగా ఇటీవల జ్ఞానులైన క్రొత్త మనస్సులు, క్రొత్త నిబంధన ప్రకారము ఉనికిలోనికి వచ్చినవి, పాత మూర్ఖత్వములో శిశు సమానములు. కాబట్టి ఇటీవలనే క్రీస్తు రాకడ ద్వారా దేవుడు తెలియబడెను: "ఏలయనగా కుమారుడు తప్ప తండ్రిని ఎవడును ఎరుగడు, కుమారుడు ఎవనికి ఆయనను బయలుపరచ నిశ్చయించునో వాడు తప్ప."[4]

కాబట్టి పాత జనమునకు భిన్నముగా, క్రొత్త జనము యువకులని పిలువబడును, వారు క్రొత్త ఆశీర్వాదములను నేర్చుకొనిరి; మరియు ముసలితనమెరుగని ఈ యౌవనములో మనకు జీవితపు ఉదయ శక్తి యొక్క సమృద్ధి ఉన్నది, దీనిలో మనము ఎల్లప్పుడు తెలివిలో పరిపక్వతవైపు ఎదుగుచున్నాము, ఎల్లప్పుడు యువకులము, ఎల్లప్పుడు సౌమ్యులము, ఎల్లప్పుడు క్రొత్తవారము: ఏలయనగా క్రొత్త వాక్యములో పాలుపంచుకొనినవారు తప్పక క్రొత్తవారై యుండవలెను. మరియు నిత్యత్వములో పాలుపంచుకొనునది అక్షయమైనదానివలె మారును: కావున బాల్య వయస్సు అను పేరు మనకు చెందును, అది జీవితకాల వసంతము, ఏలయనగా మనలో ఉన్న సత్యమును, సత్యముతో నిండిన మన అలవాట్లును ముసలితనము తాకజాలదు; గాని జ్ఞానము ఎల్లప్పుడును వికసించుచు, ఎల్లప్పుడు స్థిరముగాను ఒకటిగాను ఉండును, ఎన్నడును మారదు. "వారి పిల్లలు భుజములమీద మోయబడుదురు, మోకాళ్లమీద లాలింపబడుదురు; తల్లి తన కుమారుని ఓదార్చునట్లు నేను మిమ్మును ఓదార్చెదను"[5] అని చెప్పబడినది. తల్లి పిల్లలను తనవైపు లాగుకొనును; మనము మన తల్లియైన సంఘమును వెదకుదుము. బలహీనమైనదియు లేతదియునైనదానికి, బలహీనత వలన సహాయము అవసరమగుటచేత, దయతో చూడబడును, అది మధురముగాను ప్రియముగాను ఉండును, అట్టివాటి విషయములో కోపము సహాయముగా మారును: ఏలయనగా గుఱ్ఱపు పిల్లలును, ఆవుల చిన్న దూడలును, సింహపు పిల్లయును, జింక పిల్లయును, మనుష్యుని బిడ్డయును వారి తండ్రులచేతను తల్లులచేతను ఆనందముతో చూడబడును. ఆ విధముగానే సర్వలోక తండ్రి కూడా తనయొద్దకు పారిపోయినవారి యెడల వాత్సల్యము చూపును; మరియు వారిని తన ఆత్మచేత దత్తపుత్రులగునట్లు మరల పుట్టించి, వారిని సాత్వికులని ఎరిగి, వారిని మాత్రమే ప్రేమించి, వారికి సహాయము చేసి వారికొరకు పోరాడును; అందుచేత ఆయన వారికి పిల్ల అను పేరు అనుగ్రహించును. ఇస్సాకు అను పదమును కూడా నేను పిల్లతో ముడిపెట్టుచున్నాను. ఇస్సాకు అనగా నవ్వు.

అతడు తన భార్యయు సహాయకురాలునైన రిబ్కాతో ఆటలాడుచుండగా కుతూహలముగల రాజు చూచెను.[6] రాజు, అతని పేరు అబీమెలెకు, ఆట యొక్క మర్మమును ధ్యానించు లోకాతీత జ్ఞానమును సూచించుచున్నట్లు నాకు తోచుచున్నది. వారు రిబ్కా అనగా ఓర్పు అని అర్థము చెప్పుదురు. ఓ జ్ఞానవంతమైన ఆట, ఓర్పుచేత తోడ్పడిన నవ్వు, ప్రేక్షకుడుగా రాజు! క్రీస్తులో పిల్లలైనవారి ఆత్మ, వారి జీవితములు ఓర్పులో క్రమపరచబడినవి, ఆనందించును. ఇదే దివ్యమైన ఆట. "అట్టి ఆటను తన స్వంతముగా జూపిటర్ ఆడును" అని హెరాక్లిటస్ చెప్పుచున్నాడు. ఏలయనగా జ్ఞానియు సంపూర్ణుడునైన మనుష్యునికి మంచి విషయములో ఓర్పుతో ఆడుటకును సంతోషించుటకును-- మంచిని నిర్వహించుటలో దేవునితో పండుగ చేసికొనుటకును తప్ప మరి ఏ పని తగినది? ప్రవక్త సూచించినదానికి భిన్నమైన వ్యాఖ్యానము చేయవచ్చును, అనగా ఇస్సాకువలె మన రక్షణ విషయమై ఆనందించుటను గూర్చి. అతడు కూడా మరణమునుండి విడిపింపబడి, తన భార్యతో నవ్వుచు, ఆడుచు, ఆనందించెను, ఆమె మన రక్షణకు సహాయకురాలైన సంఘమునకు ప్రతిరూపము, ఆమెకు ఓర్పు అను స్థిరమైన పేరు ఇవ్వబడెను; నిశ్చయముగా ఈ కారణముచేతనే, ఆమె ఒక్కతే అన్ని తరములకును నిలిచియుండును, ఎల్లప్పుడును ఆనందించుచు, క్రీస్తు అవయవములమైన విశ్వాసులమైన మన ఓర్పుచేత నిలిచియుండుచు. మరియు అంతమువరకు సహించినవారి సాక్ష్యమును, వారినిబట్టి ఆనందమును, గూఢమైన ఆట, మరియు మనకు సహాయము చేయు మర్యాదగల ఓదార్పుతో కూడిన రక్షణ.

కాబట్టి క్రీస్తైన రాజు పైనుండి మన నవ్వును చూచును, లేఖనము చెప్పునట్లు కిటికీగుండా చూచుచు కృతజ్ఞతను, ఆశీర్వాదమును, ఆనందమును, సంతోషమును, ఇంకను వాటితో కలిసి పనిచేయు ఓర్పును వారి కౌగిలిని చూచును: ఆయన తన సంఘమును చూచును, సంఘములో లోపించియున్న తన ముఖమును మాత్రమే చూపుచు, ఆమె తన రాజరిక శిరస్సుచేత సంపూర్ణురాలగును. మరియు అప్పుడు ప్రభువు తన్ను తాను చూపుకొనిన ద్వారము ఎక్కడ ఉండెను? ఆయన ప్రత్యక్షపరచబడిన శరీరమే. ఆయనే ఇస్సాకు (ఏలయనగా కథనమును వేరుగా వ్యాఖ్యానింపవచ్చును), ఆయన ప్రభువునకు ప్రతిరూపము, కుమారునిగా బిడ్డ; ఏలయనగా ఆయన అబ్రాహాము కుమారుడు, క్రీస్తు దేవుని కుమారుడైనట్లు, ప్రభువువలె బలిగా, గాని ప్రభువువలె వధింపబడలేదు. ఇస్సాకు బలి కట్టెలను మాత్రమే మోసెను, ప్రభువు సిలువ కట్టెను మోసినట్లు. మరియు ఆయన గూఢముగా నవ్వెను, ప్రభువు రక్తముచేత పాడగుటనుండి విమోచింపబడిన మనలను సంతోషముతో నింపునని ప్రవచించుచు. ఇస్సాకు బాధపడుట తప్ప అంతయు చేసెను, తగినట్లు, బాధలో ప్రథమ స్థానమును వాక్యమునకు ఇచ్చుచు. ఇంకను, ఆయన వధింపబడకపోవుటలో ప్రభువు దైవత్వము యొక్క సూచన ఉన్నది. ఏలయనగా యేసు సమాధి చేయబడిన తరువాత ఏ హానియు పొందక తిరిగి లేచెను, బలినుండి విడిపింపబడిన ఇస్సాకువలె. మరియు స్థాపింపవలసిన విషయమునకు సమర్థనగా, అత్యంత ప్రాముఖ్యమైన మరొక అంశమును నేను చూపెదను. ఆత్మ ప్రభువునే బిడ్డ అని పిలుచుచున్నాడు, యెషయా ద్వారా ఇట్లు ప్రవచించుచు: "ఇదిగో మనకు ఒక బిడ్డ పుట్టెను, మనకు ఒక కుమారుడు ఇవ్వబడెను, ఆయన భుజముమీద రాజ్యభారముండును; ఆయన పేరు మహాలోచనకర్తయైన దూత అనబడెను." అట్లయితే ఈ శిశు బిడ్డ ఎవడు? ఎవని పోలికచేత మనము చిన్న పిల్లలుగా చేయబడితిమో ఆయనే.

అదే ప్రవక్త ద్వారా ఆయన గొప్పతనము ప్రకటింపబడినది: "ఆశ్చర్యకరుడు, ఆలోచనకర్త, బలవంతుడైన దేవుడు, నిత్యుడగు తండ్రి, సమాధానకర్తయగు అధిపతి; ఆయన తన క్రమశిక్షణను సంపూర్ణము చేయునట్లు: ఆయన సమాధానమునకు అంతముండదు."[1] ఓ మహా దేవా! ఓ సంపూర్ణ బిడ్డా! కుమారుడు తండ్రియందును, తండ్రి కుమారునియందును. మరియు ఈ బిడ్డ యొక్క క్రమశిక్షణ ఎట్లు సంపూర్ణము కాకుండును, అది అందరికి వ్యాపించి, బోధకునిగా ఆయన చిన్నవారైన మనలను పిల్లలుగా నడిపించుచున్నది? ఆయన నమ్మకమునకు స్పష్టముగా తగిన తన చేతులను మనవైపు చాచెను. ఈ బిడ్డను గూర్చి "స్త్రీలు కనినవారిలో గొప్ప ప్రవక్త"[2] యైన యోహాను కూడా అదనపు సాక్ష్యమిచ్చుచున్నాడు: "ఇదిగో దేవుని గొఱ్ఱెపిల్ల!"[3] ఏలయనగా లేఖనము శిశు పిల్లలను గొర్రెపిల్లలని పిలుచుచుండగా, మన నిమిత్తము మనుష్యుడైన, అన్ని విషయములలో మనవలె చేయబడగోరిన ఆయనను కూడా--దేవుని వాక్యమును--"దేవుని గొఱ్ఱెపిల్ల" అని పిలిచెను--అనగా దేవుని కుమారుడును తండ్రి బిడ్డయునైనవానిని.

అధ్యాయము ఆరు.--పిల్లలు అను పేరు ప్రాథమిక సూత్రముల బోధనను సూచించదు.

విమర్శకులను ఎదుర్కొనుటకు మనకు పుష్కలమైన సాధనములు ఉన్నవి. ఏలయనగా జ్ఞానమువలన ఉబ్బినవారు అపనిందగా ఆరోపించినట్లు, మన విద్య బాలిశమైనదియు నీచమైనదియునైనందున మనము పిల్లలనియు శిశువులనియు పిలువబడుట లేదు. పునర్జన్మ కలిగిన వెంటనే, మనము ఆశించిన ఆ పరిపూర్ణతను పొందితిమి. ఏలయనగా మనము ప్రకాశింపజేయబడితిమి, అదే దేవుని ఎరుగుట. కాబట్టి పరిపూర్ణమైనదానిని ఎరిగినవాడు అసంపూర్ణుడు కాడు. నేను దేవుని ఎరుగుదునని చెప్పునప్పుడు నన్ను ఖండింపకుడి; ఏలయనగా వాక్యమునకు అట్లు చెప్పుట యుక్తమని యెంచబడెను, ఆయన స్వతంత్రుడు.[4] ప్రభువు బాప్తిస్మము పొందిన క్షణమున ప్రియునికి సాక్ష్యముగా పరలోకమునుండి ఒక స్వరము వినబడెను, "నీవు నా ప్రియ కుమారుడవు, నేడు నేను నిన్ను కనియున్నాను." కాబట్టి జ్ఞానులను అడుగుదము: నేడు జన్మించిన క్రీస్తు ఇదివరకే పరిపూర్ణుడా, లేక--అత్యంత భయంకరమైనట్లు--అసంపూర్ణుడా? రెండవదియైనయెడల, ఆయన ఇంకను ఏదో చేర్చుకొనవలసి ఉన్నది. కాని ఆయన దేవుడు గనుక తన జ్ఞానమునకు ఏదైనను చేర్చుకొనుట అసంబద్ధము. ఏలయనగా వాక్యముకంటె ఎవడును ఉన్నతుడు కాజాలడు, లేక ఏకైక బోధకుని బోధకుడు కాజాలడు. కాబట్టి పరిపూర్ణుడైన తండ్రినుండి పుట్టిన పరిపూర్ణ వాక్యము, గృహనిర్వహణ సంబంధమైన (ఆర్థికమైన) ముందునిర్ణయము ప్రకారము, పరిపూర్ణతలోనే జన్మించెనని వారు ఇష్టము లేకున్నను ఒప్పుకొనరా? మరియు ఆయన పరిపూర్ణుడైతే, పరిపూర్ణుడైన ఆయన ఎందుకు బాప్తిస్మము పొందెను? మానవత్వమునకు సంబంధించిన ప్రకటనను నెరవేర్చుట అవసరమని వారందురు. మిక్కిలి మంచిది. సరే, యోహానుచేత ఆయన బాప్తిస్మము పొందుటతోపాటే ఆయన పరిపూర్ణుడగునని నేను చెప్పుచున్నాను? స్పష్టముగా. అయితే ఆయన అతనినుండి ఇంకేమియు నేర్చుకొనలేదా? నిశ్చయముగా లేదు. అయితే ఆయన బాప్తిస్మపు కడుగుట చేత మాత్రమే పరిపూర్ణుడగును, ఆత్మ దిగుటచేత పరిశుద్ధపరచబడును? అంతే. క్రీస్తు ఎవరికి మాదిరిగా ఆయెనో ఆ మనకును ఇదే జరుగును.

బాప్తిస్మము పొంది, మనము ప్రకాశింపజేయబడుదుము; ప్రకాశింపజేయబడి, కుమారులమగుదుము; కుమారులుగా చేయబడి, పరిపూర్ణులమగుదుము; పరిపూర్ణులుగా చేయబడి, అమరులమగుదుము. "మీరు దేవతలనియు, మీరందరు మహోన్నతుని కుమారులనియు నేను చెప్పితిని" అని ఆయన అనుచున్నాడు.[5] ఈ కార్యము కృప,[6] ప్రకాశము, పరిపూర్ణత, కడుగుట అని వివిధముగా పిలువబడును: కడుగుట, దీనిచేత మన పాపములను కడిగివేసికొందుము; కృప, దీనిచేత అతిక్రమములకు కలుగు శిక్షలు క్షమింపబడును; ప్రకాశము, దీనిచేత రక్షణ యొక్క ఆ పరిశుద్ధ వెలుగు చూడబడును, అనగా దీనిచేత మనము దేవుని స్పష్టముగా చూచెదము. ఇప్పుడు ఏమియు కొదువలేనిదానిని పరిపూర్ణమని పిలుచుచున్నాము. ఏలయనగా దేవుని ఎరిగినవానికి ఇంకేమి కొదువగా ఉన్నది? సంపూర్ణము కానిదానిని దేవుని కృప యొక్క వరము (లేక కార్యము) అనుట నిజముగా భయంకరమైనది కదా. పరిపూర్ణుడైనందున ఆయన పరిపూర్ణ వరములనే అనుగ్రహించును. ఆయన ఆజ్ఞచేత సమస్తము సృజింపబడినట్లే, కృప అనుగ్రహింప ఆయన కేవలము ఇష్టపడినంతనే ఆయన కృప యొక్క పరిపూర్ణత కలుగును. ఏలయనగా కాలము యొక్క భవిష్యత్తు ఆయన సంకల్పశక్తిచేత ముందుగానే అందుకొనబడును.

చెడులనుండి మరింత విడుదల రక్షణకు ఆరంభము. కాబట్టి జీవపు సరిహద్దులను మొదట తాకిన మనము మాత్రమే ఇదివరకే పరిపూర్ణులము; మరణమునుండి వేరుపరచబడిన మనము ఇదివరకే జీవించుచున్నాము. కాబట్టి రక్షణ అనగా క్రీస్తును అనుసరించుట: "ఏలయనగా ఆయనయందున్నది జీవము.[1] మీతో నిశ్చయముగా నిశ్చయముగా చెప్పుచున్నాను, నా మాట విని, నన్ను పంపినవానియందు విశ్వాసముంచువాడు నిత్యజీవము గలవాడు, శిక్షావిధిలోనికి రాక, మరణములోనుండి జీవములోనికి దాటియున్నాడు."[2] ఈ ప్రకారము విశ్వసించుట మాత్రమే, పునర్జన్మయు, జీవములో పరిపూర్ణత; ఏలయనగా దేవుడు ఎన్నడును బలహీనుడు కాడు. ఏలయనగా ఆయన చిత్తమే కార్యము, ఇది లోకమనబడినట్లు; అట్లే ఆయన ఆలోచన మనుష్యుల రక్షణ, ఇది సంఘమనబడెను. కాబట్టి తాను ఎవరిని పిలిచెనో, ఎవరిని రక్షించెనో ఆయన ఎరుగును; ఒకే క్షణమున ఆయన వారిని పిలిచి రక్షించెను. "ఏలయనగా మీరు దేవునిచేత బోధింపబడినవారు" అని అపొస్తలుడు చెప్పుచున్నాడు.[4] కాబట్టి ఆయనచేత బోధింపబడినదానిని అసంపూర్ణమని తలంచుట తగదు; ఆయననుండి నేర్చుకొనబడినది నిత్యుడైన రక్షకుని నిత్యరక్షణ; ఆయనకు యుగయుగములు కృతజ్ఞతలు కలుగునుగాక. ఆమేన్. మరియు కేవలము పునర్జన్మ పొందినవాడు--ఆ పేరే తప్పక సూచించునట్లు--ప్రకాశింపజేయబడినవాడు, వెంటనే చీకటినుండి విడిపింపబడి, ఆ క్షణమునే వెలుగును పొందును.

కాబట్టి, నిద్రను విదిలించుకొనినవారు వెంటనే లోపల పూర్తిగా మేల్కొనునట్లు; లేక కన్నులమీది పొరను తీసివేయ ప్రయత్నించువారు తమకు లేని వెలుగును బయటనుండి సమకూర్చక, అడ్డంకిని కన్నులనుండి తొలగించి, కనుపాపను స్వతంత్రముగా విడిచిపెట్టునట్లు; అట్లే బాప్తిస్మము పొందిన మనము కూడ, దైవాత్మ యొక్క వెలుగును మరుగుచేయు పాపములను తుడిచివేసికొనినవారమై, ఆత్మ యొక్క కన్నును స్వతంత్రముగాను, అడ్డులేనిదిగాను, వెలుగుతో నిండినదిగాను కలిగియున్నాము; దీనిచేత మాత్రమే మనము దైవికమైనదానిని ధ్యానించెదము, పరిశుద్ధాత్మ పైనుండి మనమీదికి ప్రవహించుచున్నాడు. ఇది దృష్టి యొక్క నిత్య సర్దుబాటు, ఇది నిత్య వెలుగును చూడగలదు, ఏలయనగా సమానము సమానమును ప్రేమించును; పరిశుద్ధమైనది పరిశుద్ధత ఎవనినుండి వచ్చునో ఆయనను ప్రేమించును, ఆయన తగినట్లు వెలుగు అని పిలువబడెను. "మునుపు మీరు చీకటియై యుంటిరి, ఇప్పుడు ప్రభువునందు వెలుగైయున్నారు."[5] కాబట్టి మనుష్యుడు పూర్వీకులచేత <greek>fws</greek> అని పిలువబడెనని నా అభిప్రాయము.[6] అయితే అతడు ఇంకను పరిపూర్ణ వరమును పొందలేదని వారందురు. నేనును దీనికి సమ్మతించుచున్నాను; అయితే అతడు వెలుగులో ఉన్నాడు, చీకటి దానిని గ్రహింపలేదు. వెలుగుకును చీకటికిని మధ్య ఏదియు లేదు. అయితే అంతము విశ్వసించువారి పునరుత్థానము వరకు నిలుపబడియున్నది; అది మరియొక దానిని పొందుట కాదు, గాని ముందుగా చేయబడిన వాగ్దానమును పొందుటయే. ఏలయనగా రెండును ఒకేసారి ఒకే కాలమున జరుగునని మేము చెప్పము--అంతమునకు చేరుటయు, ఆ చేరుటను ముందుగా అందుకొనుటయు. ఏలయనగా నిత్యత్వమును కాలమును ఒక్కటి కాదు, ప్రయత్నమును తుది ఫలితమును ఒక్కటి కాదు; అయితే రెండును ఒకే విషయమును గూర్చినవి, ఒకే వ్యక్తికి సంబంధించినవి. విశ్వాసము, చెప్పవలెనంటే, కాలములో పుట్టిన ప్రయత్నము; తుది ఫలితము నిత్యత్వము కొరకు భద్రపరచబడిన వాగ్దాన ప్రాప్తి.

ఇప్పుడు ప్రభువు తానే రక్షణ యొక్క సమానత్వమును అతి స్పష్టముగా బయలుపరచెను, ఆయన ఇట్లు చెప్పినప్పుడు: "కుమారుని చూచి ఆయనయందు విశ్వాసముంచు ప్రతివాడును నిత్యజీవము పొందవలెననియు, నేను అంత్యదినమున వానిని లేపుదుననియు నన్ను పంపినవాని చిత్తము."[7] ఈ లోకములో, అనగా అంత్యదినము అని ఆయన భావము, అది అంతమగు కాలము వరకు భద్రపరచబడియున్నది, సాధ్యమైనంతవరకు మనము పరిపూర్ణులుగా చేయబడితిమని విశ్వసించుచున్నాము. అందుచేత ఆయన, "కుమారునియందు విశ్వాసముంచువాడు నిత్యజీవము గలవాడు" అనుచున్నాడు.[8] కాబట్టి విశ్వసించినవారికి జీవము ఉన్నయెడల, నిత్యజీవము కలిగియుండుటకు మించి ఇంకేమి మిగిలియున్నది? విశ్వాసమునకు ఏమియు కొదువలేదు, అది తనయందు పరిపూర్ణమును సంపూర్ణమునై యున్నది. దానికి ఏదైనను కొదువైనయెడల అది పూర్తిగా పరిపూర్ణము కాదు. అయితే విశ్వాసము ఏ విషయములోను కుంటిది కాదు; మనము ఈ లోకమునుండి వెళ్లిన తరువాత, విశ్వసించి భవిష్యత్ మేలుయొక్క సంచకరువును భేదము లేక పొందినవారిని అది వేచియుండనీయదు; గాని భవిష్యత్తును విశ్వాసముచేత ముందుగా గ్రహించినవారమై, పునరుత్థానము తరువాత దానిని వర్తమానముగా పొందెదము, "నీ విశ్వాసము చొప్పున నీకు కలుగునుగాక" అని చెప్పబడినది నెరవేరునట్లు.[9] విశ్వాసము ఉన్నచోట వాగ్దానము ఉన్నది; వాగ్దానము యొక్క సంపూర్తి విశ్రాంతి. కాబట్టి ప్రకాశములో మనము పొందునది జ్ఞానము, జ్ఞానము యొక్క అంతము విశ్రాంతి--ఆకాంక్ష యొక్క లక్ష్యముగా భావింపబడు చివరి విషయము. కాబట్టి, అనుభవముచేత అనుభవరాహిత్యము అంతమగునట్లును, స్పష్టమైన త్రోవ కనబడుటచేత కలవరము అంతమగునట్లును, ప్రకాశముచేత చీకటి మాయమగును. చీకటి అజ్ఞానము, దానివలన సత్యమును గూర్చి మందదృష్టి గలవారమై పాపములలో పడుదుము. కాబట్టి జ్ఞానము మనము పొందు ప్రకాశము, అది అజ్ఞానమును మాయము చేసి, స్పష్టమైన దృష్టిని మనకు అనుగ్రహించును. ఇంకను, చెడ్డదానిని విడిచిపెట్టుట మంచిదానిని స్వీకరించుటయే.[10]

ఏలయనగా అజ్ఞానము చెడుగా కట్టినదానిని జ్ఞానము మేలుగా విప్పును; ఆ బంధములు మానవ విశ్వాసముచేతను దైవ కృపచేతను అతి త్వరగా సడలింపబడును, మన అతిక్రమములు పయోనియన్[11] ఔషధమగు వాక్యమునకు చెందిన బాప్తిస్మము అను ఒకే ఔషధముచేత తొలగింపబడును. మన పాపములన్నిటినుండి కడుగబడి, ఇక చెడులో చిక్కుకొనము. ఇదే ప్రకాశము యొక్క ఏకైక కృప,

అనగా మన కడుగుటకు ముందు ఉన్న స్వభావములు ఇప్పుడు ఒకటే కావు. ప్రకాశముతో జ్ఞానము ఉదయించి మనస్సు చుట్టును కిరణములను ప్రసరింపజేయునందున, వినిన క్షణమే నేర్పబడనివారమైన మనము శిష్యులమగుదుము. ఇది, అడుగుచున్నాను, ఈ బోధ వచ్చినప్పుడే జరుగునా? మీరు సమయమును చెప్పలేరు. ఏలయనగా బోధ విశ్వాసమునకు నడిపించును, విశ్వాసము బాప్తిస్మముతో పరిశుద్ధాత్మచేత సాధన చేయింపబడును. ఏలయనగా ఆ విశ్వాసమే మానవజాతి యొక్క ఏకైక సార్వత్రిక రక్షణ; నీతిమంతుడును ప్రేమగలవాడునైన దేవుని యెదుట అందరికి ఒకే సమానత్వమును, ఆయనకును అందరికిని మధ్య ఒకే సహవాసమును ఉన్నవని అపొస్తలుడు ఈ భావముతో మాట్లాడుచు అతి స్పష్టముగా చూపెను: "విశ్వాసము రాకముందు మనము ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడి కావలిలో ఉంచబడి, తరువాత బయలుపరచబడబోవు విశ్వాసమునకు మూయబడియుంటిమి; కాబట్టి మనము విశ్వాసమువలన నీతిమంతులముగా తీర్చబడునట్లు ధర్మశాస్త్రము క్రీస్తునొద్దకు మనలను చేర్చు ఉపాధ్యాయుడాయెను; అయితే విశ్వాసము వచ్చిన తరువాత మనము ఇక ఉపాధ్యాయుని క్రింద ఉండము."[1] మనము ఇక భయముతో కూడిన ఆ ధర్మశాస్త్రము క్రింద లేము, స్వేచ్ఛాఎన్నికకు యజమానియైన వాక్యము క్రింద ఉన్నామని మీరు వినుటలేదా? తరువాత ఆయన పక్షపాతము లేని ఈ మాటను చేర్చెను: "ఏలయనగా మీరందరు క్రీస్తుయేసునందలి విశ్వాసముచేత దేవుని పిల్లలైయున్నారు. క్రీస్తులోనికి బాప్తిస్మము పొందిన మీరందరు క్రీస్తును ధరించుకొనియున్నారు. యూదుడు గ్రీసుదేశస్థుడు అనునది లేదు, దాసుడు స్వతంత్రుడు అనునది లేదు, పురుషుడు స్త్రీ అనునది లేదు: ఏలయనగా మీరందరు క్రీస్తుయేసునందు ఒక్కటైయున్నారు."[2] కాబట్టి ఒకే వాక్యములో కొందరు "ప్రకాశితులు (జ్ఞానులు); మరికొందరు ప్రాణమయులు (సహజ మనుష్యులు)" ఉండరు; శరీర కోరికలను విడిచిన వారందరు ప్రభువు యెదుట సమానులును ఆత్మీయులునై యున్నారు.

మరల ఆయన మరియొక చోట వ్రాయుచున్నాడు: "ఏలయనగా యూదులైనను గ్రీసుదేశస్థులైనను, దాసులైనను స్వతంత్రులైనను, మనమందరము ఒక్క ఆత్మయందు ఒక్క శరీరములోనికి బాప్తిస్మము పొందితిమి, అందరము ఒకే పాత్రలోనిది త్రాగితిమి."[3] మంచి సంగతుల జ్ఞాపకమును ఆత్మ యొక్క వడకట్టుట అని పిలుచువారి వ్యక్తీకరణలను ఉపయోగించుట అసంబద్ధము కాదు; వడకట్టుట అనగా మంచిదానిని జ్ఞాపకము చేసికొనుటవలన కలుగు నీచమైనదానిని వేరుపరచుట అని వారి భావము. మంచిదానిని స్మరణకు తెచ్చుకొనినవానిలో చెడ్డదానిని గూర్చి పశ్చాత్తాపము తప్పక కలుగును. కాబట్టి పశ్చాత్తాపములో ఆత్మ తన అడుగులను వెనుకకు తీసికొనునని వారు ఒప్పుకొనుచున్నారు. అదే విధముగా మనము కూడ మన పాపములకు పశ్చాత్తాపపడి, మన దుర్మార్గములను విసర్జించి, బాప్తిస్మముచేత పవిత్రులమై, పిల్లలమై తండ్రియొద్దకు నిత్య వెలుగునకు త్వరపడుదుము. కాబట్టి యేసు ఆత్మయందు ఆనందించి ఇట్లనెను: "తండ్రీ, ఆకాశమునకును భూమికిని ప్రభువా, నీవు ఈ సంగతులను జ్ఞానులకును వివేకులకును మరుగుచేసి, పసిబిడ్డలకు బయలుపరచినందుకు నీకు కృతజ్ఞతాస్తుతులు చెల్లించుచున్నాను;"[4] గురువును బోధకుడునైన ఆయన, లోకములో జ్ఞానులనుకొని గర్వముతో ఉబ్బుచుండు జ్ఞానులకంటె రక్షణను స్వీకరించుటకు ఎక్కువ సిద్ధముగా ఉన్న మనకు పసిబిడ్డలను పేరు వర్తింపజేయుచున్నాడు. మరియు ఆయన ఆనందోత్సాహములతో, పిల్లలతో కలిసి ముద్దుమాటలు పలుకుచున్నట్లు ఇట్లు ఉద్ఘాటించుచున్నాడు, "అవును తండ్రీ, ఆలాగు నీ దృష్టికి అనుకూలమాయెను."[5] కాబట్టి ఈ లోకపు జ్ఞానులకును వివేకులకును మరుగుచేయబడినవి పసిబిడ్డలకు బయలుపరచబడెను. నిజముగా మనము దేవుని పిల్లలము, పాత మనుష్యుని విడిచి, దుష్టత్వమను వస్త్రమును తీసివేసి, క్రీస్తు యొక్క అమరత్వమును ధరించుకొనినవారము; పునర్జన్మచేత మనము నూతనమైన పరిశుద్ధ ప్రజగా అగునట్లును, మనుష్యుని నిష్కళంకముగా కాపాడుకొనునట్లును. మరియు పసిబిడ్డ, దేవుని చిన్నవాడైనందున,[6] వ్యభిచారమునుండియు దుష్టత్వమునుండియు శుద్ధి చేయబడును.

భాగ్యవంతుడైన పౌలు కొరింథీయులకు వ్రాసిన తన మొదటి పత్రికలో ఈ ప్రశ్నను మనకు అతి స్పష్టముగా పరిష్కరించెను, ఇట్లు వ్రాయుచు: "సహోదరులారా, బుద్ధియందు పిల్లలు కాకుడి; అయితే చెడుతనమందు పసిబిడ్డలై యుండుడి, బుద్ధియందు పెద్దవారై యుండుడి."[7] మరియు "నేను బాలుడనై యుండగా బాలునివలె మాటలాడితిని, బాలునివలె ఆలోచించితిని, బాలునివలె తర్కించితిని" అను వాక్యము[8] ధర్మశాస్త్రము ప్రకారము ఆయన జీవనవిధానమును సూచించుచున్నది; దాని ప్రకారము బాలిశమైనవి తలంచుచు ఆయన హింసించెను, బాలిశమైనవి మాటలాడుచు వాక్యమును దూషించెను; అప్పటికి బాల్యము యొక్క నిష్కపటత్వమును పొందినవానిగా కాక, దాని మూర్ఖత్వములో ఉన్నవానిగా; ఏలయనగా <greek>nhpion</greek> అను పదమునకు రెండు అర్థములు ఉన్నవి.[9] "నేను పెద్దవాడనైనప్పుడు బాలుని సంగతులను విడిచిపెట్టితిని" అని పౌలు మరల చెప్పుచున్నాడు.[10] బాల్యమును పంపివేయునట్లు, పరిపూర్ణులకును పురుషులకును చెందిన విషయములలో అసంపూర్ణ శరీరప్రమాణమును, నిర్ణీత కాలపరిమితిని, అదనపు రహస్య బోధలను గూర్చి కాదు, బాల్యమునకు తానే ప్రసంగీకుడని చెప్పుకొను అపొస్తలుడు సూచించునది; ఆయన "పిల్లలు" అను పేరును ధర్మశాస్త్రము క్రింద ఉన్నవారికి వర్తింపజేయుచున్నాడు, పిల్లలు బూచులకు భయపడునట్లు భయముచేత భీతిల్లువారికి; "పురుషులు" అను పేరును వాక్యమునకు లోబడి, తమకు తామే యజమానులై, విశ్వసించి, స్వచ్ఛంద ఎన్నికచేత రక్షింపబడి, విచక్షణతో కాని అవివేకముతో కాక భయముచేత భీతిల్లు మనకు. దీనికి అపొస్తలుడే సాక్ష్యమిచ్చును, ఆయన యూదులను మొదటి నిబంధన ప్రకారము వారసులనియు, మనలను వాగ్దానము ప్రకారము వారసులనియు పిలుచుచు: "ఇప్పుడు నేను చెప్పునదేమనగా, వారసుడు బాలుడైయున్నంతకాలము, అతడు సమస్తమునకు యజమానుడైనను దాసునికంటె ఏమాత్రమును భిన్నుడు కాడు; గాని తండ్రి నియమించిన కాలము వరకు సంరక్షకులకును గృహనిర్వాహకులకును లోబడియుండును.

అట్లే మనము కూడ బాలురమైయుండగా లోకము యొక్క మూలపాఠములకు లోబడి దాసత్వములో ఉంటిమి: అయితే కాలము సంపూర్ణమైనప్పుడు, దేవుడు తన కుమారుని పంపెను, ఆయన స్త్రీయందు పుట్టి, ధర్మశాస్త్రము క్రింద పుట్టినవాడాయెను,

ధర్మశాస్త్రము క్రింద ఉన్నవారిని విమోచించుటకై, మనము కుమారులుగా దత్తత పొందునట్లు"[1] ఆయన ద్వారా. భయములోను పాపములలోను ఉన్నవారిని పిల్లలుగా ఆయన ఎట్లు అంగీకరించెనో, విశ్వాసము క్రింద ఉన్నవారికి వారిని కుమారులని పిలుచుటచేత, ధర్మశాస్త్రము క్రింద ఉన్న పిల్లలకు భిన్నముగా, పురుషత్వమును ఎట్లు అనుగ్రహించెనో చూడుడి: "ఇకమీదట నీవు దాసుడవు కావు, కుమారుడవే; కుమారుడవైతే దేవుని ద్వారా వారసుడవు" అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు.[2] కాబట్టి వారసత్వము తరువాత కుమారునికి ఏమి కొదువ? అందుచేత "నేను బాలుడనై యుండగా" అను వాక్యమును ఇట్లు చక్కగా వివరింపవచ్చును: అనగా నేను యూదుడనై యుండగా (ఏలయనగా ఆయన వంశమువలన హెబ్రీయుడు) ధర్మశాస్త్రమును అనుసరించినప్పుడు బాలునివలె ఆలోచించితిని; అయితే పురుషుడనైన తరువాత, ఇక బాలుని భావములను, అనగా ధర్మశాస్త్ర భావములను కాక, పురుషుని భావములను, అనగా క్రీస్తు భావములను కలిగియున్నాను, ఆయనను మాత్రమే లేఖనము మనుష్యుడని పిలుచును, మేము ఇదివరకే చెప్పినట్లు. "బాలుని సంగతులను విడిచిపెట్టితిని." అయితే క్రీస్తునందలి బాల్యము ధర్మశాస్త్రముతో పోల్చినప్పుడు పరిపక్వత. ఈ స్థితికి చేరిన మనము మన బాల్యమును సమర్థించుకొనవలెను. ఇంకను అపొస్తలుడు చెప్పినదానిని వివరింపవలెను: "నేను మీకు పాలు పట్టితిని (క్రీస్తునందు పిల్లలైనవారికి వలె), ఆహారము కాదు; ఏలయనగా మీరు అది భరింపలేకుంటిరి, ఇప్పుడైనను భరింపలేరు."[3] ఈ వ్యక్తీకరణను యూదుల భావములో తీసికొనవలెనని నాకు తోచుటలేదు; ఏలయనగా నేను దానికి వ్యతిరేకముగా "పాలును తేనెయు ప్రవహించు ఆ మంచి దేశములోనికి నేను మిమ్ములను తీసికొనిపోవుదును" అను లేఖనమును కూడ నిలుపుదును.[4] మనము పరిశీలించునప్పుడు ఈ లేఖనముల పోలికలో చాల గొప్ప చిక్కు ఎదురగును. ఏలయనగా పాలచేత సూచింపబడు శైశవము క్రీస్తునందలి విశ్వాసము యొక్క ఆరంభమైనయెడల, అది బాలిశమైనదియు అసంపూర్ణమైనదియునని తక్కువ చేయబడినది. మాంసాహారము తరువాత కలుగు విశ్రాంతి, అనగా పరిపూర్ణుడును జ్ఞానసంపన్నుడునైన మనుష్యుని విశ్రాంతి, మరల శిశువుల పాలచేత ఎట్లు సూచింపబడును?

ఉపమానమును వివరించుచున్నట్లు ఇదియు ఇట్టిదే అర్థమిచ్చునా, ఈ వాక్యమును కొంత ఈ భావమున చదువవలెను కదా: "క్రీస్తునందు మీకు పాలు పట్టితిని;" మరియు కొంచెము ఆగి, "పిల్లలవలె" అని చేర్చుదము, చదువునప్పుడు పదములను వేరుచేయుటవలన ఇట్టి అర్థము కలుగునట్లు: నేను క్రీస్తునందు మీకు సరళమైన, యథార్థమైన, సహజమైన పోషణను--అనగా ఆత్మసంబంధమైనదానిని--బోధించితిని: ఏలయనగా పాలయొక్క పోషక సారము ప్రేమగల స్తనములనుండి ఉప్పొంగునది. కాబట్టి ఈ సంగతి అంతయు ఇట్లు గ్రహింపవచ్చును: దాదులు నవజాత శిశువులను పాలతో పోషించునట్లు, నేనును వాక్యముచేత, అనగా క్రీస్తు యొక్క పాలచేత, ఆత్మసంబంధమైన పోషణను మీలో ప్రవేశపెట్టుచున్నాను.

ఇట్లు పరిపూర్ణమైన పాలు పరిపూర్ణ పోషణ, అది ఆగిపోజాలని సంపూర్ణతకు చేర్చును. అందుచేతనే విశ్రాంతిలోను అదే పాలును తేనెయు వాగ్దానము చేయబడెను. కాబట్టి ప్రభువు మరల నీతిమంతులకు పాలను వాగ్దానము చేయుట యుక్తమే, వాక్యము "ఆల్ఫాయు ఓమెగయు, ఆదియు అంతమునైనవాడు" అనబడు ఉభయ రూపములలో ఉన్నదని స్పష్టముగా చూపబడునట్లు;[5] వాక్యము అలంకారముగా పాలుగా సూచింపబడెను. దీనివంటిదే హోమర్ తన ఇష్టమునకు విరుద్ధముగా ప్రవచనరీతిగా చెప్పును, నీతిమంతులను పాలు త్రాగువారని (<greek>galaktofagoi</greek>) పిలుచునప్పుడు.[6] అట్లే లేఖనమును కూడ మనము గ్రహింపవచ్చును: "సహోదరులారా, నేను మీతో ఆత్మసంబంధులతో వలె మాటలాడలేక, శరీరసంబంధులతో వలెను, క్రీస్తునందు పసిబిడ్డలతో వలెను మాటలాడవలసివచ్చెను;"[7] కాబట్టి శరీరసంబంధులు అనగా ఇటీవల బోధింపబడి ఇంకను క్రీస్తునందు పసిబిడ్డలైనవారని గ్రహింపవచ్చును. ఏలయనగా ఇదివరకే పరిశుద్ధాత్మయందు విశ్వసించినవారిని ఆయన ఆత్మసంబంధులనియు, ఇటీవల బోధింపబడి ఇంకను శుద్ధిపొందనివారిని శరీరసంబంధులనియు పిలిచెను; అన్యజనులవలెనే శరీర సంగతులను తలంచువారైనందున వారిని న్యాయముగా ఇంకను శరీరసంబంధులనియే పిలుచుచున్నాడు: "ఏలయనగా మీలో అసూయయు కలహమును ఉన్నందున, మీరు శరీరసంబంధులై మనుష్యులవలె నడుచుకొనుట లేదా?"[8] "అందుచేత నేను మీకు పాలు త్రాగించితిని" అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు; అనగా బోధనుండి నిత్యజీవమువరకు పోషించు జ్ఞానమును మీలో ప్రవేశపెట్టితిని. అయితే "నేను మీకు త్రాగించితిని" (<greek>epotisa</greek>) అను వ్యక్తీకరణ పరిపూర్ణ స్వీకరణకు సూచన. ఏలయనగా పెరిగినవారు త్రాగుదురని చెప్పబడును, పసిబిడ్డలు చప్పరింతురు. "ఏలయనగా నా రక్తము నిజమైన పానము" అని ప్రభువు చెప్పుచున్నాడు.[9] కాబట్టి "నేను మీకు పాలు త్రాగించితిని" అని చెప్పుటలో, ఆయన సత్యజ్ఞానమును, పాలైన వాక్యమునందలి పరిపూర్ణ ఆనందమును సూచించలేదా? తరువాత వచ్చు "ఆహారము కాదు, ఏలయనగా మీరు భరింపలేకుంటిరి" అను మాట భవిష్యత్ లోకములో ఆహారమువలె, ముఖాముఖిగా కలుగు స్పష్టమైన బయలుపాటును సూచింపవచ్చును.

"ఏలయనగా ఇప్పుడు మనము అద్దములో చూచినట్లు చూచుచున్నాము" అని ఆ అపొస్తలుడే చెప్పుచున్నాడు, "అయితే అప్పుడు ముఖాముఖిగా."[10] అందుచేతనే ఆయన ఇంకను, "మీరు ఇంకను శరీరసంబంధులైయున్నందున ఇప్పుడైనను భరింపలేరు" అని చేర్చెను, శరీర సంగతులను తలంచుచు--ఆశించుచు, ప్రేమించుచు, అసూయ, ఆగ్రహము, ఈర్ష్య అనుభవించుచు. "ఏలయనగా మనము ఇక శరీరమందు లేము,"[11] అని కొందరు తలంతురు. ఏలయనగా దానితో [అని వారందురు], దేవదూతవంటి ముఖము కలిగి, వాగ్దానమును ముఖాముఖిగా చూచెదము. కాబట్టి అదే నిజముగా మనము ఇక్కడినుండి వెళ్లిన తరువాత కలుగు వాగ్దానమైతే, ఆత్మచేత గ్రహింపక, ఉపదేశమునుండి "చెవి వినని దానిని"[12] పొందినవారు, లేక "మూడవ ఆకాశమునకు కొనిపోబడిన"[13] ఆ చెవి మాత్రమే, "కన్ను ఎరుగనిదియు మనుష్య హృదయములోనికి ప్రవేశింపనిదియు" తమకు తెలియునని ఎట్లు చెప్పుదురు? అయితే అప్పుడును దానిని చెప్పక భద్రపరచవలెనని ఆజ్ఞాపింపబడెను.

అయితే మానవ జ్ఞానము, అర్థము చేసికొనవలసినట్లు, జ్ఞానమందు అతిశయపడుటయైనయెడల, వినుము

లేఖనము యొక్క నియమమును: "జ్ఞాని తన జ్ఞానమునుబట్టి అతిశయింపకూడదు, బలవంతుడు తన బలమునుబట్టి అతిశయింపకూడదు; అతిశయపడువాడు ప్రభువునందే అతిశయపడవలెను."[1] అయితే మనము దేవునిచేత బోధింపబడినవారము, క్రీస్తు నామమందు అతిశయపడుదుము. కాబట్టి శిశువుల పాలకు ఈ భావమునే అపొస్తలుడు జతపరచెనని మనము ఎందుకు గ్రహింపకూడదు? సంఘములకు అధ్యక్షులమైన మనము మంచి కాపరి యొక్క ప్రతిమ ప్రకారము కాపరులమై, మీరు గొర్రెలైయున్నప్పుడు, ప్రభువు మందయొక్క పాలను గూర్చి కూడ మాట్లాడుచున్నప్పుడు, ఆయన అలంకార భాషా వినియోగములో సామరస్యమును కాపాడుచున్నాడని మనము గ్రహింపకూడదా? ఈ భావమునకు రెండవదిగా, "నేను మీకు త్రాగుటకు పాలనిచ్చితిని, ఆహారము ఇయ్యలేదు, ఏలయనగా మీరు ఇంకను భరింపలేరు" అను వ్యక్తీకరణను అనుసంధానింపవచ్చును, ఆహారమును పాలకంటె భిన్నమైనదిగా కాక, సారములో అదియేనని భావించి. ఏలయనగా అదే వాక్యము పాలవలె ద్రవమును మృదువునైనది, లేక మాంసమువలె ఘనమును దట్టమునైనది. ఈ దృష్టితో, విశ్వవ్యాప్తముగా వ్యాపింపబడిన సువార్త ప్రకటనను పాలనియు, ఉపదేశమునుండి పునాదిగా గట్టిపడిన విశ్వాసమును ఆహారమనియు మనము భావింపవచ్చును; అది వినుటకంటె ఎక్కువ సారవంతమైనదై, ఆహారమునకు పోల్చబడి, ఇట్టి పోషణను ఆత్మకే సమ్మిళితము చేయును. మరియొక చోట ప్రభువు యోహాను ప్రకారమైన సువార్తలో దీనిని సంకేతములచేత వ్యక్తపరచెను, ఆయన ఇట్లనినప్పుడు: "నా మాంసమును తినుడి, నా రక్తమును త్రాగుడి;"[2] విశ్వాసము యొక్కయు వాగ్దానము యొక్కయు త్రాగదగు లక్షణములను అలంకారముగా స్పష్టముగా వర్ణించుచు, వీటిచేత అనేక అవయవములతో కూడిన మనుష్యునివలె సంఘము సేదదీర్చబడి, పెరిగి, రెండింటిచేత--శరీరమైన విశ్వాసముచేతను, ప్రాణమైన నిరీక్షణచేతను--కలిపి అతికించబడి దృఢపరచబడుచున్నది; ప్రభువు కూడ మాంసరక్తములుగలవాడైనట్లు. ఏలయనగా నిజముగా విశ్వాసము యొక్క రక్తము నిరీక్షణ, దానిలో విశ్వాసము ప్రాణాధారమువలె పట్టుకొనబడియున్నది.

మరియు నిరీక్షణ అంతరించునప్పుడు రక్తము ప్రవహించి పోయినట్లే; విశ్వాసము యొక్క ప్రాణశక్తి నశించును. కాబట్టి పాలు అనగా మొదటి పాఠములు--ఇంకను చెప్పవలెనంటే మొదటి ఆహారము--అనియు, ఆహారము అనగా వారు జ్ఞానమునకు తమను తాము ఎత్తుకొనుటచేత పొందు ఆత్మీయ గ్రహింపులనియు కొందరు ఎదిరించి చెప్పినయెడల, ఆహారము ఘనాహారమనియు, అది యేసు యొక్క మాంసరక్తములనియు చెప్పుటలో, తమ గర్వపూరిత జ్ఞానముచేతనే వారు నిజమైన సరళతకు తేబడుచున్నారని వారు గ్రహింపవలెను. ఏలయనగా రక్తము మనుష్యునిలో మూలోత్పత్తిగా కనబడును, అందుచేత కొందరు దానిని ప్రాణము యొక్క సారమని చెప్పుటకు సాహసించిరి. మరియు ఈ రక్తము తల్లి గర్భధారణలో సహజ సమ్మిళిత ప్రక్రియచేత రూపాంతరమై, తల్లిదండ్రుల వాత్సల్యపు సానుభూతిచేత వికసించి, పాతబడును, శిశువునకు భయము కలుగకుండునట్లు. రక్తము మాంసము యొక్క తేమ భాగము, ఒక విధమైన ద్రవ మాంసము; పాలు రక్తము యొక్క మధురమైన సూక్ష్మమైన భాగము. ఏలయనగా అది పిండమునకు సరఫరా చేయబడి తల్లి నాభిగుండా పంపబడు రక్తమైనను, లేక వారి సరైన మార్గమునుండి నిరోధింపబడిన ఋతుస్రావమే అయినను, సర్వపోషకుడును సృష్టికర్తయునైన దేవుని ఆజ్ఞచేత సహజ వ్యాపనముచేత ఇదివరకే ఉబ్బుచున్న స్తనములకు చేరి, ప్రాణవాయువుల వేడిచేత రూపాంతరమై, [ఒకటైనను మరొకటైనను] శిశువునకు కోరదగిన ఆహారముగా ఏర్పడును, మార్పు చెందునది రక్తమే. ఏలయనగా అన్ని అవయవములలో స్తనములకు గర్భాశయముతో ఎక్కువ సానుభూతి ఉన్నది.

ప్రసవము జరుగునప్పుడు, పిండమునకు రక్తమును చేర్చిన నాళము తెగిపోవును: ప్రవాహమునకు అడ్డు కలుగును, రక్తము స్తనముల వైపు దూకును; గొప్ప ప్రవాహము వచ్చునప్పుడు అవి ఉబ్బి, వ్రణములో రక్తము చీముగా మారు రీతిలో రక్తమును పాలుగా మార్చును. లేదా మరొక పక్షమున, గర్భధారణలో తెరువబడిన స్తనముల సమీపమందలి నరముల రక్తము స్తనముల సహజ గుహలలోనికి కురియును; సమీప ధమనులనుండి విడుదలైన ప్రాణవాయువు దానితో కలిసి, రక్తము యొక్క సారము ఇంకను శుద్ధముగా ఉండగా, అల వలె కదిలింపబడుటచేత తెల్లగా మారును; ఇట్టి అంతరాయముచేత నురుగుగా మారును, గాలి దెబ్బలకు సముద్రము, కవులు చెప్పునట్లు, "ఉప్పు నురుగును ఉమ్మివేయు"నట్లు. అయినను సారము రక్తమునుండియే లభించును.

ఈ విధముగానే నదులు కూడ వేగముగా ప్రవహించుచు, చుట్టునున్న గాలితో రాపిడి కలిగి, నురుగును గొణుగుచు విడుచును. మన నోటిలోని తేమ కూడ ఊపిరిచేత తెల్లబారును. కాబట్టి రక్తము ఊపిరిచేత ఆ అతి ప్రకాశమైన తెల్లని పదార్థముగా మారునని అంగీకరింపకపోవుట ఎంత అసంబద్ధము![3] అది పొందు మార్పు గుణమునందే, సారమునందు కాదు. పాలుకంటె ఎక్కువ పోషకమైనదియు, మధురమైనదియు, తెల్లనిదియు మరేదియు మీకు తప్పక కనబడదు. కాబట్టి ప్రతి విషయములోను, అది కృపచేత మధురమైనదియు, జీవమువలె పోషించునదియు, క్రీస్తు దినమువలె ప్రకాశించునదియునైన ఆత్మీయ పోషణవంటిది.

వాక్యము యొక్క రక్తము కూడ పాలుగా చూపబడెను. ఇట్లు ప్రసవములో పాలు సమకూర్చబడి, శిశువునకు అందింపబడును; అంతవరకు భర్త వైపు తిన్నగా చూచుచుండిన స్తనములు ఇప్పుడు శిశువు వైపు వంగును, ప్రకృతిచేత రూపొందింపబడిన సారమును ఆరోగ్యకరమైన పోషణకు సులభముగా స్వీకరింపబడు రీతిలో అందించుటకు నేర్పబడి. ఏలయనగా స్తనములు సిద్ధముగా తయారై ప్రవహించు పాలతో నిండిన ఊటలవంటివి కావు; గాని పోషకమును మార్చుటచేత తమలోనే పాలను రూపొందించి విడుదల చేయును. క్రొత్తగా రూపొందిన క్రొత్తగా పుట్టిన శిశువునకు తగినదియు ఆరోగ్యకరమైనదియునైన పోషణను, పుట్టినవారికిని పునర్జన్మ పొందినవారికిని పోషకుడును తండ్రియునైన దేవుడు సిద్ధపరచును,--మన్నా, పరలోకపు ఆహారమువలె,

దేవదూతల ఆహారమైన మన్నా పరలోకమునుండి ప్రాచీన హెబ్రీయులపై కురిసెను. నిజానికి ఇప్పటికిని దాదిలు మొదట పితికిన పాలను ఆ ఆహారమునకు పెట్టిన పేరుతోనే -- మన్నా అనియే -- పిలుచుదురు. ఇంకను గర్భవతులైన స్త్రీలు తల్లులైన తరువాత పాలను స్రవింతురు. కాని కన్యక ఫలమైన ప్రభువగు క్రీస్తు స్త్రీల స్తనములను ధన్యములని ప్రకటింపలేదు, పోషణ ఇచ్చుటకు వానిని ఎన్నుకొనలేదు; అయితే దయాళువును ప్రేమమయుడునైన తండ్రి వాక్కును కురిపించినప్పుడు, ఆయనే సజ్జనులకు ఆత్మీయ పోషణమాయెను. ఓ మర్మమైన అద్భుతమా! సర్వమునకు తండ్రి ఒక్కడే, సర్వమునకు వాక్కును ఒక్కడే; పరిశుద్ధాత్మయు ప్రతిచోట ఒక్కడే, ఆయనే; కన్యయైన తల్లియు ఒక్కతే. ఆమెను సంఘము అని పిలుచుటకు నేను ఇష్టపడుదును. ఈ తల్లి ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు ఆమెకు పాలు లేవు, ఏలయనగా ఒంటరిగా ఆమె స్త్రీ కాదు. కాని ఆమె ఒకేసమయమున కన్యయు తల్లియు -- కన్యవలె పవిత్రురాలు, తల్లివలె ప్రేమగలది. తన పిల్లలను తన యొద్దకు పిలిచి, పరిశుద్ధమైన పాలతో, అనగా బాల్యమునకు తగిన వాక్కుతో వారిని పోషించును. కావున ఆమెకు పాలు లేవు; ఏలయనగా పాలు ఈ సుందరుడును మనోహరుడునైన శిశువే, క్రీస్తు శరీరమే; అది వాక్కు ద్వారా ఈ చిన్న సంతతిని పోషించును; దానిని ప్రభువే శరీరప్రసవ వేదనలతో కనెను, ప్రభువే తన అమూల్యమైన రక్తమున చుట్టెను. ఓ ఆశ్చర్యకరమైన జననమా! ఓ పరిశుద్ధమైన పొత్తిగుడ్డలారా! ఆ శిశువునకు వాక్కే సర్వము -- తండ్రియు తల్లియు బోధకుడును దాదియు. "నా శరీరమును తినుడి, నా రక్తమును త్రాగుడి" అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు.[1] ప్రభువు అందించు తగిన ఆహారము ఇదియే; ఆయన తన శరీరమును అర్పించి తన రక్తమును కుమ్మరించుచున్నాడు, పిల్లల ఎదుగుదలకు ఏదియు కొదువ కాదు. ఓ ఆశ్చర్యకరమైన మర్మమా! పాత శరీరసంబంధమైన భ్రష్టత్వమును, పాత పోషణమును కూడ విడిచిపెట్టవలెనని మనకు ఆజ్ఞాపింపబడుచున్నది; బదులుగా క్రీస్తు యొక్క క్రొత్త ఆహారక్రమమును పొందవలెను, సాధ్యమైనయెడల ఆయనను స్వీకరించి లోపల దాచుకొనవలెను; అట్లు రక్షకుని మన ఆత్మలలో నిలుపుకొని మన శరీరప్రవృత్తులను సరిచేసికొనవలెను.

అయితే మీరు దీనిని ఇట్లు అర్థము చేసికొనుటకు ఇష్టపడక, బహుశా మరింత సాధారణ రీతిలో అర్థము చేసికొందురు. దీనిని ఈ విధముగా కూడ వినుడి. శరీరము మనకు పరిశుద్ధాత్మను సూచనగా చూపుచున్నది; ఏలయనగా శరీరము ఆయన చేతనే సృజింపబడెను. రక్తము మనకు వాక్కును సూచించుచున్నది; ఏలయనగా సమృద్ధియైన రక్తమువలె వాక్కు జీవములో ప్రవహింపజేయబడెను; ఈ రెంటి కలయికయే ప్రభువు, శిశువుల ఆహారము -- ఆత్మయును వాక్కునైన ప్రభువు. ఆహారము అనగా ప్రభువగు యేసు -- అనగా దేవుని వాక్కు, శరీరధారియైన ఆత్మ, పరిశుద్ధపరచబడిన పరలోక శరీరము. పోషణమనునది తండ్రి యొక్క పాలు; దానిచేత మాత్రమే శిశువులమైన మనము పోషింపబడుదుము. కావున ప్రియుడును మన పోషకుడునైన వాక్కు తానే మానవాళిని రక్షించుటకు తన రక్తమును చిందించెను; ఆయన ద్వారా దేవునియందు విశ్వసించు మనము తండ్రి యొక్క "చింతలను శాంతింపజేయు స్తనమైన" వాక్కు యొద్దకు పరుగెత్తుదుము. తగినట్లుగా ఆయన ఒక్కడే శిశువులమైన మనకు ప్రేమ యొక్క పాలను అందించును; ఈ స్తనమును పీల్చువారే నిజముగా ధన్యులు. కావుననే పేతురు కూడ ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "కాబట్టి సమస్త దుష్టత్వమును సమస్త కపటమును వేషధారణను అసూయను సమస్త దుర్భాషలను విడిచిపెట్టి, ప్రభువు క్రీస్తు అని మీరు రుచిచూచినయెడల, నవజాత శిశువులవలె వాక్యమను పాలను అపేక్షించుడి; దానిచేత మీరు రక్షణ పొందునట్లు ఎదుగుదురు."[2] ఇంకను, మాంసము పాలకంటె భిన్నమైనదని వారికి అంగీకరించినను, స్వభావమును పరిగణించకపోవుటచేత వారు తమ సొంత శూలముననే ఎట్లు గుచ్చబడకుండ తప్పించుకొందురు?[3] ఏలయనగా చలికాలమున గాలి దట్టమై లోపల ఉన్న వేడి బయటికి పోకుండ ఆపినప్పుడు, ఆహారము రూపాంతరము చెంది జీర్ణమై రక్తముగా మారి నాళములలోనికి చేరును; ఆవిరిగా బయటికి పోనందున ఆ నాళములు బాగుగా ఉబ్బి, బలమైన స్పందనలను చూపును; అందుచేతనే ఆ కాలమున దాదిలు పాలతో నిండియుందురు.

గర్భధారణ సమయమున రక్తము పదార్థమునకు భంగము కలుగని మార్పుచేత పాలలోనికి మారునని మేము కొంచెము పైన చూపితిమి; వృద్ధులలో పసుపు వెంట్రుకలు నెరసిపోవునట్లే ఇదియు. మరల వేసవిలో శరీరమునకు రంధ్రములు ఎక్కువగా తెరచుకొని యుండుటచేత ఆహారమునకు చెమటగా బయటికి పోవుటకు ఎక్కువ సౌలభ్యము కలుగును; రక్తము నిండియుండదు, పోషణమంతయు నిలిచియుండదు గనుక పాలు అత్యల్పముగా ఉండును. కావున ఆహార జీర్ణమువలన రక్తము ఉత్పత్తియై, ఆ రక్తము పాలగునయెడల, రక్తము పాలకు సిద్ధపాటు; మానవునికి రక్తము ఎట్లో, ద్రాక్షతీగెకు ద్రాక్షపండు ఎట్లో అట్లే. కావున ప్రభువు పోషణమైన పాలతో మనము పుట్టిన వెంటనే పోషింపబడుదుము; పునర్జన్మ పొందిన వెంటనే విశ్రాంతి యొక్క నిరీక్షణను గూర్చిన సువార్తను, అనగా పాలును తేనెయు వర్షమువలె కురియునని వ్రాయబడిన పైనున్న యెరూషలేమును, పొందుటచేత మనము గౌరవింపబడుదుము; భౌతికమైన దాని ద్వారా పరిశుద్ధ ఆహారమునకు హామీని పొందుదుము. "ఆహారపదార్థములు నశించిపోవును" అని అపొస్తలుడే చెప్పుచున్నాడు;[4] కాని పాలపై ఈ పోషణ పరలోకమునకు నడిపించి, పరలోక పౌరులను దేవదూతల గాయకబృందముల సభ్యులను పెంచును. వాక్కు జీవము యొక్క ఉబుకు ఊట గనుకను, ఒలీవ నూనె నది అని పిలువబడినది గనుకను, పౌలు తగిన అలంకార భాషను ఉపయోగించి ఆయనను పాలు అని పిలుచుచు ఇట్లు చేర్చుచున్నాడు: "నేను మీకు త్రాగనిచ్చితిని;"[5] ఏలయనగా మనము వాక్కును, సత్యము యొక్క పోషణమును, త్రాగుదుము. నిజముగా ద్రవాహారమును పానము అని పిలుతురు; విషయమును ఏ రీతిని పరిగణించుదుమో దాని ప్రకారము ఒకే వస్తువు ఏదో ఒక విధముగా ఆహారమును పానమును కావచ్చును; జున్ను పాలు గడ్డకట్టినది లేక గడ్డకట్టిన పాలు వలె. ఏలయనగా ఇచ్చట పదములను సునిశితముగా ఎన్నుకొనుట నాకు ముఖ్యము కాదు; ఒకే పదార్థము రెండు విధముల ఆహారమును ఇచ్చునని మాత్రమే చెప్పుచున్నాను.

అంతేకాక, స్తన్యపాన శిశువులకు పాలు మాత్రమే చాలును; అది ఆహారముగాను పానముగాను ఉపయోగపడును. ప్రభువు ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "నేను

తినుటకు మీరెరుగని ఆహారము నాకున్నది. నన్ను పంపినవాని చిత్తము చేయుటయే నా ఆహారము."[1] ఇది పాలవలెనే దేవుని చిత్తమును సూచనగా చూపు మరియొక విధమైన ఆహారమని మీరు చూచుచున్నారు. ఇంకను, తన స్వంత శ్రమను పూర్తిచేయుటను ఆయన ఒక్కడే త్రాగి అంతముచేయవలసియుండగా దానిని అసలు అర్థము మార్చి "పాత్ర" అని పిలిచెను.[2] ఈ విధముగా క్రీస్తునకు తన తండ్రి చిత్తమును నెరవేర్చుటయే ఆహారము; ఆకాశముల వాక్కు యొక్క పాలు త్రాగు శిశువులమైన మనకు క్రీస్తు తానే ఆహారము. కావుననే వెదకుటను పీల్చుట అని అందురు; ఏలయనగా వాక్కును వెదకు ఆ శిశువులకు తండ్రి యొక్క ప్రేమ స్తనములు పాలనిచ్చును.

ఇంకను, వాక్కు తనను తాను పరలోకపు రొట్టెగా ప్రకటించుకొనుచున్నాడు. ఆయన ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "మోషే ఆ పరలోకపు రొట్టెను మీకు ఇయ్యలేదు; అయితే నా తండ్రి నిజమైన పరలోకపు రొట్టెను మీకు ఇచ్చుచున్నాడు. దేవుని రొట్టె పరలోకమునుండి దిగి వచ్చి లోకమునకు జీవమిచ్చువాడే. నేను ఇయ్యబోవు రొట్టె లోకజీవము కొరకు నేనిచ్చు నా శరీరమే."[3] ఇచ్చట రొట్టె యొక్క మర్మమును గమనింపవలెను; ఏలయనగా ఆయన దానిని శరీరమని చెప్పుచున్నాడు, కావున అగ్ని ద్వారా లేచిన శరీరమని; గోధుమ కుళ్లుటనుండియు మొలకెత్తుటనుండియు పైకి లేచునట్లే; నిజముగా అది కాల్చిన రొట్టెవలె సంఘము యొక్క ఆనందము కొరకు అగ్ని ద్వారా లేచెను. అయితే పునరుత్థానమును గూర్చిన అధ్యాయములో ఇది కొంతసేపటిలో మరింత స్పష్టముగా చూపబడును. కాని "నేను ఇయ్యబోవు రొట్టె నా శరీరమే" అని ఆయన చెప్పియున్నందున, శరీరము రక్తముచేత తడుపబడునది గనుకను, రక్తమును అలంకారముగా ద్రాక్షారసమని అందురు గనుకను, ద్రాక్షారసము నీరు కలిసిన మిశ్రమములో ముక్కలు చేయబడిన రొట్టె ద్రాక్షారసమును పట్టి నీటి భాగమును విడిచిపెట్టునట్లే, క్రీస్తు శరీరమును, పరలోకపు రొట్టెయు, రక్తమును అనగా మనుష్యులలో పరలోక సంబంధులను, తనలోనికి ఇముడ్చుకొని, వారిని అమరత్వము వరకు పోషించి, శరీరసంబంధమైన ఆశలను మాత్రమే నాశనమునకు విడిచిపెట్టునని మనకు తెలియజేయబడుచున్నది.

ఈ విధముగా వాక్కు అనేక విధములుగా అలంకారముగా వర్ణింపబడెను: మాంసముగా, శరీరముగా, ఆహారముగా, రొట్టెగా, రక్తముగా, పాలుగా. ఆయనయందు విశ్వసించిన మనకు ఆనందమును ఇచ్చుటకు ప్రభువు ఇవన్నియు అయియున్నాడు. కావున ప్రభువు రక్తమును పాలుగా అలంకారముగా చెప్పుచున్నామని ఎవడును వింతగా తలంపకూడదు. ఏలయనగా అది ద్రాక్షారసముగా కూడ అలంకారముగా చెప్పబడలేదా? "ద్రాక్షారసములో తన వస్త్రమును, ద్రాక్షపండ్ల రక్తములో తన అంగీని ఉదుకును" అని చెప్పబడెను.[4] తన స్వంత ఆత్మతో వాక్కు యొక్క శరీరమును అలంకరింతునని ఆయన చెప్పుచున్నాడు; నిశ్చయముగా తన స్వంత ఆత్మతోనే వాక్కు కొరకు ఆకలిగొనువారిని ఆయన పోషించును.

రక్తమే వాక్కని, దేవుని యెదుట విజ్ఞాపన చేయు నీతిమంతుడైన హేబెలు రక్తము సాక్ష్యమిచ్చుచున్నది.[5] ఏలయనగా రక్తము వాక్కుగా పరిగణింపబడియుండనియెడల అది ఎన్నడును స్వరమెత్తియుండదు; ఏలయనగా పూర్వకాలపు నీతిమంతుడు క్రొత్త నీతిమంతునికి ప్రతిరూపము; విజ్ఞాపన చేసిన పూర్వపు రక్తము క్రొత్త రక్తము స్థానమున విజ్ఞాపన చేయుచున్నది. వాక్కైన ఆ రక్తము దేవునికి మొరపెట్టును, ఏలయనగా వాక్కు శ్రమపడబోవుచున్నాడని అది సూచించెను.

ఇంకను, ఈ మాంసము, దానిలోని రక్తము, పరస్పర సహానుభూతిచేత పాలచే తడుపబడి వృద్ధిపొందును. గర్భధారణలో బీజము రూపుదిద్దుకొను ప్రక్రియ, అది మిగిలియున్న రుతుస్రావము యొక్క స్వచ్ఛమైన శేషముతో కలిసినప్పుడు జరుగును. ఏలయనగా బీజములో ఉన్న శక్తి, పెరుగు పాలను గడ్డకట్టించునట్లు, రక్తపదార్థములను గడ్డకట్టించి రూపొందించు ప్రక్రియలో ముఖ్యభాగమును నిర్వహించును. తగిన మిశ్రమము ఫలవంతతకు తోడ్పడును; అతిశయములు హానికరము, వంధ్యత్వమునకు దారితీయును. ఏలయనగా భూమియే అతివృష్టిచేత ముంచెత్తబడినప్పుడు విత్తనము కొట్టుకొనిపోవును, కొరత వలన ఎండిపోవును; కాని రసము జిగటగా ఉన్నప్పుడు అది విత్తనమును పట్టి మొలకెత్తజేయును. కొందరు జంతువు యొక్క బీజము సారమున రక్తపు నురుగు అనియు, మగవాని సహజ ఉష్ణముచేత అది కలిపి కుదుపబడి నురుగుగా మారి బీజనాళములలో నిక్షేపింపబడుననియు ఊహను కూడ పట్టుదురు. ఏలయనగా దీనినుండియే aphrodisia అను పదము వచ్చెనని డయోజెనీస్ అపోలోనియేట్స్ చెప్పును.[6]

కావున ఇదంతయు నుండి మానవ శరీరము యొక్క మౌలిక సూత్రము రక్తమేనని స్పష్టమగుచున్నది. కడుపులోని పదార్థములు కూడ మొదట పాలవలె ఉండును, ద్రవము గడ్డకట్టినదిగా; తరువాత అదే గడ్డకట్టిన పదార్థము రక్తముగా మారును; కాని గర్భాశయములో శిశువును రూపొందించు సహజమైన వెచ్చని ఆత్మచేత అది గట్టి స్థితిలో ఏర్పడినప్పుడు జీవిగా మారును. ఇంకను, శిశువు పుట్టిన తరువాత కూడ అదే రక్తముచేత పోషింపబడును. ఏలయనగా పాల ప్రవాహము రక్తము యొక్క ఉత్పత్తి; పోషణమునకు మూలము పాలు; దానిచేత స్త్రీ బిడ్డను కనెనని, నిజముగా తల్లియని, చూపబడును; దానిచేతనే ఆమె మమకార బంధమను శక్తిమంతమైన ఆకర్షణను పొందును. కావుననే అపొస్తలునిలో పరిశుద్ధాత్మ ప్రభువు స్వరమును ఉపయోగించి మర్మముగా ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "నేను మీకు పాలు త్రాగనిచ్చితిని."[7] ఏలయనగా మనము క్రీస్తునందు పునర్జన్మ పొందినయెడల, మనలను పునర్జన్మింపజేసినవాడు తన స్వంత పాలతో, అనగా వాక్కుతో, మనలను పోషించును; ఏలయనగా కనినవాడే తాను కనినదానికి వెంటనే పోషణ అందించుట తగును. పునర్జన్మ ఆత్మీయమైనదిగా ఉండినట్లే మనుష్యుని పోషణమును ఆత్మీయమైనదాయెను. కావున అన్ని విషయములలోను అన్నింటిలోను మనము క్రీస్తుతో ఐక్యములోనికి తేబడియున్నాము: మనలను విమోచించిన ఆయన రక్తము ద్వారా బంధుత్వములోనికి; వాక్కునుండి ప్రవహించు పోషణ వలన సహానుభూతిలోనికి; ఆయన నడిపింపు ద్వారా అమరత్వములోనికి:--

"మనుష్యులలో పిల్లలను పెంచుట వారిని కనుటకంటె తరచుగా బలమైన ప్రేమావేశములను కలిగించును."

కావున ప్రభువు యొక్క ఆ రక్తమును పాలును ప్రభువు శ్రమకును బోధకును ప్రతీక. అందుచేత శిశువులమైన మనలో ప్రతి ఒక్కరు ప్రభువునందు అతిశయపడుటకు అనుమతింపబడినారము; మనము ఇట్లు ప్రకటించుచున్నాము:--

"అయినను ఉత్తమ తండ్రికిని ఉత్తమ రక్తమునకును పుట్టినవాడనని నేను అతిశయింతును."[1]

పాలు రక్తమునుండి మార్పుచేత ఉత్పత్తియగునని ఇప్పటికే స్పష్టము; అయినను మందలనుండియు పశువులనుండియు దీనిని మనము నేర్చుకొనవచ్చును. ఏలయనగా ఈ జంతువులు, మనము వసంతకాలమని పిలుచు సంవత్సర కాలమున, గాలి ఎక్కువ తేమగలదై గడ్డియు పచ్చికబయళ్లును రసవంతములై తడిగా ఉన్నప్పుడు, మొదట రక్తముతో నిండును; ఉబ్బిన నాళములలోని సిరలు పొంగుటచేత ఇది కనబడును; ఆ రక్తమునుండి పాలు మరింత సమృద్ధిగా ప్రవహించును. కాని వేసవిలో మరల, రక్తము వేడిచేత మాడి ఎండిపోవుటచేత మార్పు ఆటంకపడి, వానికి పాలు తక్కువగా ఉండును.

ఇంకను, ఆత్మీయ స్నానమునకు ఆత్మీయ పోషణముతో సంబంధము ఉన్నట్లే పాలకు నీటితో అతి సహజమైన సంబంధము ఉన్నది. కావున పైన చెప్పిన పాలతో పాటు కొంచెము చల్లని నీటిని మ్రింగువారు వెంటనే మేలును పొందుదురు; ఏలయనగా పాలు నీటితో కలియుటచేత పులిసిపోకుండ ఆపబడును; వానికి మధ్య ఏదో విరోధము ఉన్నందున కాదు, పాలు జీర్ణమగు సమయమున నీరు దానితో స్నేహముగా కలియుటచేతనే.

వాక్కునకు బాప్తిస్మముతో ఉన్న ఐక్యత ఎట్టిదో, పాలకు నీటితో ఉన్న అనుబంధమును అట్టిదే; ఏలయనగా అన్ని ద్రవములలో అది ఒక్కటే నీటిని స్వీకరించును, పాపక్షమాపణ కొరకు బాప్తిస్మమువలె శుద్ధి చేయుటకై నీటితో కలియుటకు అంగీకరించును. అది సహజముగా తేనెతో కూడ కలియును, ఇది తీపి పోషణముతో పాటు శుద్ధి కొరకు. ఏలయనగా ప్రేమతో కలిసిన వాక్కు మన ఆశాపాశములను వెంటనే స్వస్థపరచి మన పాపములను శుద్ధిచేయును; మరియు ఈ మాట,

"తేనెకంటె మధురమైనదిగా వాక్ప్రవాహము ప్రవహించెను,"[2]

తేనెయైన వాక్కును గూర్చి చెప్పబడినట్లు నాకు తోచుచున్నది. ప్రవచనము కూడ తరచుగా ఆయనను "తేనెకంటెను తేనెపట్టుకంటెను" అధికముగా స్తుతించును.[3]

ఇంకను, పాలు తీపి ద్రాక్షారసముతో కలుపబడును; ఈ మిశ్రమము ప్రయోజనకరము; అమరత్వము కొరకు పాత్రలో శ్రమ కలుపబడునట్లు. ఏలయనగా పాలు ద్రాక్షారసముచేత గడ్డకట్టి వేరుపడును, దానిలో ఉన్న కల్తీ ఏదైనను బయటికి ఇంకిపోవును. అదే విధముగా, శ్రమపడు మనుష్యునితో విశ్వాసము యొక్క ఆత్మీయ సహవాసము, శరీరపు ఆశలను నీటిరసమువలె బయటికి తీసివేసి, దైవసంబంధులతో పాటు మనుష్యుని నిత్యత్వమునకు అప్పగించి, అతనిని అమరునిగా చేయును.

ఇంకను, చాలామంది పాల కొవ్వును, వెన్న అని పిలువబడునదానిని, దీపము కొరకు ఉపయోగింతురు; ఈ గూఢార్థముచేత వాక్కు యొక్క సమృద్ధియైన అభిషేకమును స్పష్టముగా సూచించుచున్నారు; ఏలయనగా శిశువులను పోషించి, పెరుగజేసి, వారికి వెలుగిచ్చువాడు ఆయన ఒక్కడే. కావుననే లేఖనము ప్రభువును గూర్చి ఇట్లు చెప్పుచున్నది: "ఆయన పొలముల పంటతో వారిని పోషించెను; వారు బండనుండి తేనెను, కఠిన శిలనుండి నూనెను, ఆవుల వెన్నను, గొఱ్ఱెల పాలను, గొఱ్ఱెపిల్లల క్రొవ్వుతో పీల్చిరి;"[4] ఆయన వారికి ఇచ్చినదానిని అనుసరించునదియు ఉన్నది. కాని శిశువు జననమును ప్రవచించువాడు ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "ఆయన వెన్నను తేనెను తినును."[5] కొందరు తమను తాము పరిపూర్ణులనియు జ్ఞానులనియు పిలుచుకొనుటకు, అపొస్తలునికంటె తమనుగూర్చి ఉన్నతమైన భావములతో ఉబ్బిపోయి గొప్పలు చెప్పుకొనుటకు ఎట్లు తెగింతురో అని నేను ఆశ్చర్యపడుచున్నాను; పౌలు కూడ తనను గూర్చి ఒప్పుకొనెను: "నేను ఇప్పటికే పొందితినని గాని, ఇప్పటికే సిద్ధినొందితినని గాని కాదు; క్రీస్తు యేసు నన్ను పట్టుకొనిన దానిని నేనును పట్టుకొనవలెనని ప్రయత్నించుచున్నాను. సహోదరులారా, నేను పట్టుకొంటినని ఎంచుకొనను; అయితే ఒక్కటి చేయుచున్నాను, వెనుకున్నవాటిని మరచి, ముందున్నవాటిని చేరుటకు సాగిపోవుచు, క్రీస్తు యేసునందు దేవుని ఉన్నతమైన పిలుపునకు కలుగు బహుమానము కొరకు గురి వైపు పరుగెత్తుచున్నాను."[6] అయినను అతడు తనను తాను పరిపూర్ణునిగా ఎంచుకొనుచున్నాడు, ఏలయనగా అతడు తన పూర్వ జీవితమునుండి విడుదల పొందెను, మెరుగైన జీవితము కొరకు ప్రయత్నించుచున్నాడు; జ్ఞానమునందు పరిపూర్ణునిగా కాదు, పరిపూర్ణత కొరకు ఆకాంక్షించువానిగా. కావుననే అతడు ఇంకను చేర్చుచున్నాడు: "మనలో పరిపూర్ణులమైనవారమందరము ఈ మనస్సుగలవారమై యున్నాము,"[7] పాపమును త్యజించుటయే, ఏకైక పరిపూర్ణుని విశ్వాసములోనికి పునర్జన్మయే, మన పూర్వ పాపములను మరచుటయే పరిపూర్ణత అని స్పష్టముగా వర్ణించుచున్నాడు.

అధ్యాయము ఏడు.--శిక్షకుడు ఎవరు, ఆయన శిక్షణను గూర్చి.

కావున మనమందరము లేఖనముచేత పిల్లలని పిలువబడుచున్నామని; అంతేకాక క్రీస్తును అనుసరించిన మనము అలంకారముగా శిశువులని పిలువబడుచున్నామని; సర్వమునకు తండ్రి మాత్రమే పరిపూర్ణుడని, ఏలయనగా కుమారుడు ఆయనయందును తండ్రి కుమారునియందును ఉన్నాడని చూపితిమి గనుక, మన శిక్షకుడు ఎవరో క్రమముగా చెప్పుటకు సమయము వచ్చినది.

ఆయన పేరు యేసు: ఒక్కొక్కప్పుడు ఆయన తనను తాను కాపరిగా చెప్పుకొని, "నేను మంచి కాపరిని" అని అనును.[8] గొఱ్ఱెలను నడిపించు కాపరులనుండి తీసికొనిన అలంకారముచేత, పిల్లలను నడిపించు శిక్షకుడు, శిశువులను మేపు కాపరి, ఇందువలన అర్థమగుచున్నాడు. ఏలయనగా శిశువులు అమాయకులు, వారు అలంకారముగా గొఱ్ఱెలుగా వర్ణింపబడిరి. "వారందరు ఒకే మందగాను ఒకే కాపరిగాను ఉందురు" అని చెప్పబడెను.[9] కావున పిల్లలను రక్షణకు నడిపించు వాక్కు తగినట్లుగా శిక్షకుడు[1] (పెడగోగు) అని పిలువబడుచున్నాడు.

కావుననే వాక్కు హోషేయ ద్వారా తన్ను గూర్చి మిక్కిలి స్పష్టముగా పలికెను: "నేను మీ శిక్షకుడను."[2] భక్తి అనునది శిక్షణయే; అది దేవుని సేవను నేర్చుకొనుటయు, సత్యజ్ఞానమునందు తర్ఫీదు పొందుటయు, పరలోకమునకు నడిపించు సరైన మార్గదర్శనమునైయున్నది. "శిక్షణ"[3] అను పదము వివిధ అర్థములలో వాడబడుచున్నది. ఏలయనగా నడిపింపబడి నేర్చుకొనువాని శిక్షణయు, నడిపించి బోధించువాని శిక్షణయు ఉన్నవి; మూడవదిగా మార్గదర్శనమే; నాల్గవదిగా విధింపబడిన ఆజ్ఞలవంటి బోధింపబడునదియు ఉన్నది.

దేవునికి సంబంధించిన శిక్షణ అనగా దేవుని ధ్యానమునకు సత్యము యొక్క సరైన దిశయు, నిత్యమైన సహనములో పరిశుద్ధ క్రియలను ప్రదర్శించుటయునైయున్నది.

కావున సేనాపతి తన సైనికుల భద్రతను చూచుచు సైన్యవ్యూహమును నడిపించునట్లును, నావికుడు ప్రయాణికులను రక్షింప కోరుచు ఓడను నడిపించునట్లును, శిక్షకుడును మనపై శ్రద్ధచేత పిల్లలను రక్షణకరమైన ప్రవర్తనమార్గమునకు నడిపించును; సాధారణముగా, హేతువునకు అనుగుణముగా మనకొరకు చేయబడవలెనని మనము దేవునిని అడుగునది ఏదైనను శిక్షకునియందు విశ్వసించువారికి జరుగును. చుక్కాని పట్టువాడు ఎల్లప్పుడును గాలులకు లొంగక, ఒక్కొక్కప్పుడు ఓడ ముందుభాగమును వాటివైపు తిప్పి తుఫానుల పూర్ణబలమును ఎదిరించునట్లే, శిక్షకుడు ఈ లోకమున వీచు గాలివానలకు ఎన్నడును లొంగడు, ఓడవలె విచ్చలవిడియైన విలాసజీవనమున నాశనమగుటకు బిడ్డను వాటికి అప్పగింపడు; సత్యాత్మ యొక్క అనుకూలమైన గాలిచేత ముందుకు నడిపింపబడి, ఆ బిడ్డను పరలోక రేవులో క్షేమముగా లంగరు వేయించు వరకు బిడ్డ చుక్కానిని -- అనగా వాని చెవులను -- దృఢముగా పట్టియుంచును.

మనుష్యులు పితృపారంపర్య ఆచారమని పిలుచునది క్షణములో గతించిపోవును, కాని దైవ మార్గదర్శనము నిత్యము నిలుచు స్వాస్థ్యము.

ఫీనిక్సు అకిల్లెసునకును, అడ్రాస్తసు క్రొయెసు పిల్లలకును, లియోనిదెసు అలెగ్జాండరునకును, నౌసితోయసు ఫిలిప్పునకును శిక్షకులని చెప్పుదురు. కాని ఫీనిక్సు స్త్రీల పిచ్చివాడు, అడ్రాస్తసు పారిపోయినవాడు. లియోనిదెసు అలెగ్జాండరు గర్వమును తగ్గింపలేదు, నౌసితోయసు మద్యపానియైన పెల్లావాసిని సంస్కరింపలేదు. అటులనే థ్రేసియాకు చెందిన జోపిరసు అల్సిబియాదెసు వ్యభిచారమును అరికట్టలేకపోయెను; జోపిరసు కొనబడిన దాసుడు, థెమిస్తోక్లెసు పిల్లల బోధకుడైన సికిన్నసు సోమరియైన సేవకుడు. సికిన్నియన్ నృత్యమును అతడే కనిపెట్టెనని కూడ చెప్పుదురు. పారసీకులలో రాజశిక్షకులని పిలువబడువారు మన దృష్టి తప్పించుకొనలేదు; పారసీక రాజులు పారసీకులందరిలోనుండి నలుగురిని మిక్కిలి జాగ్రత్తగా ఎన్నుకొని తమ కుమారులపై నియమింతురు. కాని ఆ పిల్లలు విల్లు వాడుటను మాత్రమే నేర్చుకొందురు, పరిపక్వత చేరినప్పుడు అడవి పందులవలె సంభోగమునందు అలవాటుపడి సహోదరీలతోను తల్లులతోను స్త్రీలతోను లెక్కలేనంతమంది భార్యలతోను వేశ్యలతోను సంభోగింతురు.

అయితే మన శిక్షకుడు పరిశుద్ధ దేవుడైన యేసు, వాక్కు, సమస్త మానవాళికి మార్గదర్శకుడు. ప్రేమగల దేవుడే మన శిక్షకుడు. ఆయనను గూర్చి పరిశుద్ధాత్మ ఎక్కడనో గీతములో ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "ఆయన అరణ్యములో ప్రజలకు సమృద్ధిగా సమకూర్చెను. ఎండ వేసవి దాహములో పొడి భూమియందు ఆయన వారిని త్రిప్పెను, వారికి శిక్షణనిచ్చెను, తన కంటిపాపవలె వారిని కాపాడెను; గ్రద్ద తన గూటిని కాపాడి తన పిల్లలపై ప్రేమగల శ్రద్ధ చూపి, రెక్కలు విప్పి, వాటిని తీసికొని తన వీపుపై మోయునట్లు. ప్రభువు ఒక్కడే వారిని నడిపించెను, వారితో అన్యదేవుడెవడును లేడు."[4] ఆయన మార్గదర్శకత్వమును గూర్చి చెప్పిన వృత్తాంతములో లేఖనము శిక్షకుని స్పష్టముగా చూపినదని నేను తలంచుచున్నాను.

మరల ఆయన తానే మాటలాడునప్పుడు, తాను శిక్షకుడనని ఒప్పుకొనుచున్నాడు: "ఐగుప్తు దేశమునుండి నిన్ను రప్పించిన నీ దేవుడైన యెహోవాను నేనే."[5] కావున లోపలికిని వెలుపలికిని నడిపించు శక్తి ఎవనికి ఉన్నది? అది శిక్షకునికి కాదా? అబ్రాహామునకు ప్రత్యక్షమై, "నేను నీ దేవుడను, నా యెదుట అంగీకారము పొందుము" అని అతనితో చెప్పినవాడు ఈయనే;[6] శిక్షకునికి అత్యంత తగిన రీతిలో అతనిని విశ్వాసముగల బిడ్డగా రూపొందించుచు ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "నిందారహితుడవై యుండుము; నాకును నీకును మధ్య నా నిబంధనను చేసి నీ సంతతిని పరీక్షింతును." ఇందులో శిక్షకుని స్నేహపు సంభాషణ ఉన్నది. ఆయన యాకోబునకు శిక్షకుడుగా అత్యంత స్పష్టముగా కనబడుచున్నాడు. కావున ఆయన అతనితో ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "ఇదిగో నేను నీకు తోడైయున్నాను; నీవు వెళ్లు ప్రతి మార్గములో నిన్ను కాపాడుదును; ఈ దేశమునకు నిన్ను తిరిగి రప్పింతును; నేను నీతో చెప్పినది చేయువరకు నిన్ను విడువను."[7] ఆయనతో పెనుగులాడెనని కూడ చెప్పబడెను. "యాకోబు ఒంటరిగా మిగిలెను, ఉదయమగువరకు ఒక మనుష్యుడు (శిక్షకుడు) అతనితో పెనుగులాడెను."[8] యాకోబు అను పోరాట వీరుని చెడుతనమునకు వ్యతిరేకముగా నడిపించి, తోడ్కొని వచ్చి, పెనుగులాడి, అభిషేకించిన మనుష్యుడు ఇతడే.[9] వాక్కు యాకోబునకు శిక్షకుడును మానవాళికి శిక్షకుడును ఒకేసమయమున అయియున్నాడని [ఈ మాటలనుండి తెలియును] -- "ఆయన పేరు అడిగెను, నీ పేరు నాకు చెప్పుమని అతనితో అనెను" అని చెప్పబడెను. అందుకు ఆయన, "నా పేరు నీవెందుకు అడుగుచున్నావు?" అనెను. ఏలయనగా క్రొత్త పేరును క్రొత్త ప్రజల కొరకు -- శిశువు కొరకు -- ఆయన నిలిపియుంచెను; ప్రభువైన దేవుడు ఇంకను మానవుడు కానందున ఆయనకు ఇంకను పేరు లేదు. అయినను యాకోబు ఆ స్థలమునకు "దేవుని ముఖము" అని పేరు పెట్టెను. "ఏలయనగా నేను దేవుని ముఖాముఖిగా చూచితిని, నా ప్రాణము నిలిచెను" అని అతడు చెప్పుచున్నాడు.[10] దేవుని ముఖము అనగా దేవుడు ఎవనిచేత ప్రత్యక్షపరచబడునో ఆ వాక్కే

మరియు తెలియజేయబడునదియు. తరువాత ఆయన ప్రభువైన దేవుని చూచినందున అతనికి ఇశ్రాయేలు అను పేరు పెట్టబడెను. తరువాత మరల అతనితో, "ఐగుప్తునకు వెళ్లుటకు భయపడకుము" అని చెప్పినవాడు దేవుడు, వాక్కు, శిక్షకుడు.[1] శిక్షకుడు నీతిమంతుని ఎట్లు వెంబడించునో, ప్రత్యర్థిని కాలు తట్టి పడవేయుటను బోధించుచు పోరాటవీరుని ఎట్లు అభిషేకించునో చూడుడి.

మోషేకు శిక్షకుడుగా వ్యవహరించుట నేర్పువాడును ఆయనే. ఏలయనగా ప్రభువు ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "ఎవడైనను నా యెదుట పాపము చేసినయెడల వానిని నా గ్రంథములోనుండి తుడిచివేయుదును; అయితే ఇప్పుడు వెళ్లి నేను నీకు చెప్పిన స్థలమునకు ఈ ప్రజలను నడిపించుము."[2] ఇచ్చట ఆయన శిక్షణ కళను బోధించు బోధకుడు. ఏలయనగా మోషే ద్వారా ప్రాచీన ప్రజలకు శిక్షకుడు నిజముగా ప్రభువే; కాని క్రొత్త ప్రజలకు ఆయన తానే ముఖాముఖిగా శిక్షకుడు. "ఏలయనగా ఇదిగో," అని ఆయన మోషేతో అనుచున్నాడు, "నా దూత నీ ముందుగా వెళ్లును," ఇది వాక్కు యొక్క సువార్త సంబంధమైన ఆజ్ఞాపక శక్తిని సూచించుచు, ప్రభువు యొక్క విశిష్టాధికారమును కాపాడుచున్నది. "నేను వారిని దర్శించు దినమున,"[3] ఆయన చెప్పుచున్నాడు, "వారి పాపములను వారిమీదికి రప్పింతును; అనగా నేను న్యాయాధిపతిగా కూర్చుండు దినమున వారి పాపములకు ప్రతిఫలమును చెల్లింతును." ఏలయనగా శిక్షకుడైనవాడే న్యాయాధిపతియు; తనకు అవిధేయులగువారికి తీర్పు తీర్చును; ప్రేమగల వాక్కు వారి అతిక్రమమును మౌనముగా విడిచిపెట్టడు. వారు పశ్చాత్తాపపడునట్లు ఆయన గద్దించును. ఏలయనగా "పాపి మరణమునకంటె అతని పశ్చాత్తాపమునే ప్రభువు కోరును."[4] శిశువులమైన మనము ఇతరుల పాపములను గూర్చి వినునప్పుడు, బెదిరింపునకు భయపడి అట్టి అతిక్రమములనుండి దూరముగా ఉందుము; అట్టి బాధలను మనము అనుభవింపవలసిరాకుండునట్లు. కాబట్టి వారు చేసిన పాపమేమి? "ఏలయనగా తమ కోపములో మనుష్యులను చంపిరి, తమ ఆవేశములో ఎద్దుల కాలి నరములను తెగగొట్టిరి. వారి కోపము శాపగ్రస్తమగును గాక."[5] కావున ఆయనకంటె ఎక్కువ ప్రేమతో మనకు శిక్షణనిచ్చువాడు ఎవడు? పూర్వము పాత ప్రజలకు పాత నిబంధన ఉండెను, ధర్మశాస్త్రము భయముతో ప్రజలను క్రమశిక్షణలో ఉంచెను, వాక్కు దూతగా ఉండెను; కాని తాజాగాను క్రొత్తగాను ఉన్న ప్రజలకు క్రొత్త నిబంధనయు ఇయ్యబడెను, వాక్కు ప్రత్యక్షమాయెను, భయము ప్రేమగా మారెను, ఆ మర్మమైన దూత -- యేసు -- జన్మించెను.

ఏలయనగా ఇదే శిక్షకుడు అప్పుడు, "నీ దేవుడైన యెహోవాకు నీవు భయపడవలెను" అని చెప్పెను;[6] కాని మనకు ఆయన, "నీ దేవుడైన ప్రభువును నీవు ప్రేమింపవలెను" అను హెచ్చరికను ఇచ్చెను.[7] కావుననే మనకు ఇదియు ఆజ్ఞాపింపబడెను: "మీ స్వంత క్రియలనుండి, మీ పాత పాపములనుండి విరమించుడి;" "మేలు చేయుట నేర్చుకొనుడి;" "చెడుతనమునుండి తొలగి మేలు చేయుడి;" "నీవు నీతిని ప్రేమించి దుర్నీతిని ద్వేషించితివి." ఇదియే పాత అక్షరములో వ్రాయబడిన నా క్రొత్త నిబంధన. కావున వాక్కు యొక్క నవీనతను నిందకు కారణముగా చేయకూడదు. అయితే ప్రభువు యిర్మీయాలో కూడ ఇట్లు చెప్పెను: "నేను బాలుడనని చెప్పకుము; గర్భములో నిన్ను నేను రూపించక మునుపే నిన్ను ఎరిగితిని, గర్భమునుండి నిన్ను బయటికి తెచ్చుటకు మునుపే నిన్ను ప్రతిష్ఠించితిని."[8] లోకము పునాది వేయబడకముందే దేవుని దృష్టిలో విశ్వాసమునకు నిర్ణయింపబడినవారమై, అయితే ఇప్పుడు దేవుని చిత్తము ఇటీవల నెరవేరుటచేత శిశువులమైనవారమగు మనకు ప్రవచనము అట్టి సూచనలు చేయగలదు; ఆ చిత్తము ప్రకారమే మనము ఇప్పుడు పిలుపునకును రక్షణకును జన్మించుచున్నాము. కావుననే ఆయన, "నేను నిన్ను జనములకు ప్రవక్తగా నియమించితిని"[9] అని చేర్చుచున్నాడు; "బాలుడు" అను పేరు శిశువులని పిలువబడువారికి నిందగా మారకుండునట్లు అతడు ప్రవచింపవలెనని చెప్పుచున్నాడు.

ధర్మశాస్త్రము అనునది వాక్కుచేత మోషే ద్వారా ఇయ్యబడిన ప్రాచీన కృప. కావుననే లేఖనము, "ధర్మశాస్త్రము మోషే ద్వారా ఇయ్యబడెను"[10] అని చెప్పుచున్నది; మోషేచేత కాదు, వాక్కుచేత, ఆయన సేవకుడైన మోషే ద్వారా. కావున అది తాత్కాలికము మాత్రమే; కాని నిత్యమైన కృపయు సత్యమును యేసుక్రీస్తు ద్వారా కలిగెను. లేఖనము యొక్క మాటలను గమనింపుడి: ధర్మశాస్త్రమును గూర్చి మాత్రమే "ఇయ్యబడెను" అని చెప్పబడెను; కాని సత్యము తండ్రి కృప అయినందున అది వాక్కు యొక్క నిత్యమైన క్రియ; అది ఇయ్యబడెనని చెప్పబడలేదు, యేసు ద్వారా కలిగెనని చెప్పబడెను; ఆయన లేకుండ ఏదియు కలుగలేదు.[11] కావున మోషే ప్రవచనరీతిలో పరిపూర్ణ శిక్షకుడైన వాక్కునకు చోటిచ్చుచు శిక్షకుని పేరును కార్యభారమును ముందుగా ప్రకటించి, విధేయత యొక్క ఆజ్ఞలను ప్రజలకు అప్పగించుచు, శిక్షకుని వారి యెదుట నిలుపుచున్నాడు. "దేవుడు మీ సహోదరులలోనుండి నా వంటి ఒక ప్రవక్తను మీకొరకు లేపును" అని అతడు చెప్పుచు, నూను కుమారుడైన యేసును సూచించుటచేత దేవుని కుమారుడైన యేసును చూపుచున్నాడు; ఏలయనగా ధర్మశాస్త్రములో ముందుగా చెప్పబడిన యేసు అను పేరు క్రీస్తునకు ఛాయ. కావున ప్రజల మేలును ఆలోచించి అతడు, "ఆయన మాట మీరు వినవలెను"[12] అనియు, "ఆ ప్రవక్త మాట వినని మనుష్యుని"[13] ఆయన బెదిరించును అనియు చేర్చుచున్నాడు. రక్షణకు కర్తయైన శిక్షకుని పేరును ఇట్లు అతడు ముందుగా చెప్పుచున్నాడు. కావుననే ప్రవచనము ఆయనకు ఒక కర్రను, క్రమశిక్షణ యొక్కయు పాలన యొక్కయు అధికారము యొక్కయు కర్రను ధరింపజేయుచున్నది; ఒప్పించు వాక్కు స్వస్థపరచనివారిని బెదిరింపు స్వస్థపరచునట్లును; బెదిరింపు స్వస్థపరచనివారిని కర్ర స్వస్థపరచునట్లును; కర్ర స్వస్థపరచనివారిని అగ్ని దహించునట్లును. "యెష్షయి మొద్దునుండి ఒక కర్ర బయలుదేరును" అని చెప్పబడెను.[14]

శిక్షకుని శ్రద్ధను జ్ఞానమును శక్తిని చూడుడి: "ఆయన అభిప్రాయము ప్రకారము తీర్పు తీర్చడు, వదంతి ప్రకారము తీర్పు తీర్చడు; అయితే దీనులకు న్యాయము అనుగ్రహించి భూమిపై పాపులను గద్దించును." దావీదు ద్వారా కూడ: "ప్రభువు నాకు శిక్షణ ఇచ్చుచు శిక్షించెను, మరణమునకు నన్ను అప్పగింపలేదు."[15] ఏలయనగా ప్రభువుచేత శిక్షింపబడి శిక్షణ పొందుట మరణమునుండి విడుదల. అదే ప్రవక్త ద్వారా ఆయన ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు:

"ఇనుప కర్రతో నీవు వారిని ఏలుదువు."[1] అట్లే అపొస్తలుడు కూడ కొరింథీయులకు వ్రాసిన పత్రికలో కదిలింపబడి ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "మీకు ఏది ఇష్టము? నేను కర్రతో మీ యొద్దకు రావలెనా, లేక ప్రేమతోను సాత్వికమైన ఆత్మతోను రావలెనా?"[2] అంతేకాక, "ప్రభువు సీయోనునుండి బలమైన కర్రను పంపును,"[3] అని మరియొక ప్రవక్త ద్వారా ఆయన చెప్పుచున్నాడు. శిక్షణ యొక్క ఈ కర్రనే గూర్చి, "నీ కర్రయు నీ దండమును నన్ను ఆదరించెను,"[4] అని మరియొకడు చెప్పెను. శిక్షకుని శక్తి అట్టిది -- పరిశుద్ధము, ఓదార్చునది, రక్షించునది.

అధ్యాయము ఎనిమిది.--న్యాయమైనది మంచిది కాదని తలంచువారికి వ్యతిరేకముగా.

ఈ దశలో కొందరు లేచి, కర్ర వలనను బెదిరింపు వలనను భయము వలనను ప్రభువు మంచివాడు కాడని చెప్పుదురు; "ప్రభువునకు భయపడువాడు తన హృదయమునకు తిరుగును"[5] అని చెప్పు లేఖనమును వారు తప్పుగా అర్థము చేసికొనుచున్నారని తోచుచున్నది; అన్నిటికంటె ముఖ్యముగా, మనకొరకు ఆయన మానవుడాయెనను ఆయన ప్రేమను వారు మరచిపోయిరి. ఆయనకు మరింత తగినట్లుగా ప్రవక్త ఈ మాటలతో ప్రార్థించుచున్నాడు: "మమ్మును జ్ఞాపకముచేసికొనుము, ఏలయనగా మేము మట్టి;"[6] అనగా మాపై సానుభూతి చూపుము; ఏలయనగా శరీర బలహీనతను నీవు స్వానుభవ శ్రమ ద్వారా ఎరుగుదువు. కావున ఈ విషయములో శిక్షకుడైన ప్రభువు మిక్కిలి మంచివాడును నిందారహితుడునైయున్నాడు; తన ప్రేమ యొక్క అపారమైన గొప్పతనమునుబట్టి ప్రతి మనుష్యుని స్వభావముపై ఆయన సానుభూతి చూపుచున్నాడు. "ప్రభువు ద్వేషించునది ఏదియు లేదు."[7] ఏలయనగా నిశ్చయముగా ఆయన దేనినైనను ద్వేషించి, తాను ద్వేషించునది ఉండవలెనని కోరడు. అట్లే దేనినైనను ఉండకూడదని కోరి, తాను ఉండకూడదని కోరునదానికి ఉనికికి కారణమైనవాడు కాడు. ఇంకను ఉనికిలో ఉన్నదానిని ఉండకూడదని ఆయన కోరడు. కావున వాక్కు దేనినైనను ద్వేషించినయెడల అది ఉండవలెనని ఆయన కోరడు. కాని దేవుడు ఉనికికి కారణము ఇయ్యనిది ఏదియు ఉనికిలో లేదు. కావున దేవుడు ఏదియు ద్వేషించడు, వాక్కును ద్వేషించడు. ఏలయనగా రెండును ఒక్కటే -- అనగా దేవుడు. ఏలయనగా ఆయన, "ఆదియందు వాక్కు దేవునియొద్ద ఉండెను, వాక్కు దేవుడైయుండెను" అని చెప్పెను.[8] కావున తాను చేసినవాటిలో దేనిని ఆయన ద్వేషింపకయున్నయెడల ఆయన వాటిని ప్రేమించునని సిద్ధించుచున్నది. తాను సృజించినవాటన్నిటిలో శ్రేష్ఠుడును దేవుని ప్రేమించువాడునైన మనుష్యుని మిగిలినవాటికంటె ఎక్కువగా, తగినట్లుగా, ఆయన ప్రేమించును. కావున దేవుడు ప్రేమమయుడు; అందుచేత వాక్కు ప్రేమమయుడు.

అయితే దేనినైనను ప్రేమించువాడు దానికి మేలు చేయగోరును. మేలు చేయునది మేలు చేయనిదానికంటె అన్ని విధములుగా శ్రేష్ఠమైయుండవలెను. కాని మంచికంటె శ్రేష్ఠమైనది ఏదియు లేదు. కావున మంచి మేలు చేయును. దేవుడు మంచివాడని అంగీకరింపబడుచున్నాడు. కావున దేవుడు మేలు చేయును. మంచి, తాను మంచి కావుననే, మేలు చేయుట తప్ప మరేదియు చేయదు. కావున దేవుడు సమస్తమును మేలుగానే చేయును. ఆయన మనుష్యుని గూర్చి శ్రద్ధ వహింపకుండ అతనికి మేలు చేయడు, అతనిని చూచుకొనకుండ అతని గూర్చి శ్రద్ధ వహింపడు. ఏలయనగా ఉద్దేశపూర్వకముగా మేలు చేయునది ఉద్దేశపూర్వకముగా మేలు చేయనిదానికంటె శ్రేష్ఠము. కాని దేవునికంటె శ్రేష్ఠమైనది ఏదియు లేదు. ఉద్దేశపూర్వకముగా మేలు చేయుటయనగా మనుష్యుని చూచుకొనుటయే గాని మరేదియు కాదు. కావున దేవుడు మనుష్యుని గూర్చి శ్రద్ధ వహించి అతనిని చూచుకొనును. దీనిని ఆయన మనుష్యునిపై దేవుని ప్రేమకు నిజమైన సహకర్తయైన వాక్కు ద్వారా అతనికి శిక్షణనిచ్చుటలో ఆచరణలో చూపుచున్నాడు. కాని మంచి సద్గుణము కలిగియున్నందున మంచి అనబడదు; న్యాయమును సద్గుణము కలిగియున్నందున మంచి అనబడదు -- ఏలయనగా అదే సద్గుణము -- అయితే అది స్వతహాగా తనలోనే మంచిదైయున్నందున.

మరియొక విధముగా ప్రయోజనకరమైనది మంచిదని పిలువబడును, అది సంతోషపరచుటవలన కాదు, మేలు చేయుటవలన. కావున న్యాయమంతయు మంచి విషయమై, సద్గుణముగాను తన కొరకే కోరదగినదిగాను ఉన్నది, సంతోషమిచ్చునదిగా కాదు; ఏలయనగా అది దయ సంపాదించుటకు తీర్పు తీర్చదు, ప్రతివానికి వాని యోగ్యతల ప్రకారము పంచిపెట్టును. లాభదాయకమైనది ప్రయోజనకరమైనదాని వెంట వచ్చును. కావున న్యాయము మంచితనమును పరిశీలించు అన్ని కోణములకు సరిపోవు లక్షణములను కలిగియున్నది; సమాన గుణములను సమానముగా కలిగియున్నది. సమాన గుణములు కలిగినవి ఒకదానితో ఒకటి సమానములును సదృశములునై యుండును. కావున న్యాయము మంచి విషయము.

"అయితే ప్రభువు మనుష్యుని ప్రేమించువాడును మంచివాడునైతే, ఆయన కోపపడి శిక్షించుట ఎట్లు?" అని వారందురు. కాబట్టి ఈ విషయమును సాధ్యమైనంత సంక్షిప్తముగా చర్చింపవలెను; ఏలయనగా ఈ చర్చా విధానము పిల్లల సరైన శిక్షణకు ప్రయోజనకరము, అవసరమైన సహాయముగా ఉపయోగపడును. ఏలయనగా అనేక కోరికలు శిక్షచేతను, కఠినమైన ఉపదేశములను నాటుటచేతను, అట్లే కొన్ని సూత్రములలో బోధించుటచేతను కూడ స్వస్థపరచబడును. ఏలయనగా గద్దింపు ఆత్మ యొక్క కోరికలకు శస్త్రచికిత్స వంటిది; కోరికలు సత్యమునకు కలిగిన గడ్డ వంటివి,[9] దానిని గద్దింపు అను శస్త్రపు గాటుచేత కోసి తెరువవలెను.

నిందించుట ఔషధములను పూయుటవంటిది; అది కోరికల కాఠిన్యమును కరిగించి, జీవితపు కామాశుద్ధిని శుద్ధిచేసి, అంతేకాక గర్వము యొక్క పెరుగుదలలను తగ్గించి, రోగిని మానవత్వము యొక్క ఆరోగ్యకరమైన, నిజమైన స్థితికి తిరిగి చేర్చును.

హెచ్చరిక అనునది రోగముగల ఆత్మకు ఆహారనియమము వంటిది; అది ఏమి తీసికొనవలెనో విధించి, ఏమి తీసికొనకూడదో నిషేధించును. ఇవన్నియు రక్షణకును నిత్యారోగ్యమునకును దారితీయును.

ఇంకను, సైన్యాధిపతి తన క్రింది అధికారులకు హెచ్చరికగా అపరాధులకు జరిమానాలను, సంకెళ్లతోను అత్యంత అవమానముతోను శారీరక శిక్షలను, ఒక్కొక్కప్పుడు మరణశిక్షను కూడ విధించుటచేత, మేలునే లక్ష్యముగా పెట్టుకొనును.

అట్లే మన గొప్ప సేనాధిపతియైన వాక్యము, విశ్వమంతటికి సర్వసైన్యాధ్యక్షుడు, తన ధర్మశాస్త్రపు కట్టుబాట్లను విసర్జించువారిని హెచ్చరించుటచేత, శత్రువు యొక్క దాస్యమునుండియు, తప్పిదమునుండియు, చెరనుండియు వారిని విడిపించి, శాంతితో వారిని పౌరసత్వము యొక్క పరిశుద్ధ ఏకమనస్సునకు తెచ్చును.

కాబట్టి ప్రేరేపించు ఉపన్యాసమునకు తోడు ప్రోత్సాహపూర్వకమైన, ఓదార్పుపూర్వకమైన రూపములు ఉన్నట్లే; స్తుతిపూర్వకమైన రూపమునకు తోడు నిందాపూర్వకమైన, గద్దింపుపూర్వకమైన రూపమును ఉన్నది. ఈ చివరిది ఖండించు కళ. ఇప్పుడు ఖండన సద్భావమునకు చిహ్నము, దుర్భావమునకు కాదు. ఏలయనగా స్నేహితుడైనవాడును, కానివాడును కూడ నిందింతురు; అయితే శత్రువు తిరస్కారముతోను, స్నేహితుడు దయతోను అట్లు చేయును. కాబట్టి ప్రభువు మనుష్యులను గద్దించుట ద్వేషమువలన కాదు; ఏలయనగా మన తప్పిదములనుబట్టి మనలను నశింపజేయగలవాడైనను ఆయన తానే మనకొరకు శ్రమపడెను. ఏలయనగా బోధకుడు కూడ, తాను మంచివాడైనందున, పరిపూర్ణ నైపుణ్యముతో గద్దింపు ద్వారా ఖండనలోనికి ప్రవేశించును; కొరడాతో వలె తన పదునైన మాటలతో మనస్సు యొక్క మందకొడితనమును లేపును. మరల ఆయన అదే వ్యక్తులను ప్రబోధింప యత్నించును. ఏలయనగా స్తుతిచేత ప్రేరేపింపబడనివారు ఖండనచేత ప్రోత్సహింపబడుదురు; మరణించినవారివలె ఖండనచేత రక్షణకు పిలువబడనివారు ఖండన ప్రకటనచేత సత్యమునకు లేపబడుదురు. "ఏలయనగా జ్ఞానము యొక్క దెబ్బలును దిద్దుబాటును అన్ని కాలములలో ఉన్నవి." "ఏలయనగా మూర్ఖునికి బోధించుట కుండపెంకును అతికించుటవంటిది; నిరాశాజనకమైన మందబుద్ధిని వివేకమునకు పదునుపెట్టుట మట్టిని స్పృహలోనికి తెచ్చుటవంటిది." కాబట్టి ఆయన స్పష్టముగా "గాఢనిద్రనుండి నిద్రించువానిని లేపుచు" అని చేర్చుచున్నాడు, అది మిగిలిన అన్నిటికంటె ఎక్కువగా మరణమును పోలినది.

ఇంకను ప్రభువు తన విషయమై అతి స్పష్టముగా చూపుచున్నాడు, తన అనేకవిధములైన, అనేక విధాల ఉపయోగకరమైన సేద్యమును అలంకారముగా వర్ణించుచు, ఆయన ఇట్లనెను: "నేను నిజమైన ద్రాక్షావల్లిని, నా తండ్రి వ్యవసాయకుడు." తరువాత ఆయన ఇట్లు చేర్చెను: "నాయందున్న ప్రతి కొమ్మ ఫలింపనిదైతే ఆయన దానిని తీసివేయును; ఫలించు ప్రతి కొమ్మ మరి ఎక్కువ ఫలము ఫలించునట్లు ఆయన దానిని కత్తిరించును."[2] ఏలయనగా కత్తిరింపబడని ద్రాక్షావల్లి కఱ్ఱగా పెరుగును. మనుష్యుని విషయమును అంతే. వాక్యము--కత్తి--విచ్చలవిడి చిగుళ్లను తొలగించును; ఆత్మ యొక్క ప్రేరణలను కామములో మునుగక ఫలింపజేయునట్లు బలవంతము చేయును. ఇప్పుడు పాపులకు చేయు గద్దింపు వారి రక్షణనే లక్ష్యముగా కలిగియున్నది, ప్రతి ఒక్కరి ప్రవర్తనకు సరిపడునట్లు వాక్యము సమకూర్చబడి; ఒకప్పుడు బిగించిన తంతులతో, మరొకప్పుడు సడలించిన తంతులతో. కాబట్టి మోషేచేత అతి స్పష్టముగా చెప్పబడెను, "ధైర్యముగా ఉండుడి: మీరు పాపము చేయకుండునట్లు ఆయన భయము మీ మధ్య ఉండుటకు, మిమ్మును పరీక్షింప దేవుడు సమీపించియున్నాడు."[3] ఈ మూలమునుండి నేర్చుకొనిన ప్లేటో అందముగా చెప్పుచున్నాడు: "శిక్ష అనుభవించు వారందరు నిజముగా మేలుగా చూడబడుచున్నారు, ఏలయనగా వారికి ప్రయోజనము కలుగుచున్నది; న్యాయముగా శిక్షింపబడువారి ఆత్మ మెరుగుపడుచున్నది." మరియు దిద్దబడువారు న్యాయమువలన మేలు పొందినయెడల, ప్లేటో ప్రకారము న్యాయమైనది మంచిదని ఒప్పుకొనబడినయెడల, భయమే మేలుచేయును, మనుష్యుల మేలుకొరకే ఉన్నదని కనుగొనబడెను. "ఏలయనగా ప్రభువునకు భయపడు ప్రాణము బ్రదుకును, ఏలయనగా వారి నిరీక్షణ వారిని రక్షించువానియందే ఉన్నది."[4] శిక్ష విధించు ఈ వాక్యమే న్యాయాధిపతి; ఆయనను గూర్చి యెషయా కూడ, "ప్రభువు ఆయనను మన పాపములకు నియమించెను" అని చెప్పుచున్నాడు,[5] స్పష్టముగా పాపములను దిద్దువానిగాను సంస్కరించువానిగాను. కాబట్టి మన అందరికి బోధకునిగా తండ్రిచేత నియమింపబడినవాడు మాత్రమే మన దోషములను క్షమింపగలడు; అవిధేయతకును విధేయతకును మధ్య భేదము గుర్తింపగలవాడు ఆయన మాత్రమే.

ఆయన బెదిరించునప్పుడు, తన బెదిరింపులను అమలుపరచుటకు కీడు చేయుటకు ఆయన స్పష్టముగా ఇష్టపడడు; గాని మనుష్యులలో భయమును పుట్టించుటచేత, పాపమునకు చేరువగు మార్గమును ఆయన త్రెంపివేసి, మనుష్యులపై తన ప్రేమను చూపును, ఇంకను ఆలస్యము చేయుచు, వారు పాపులుగానే నిలిచినయెడల వారు అనుభవింపబోవు దానిని ప్రకటించుచు; ఆయన తన ఎరను పట్టుకొనిన క్షణమే దానిని మ్రింగివేయు సర్పమువంటివాడు కాడు.

కాబట్టి దేవుడు మంచివాడు. ప్రభువు చర్య జరిగించుటకు ముందు అనేకసార్లు అనేక విధములుగా మాట్లాడును. ఆయన ఇట్లనుచున్నాడు: "నా బాణములు వారిని అంతము చేయును; వారు ఆకలిచేత క్షీణించి, పక్షులచేత తినబడుదురు; బాగుపడని ధనుర్వాతపు వంపు కలుగును. అడవి మృగముల పళ్లను, నేలమీద ప్రాకు సర్పముల రోషముతో కూడ వారిమీదికి పంపుదును. బయట ఖడ్గము వారిని సంతానహీనులుగా చేయును; వారి గదులలోనుండి భయము కలుగును."[6] ఏలయనగా దైవికుడు కొందరు తలంచు విధమున కోపపడువాడు కాడు; గాని తరచు అడ్డగించి, ఎల్లప్పుడును మనుష్యులను ప్రబోధించి, చేయవలసినదానిని చూపును. మనము పాపము చేయకుండునట్లు భయపెట్టుట మంచి ఉపాయము. లేఖనము చెప్పునట్లు, "ఏలయనగా ప్రభువు యొక్క భయము పాపములను తరిమివేయును, భయములేనివాడు నీతిమంతుడని తీర్చబడజాలడు."[7] దేవుడు కోపమువలన శిక్షింపడు, న్యాయపు లక్ష్యములకొరకే; ఏలయనగా మన నిమిత్తము న్యాయము నిర్లక్ష్యము చేయబడుట తగదు. పాపము చేయు మనలో ప్రతి ఒక్కడు తన స్వేచ్ఛాసంకల్పముతో శిక్షను ఎన్నుకొనును, నింద ఎన్నుకొనువానిపైనే ఉన్నది.[8] దేవుడు నిందారహితుడు. "అయితే మన అనీతి దేవుని నీతిని స్థాపించునయెడల, మనమేమందుము? ప్రతీకారము తీర్చుకొను దేవుడు అనీతిమంతుడా? అది ఎన్నడును కాదు."[9] కాబట్టి ఆయన బెదిరించుచు ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "నా ఖడ్గమును పదునుపెట్టుదును, నా హస్తము తీర్పును పట్టుకొనును; నా శత్రువులకు న్యాయము తీర్చి, నన్ను ద్వేషించువారికి ప్రతిఫలమిచ్చెదను. నా బాణములను రక్తముతో మత్తెక్కించెదను, గాయపడినవారి రక్తమునుండి నా ఖడ్గము మాంసమును మ్రింగును."[1] కాబట్టి సత్యమునకు శత్రువులుగా లేనివారును, వాక్యమును ద్వేషింపనివారును, తమ స్వంత రక్షణను ద్వేషింపరనియు, శత్రుత్వపు శిక్షనుండి తప్పించుకొందురనియు స్పష్టము.

కాబట్టి జ్ఞానమను గ్రంథము చెప్పునట్లు, "జ్ఞానము యొక్క కిరీటము ప్రభువు యొక్క భయము."[2] కాబట్టి ఆమోసు ప్రవక్తచేత ప్రభువు తన వ్యవహారవిధానమును అతి స్పష్టముగా విప్పి చెప్పెను, ఇట్లనుచు: "దేవుడు సొదొమను గొమొఱ్ఱాను నాశనము చేసినట్లు నేను మిమ్మును నాశనము చేసితిని; మీరు అగ్నిలోనుండి లాగబడిన కొరివివలె ఉన్నారు; అయినను మీరు నాయొద్దకు తిరిగి రాలేదని యెహోవా సెలవిచ్చుచున్నాడు."[3]

చూడుడి, దేవుడు మంచితనముపట్ల తనకుగల ప్రేమచేత పశ్చాత్తాపమును ఎట్లు కోరుచున్నాడో; నిశ్శబ్దముగా బెదిరించు తన పథకముద్వారా మనుష్యులపై తన ప్రేమను ఎట్లు చూపుచున్నాడో. ఆయన ఇట్లనుచున్నాడు: "నా ముఖమును వారినుండి త్రిప్పివేసి, వారికి సంభవించునది చూపుదును."[4] ఏలయనగా ప్రభువు ముఖము ఎక్కడ చూచునో అక్కడ సమాధానమును ఆనందమును ఉన్నవి; అది త్రిప్పబడినచోట కీడు ప్రవేశించును. కాబట్టి ప్రభువు చెడ్డవాటిని చూడగోరడు; ఏలయనగా ఆయన మంచివాడు. కాని ఆయన దృష్టి త్రిప్పివేసినప్పుడు, మానవ అవిశ్వాసముచేత కీడు తనంతట తానే పుట్టును. పౌలు ఇట్లనుచున్నాడు: "కాబట్టి దేవుని దయను కాఠిన్యమును చూడుడి: పడిపోయినవారిపై కాఠిన్యము; నీవు ఆయన దయయందు నిలిచియున్నయెడల నీపై దయ,"[5] అనగా క్రీస్తునందలి విశ్వాసమునందు.

ఇప్పుడు మంచివాడు స్వభావమునందు మంచివాడైనందున, చెడుపై ద్వేషము అతనిని వెంబడించును. కాబట్టి ఆయన అవిధేయులను శిక్షించునని నేను ఒప్పుకొందును (ఏలయనగా శిక్ష శిక్షింపబడువాని మేలుకొరకును ప్రయోజనముకొరకును ఉన్నది, అది మొండి ప్రజను దిద్దుబాటు చేయుట); కాని ఆయన ప్రతీకారము తీర్చుకొనగోరునని నేను ఒప్పుకొనను. ప్రతీకారము చెడుకు ప్రతిఫలము, ప్రతీకారము తీర్చుకొనువాని ప్రయోజనముకొరకు విధింపబడునది. "మమ్ములను అవమానించువారికొరకు ప్రార్థింపుడి" అని మనకు బోధించువాడు[6] మనము ప్రతీకారము తీర్చుకొనవలెనని కోరడు. అయితే దేవుడు మంచివాడని అందరు ఇష్టపూర్వకముగా అంగీకరింతురు; అదే దేవుడు న్యాయవంతుడని రుజువుచేయుటకు ప్రభువు యొక్క సువార్త వాక్యమును ఉదహరించిన తరువాత నాకు ఎక్కువ మాటలు అవసరము లేదు; ఆయన ఆయనను ఒకనిగా చెప్పుచున్నాడు: "తండ్రీ, నీవు నాయందును నేను నీయందును ఉన్నట్లు, వారందరు ఒక్కటైయుండునట్లును, వారును మనయందు ఒక్కటైయుండునట్లును; నీవు నన్ను పంపితివని లోకము నమ్మునట్లును. నీవు నాకిచ్చిన మహిమను నేను వారికిచ్చితిని; మనము ఒక్కటైయున్నట్లు వారును ఒక్కటైయుండునట్లు: నేను వారిలోను నీవు నాలోను ఉండి, వారు ఒక్కటిగా సంపూర్ణులగునట్లు."[7] దేవుడు ఒక్కడే, ఏకమునకు అతీతుడు, ఏకత్వముకంటెను పైనున్నవాడు. కాబట్టి "నీవు" అను పదము సూచక ప్రాధాన్యముతో, నిజముగా ఉన్నవాడు ఒక్కడైన దేవుని సూచించుచున్నది, ఆయన "ఉండెను, ఉన్నాడు, రాబోవువాడు"; ఈ మూడు కాల విభాగములలో "ఉన్నవాడు" అను ఒకే నామమునకు (<greek>o</greek> <greek>wn</greek>);[8] స్థానము ఉన్నది. ఒక్కడే దేవుడైనవాడు ఒక్కడే నిజముగా నీతిమంతుడని కూడ సువార్తలోనే మన ప్రభువు సాక్ష్యమిచ్చును, ఇట్లనుచు: "తండ్రీ, నీవు నాకిచ్చినవారు నేనున్నచోట నాతో కూడ ఉండవలెనని కోరుచున్నాను; లోక సృష్టికి పూర్వము నీవు నన్ను ప్రేమించితివి గనుక, నీవు నాకిచ్చిన నా మహిమను వారు చూచునట్లు. నీతిమంతుడవైన తండ్రీ, లోకము నిన్ను ఎరుగలేదు; నేను నిన్ను ఎరుగుదును, నీవు నన్ను పంపితివని వీరు ఎరిగిరి.

నీ నామమును వారికి తెలియజేసితిని, ఇకమీదట తెలియజేయుదును."[9] "తండ్రుల దోషమును తనను ద్వేషించు పిల్లలమీదికి రప్పించి, తనను ప్రేమించువారికి కరుణ చూపువాడు" ఈయనే.[10] ఏలయనగా కొందరిని "కుడిప్రక్కను, మరికొందరిని ఎడమప్రక్కను" నిలుపువాడు,[11] తండ్రిగా భావింపబడి, మంచివాడైనందున, తానొక్కడే అయినదానిని--"మంచివాడు" అని[12] పిలువబడును; కాని ఆయన తండ్రియందు కుమారుడైనందున, ఆయన వాక్యమై, వారి పరస్పర సంబంధమునుబట్టి, బలము యొక్క నామము ప్రేమ యొక్క సమత్వముచేత కొలువబడి, ఆయన నీతిమంతుడని పిలువబడును. ఆయన ఇట్లనుచున్నాడు: "ప్రతి మనుష్యునికి అతని క్రియలనుబట్టి తీర్పు తీర్చును,"[13]--ఇది మంచి త్రాసు, దేవుడు యేసు వ్యక్తిలో నీతి యొక్క ముఖమును మనకు తెలియపరచెను, ఆయనద్వారానే, సమమైన త్రాసుతో వలె, మనము దేవుని ఎరుగుదుము. దీనిని గూర్చి జ్ఞానమను గ్రంథము కూడ స్పష్టముగా ఇట్లనుచున్నది: "ఏలయనగా కరుణయు ఉగ్రతయు ఆయనయొద్ద ఉన్నవి, ఏలయనగా ఆ రెంటికిని ఆయనే ఏకైక ప్రభువు," శాంతింపజేయువాటికి ప్రభువు, తన కరుణ యొక్క సమృద్ధిని బట్టి ఉగ్రతను కుమ్మరించువాడు. "ఆయన గద్దింపును అట్టిదే."[14] ఏలయనగా కరుణ యొక్కయు గద్దింపు యొక్కయు లక్ష్యము గద్దింపబడువారి రక్షణయే.

మన ప్రభువైన యేసుయొక్క దేవుడును తండ్రియును మంచివాడని వాక్యము తానే మరల ధృవీకరించును: "ఏలయనగా ఆయన కృతజ్ఞత లేనివారిపైను చెడ్డవారిపైను దయగలవాడు;" మరియు ఇంకను, ఆయన ఇట్లనినప్పుడు: "మీ తండ్రి కనికరముగలవాడైనట్లు మీరును కనికరముగలవారైయుండుడి."[15] ఇంకను ఆయన స్పష్టముగా ఇట్లనుచున్నాడు: "పరలోకమందున్న నా తండ్రి తప్ప మరెవడును మంచివాడు కాడు."[16] వీటికి తోడు, మరల ఆయన ఇట్లనుచున్నాడు: "నా తండ్రి అందరిమీద తన సూర్యుని ఉదయింపజేయును."[17] ఇక్కడ గమనింపదగినదేమనగా, ఆయన తన తండ్రిని మంచివాడనియు సృష్టికర్తయనియు ప్రకటించుచున్నాడు. సృష్టికర్త న్యాయవంతుడనుట వివాదము కాదు. మరియు మరల ఆయన ఇట్లనుచున్నాడు: "నా తండ్రి నీతిమంతులమీదను అనీతిమంతులమీదను వర్షము కురిపించును." ఆయన వర్షము కురిపించుటనుబట్టి, ఆయన జలములకును మేఘములకును సృష్టికర్త. అందరిమీద అట్లు చేయుటనుబట్టి, ఆయన న్యాయముగాను యుక్తముగాను సమమైన త్రాసును పట్టుకొనియున్నాడు. మరియు మంచివాడైనందున, ఆయన నీతిమంతులమీదను అనీతిమంతులమీదను సమముగానే అట్లు చేయును.

కాబట్టి ఆయనే ఒక్కడును అదే దేవుడునని మనము అతి స్పష్టముగా ఈ విధముగా నిర్ణయించెదము. ఏలయనగా పరిశుద్ధాత్మ ఇట్లు పాడెను: "నీ చేతిపనియైన ఆకాశమును నేను తేరిచూచెదను;"[1] మరియు, "ఆకాశమును సృజించినవాడు ఆకాశములలో నివసించును;" మరియు, "ఆకాశము నీ సింహాసనము."[2] మరియు ప్రభువు తన ప్రార్థనలో ఇట్లనుచున్నాడు: "పరలోకమందున్న మా తండ్రీ."[3] ఆకాశములు లోకమును సృజించినవానికి చెందినవి. కాబట్టి ప్రభువు సృష్టికర్త యొక్క కుమారుడని నిర్వివాదము. మరియు సృష్టికర్త అన్నిటికంటె పైన న్యాయవంతుడని ఒప్పుకొనబడినయెడల, ప్రభువు సృష్టికర్త యొక్క కుమారుడని ఒప్పుకొనబడినయెడల, ప్రభువు న్యాయవంతుని కుమారుడు. కాబట్టి పౌలు కూడ ఇట్లనుచున్నాడు: "అయితే ఇప్పుడు ధర్మశాస్త్రము లేకుండ దేవుని నీతి బయలుపరచబడియున్నది;"[4] మరియు మరల, మీరు దేవుని మరింత చక్కగా గ్రహించునట్లు, "అనగా యేసుక్రీస్తునందలి విశ్వాసమువలన విశ్వసించు వారందరికి కలుగు దేవుని నీతి; ఏలయనగా భేదము లేదు."[5] మరియు సత్యమునకు ఇంకను సాక్ష్యమిచ్చుచు, కొంచెము తరువాత ఆయన ఇట్లు చేర్చుచున్నాడు: "దేవుని ఓర్పుచేత, తాను నీతిమంతుడనియు, విశ్వాసము గలవానిని నీతిమంతునిగా తీర్చువాడు యేసనియు చూపుటకు." న్యాయమైనది మంచిదని ఆయన ఎరుగునని, "కాబట్టి ధర్మశాస్త్రము పరిశుద్ధమైనది, ఆజ్ఞయు పరిశుద్ధమైనదియు న్యాయమైనదియు మంచిదియునై యున్నది"[6] అని ఆయన చెప్పుటవలన తెలియుచున్నది, ఒకే బలమును సూచించుటకు రెండు నామములను ఉపయోగించుచు. అయితే "ఎవడును మంచివాడు కాడు," ఆయన తండ్రి తప్ప. ఒక్కడైన ఆ తండ్రియే అనేక శక్తులద్వారా బయలుపరచబడుచున్నాడు. "కుమారుడు తప్ప తండ్రిని ఎవడును ఎరుగడు"[7] అను వాక్యము యొక్క భావమును ఇదే; కుమారుని రాకకు ముందు ఆయనే సమస్తమైయుండెను. కాబట్టి సర్వమునకు దేవుడు ఒక్కడే మంచివాడును న్యాయవంతుడునైన సృష్టికర్తయనియు, తండ్రియందున్న కుమారుడనియు స్పష్టము; ఆయనకు యుగయుగములు మహిమ కలుగునుగాక, ఆమేన్. అయితే శ్రద్ధచేత నిర్దేశింపబడిన గద్దింపును జరిగించుట రక్షణ వాక్యమునకు విరుద్ధము కాదు.

ఏలయనగా ఇది మనుష్యునిపై దైవప్రేమ యొక్క ఔషధము; దీనిచేత సిగ్గు యొక్క ఎరుపు వెల్లడియై, పాపమునుగూర్చిన సిగ్గు కలుగును. ఏలయనగా ఖండింపవలసివచ్చినయెడల, గద్దింపవలసినది కూడ అవసరము; ఉదాసీన ఆత్మను ప్రాణాంతకముగా కాక, ఆరోగ్యదాయకముగా గాయపరచవలసిన సమయము వచ్చినప్పుడు, కొంచెము నొప్పిచేత నిత్యమరణమునుండి విముక్తిని పొందుటకు.

ఆయన బోధనలో ప్రదర్శింపబడు జ్ఞానము గొప్పది, రక్షణకొరకు ఆయన వ్యవహరించు విధానములు అనేకములు. ఏలయనగా బోధకుడు మంచిదానికి సాక్ష్యమిచ్చి, పిలువబడినవారిని మంచివాటికి పిలుచును; తప్పు చేయుటకు త్వరపడువారిని ఆ ప్రయత్నమునుండి వారించి, మంచి జీవితమునకు తిరుగుడని వారిని ప్రబోధించును. ఏలయనగా ఒకదానికి సాక్ష్యమివ్వబడినప్పుడు రెండవది సాక్ష్యము లేనిది కాదు; సాక్ష్యమునుండి వచ్చు కృప చాలా గొప్పది. అంతేకాక, కోపపు భావము (ఆయన హెచ్చరికను కోపమని పిలుచుట తగినయెడల) మనుష్యునిపై ప్రేమతో నిండియున్నది; మనుష్యుని నిమిత్తము దేవుడు భావావేశమునకు దిగివచ్చుచున్నాడు; అతని నిమిత్తమే దేవుని వాక్యము మనుష్యుడాయెను.

అధ్యాయము IX.--ఉపకారము చేయుటయు న్యాయముగా శిక్షించుటయు ఒకే శక్తి యొక్క అధికారమునకు చెందినవి. మరియు లోగోస్ యొక్క బోధనా విధానము.

కాబట్టి మానవజాతి యొక్క బోధకుడైన దివ్యవాక్యము, తన సమస్త శక్తితో, జ్ఞానము యొక్క సమస్త సాధనములను వినియోగించుచు, పిల్లల రక్షణకు తనను తాను అంకితము చేసికొనుచున్నాడు; హెచ్చరించుచు, నిందించుచు, తప్పుపట్టుచు, గద్దించుచు, ఖండించుచు, బెదిరించుచు, స్వస్థపరచుచు, వాగ్దానము చేయుచు, అనుగ్రహించుచు; మరియు అనేక పగ్గములతో వలె, మనుష్యుల అవివేక ప్రేరణలను అదుపు చేయుచున్నాడు. కాబట్టి సంక్షిప్తముగా చెప్పవలెనంటే, మనము మన పిల్లలపట్ల వ్యవహరించినట్లే ప్రభువు మనపట్ల వ్యవహరించును. జ్ఞానమను గ్రంథము ఇట్లు ప్రబోధించుచున్నది: "నీకు పిల్లలున్నారా? వారిని దిద్దుము, వారి బాల్యమునుండి వారిని వంచుము. నీకు కుమార్తెలున్నారా? వారి శరీరమును గమనింపుము, వారిపట్ల నీ ముఖము ప్రకాశింపనీయకుము,"[8]--మనము మన పిల్లలను, కుమారులను కుమార్తెలను, మరి దేనికంటెను అత్యధికముగా ప్రేమించుచున్నను. ఏలయనగా కేవలము ఒకనిని సంతోషపెట్టుటకే అతనితో మాట్లాడువారు అతనిపై కొంచెమే ప్రేమ కలిగియుందురు, ఏలయనగా వారు అతనికి నొప్పి కలిగింపరు; అయితే అతని మేలుకొరకు మాట్లాడువారు, ప్రస్తుతమునకు నొప్పి కలిగించినను, ఆ తరువాత ఎల్లప్పుడును అతనికి మేలు చేయుదురు. ప్రభువు దృష్టిలో ఉన్నది తక్షణ సంతోషము కాదు, భవిష్యత్ ఆనందము.

ఇప్పుడు ప్రవచన సాక్ష్యము సహాయముతో ఆయన ప్రేమపూర్వక క్రమశిక్షణ యొక్క విధానమును పరిశీలించుటకు ముందుకు సాగెదము.

హెచ్చరిక అనగా ప్రేమపూర్వకమైన శ్రద్ధతో కూడిన ఖండన; అది వివేచనను పుట్టించును. బోధకుడు తన హెచ్చరికలలో అట్టివాడే; ఆయన సువార్తలో ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "పక్షి తన పిల్లలను రెక్కల క్రింద చేర్చుకొనునట్లు నేను నీ పిల్లలను ఎన్నిసార్లు చేర్చుకొనగోరితిని, అయినను మీరు ఒప్పుకొనలేదు!"[9] మరియు లేఖనము మరల హెచ్చరించుచు ఇట్లనుచున్నది: "వారు రాతితోను కొయ్యతోను వ్యభిచరించి, బయలునకు ధూపము వేసిరి."[10] ఏలయనగా తన్నుతూ గంతులు వేసి పారిపోయిన ప్రజల సిగ్గులేనితనమును బాగుగా ఎరిగియుండియు, ఆయన వారిని పశ్చాత్తాపమునకు ప్రబోధించుటయే ఆయన ప్రేమకు అతి గొప్ప ప్రమాణము; ఆయన యెహెజ్కేలు ద్వారా ఇట్లనెను: "నరపుత్రుడా, నీవు తేళ్లమధ్య నివసించుచున్నావు; అయినను, ఒకవేళ వారు వినెదరేమో, వారితో మాటలాడుము."[11] ఇంకను మోషేతో ఆయన: "నీవు వెళ్లి నా ప్రజలను పంపివేయుమని ఫరోతో చెప్పుము; అయితే అతడు పంపడని నేను ఎరుగుదును."[12] ఏలయనగా ఆయన రెండును చూపించుచున్నాడు: జరుగబోవునదానిని ముందే ఎరుగుటలో తన దైవత్వమును, ఆత్మ యొక్క స్వనిర్ణయమునకు పశ్చాత్తాపపడు అవకాశము ఇచ్చుటలో తన ప్రేమను. ప్రజలయెడల తన శ్రద్ధలో ఆయన యెషయా ద్వారా కూడ హెచ్చరించుచు ఇట్లనెను: "ఈ ప్రజలు పెదవులతో నన్ను ఘనపరచుదురు, గాని వారి హృదయము నాకు దూరముగా ఉన్నది." దీని తరువాత వచ్చునది గద్దించు ఖండన: "మనుష్యుల ఆజ్ఞలను సిద్ధాంతములుగా బోధించుచు వారు వ్యర్థముగా నన్ను ఆరాధించుచున్నారు."[1] ఇక్కడ ఆయన ప్రేమపూర్వక శ్రద్ధ వారి పాపమును చూపి, దానితోపాటే రక్షణను కూడ చూపుచున్నది.

నిందాపూర్వక గద్దింపు అనగా నీచమైనదానిని బట్టి చేయు ఖండన, అది ఘనమైనదానికి అనుకూలపరచునది. ఇది యిర్మీయా ద్వారా చూపబడెను: "అవి మదించిన ఆడు గుఱ్ఱములవలె ఉండెను; ప్రతివాడును తన పొరుగువాని భార్య కొరకు సకిలించెను. వీటినిబట్టి నేను విచారింపకుందునా? అని యెహోవా సెలవిచ్చుచున్నాడు; ఇట్టి జనముమీద నా ప్రాణము ప్రతీకారము తీర్చుకొనదా?"[2] ఆయన ప్రతిచోట భయమును అల్లును, ఏలయనగా "యెహోవాయందలి భయము వివేకమునకు ఆరంభము."[3] మరల హోషేయ ద్వారా ఆయన ఇట్లనెను: "నేను వారిని విచారింపకుందునా? వారు వేశ్యలతో కలిసిరి, దీక్ష పొందినవారితో బలులు అర్పించిరి; గ్రహించిన ప్రజలు వేశ్యను కౌగిలించిరి."[4] వారు గ్రహించిరని చెప్పుటచేత, వారు ఉద్దేశపూర్వకముగా పాపము చేసిరని ఆయన వారి అపరాధమును మరింత స్పష్టముగా చూపుచున్నాడు. గ్రహింపు ఆత్మ యొక్క కన్ను; అందుచేతనే ఇశ్రాయేలు అనగా "దేవుని చూచువాడు"--అనగా దేవుని గ్రహించువాడు.

ఫిర్యాదు అనగా తృణీకరించువారనియు నిర్లక్ష్యము చేయువారనియు ఎంచబడినవారిపై చేయు ఖండన. ఆయన యెషయా ద్వారా ఇట్లు చెప్పునప్పుడు ఈ రూపమును ఉపయోగించును: "ఆకాశమా, వినుము; భూమీ, చెవియొగ్గుము: యెహోవా సెలవిచ్చినదేమనగా, నేను పిల్లలను కని పెంచితిని, వారు నామీద తిరుగుబాటు చేసిరి. ఎద్దు తన యజమానుని ఎరుగును, గాడిద తన ప్రభువు తొట్టిని ఎరుగును: ఇశ్రాయేలు నన్ను ఎరుగదు."[5] ఏలయనగా దేవుని ఎరిగినవాడు ప్రభువును గుర్తింపకుండినయెడల అది భయంకరమని మనము ఎట్లు ఎంచకుందుము; ఎద్దును గాడిదయు, మందబుద్ధిగల మూఢ జంతువులు, తమను పోషించువానిని ఎరుగగా, ఇశ్రాయేలు వాటికంటెను అవివేకిగా కనబడుచున్నది? మరియు యిర్మీయా ద్వారా ప్రజలమీద అనేక కారణములనుబట్టి ఫిర్యాదు చేసి, ఆయన ఇట్లు చేర్చెను: "వారు నన్ను విడిచిపెట్టిరి, అని యెహోవా సెలవిచ్చుచున్నాడు."[6]

దూషణాత్మక గద్దింపు[7] అనగా నిందాపూర్వకమైన ఎత్తిపొడుపు, లేక కఠినముగా మందలించు ఖండన. బోధకుడు యెషయాలో ఈ విధానమును ఉపయోగించును, ఆయన ఇట్లు చెప్పునప్పుడు: "తిరుగుబాటు చేయు పిల్లలారా, మీకు శ్రమ. యెహోవా ఈలాగు సెలవిచ్చుచున్నాడు: మీరు ఆలోచన చేసితిరి గాని నావలన కాదు; ఒడంబడికలు చేసితిరి గాని నా ఆత్మనుబట్టి కాదు."[8] ప్రతి సందర్భమునందును ఆయన భయమను అతి చేదైన రంగుబంధకమును ఉపయోగించి ప్రజలను అణచివేయుచు[9] అదే సమయమున వారిని రక్షణ వైపునకు తిప్పును; అద్దకము వేయబడు ఉన్ని స్థిరమైన రంగును పట్టుటకు సిద్ధపరచబడునట్లు ముందుగా రంగుబంధకములతో శుద్ధి చేయబడుట వాడుక.

గద్దింపు అనగా పాపమును ముందుకు తెచ్చి ఒకని యెదుట ఉంచుట. అనేకుల విశ్వాస బలహీనతను బట్టి ఆయన ఈ విధమైన బోధను అత్యంత అవసరమైనదిగా ఉపయోగించును. ఏలయనగా ఆయన యెషయా ద్వారా ఇట్లనెను: "మీరు యెహోవాను విడిచిపెట్టి, ఇశ్రాయేలు పరిశుద్ధునికి కోపము రేపితిరి."[10] మరియు యిర్మీయా ద్వారా కూడ ఆయన ఇట్లనెను: "దీనికి ఆకాశము విస్మయమొందెను, భూమి మిక్కిలి వణికెను. ఏలయనగా నా ప్రజలు రెండు చెడ్డపనులు చేసిరి; జీవజలముల ఊటనైన నన్ను విడిచిపెట్టిరి, నీళ్లు నిలువజాలని పగిలిన తొట్లను తమకొరకు తొలిచికొనిరి."[11] మరల అతని ద్వారానే: "యెరూషలేము పాపము చేసెను; కావున అది కల్లోలమాయెను. ఆమెను మహిమపరచినవారందరు ఆమె నగ్నత్వమును చూచి ఆమెను అవమానపరచిరి."[12] మరియు తన బోధను లక్షణముగా చూపు పిల్లలపై ప్రేమను మౌనముగా సూచించుచు, ఆయన సొలొమోను ద్వారా తన ఓదార్పులలో గద్దింపు యొక్క చేదైనదియు కొరికివేయునదియునైన[13] భాషను ఉపయోగించును: "నా కుమారుడా, యెహోవా శిక్షను తిరస్కరింపకుము; ఆయన నిన్ను గద్దించునప్పుడు విసుగుకొనకుము: ఏలయనగా యెహోవా ఎవనిని ప్రేమించునో వానిని శిక్షించును, తాను చేర్చుకొను ప్రతి కుమారుని దండించును;"[14] "ఏలయనగా పాపియైన మనుష్యుడు గద్దింపును తప్పించుకొనును."[15] కావున లేఖనము ఇట్లు చెప్పుచున్నది: "నీతిమంతుడు నన్ను గద్దించి సరిదిద్దును గాక; గాని పాపియొక్క తైలము నా తలను అభిషేకింపకుండును గాక."[16]

బుద్ధి తెప్పించుట (<greek>frenwsis</greek>) అనగా మనుష్యుని ఆలోచింపజేయు ఖండన. ఈ విధమైన బోధనుండి కూడ ఆయన విరమింపక, యిర్మీయా ద్వారా ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "నేను ఎంతకాలము మొఱ్ఱపెట్టుదును, మీరు వినరు? మీ చెవులు సున్నతి లేనివి."[17] ఓ ధన్యమైన సహనమా! మరల అతని ద్వారానే: "అన్యజనులందరు సున్నతి లేనివారు, అయితే ఈ ప్రజలు హృదయమందు సున్నతి లేనివారు:"[18] "ఏలయనగా ఈ ప్రజలు అవిధేయులు; పిల్లలు, వారిలో విశ్వాసము లేదు," అని ఆయన అనుచున్నాడు.[19]

విచారణ (దండన సందర్శనము) అనగా తీవ్రమైన గద్దింపు. ఈ రూపమును ఆయన సువార్తలో ఉపయోగించును: "యెరూషలేమా, యెరూషలేమా, ప్రవక్తలను చంపుచు నీయొద్దకు పంపబడినవారిని రాళ్లతో కొట్టుచున్నదానా!" పేరును రెండుసార్లు పలుకుట ఆ గద్దింపునకు బలమిచ్చును. ఏలయనగా దేవుని ఎరిగినవాడు దేవుని సేవకులను ఎట్లు హింసించును? అందుచేత ఆయన ఇట్లనెను: "మీ యిల్లు మీకు పాడుగా విడువబడును; ప్రభువు పేరట వచ్చువాడు ధన్యుడని మీరు చెప్పువరకు ఇక మీదట మీరు నన్ను చూడరని మీతో చెప్పుచున్నాను."[20] ఏలయనగా మీరు ఆయన ప్రేమను అంగీకరింపకుండినయెడల ఆయన శక్తిని తెలిసికొందురు.

నిందారోపణ అనగా తీవ్రమైన వాక్కు. మరియు ఆయన యెషయా ద్వారా నిందారోపణను ఔషధముగా ఉపయోగించును, ఇట్లు చెప్పుచు: "ఆహా, పాపిష్ఠి జనమా, అక్రమ కుమారులారా, పాపభరితమైన ప్రజలారా, దుష్ట సంతానమా!"[21] మరియు సువార్తలో యోహాను ద్వారా ఆయన: "సర్పములారా, విషసర్పముల పిల్లలారా."[22]

నేరారోపణ అనగా అన్యాయము చేయువారిపై ఖండన. ఈ విధమైన బోధను ఆయన దావీదు ద్వారా ఉపయోగించును, ఇట్లు చెప్పునప్పుడు: "నేనెరుగని జనులు నాకు దాసులైరి, చెవినిబట్టి నా మాట విని లోబడిరి. పరదేశుల కుమారులు నాకు అబద్ధమాడిరి, తమ మార్గములనుండి తడబడిరి."[1] మరియు యిర్మీయా ద్వారా: "నేను ఆమెకు విడాకుల పత్రము ఇచ్చితిని, నిబంధన భంగము చేసిన యూదా భయపడలేదు."[2] మరల: "ఇశ్రాయేలు వంశము నన్ను లక్ష్యపెట్టలేదు; యూదా వంశము యెహోవాకు అబద్ధమాడెను."[3]

తన గతిని గూర్చి విలపించుట అనగా గూఢమైన ఖండన; అది చాతుర్యమైన సహాయముచేత తెరచాటునవలె రక్షణను అందించును. ఆయన దీనిని యిర్మీయా ద్వారా ఉపయోగించెను: "జనముతో నిండియుండిన పట్టణము ఎట్లు ఒంటరిగా కూర్చుండెను! ప్రాంతములమీద ఏలినది విధవరాలివలె ఆయెను; కప్పము కట్టునదాయెను; ఆమె ఏడ్చుచు రాత్రి విలపించెను."[4]

భర్త్సన అనగా తీవ్రముగా నిందించు ఖండన. ఈ సహాయమును దైవ బోధకుడు యిర్మీయా ద్వారా ఉపయోగించెను, ఇట్లు చెప్పుచు: "నీకు వేశ్య నుదురు ఉండెను; అందరియెదుట నీవు సిగ్గులేనిదానివైతివి; నీ తండ్రియు నీ కన్యాత్వమునకు ప్రభువునైన నన్ను ఇంటికి పిలువలేదు."[5] "మంత్రపూరిత ఔషధములలో నేర్పరియైన సొగసైన అందమైన వేశ్య."[6] గొప్ప నైపుణ్యముతో, ఆ కన్యకకు వేశ్యయను అవమానకరమైన పేరు పెట్టిన తరువాత, ఆమెను సిగ్గుతో నింపి ఘనమైన జీవితమునకు ఆయన తిరిగి పిలుచుచున్నాడు.

ఆగ్రహము అనగా న్యాయమైన గద్దింపు; లేక యుక్తమైనదానికంటె ఎక్కువ ఎత్తుకు లేచిన నడతలనుబట్టి చేయు గద్దింపు. ఈ విధముగా ఆయన మోషే ద్వారా బోధించెను, ఇట్లు చెప్పినప్పుడు: "దోషముగల పిల్లలారా, వంకరయైన మూర్ఖ తరమా, మీరు యెహోవాకు ఇట్లు ప్రతిఫలమిచ్చెదరా? ఈ ప్రజలు బుద్ధిహీనులు, జ్ఞానము లేనివారు. నిన్ను సంపాదించిన నీ తండ్రి ఈయన కాడా?"[7] ఆయన యెషయా ద్వారా కూడ ఇట్లనెను: "నీ అధిపతులు అవిధేయులు, దొంగలకు సహచరులు, బహుమానములను ప్రేమించువారు, లంచములను వెంబడించువారు, తండ్రిలేనివారికి న్యాయము తీర్చనివారు."[8]

మొత్తముమీద, భయము పుట్టించుటకు ఆయన అనుసరించు విధానము రక్షణకు మూలము. రక్షించుట మంచితనము యొక్క విశేషాధికారము: "ప్రభువు కనికరము సమస్త శరీరులమీద ఉన్నది; ఆయన కాపరివలె తన మందను గద్దించి, సరిదిద్ది, బోధించును. తన బోధను స్వీకరించువారిని, తనతో ఐక్యతను ఆసక్తితో వెదకువారిని ఆయన కరుణించును."[9] మరియు అట్టి నడిపింపుతో, తాము కనబడిన కఠినహృదయముతోనే కూడివచ్చిన ఆరు లక్షల కాల్బలమును ఆయన కాపాడెను; కొరడాలతో కొట్టుచు, కరుణించుచు, మొత్తుచు, స్వస్థపరచుచు, కనికరముతోను శిక్షణతోను: "ఏలయనగా ఆయన కనికరము యొక్క గొప్పతనమునుబట్టియే ఆయన గద్దింపు."[10] ఏలయనగా పాపము చేయకుండుట నిజముగా ఘనమైనది; అయితే పాపి పశ్చాత్తాపపడుటయు మంచిదే; ఎల్లప్పుడును ఆరోగ్యముగా ఉండుట అత్యుత్తమము, అయినను రోగమునుండి కోలుకొనుట కూడ మంచిదే. అందుచేత ఆయన సొలొమోను ద్వారా ఆజ్ఞాపించును: "నీ కుమారుని ప్రాణమును మరణమునుండి విడిపించునట్లు వానిని బెత్తముతో కొట్టుము."[11] మరల: "నీ కుమారుని శిక్షింపక మానకుము, బెత్తముతో వానిని సరిదిద్దుము; వాడు చావడు."[12]

ఏలయనగా గద్దింపును ఖండనయు, మూలపదము సూచించునట్లు, ఆత్మ యొక్క దెబ్బలు; అవి పాపములను శిక్షించి, మరణమును నివారించి, విచ్చలవిడితనమునకు కొనిపోబడినవారిని ఆత్మనిగ్రహమునకు నడిపించును. అందుచేతనే ప్లేటో కూడ, గద్దింపు పరివర్తనకు గొప్ప శక్తి అనియు, అత్యంత శ్రేష్ఠమైన శుద్ధీకరణ అనియు ఎరిగి, చెప్పబడినదానికి అనుగుణముగా ఇట్లు గమనించెను: "నిజముగా ఆనందమొందబోవువాడు ఏ విషయములలో అత్యంత పవిత్రుడును శ్రేష్ఠుడునై యుండవలెనో ఆ విషయములలో గద్దింపబడని కారణమున, అత్యధిక అపవిత్రుడైనవాడు బోధింపబడనివాడును నీచుడునై యున్నాడు."

ఏలయనగా అధికారులు మంచి పనికి భయకారణము కానియెడల, స్వభావముచేత మంచివాడైన దేవుడు పాపము చేయనివానికి ఎట్లు భయకారణమగును? "నీవు చెడ్డపని చేసినయెడల భయపడుము,"[13] అని అపొస్తలుడు చెప్పుచున్నాడు. అందుచేతనే అపొస్తలుడు కూడ ప్రభువు మాదిరిని అనుసరించి ప్రతి సందర్భమునందును సంఘములకు కఠినమైన భాషను ఉపయోగించును; తన ధైర్యమునుగూర్చియు తన శ్రోతల బలహీనతనుగూర్చియు ఎరిగినవాడై, ఆయన గలతీయులతో ఇట్లనెను: "మీతో సత్యము చెప్పుటవలన నేను మీకు శత్రువునైతినా?"[14] అట్లే ఆరోగ్యముగా ఉన్నవారికి వైద్యుడు అక్కరలేదు, వారు బలముగా ఉన్నంతవరకు ఆయన అక్కరలేదు; రోగులకే ఆయన నైపుణ్యము అవసరము. అట్లే మన జీవితములలో అవమానకరమైన ఆశలతోను నిందార్హమైన మితిమీరినతనముతోను, ఇతర మనోవికారముల వాపు ప్రభావములతోను రోగగ్రస్తులమైన మనకు రక్షకుడు అవసరము. మరియు ఆయన మృదువైన ఔషధములను మాత్రమే కాక, కఠినమైన ఔషధములను కూడ ఇచ్చును. భయము యొక్క చేదు వేర్లు మన పాపముల తినివేయు పుండ్లను ఆపును. కావున భయము చేదైనను హితకరము. రోగులమైన మనకు నిజముగా రక్షకుడు అవసరము; తప్పిపోయినవారికి నడిపించువాడు; గ్రుడ్డివారికి వెలుగునకు కొనిపోవువాడు; దప్పిగొనినవారికి "జీవపు ఊట, దానిలో పాలుపొందువాడు ఇక దప్పిగొనడు;"[15] మృతులమైన మనకు జీవము; గొఱ్ఱెలమైన మనకు కాపరి; పిల్లలమైన మనకు ఉపాధ్యాయుడు; మానవజాతి అంతటికి యేసు అవసరము; తద్వారా మనము అంతమువరకు లొంగనివారమును పాపులమునై ఉండి శిక్షావిధిలో పడకుండ, పొట్టునుండి వేరుపరచబడి, తండ్రి కొట్టులో భద్రపరచబడునట్లు. "ఏలయనగా తూర్పారపట్టు చేటు ప్రభువు చేతిలో ఉన్నది, దానిచేత అగ్నికి నియమింపబడిన పొట్టు గోధుమనుండి వేరుపరచబడును."[16] సర్వపరిశుద్ధుడైన కాపరియు బోధకుడును, సర్వశక్తిమంతుడును పితృసమానుడునైన వాక్యము యొక్క పరమ జ్ఞానమును, ఆయన తన్ను తాను గొఱ్ఱెలకు కాపరిగా అలంకారరీతిగా చూపుకొనునప్పుడు, మీరు కోరినయెడల తెలిసికొనవచ్చును. మరియు ఆయన పిల్లలకు ఉపాధ్యాయుడు.

అందుచేత ఆయన పెద్దలనుద్దేశించి తన ప్రసంగమును నడిపించుచు, తన జ్ఞానయుక్తమైన శ్రద్ధ యొక్క హితకరమైన వర్ణనను వారి యెదుట ఉంచుచు, యెహెజ్కేలు ద్వారా ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "కుంటిదానిని కట్టు కట్టెదను, రోగిగా ఉన్నదానిని స్వస్థపరచెదను, తప్పిపోయినదానిని తిరిగి తోలుకొనివచ్చెదను; నా పరిశుద్ధ పర్వతముమీద వాటిని మేపెదను."[1] మంచి కాపరి యొక్క వాగ్దానములు ఇట్టివి.

మమ్మును, పిల్లలమైన మమ్మును, గొఱ్ఱెలవలె మేపుము. అవును ప్రభువా, నీ స్వంత పచ్చికయైన నీతితో మమ్ములను నింపుము; అవును బోధకుడా, నీ పరిశుద్ధ పర్వతమగు సంఘముమీద మమ్ములను మేపుము; అది ఎత్తుగా నిలుచునది, మేఘములకు పైగా ఉన్నది, ఆకాశమును తాకునది. "నేను వారికి కాపరినై యుందును,"[2] అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు, వారి చర్మమునకు వస్త్రమువలె వారి సమీపమున ఉండును. అమరత్వమను వస్త్రముతో నా శరీరమును కప్పి దానిని రక్షింప ఆయన కోరుచున్నాడు, ఆయన నా దేహమును అభిషేకించెను. "వారు నన్ను పిలిచెదరు," అని ఆయన అనుచున్నాడు, "నేను, ఇదిగో ఉన్నాను అని చెప్పెదను."[3] ప్రభువా, నేను ఊహించినదానికంటె ముందుగానే నీవు ఆలకించితివి. "వారు దాటిపోయినయెడల, వారు జారిపడరు,"[4] అని ప్రభువు సెలవిచ్చుచున్నాడు. ఏలయనగా అమరత్వమునకు దాటిపోవుచున్న మనము క్షయములో పడము, ఏలయనగా ఆయన మనలను ఆదుకొనును. ఏలయనగా ఆయన ఇట్లు చెప్పెను, ఇట్లే ఇచ్ఛించెను. మన బోధకుడు ఇట్టివాడు, నీతిగా మంచివాడు. "నేను సేవ చేయించుకొనుటకు రాలేదు, సేవ చేయుటకే వచ్చితిని,"[5] అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. అందుచేతనే సువార్తలో ఆయన "అలసినవాడు"గా[6] చూపబడెను, ఏలయనగా మనకొరకు శ్రమపడుచు, "అనేకులకు విమోచన క్రయధనముగా తన ప్రాణమును ఇచ్చుటకు"[7] వాగ్దానము చేయుచున్నాడు. ఏలయనగా అట్లు చేయువానినే ఆయన మంచి కాపరిగా అంగీకరించును. కావున మనకొరకు సమస్త వరములలో గొప్పదియైన తన స్వంత ప్రాణమును ఇచ్చువాడు ఉదారుడు; ప్రభువుగా ఉండగలిగియు సహోదర మనుష్యునిగా ఉండగోరినందున మిక్కిలి దాతృత్వము గలవాడును మనుష్యులను ప్రేమించువాడును; మరియు ఆయన ఎంత మంచివాడనగా మనకొరకు మరణించెను.

ఇంకను, ఆయన నీతి ఇట్లు ఘోషించెను: "మీరు నాయొద్దకు తిన్నగా వచ్చినయెడల, నేనును మీయొద్దకు తిన్నగా వచ్చెదను; అయితే మీరు వంకరగా నడిచినయెడల నేనును వంకరగా నడచెదను, అని సేనల ప్రభువు సెలవిచ్చుచున్నాడు;"[8] వంకర మార్గములనగా పాపులకు విధించు శిక్షలని ఆయన భావము. ఏలయనగా యేసు నామములోని ఐయోటా (అక్షరము) సూచించు తిన్నని సహజ మార్గము ఆయన మంచితనము, అది వినినప్పుడు విశ్వసించినవారి యెడల స్థిరమైనదియు నిశ్చయమైనదియునై ఉన్నది: "నేను పిలిచినప్పుడు మీరు లోబడలేదు, అని ప్రభువు సెలవిచ్చుచున్నాడు; నా ఆలోచనలను తృణీకరించితిరి, నా గద్దింపులను లక్ష్యపెట్టలేదు."[9] కాబట్టి ప్రభువు గద్దింపు అత్యంత ప్రయోజనకరము. దావీదు కూడ వారినిగూర్చి ఇట్లనుచున్నాడు: "వంకరయైనదియు రెచ్చగొట్టునదియునైన తరము; తమ హృదయమును సరిగా ఉంచుకొనని తరము, వారి ఆత్మ దేవునియెడల నమ్మకముగా లేదు: వారు దేవుని నిబంధనను గైకొనలేదు, ఆయన ధర్మశాస్త్రమునందు నడుచుటకు ఇష్టపడలేదు."[10]

మంచి జీవితమును ఎన్నుకొనని వారిపై శిక్ష విధించుటకు న్యాయాధిపతి వచ్చుటకు కారణములైన రెచ్చగొట్టుటలు ఇట్టివి. అందుచేతనే తరువాత ఆయన వారిని మరింత కఠినముగా ఎదుర్కొనెను; సాధ్యమైనయెడల, మరణము వైపు వారి ఆవేశపూరిత పరుగునుండి వారిని వెనుకకు లాగుటకు. కావున ఆయన దావీదు ద్వారా ఆ బెదరింపునకు అతి స్పష్టమైన కారణమును చెప్పెను: "వారు ఆయన అద్భుత కార్యములను నమ్మలేదు. ఆయన వారిని చంపినప్పుడు వారు ఆయనను వెదకిరి, తిరిగి వచ్చి దేవుని వెదకుటకు ఉదయమే పోయిరి; దేవుడు తమ సహాయకుడనియు, సర్వోన్నతుడైన దేవుడు తమ విమోచకుడనియు జ్ఞాపకము చేసికొనిరి."[11] ఈ ప్రకారము వారు ఆయన ప్రేమను తృణీకరించుచుండగా భయమువలన తిరిగిరని ఆయన ఎరిగెను; ఏలయనగా ఎక్కువగా, ఎల్లప్పుడును సాత్వికముగా ఉండు మంచితనము తృణీకరింపబడును; అయితే నీతి యొక్క ప్రేమగల భయముచేత హెచ్చరించువాడు గౌరవింపబడును.

భయము రెండు విధములు: ఒకటి గౌరవముతో కూడినది, పౌరులు మంచి అధికారులయెడల చూపునట్లు, మనము దేవునియెడలను, సరైన మనస్సుగల పిల్లలు తమ తండ్రులయెడల చూపునట్లును. "ఏలయనగా కట్టుబడని గుఱ్ఱము అదుపుచేయరానిదగును, తన ఇష్టమునకు విడువబడిన కుమారుడు నిర్లక్ష్యుడగును."[12] రెండవ విధమైన భయము ద్వేషముతో కూడినది, దాసులు కఠినమైన యజమానులయెడల అనుభవించునది, దేవుని తండ్రిగా కాక యజమానునిగా చేసికొనిన హెబ్రీయులు అనుభవించినది. మరియు భక్తి విషయమైనంతవరకు, స్వచ్ఛందమైనదియు సహజసిద్ధమైనదియు బలవంతముగా చేయబడినదానికంటె ఎంతో, లేదు, పూర్తిగా భిన్నమైనది. "ఏలయనగా ఆయన," అని చెప్పబడెను, "కనికరము గలవాడు; ఆయన వారి పాపములను స్వస్థపరచును గాని వారిని నాశనము చేయడు, తన కోపమును పూర్తిగా మరల్చుకొనును, తన క్రోధమంతయు రేపడు."[13] గద్దింపులతో వ్యవహరించు బోధకుని న్యాయము ఎట్లు చూపబడుచున్నదో, కనికరములతో వ్యవహరించు దేవుని మంచితనము ఎట్లు చూపబడుచున్నదో చూడుము. అందుచేత దావీదు--అనగా అతని ద్వారా ఆత్మ--రెంటిని ఆలింగనము చేసికొని దేవునిగూర్చియే పాడుచున్నాడు: "నీతియు న్యాయమును ఆయన సింహాసనమునకు ఆధారము: కనికరమును సత్యమును నీ ముఖము ఎదుట నడచును."[14] న్యాయము తీర్చుటయు మేలు చేయుటయు ఒకే శక్తికి చెందినవని ఆయన ప్రకటించును. ఏలయనగా రెంటిమీదను ఒకేసారి అధికారము కలదు, తీర్పు న్యాయమైనదానిని దానికి వ్యతిరేకమైనదానినుండి వేరుపరచును. మరియు నిజముగా దేవుడైనవాడు న్యాయవంతుడును మంచివాడునై యున్నాడు; ఆయనే సమస్తము, సమస్తము ఆయనే; ఏలయనగా ఆయన దేవుడు, ఏకైక దేవుడు.

వికారముగల మనుష్యునికి అద్దము అతడు ఎట్టివాడో చూపుచున్నందున అది చెడ్డది కానట్లును; వైద్యుడు రోగికి అతని జ్వరమును గూర్చి తెలుపుచున్నందున అతడు చెడ్డవాడు కానట్లును,--ఏలయనగా వైద్యుడు జ్వరమునకు కారణము కాడు, జ్వరమును మాత్రమే చూపును;--అట్లే గద్దించువాడు ఆత్మలో రోగియైనవానిపట్ల దుష్టబుద్ధిగలవాడు కాడు. ఏలయనగా ఆయన అతనిపై అతిక్రమములను మోపడు, అక్కడ ఉన్న పాపములను మాత్రమే చూపును; అట్టి కార్యములనుండి అతనిని మళ్లించుటకే.

ఆ విధముగా దేవుడు తన నిమిత్తమే మంచివాడు, మన నిమిత్తము నీతిమంతుడును; ఆయన మంచివాడు గనుకనే నీతిమంతుడు. ఆయన నీతి మనకు పరమునుండి, అనగా తండ్రి ఉన్నచోటనుండి, ఆయన స్వంత వాక్యముచేత చూపబడెను. ఏలయనగా సృష్టికర్తయగుటకు ముందే ఆయన దేవుడు; ఆయన మంచివాడు. అందుచేత ఆయన సృష్టికర్తయును తండ్రియును కాగోరెను. ఆ ప్రేమ అంతటి స్వభావమే నీతికి మూలము--ఆయన తన సూర్యుని ప్రకాశింపజేయుటకును, తన స్వంత కుమారుని పంపుటకును కూడ కారణము. మరియు ఆయన, "తండ్రి తప్ప కుమారుని ఎవడును ఎరుగడు; కుమారుడు తప్ప తండ్రిని ఎవడును ఎరుగడు" అని చెప్పినప్పుడు పరలోకమునుండి వచ్చు మంచి నీతిని మొదట ప్రకటించెను.[1] ఈ పరస్పర జ్ఞానము ఆదిమ నీతికి చిహ్నము. అప్పుడు నీతి అక్షరముననూ శరీరముననూ, వాక్యములోనూ ధర్మశాస్త్రములోనూ మనుష్యులయొద్దకు దిగివచ్చి, మానవజాతిని రక్షణకరమైన పశ్చాత్తాపమునకు బలవంతపెట్టెను; ఏలయనగా అది మంచిది. అయితే నీవు దేవునికి లోబడవా? అట్లయిన న్యాయాధిపతిని నీ యొద్దకు నీవే లాగుకొనుచున్న నిన్ను నీవే నిందించుకొనుము.

అధ్యాయము పది.--అదే దేవుడు అదే వాక్యముచేత బెదిరించి పాపమునుండి ఆపును, ప్రబోధించి మానవజాతిని రక్షించును.

కాబట్టి మానవజాతిపట్ల కఠినముగా వ్యవహరించు పద్ధతి మంచిదియు హితకరమైనదియు, వాక్యముచేత అవశ్యముగా అవలంబింపబడినదియు, పశ్చాత్తాపమునకును పాపనివారణకును అనుకూలమైనదియునని మనము చూపియుండగా, ఇప్పుడు వాక్యము యొక్క సౌమ్యతను క్రమముగా పరిశీలింపవలెను. ఏలయనగా ఆయన నీతిమంతుడని రుజువుపరచబడెను. రక్షణకు ఆహ్వానించు తన స్వంత మొగ్గులను ఆయన మన యెదుట ఉంచుచున్నాడు; వాటిద్వారా తండ్రి చిత్తము ప్రకారము మంచిదియు ఉపయోగకరమైనదియు మనకు తెలియజేయ ఇష్టపడుచున్నాడు. వీటిని పరిశీలించుడి. మంచి (<greek>to</greek> <greek>kalon</greek>) ప్రశంసాత్మక ప్రసంగరూపమునకు చెందును, ఉపయోగకరమైనది ఒప్పించు రూపమునకు చెందును. ఏలయనగా ప్రబోధించుట, నిరోధించుట ఒప్పించు రూపమునకు చెందినవి; స్తుతించుట, నిందించుట ప్రశంసాత్మక రూపమునకు చెందినవి.

ఏలయనగా ఒప్పించు వాక్య శైలి ఒక రూపములో ప్రబోధాత్మకమగును, మరియొక రూపములో నిరోధాత్మకమగును. అట్లే ప్రశంసాత్మకమైనది ఒక రూపములో నిందాత్మకమగును, మరియొక రూపములో స్తుతిపరమగును. ఈ అభ్యాసములలో మన ప్రయోజనమును లక్ష్యముగా పెట్టుకొనిన బోధకుడైన నీతిమంతుడు ప్రధానముగా నిమగ్నుడై యున్నాడు. అయితే నిందాత్మకమైన, నిరోధాత్మకమైన ప్రసంగ రూపములు ఇదివరకే మనకు చూపబడినవి; ఇప్పుడు మనము ఒప్పించునదియు స్తుతించునదియు చేపట్టి, త్రాసుపై వలె నీతి యొక్క సమాన తూనికలను సమతూకము చేయవలెను. ఉపయోగకరమైనదానికి ప్రబోధమును బోధకుడు సొలొమోను ద్వారా ఈ భావముతో ఉపయోగించును: "మనుష్యులారా, మిమ్మును ప్రబోధించుచున్నాను; మనుష్యకుమారులకు నా స్వరమెత్తుచున్నాను. నా మాట వినుడి; ఏలయనగా శ్రేష్ఠమైన సంగతులను చెప్పెదను;"[2] ఇత్యాది. మరియు ఆయన హితకరమైనదానిని ఉపదేశించును: ఏలయనగా ఉపదేశమునకు ఒక మార్గమును ఎన్నుకొనుట లేక విడిచిపెట్టుట లక్ష్యము; దావీదు ద్వారా ఆయన చేసినట్లే, ఆయన ఇట్లు చెప్పినప్పుడు, "భక్తిహీనుల ఆలోచన చొప్పున నడువక, పాపుల మార్గమున నిలువక, తెగుళ్లు కలుగజేయువారి పీఠముపై కూర్చుండక, యెహోవా ధర్మశాస్త్రమందు ఆనందించు మనుష్యుడు ధన్యుడు."[3] ఉపదేశమునకు మూడు విభాగములు ఉన్నవి: గతకాలములనుండి ఉదాహరణలు తీసికొనునది; హెబ్రీయులు బంగారు దూడను పూజించినప్పుడు వారు అనుభవించినది, వ్యభిచారము చేసినప్పుడు వారు అనుభవించినది మొదలగునవి. రెండవది, వర్తమానకాలములనుండి దాని అర్థము గ్రహింపబడునది, ఇంద్రియజ్ఞానముచేత గ్రహింపబడునది; ప్రభువును అడిగినవారితో, "ఆయన క్రీస్తా, లేక మరియొకని కొరకు ఎదురుచూతుమా?" అని చెప్పబడినట్లు.

"మీరు వెళ్లి యోహానునకు తెలియజేయుడి, గ్రుడ్డివారు చూపు పొందుదురు, చెవిటివారు వినుదురు, కుష్ఠరోగులు శుద్ధులగుదురు, చనిపోయినవారు లేపబడుదురు; నా విషయమై అభ్యంతరపడనివాడు ధన్యుడు."[4] దావీదు ప్రవచించినప్పుడు చెప్పినది అట్టిదే, "మేము వినినట్లే చూచితిమి."[5] ఉపదేశము యొక్క మూడవ విభాగము భవిష్యత్తుకు సంబంధించినది, జరుగబోవు దానిని గూర్చి జాగ్రత్తపడుమని మనకు ఆజ్ఞాపించునది; ఇట్లు చెప్పబడినట్లే, "పాపములలో పడువారు వెలుపటి చీకటిలోనికి త్రోయబడుదురు, అక్కడ ఏడ్పును పండ్లు కొరుకుటయు ఉండును,"[6] ఇత్యాది. కాబట్టి వీటినుండి ప్రభువు చికిత్సా పద్ధతులన్నిటిని చుట్టి వచ్చుచు మానవజాతిని రక్షణకు పిలుచుచున్నాడని స్పష్టము.

ప్రోత్సాహముచేత ఆయన పాపములను శాంతింపజేయును, కామమును తగ్గించి, అదే సమయమున రక్షణ విషయమై నిరీక్షణను పుట్టించును. ఏలయనగా ఆయన యెహెజ్కేలు ద్వారా, "మీరు మీ పూర్ణహృదయముతో తిరిగి వచ్చి, తండ్రీ, అని చెప్పినయెడల, నేను పరిశుద్ధ ప్రజగా మీ మనవి వినెదను" అని చెప్పుచున్నాడు.[7] మరల, "ప్రయాసపడి భారము మోయువారలారా, మీరందరు నాయొద్దకు రండి, నేను మిమ్మును విశ్రాంతిలో చేర్చెదను;"[8] అని చెప్పుచున్నాడు; దీనికి జోడింపబడినదానిని ప్రభువు తన స్వంత వ్యక్తిగా పలుకుచున్నాడు. మరియు సొలొమోను ద్వారా ఆయన మంచితనమునకు అతి స్పష్టముగా పిలుచును, ఇట్లు చెప్పుచు: "జ్ఞానమును కనుగొనిన మనుష్యుడు, వివేకమును పొందిన మర్త్యుడు ధన్యుడు."[9] "ఏలయనగా మంచిది దానిని వెదకువానికి దొరకును, దానిని కనుగొనినవానికి కనబడుట వాడుక."[10] యిర్మీయా ద్వారాను ఆయన వివేకమును వెల్లడించును, ఇట్లు చెప్పుచు: "ఇశ్రాయేలూ, మనము ధన్యులము; ఏలయనగా దేవునికి ఇష్టమైనది మనకు తెలియును;[11]--అది వాక్యముచేత తెలియును, ఆయనచేత మనము ధన్యులమును జ్ఞానులమునైయున్నాము. ఏలయనగా జ్ఞానమును తెలివియు అదే ప్రవక్తచేత ప్రస్తావింపబడినవి, ఆయన ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు, "ఇశ్రాయేలూ, జీవపు ఆజ్ఞలను వినుము, వివేకమును తెలిసికొనుటకు చెవియొగ్గుము."[12] మోషే ద్వారాను, మనుష్యునిపట్ల తనకు గల ప్రేమనుబట్టి, రక్షణకు త్వరపడువారికి ఆయన ఒక బహుమానమును వాగ్దానము చేయుచున్నాడు. ఏలయనగా ఆయన, "నేను మిమ్మును ఆ మంచి దేశములోనికి తీసికొనిపోవుదును,

ఏ దేశమును గూర్చి యెహోవా మీ పితరులకు ప్రమాణము చేసెనో."[1] మరియు ఇంకను, "నేను మిమ్మును పరిశుద్ధ పర్వతమునకు తీసికొనివచ్చి, మిమ్మును సంతోషపరచెదను,"[2] అని ఆయన యెషయా ద్వారా చెప్పుచున్నాడు. మరియు ఉపదేశము యొక్క మరియొక రూపము ఆశీర్వచనము. "పాపము చేయనివాడు ధన్యుడు," అని ఆయన దావీదు ద్వారా చెప్పుచున్నాడు, "అతడు నీటికాలువల యొద్ద నాటబడిన వృక్షమువలె ఉండును, అది తన కాలమున ఫలమిచ్చును, దాని ఆకు వాడిపోదు"[3] (దీనిచేత ఆయన పునరుత్థానమును సూచించెను); "అతడు చేయునదంతయు అతనికి సఫలమగును." మనము ధన్యులమగునట్లు మనము అట్టివారమై యుండవలెనని ఆయన కోరుచున్నాడు. మరల, నీతి త్రాసు యొక్క వ్యతిరేక పళ్లెమును చూపుచు, ఆయన ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు, "భక్తిహీనులు అట్లు కారు--అట్లు కారు; గాని గాలి భూమి మీదనుండి ఎగురగొట్టు ధూళివలె ఉందురు."[4] పాపుల శిక్షను, వారి సులభ చెదరిపోవుటను, గాలిచేత కొట్టుకొనిపోవుటను చూపుటచేత, బోధకుడు శిక్షచేత నేరమునుండి నివారించును; మరియు తగిన శిక్షను చూపుటచేత, ఆయన ఉపకారశీలత యొక్క దయాగుణమును అత్యంత నైపుణ్యముగా చూపును, మనము దాని ఆశీర్వాదములను కలిగి అనుభవించునట్లు. ఆయన యిర్మీయా ద్వారా, "నీవు దేవుని మార్గమున నడిచియుందువేని నిత్యము సమాధానములో నివసించియుందువు;"[5] అని చెప్పి జ్ఞానమునకును మనలను ఆహ్వానించుచున్నాడు; ఏలయనగా అక్కడ జ్ఞానము యొక్క ప్రతిఫలమును చూపుచు, జ్ఞానులను దాని ప్రేమకు పిలుచుచున్నాడు. మరియు తప్పిపోయినవానికి క్షమాపణ అనుగ్రహించుచు, ఆయన, "ద్రాక్షపండ్లు కోయువాడు తన గంపయొద్దకు వలె తిరుగుము, తిరుగుము"[6] అని చెప్పుచున్నాడు. నీతి యొక్క మంచితనమును మీరు చూచుచున్నారా, అది పశ్చాత్తాపమునకు ఉపదేశించుటలో? ఇంకను, యిర్మీయా ద్వారా తప్పిపోయినవారిని సత్యములో ప్రకాశింపజేయుచున్నాడు. "యెహోవా ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు, మార్గములలో నిలిచి చూడుడి, ప్రభువు యొక్క నిత్య త్రోవలను గూర్చి అడుగుడి, మంచి త్రోవ ఏదో అడిగి దానిలో నడువుడి, అప్పుడు మీ ప్రాణములకు శుద్ధి కనుగొనెదరు."[7] మరియు మన రక్షణను ప్రోత్సహించుటకు, ఆయన మనలను పశ్చాత్తాపమునకు నడిపించుచున్నాడు.

అందుచేత ఆయన, "నీవు పశ్చాత్తాపపడినయెడల యెహోవా నీ హృదయమును నీ సంతానము హృదయమును శుద్ధిచేయును"[8] అని చెప్పుచున్నాడు. ఈ ప్రశ్నపై మద్దతుదారులుగా, పరిపూర్ణుడైన మనుష్యుడు మాత్రమే ప్రశంసకు యోగ్యుడనియు, చెడ్డవాడు నిందకు యోగ్యుడనియు చెప్పు తత్వవేత్తలను మనము చూపియుండవచ్చును. అయితే కొందరు పరమభాగ్యమును, తాను శ్రమ తీసికొనదనియు మరెవరికిని శ్రమ ఇయ్యదనియు నిందించుచు, దాని మానవప్రేమను గ్రహింపకున్నందున; వారి నిమిత్తమును, నీతిని మంచితనముతో జతచేయనివారి నిమిత్తమును, ఈ క్రింది వ్యాఖ్యలు చేర్చబడినవి. ఏలయనగా మనుష్యులందరు చెడ్డవారని వారు చెప్పుచున్నందున గద్దింపును నిందయు మనుష్యులకు తగినవని చెప్పుట న్యాయమైన అనుమానమగును; అయితే జ్ఞానము ఎవనినుండి వచ్చునో ఆ దేవుడు మాత్రమే జ్ఞాని, ఆయనే సంపూర్ణుడు, కాబట్టి ఆయనే ప్రశంసకు యోగ్యుడు. కాని నేను అట్టి మాటను ఉపయోగింపను. నేను చెప్పునదేమనగా, ప్రశంసయైనను నిందయైనను, ప్రశంసను నిందను పోలినదేదైనను, మనుష్యులకు అన్నిటికంటె అత్యవసరమైన ఔషధములు. కొందరు నయముచేయుటకు కష్టముగా ఉన్నారు, వారు ఇనుమువలె అగ్నిచేతను సుత్తిచేతను దాగలిచేతను, అనగా బెదిరింపుచేతను గద్దింపుచేతను శిక్షచేతను రూపింపబడుదురు; మరికొందరు విశ్వాసమునే హత్తుకొని, స్వయంబోధితులై, స్వేచ్ఛాచిత్తముతో నడుచుకొనువారై, ప్రశంసచేత ఎదుగుదురు:-

"ప్రశంసింపబడిన సద్గుణము వృక్షమువలె ఎదుగును."

ఇది గ్రహించి, నా అభిప్రాయములో, సామోస్‌కు చెందిన పైథాగరస్ ఇట్లు ఆజ్ఞాపించెను:--

"నీచకార్యములు చేసినప్పుడు నిన్ను నీవు గద్దించుకొనుము; మంచి కార్యములు చేసినప్పుడు సంతోషింపుము."

గద్దించుటను హెచ్చరించుట అనియు అందురు; హెచ్చరించుట (<greek>nouqethsis</greek>) అను పదముయొక్క వ్యుత్పత్తి (<greek>nou</greek> <greek>enqematismos</greek>) అనగా ఒకనిలో బుద్ధిని ఉంచుట; కాబట్టి గద్దించుట అనగా ఒకనిని స్పృహలోనికి తెచ్చుట.

అయితే మంచిదానిని పొందుటయు చెడ్డదానిని విడుచుటయు లక్ష్యముగా గల అసంఖ్యాకములైన ఆజ్ఞలు కనబడును. "ఏలయనగా భక్తిహీనులకు సమాధానము లేదు అని యెహోవా సెలవిచ్చుచున్నాడు."[9] అందుచేత సొలొమోను ద్వారా ఆయన పిల్లలను జాగ్రత్తపడుమని ఆజ్ఞాపించుచున్నాడు: "నా కుమారుడా, పాపులు నిన్ను మోసపరచకుండునుగాక, వారి మార్గములను అనుసరింపకుము; వారు నిన్ను ప్రలోభపెట్టి, మాతో రమ్ము, నిరపరాధ రక్తములో మాతో పాలుపంచుకొనుము, నీతిమంతుని అన్యాయముగా భూమిలో దాచిపెట్టుదము; వానిని సజీవముగానే పాతాళములోనికి కనబడకుండ చేయుదము అని చెప్పినయెడల వారితో వెళ్లకుము."[10] కాబట్టి ఇదియు ప్రభువు యొక్క శ్రమను గూర్చిన ప్రవచనమే. మరియు యెహెజ్కేలు ద్వారా జీవము ఆజ్ఞలను అనుగ్రహించుచున్నది: "పాపము చేయు ప్రాణి చచ్చును; అయితే నీతి జరిగించువాడు నీతిమంతుడగును. అతడు పర్వతములమీద భోజనము చేయడు, ఇశ్రాయేలు వంశపు ఉపాయములపై తన కన్నులు నిలుపడు, తన పొరుగువాని భార్యను అపవిత్రపరచడు, ఋతుస్రావముగల స్త్రీని సమీపింపడు, ఎవరినీ బాధింపడు, అప్పుదారుని తాకట్టును మరల ఇచ్చును, దోపుడు సొమ్ము తీసికొనడు: ఆకలిగొనినవానికి తన ఆహారమును ఇచ్చును, దిగంబరునికి బట్టలు తొడిగించును. తన ధనమును వడ్డీకి ఇయ్యడు, లాభము తీసికొనడు; అన్యాయమునుండి తన చేతిని తీసివేయును, మనుష్యునికిని అతని పొరుగువానికిని మధ్య నీతియుక్తమైన తీర్పు తీర్చును. అతడు నా కట్టడలను అనుసరించి నడిచెను, నా విధులను పాటించి జరిగించెను. వీడు నీతిమంతుడు. అతడు నిశ్చయముగా బ్రదుకును, అని ప్రభువు సెలవిచ్చుచున్నాడు."[11] ఈ మాటలు క్రైస్తవుల ప్రవర్తన యొక్క వర్ణనను కలిగియున్నవి, మంచి జీవితమునకు ప్రతిఫలమైన ధన్య జీవితమునకు ఒక విశేషమైన ప్రబోధము--అదియే నిత్యజీవము.

అధ్యాయము పదకొండు.--వాక్యము ధర్మశాస్త్రముద్వారాను ప్రవక్తలద్వారాను బోధించెను.

ఆయన ప్రేమ యొక్కయు బోధ యొక్కయు విధానమును మనకు సాధ్యమైనంతవరకు చూపితిమి. అందుచేత ఆయన తన్ను తానే అతి సుందరముగా వివరించుకొనుచు, తన్ను ఆవగింజతో పోల్చుకొనెను;[1] మరియు విత్తబడిన వాక్యము యొక్క ఆత్మీయతను, దాని స్వభావము యొక్క ఫలవంతతను, వాక్యశక్తి యొక్క వైభవమును ప్రత్యక్షతను సూచించెను; ఇంకను, శిక్ష యొక్క తీక్షణతవలన దాని ఘాటుదనమును శుద్ధిచేయు గుణమును ప్రయోజనకరములని సూచించెను. అలంకారముగా పిలువబడు ఆ చిన్న గింజచేత ఆయన మానవజాతి అంతటికి సమృద్ధిగా రక్షణ నొసంగును. తేనె, మిక్కిలి మధురమైనందున, పిత్తమును పుట్టించును, మంచితనము తిరస్కారమును పుట్టించునట్లు, అదే పాపమునకు కారణము. అయితే ఆవ పిత్తమును, అనగా కోపమును, తగ్గించి, వాపును, అనగా గర్వమును, ఆపును. ఏ వాక్యమునుండి ఆత్మ యొక్క నిజమైన ఆరోగ్యమును, దాని నిత్యమైన సంతోషకరమైన సమతుల్యతయు (<greek>eukrasia</greek>) పుట్టుచున్నవి.

అందుచేత పూర్వము ఆయన మోషేద్వారాను, తరువాత ప్రవక్తలద్వారాను బోధించెను. మోషేయు ప్రవక్తయే. ఏలయనగా ధర్మశాస్త్రము మొండి పిల్లలకు శిక్షణ. కాబట్టి, "తృప్తిగా భోజనము చేసి," వారు "ఆటలాడుటకు లేచిరి;"[2] అని చెప్పబడెను; బుద్ధిహీనమైన ఆహారపు నిండుదలకు <greek>kortasma</greek> (పశుమేత) అని పేరు, <greek>brpma</greek> (ఆహారము) అని కాదు. వారు బుద్ధిహీనముగా కడుపు నింపుకొని బుద్ధిహీనముగా ఆటలాడినందున, ఆ హేతువుచేత వారికి ధర్మశాస్త్రము ఇయ్యబడెను, అతిక్రమములను నివారించుటకును, సత్కార్యములను ప్రోత్సహించుటకును భయము కలిగెను; అది శ్రద్ధను కలిగించి, ఒక్కటియు అదే వాక్యమునైన నిజమైన బోధకునికి విధేయతను సంపాదించి, ధర్మశాస్త్రము యొక్క అత్యవసరమైన కోరికలకు అనుగుణముగా నడిపించెను. ఏలయనగా అది "మనలను క్రీస్తునొద్దకు చేర్చు ఉపాధ్యాయుడుగా" ఇయ్యబడెనని పౌలు చెప్పుచున్నాడు.[3] కాబట్టి దీనినుండి స్పష్టమేమనగా, తండ్రి యొక్క పోలికయందును స్వరూపమునందును ఏకైకుడును సత్యవంతుడును మంచివాడును న్యాయవంతుడునైన ఆయన కుమారుడు యేసు, దేవుని వాక్యమే మన బోధకుడు; ప్రేమగల తండ్రి తన పిల్లలను యోగ్యుడైన సంరక్షకునికి అప్పగించునట్లు దేవుడు మనలను ఆయనకు అప్పగించెను, "ఈయన నా ప్రియ కుమారుడు: ఈయన మాట వినుడి"[4] అని స్పష్టముగా ఆజ్ఞాపించుచు. దైవిక బోధకుడు నమ్మదగినవాడు, మూడు అత్యుత్తమ అలంకారములతో అలంకరింపబడినవాడు--జ్ఞానము, ఉపకారశీలత, మాట యొక్క అధికారము;--జ్ఞానముతో, ఏలయనగా ఆయన తండ్రి జ్ఞానము: "సమస్త జ్ఞానము ప్రభువునొద్దనుండి వచ్చును, ఆయనతో కూడ నిత్యము ఉండును;"--మాట యొక్క అధికారముతో, ఏలయనగా ఆయన దేవుడును సృష్టికర్తయునై యున్నాడు: "ఏలయనగా సమస్తము ఆయనద్వారా కలిగెను, ఆయన లేకుండ కలిగినది ఏదియు లేదు;"[5]--ఉపకారశీలతతో, ఏలయనగా ఆయన మాత్రమే మన కొరకు తన్ను తాను బలిగా అర్పించుకొనెను: "ఏలయనగా మంచి కాపరి గొర్రెల కొరకు తన ప్రాణము పెట్టును;"[6] ఆయన ఆలాగే పెట్టెను. ఇప్పుడు ఉపకారశీలత అనగా తన పొరుగువాని నిమిత్తమే అతనికి మేలు చేయగోరుట తప్ప మరేమియు కాదు.

అధ్యాయము పన్నెండు.--తండ్రి వాత్సల్యము యొక్క కాఠిన్యము సౌమ్యతలచేత లక్షణ నిర్ణయము చేయబడిన బోధకుడు.

ఇవి నెరవేర్చబడిన తరువాత, మన బోధకుడైన యేసు మనకు నిజమైన జీవితపు నమూనాను గీచి, క్రీస్తునందు మానవజాతికి శిక్షణ ఇచ్చుట తగిన అనుక్రమము.

ఆయన ఆజ్ఞాపించు జీవిత స్వరూపమును స్వభావమును మిక్కిలి భయంకరమైనది కాదు; ఆయన సౌమ్యతవలన అది పూర్తిగా సులభము కూడ చేయబడలేదు. ఆయన తన ఆజ్ఞలను విధించును, అదే సమయమున అవి నెరవేర్చబడగలిగినట్లు వాటికి అట్టి స్వభావమును ఇచ్చును.

నా అభిప్రాయమేమనగా, ఆయన తానే మనుష్యుని మట్టినుండి రూపించి, నీటిచేత పునర్జన్మనిచ్చి, తన ఆత్మచేత ఎదిగించి, తన వాక్యముచేత దత్తతకును రక్షణకును శిక్షణ ఇచ్చి, పరిశుద్ధ ఆజ్ఞలచేత నడిపించెను; ఇట్లు తన ఆగమనముచేత భూజనితుడైన మనుష్యుని పరిశుద్ధుడును పరలోక సంబంధియునైన వానిగా మార్చి, "మన స్వరూపమందు మన పోలికెగా నరుని చేయుదము" అను ఆ దైవోక్తిని సంపూర్ణముగా నెరవేర్చునట్లు.[7] నిజముగా, దేవుడు పలికినదానికి క్రీస్తు సంపూర్ణ సాక్షాత్కారమాయెను; మిగిలిన మానవజాతి కేవలము ఆయన స్వరూపమందు సృజింపబడినదిగా భావింపబడును.

అయితే మంచి తండ్రి పిల్లలారా--మంచి బోధకుని పోషితులారా--తండ్రి చిత్తమును నెరవేర్చుదము, వాక్యమును ఆలకింపుదము, మన రక్షకుని నిజముగా రక్షణకరమైన జీవితపు ముద్రను ధరింపుదము; మనము దేవులుగా చేయబడిన పరలోక జీవన విధానమును ధ్యానించుచు, ఆనందము యొక్క నిత్యమైన అమరమైన పుష్పముతో--ఆ సుగంధ తైలముతో--మనలను అభిషేకించుకొందము; ప్రభువు నడవడిలోను ప్రవర్తనలోను అమరత్వమునకు స్పష్టమైన ఉదాహరణను కలిగి, మనుష్యుల జీవితము మరింత ఆరోగ్యకరముగా చేయబడగల విధానమును గూర్చి యోచించుట ఎవనికి మాత్రమే తగునో, ఎవని బాధ్యతయో ఆ దేవుని అడుగుజాడలను అనుసరించుచు. అంతేకాక, ఆయన స్వయంసమృద్ధమైన జీవన విధానమునకు, సరళతకు, నడుము కట్టుకొనుటకు, మన ప్రయాణము యొక్క స్వేచ్ఛయైన అడ్డంకిలేని సిద్ధతకు ఏర్పాటు చేయుచున్నాడు; నిత్యమైన పరమభాగ్యమును పొందుటకై, మనలో ప్రతివానికి తానే తన గిడ్డంగి కావలెనని బోధించుచు. ఏలయనగా ఆయన, "రేపటిని గూర్చి చింతింపకుడి"[8] అని చెప్పుచున్నాడు, క్రీస్తునకు తన్ను సమర్పించుకొనినవాడు తనకు తానే చాలినవాడును తనకు తానే సేవకుడునై యుండవలెననియు, ఇంకను ప్రతిదినమునకు వేరుగా సమకూర్చుకొను జీవితము గడుపవలెననియు భావము. ఏలయనగా మనము శిక్షింపబడునది యుద్ధమందు కాదు, సమాధానమందే. యుద్ధమునకు గొప్ప సన్నాహము కావలెను, విలాసమునకు సమృద్ధి కావలెను; అయితే సమాధానమునకును ప్రేమకును, సరళములును నిమ్మళములునైన ఆ సహోదరీమణులకు, ఆయుధములైనను అధిక సన్నాహమైనను అక్కరలేదు. వాక్యమే వారి పోషణము.

మన పర్యవేక్షణ బోధనలోను క్రమశిక్షణలోను వాక్యము యొక్క కార్యము; ఆయననుండి మనము పొదుపును వినయమును, సత్యప్రేమ, మానవప్రేమ, శ్రేష్ఠతాప్రేమకు సంబంధించిన సమస్తమును నేర్చుకొనుచున్నాము. అందుచేత, ఒక్క మాటలో, నైతిక శ్రేష్ఠతలో పాలుపొందుటచేత దేవునితో సమానులగుచు, మనము నిర్లక్ష్యములోనికిని సోమరితనములోనికిని వెనుకకు జారకూడదు. గాని శ్రమింపుడి, అలయకుడి. నీవు ఆశింపనిదియు ఊహింపలేనిదియునైన స్థితిని పొందెదవు. తత్వవేత్తలకు ఒక శిక్షణ విధానమును, వక్తలకు మరియొకటియు, క్రీడాకారులకు మరియొకటియు ఉన్నట్లే, నైతిక సౌందర్యముపై పెట్టబడిన ఎంపికకు తగిన ఉదార స్వభావము ఉన్నది, అది క్రీస్తు శిక్షణవలన కలుగును. ఈ ప్రభావము ప్రకారము శిక్షణ పొందినవారి విషయమై, వారి నడక, భోజనమందు కూర్చుండుట, ఆహారము, నిద్ర, పడకకు వెళ్లుట, ఆహార నియమము, తక్కిన జీవన విధానము ఉన్నతమైన గౌరవమును సంతరించుకొనును.[1] ఏలయనగా వాక్యము అనుసరించు అట్టి శిక్షణ అతిగా బిగింపబడినది కాదు, సరియైన బిగువుగలది. ఈ ప్రకారము వాక్యము రక్షకుడనియు పిలువబడెను, ఏలయనగా ఆయన ఇంద్రియముల బలమును రక్షణను కలిగించు వివేకయుక్తమైన ఔషధములను మనుష్యులకొరకు కనుగొనెను; మరియు అనుకూలమైన సమయమును కనిపెట్టుటకును, చెడును గద్దించుటకును, చెడు ఉద్రేకముల కారణములను బయల్పరచుటకును, వివేకరహితమైన కామములయొక్క వేళ్లను తెగవేయుటకును, మనము దేనినుండి దూరముగా ఉండవలెనో చూపుటకును, రోగులకు రక్షణకరమైన సమస్త విరుగుడులను అందించుటకును తన్ను సమర్పించుకొనును. ఏలయనగా దేవుని గొప్పదియు అత్యంత రాజోచితమైనదియునైన కార్యము మానవజాతి రక్షణయే. తమ ఆరోగ్యపునరుద్ధరణకు సంబంధించిన సలహా ఏదియు ఇయ్యని వైద్యునిపై రోగులు విసుగుకొందురు.

అయితే మౌనముగా ఉండక, నాశనమునకు నడిపించు బెదిరింపులను విడిచిపెట్టక, వాటిని బయలుపరచి, వాటివైపు మొగ్గులను నరికివేయు దైవిక బోధకునికి, మరియు నిజమైన జీవన మార్గమునకు దారితీయు ఉపదేశములలో బోధించువానికి మనము అత్యధిక కృతజ్ఞతను ఎట్లు అంగీకరింపకుందుము? కాబట్టి ఆయనకు మనము అత్యంత ఋణపడియున్నామని ఒప్పుకొనవలెను. ఏలయనగా వివేకముగల సృష్టి--అనగా మనుష్యుడు--మీద దైవికమును ధ్యానించుట తప్ప మరేమి విధియని మనము చెప్పుదుము? మనుష్య స్వభావమును ధ్యానించుట, సత్యము నిర్దేశించునట్లు జీవించుట, బోధకుని ఆయన ఆజ్ఞలను పరస్పరము తగినవిగాను సామరస్యముగలవిగాను మెచ్చుకొనుట అవసరమని కూడ నేను చెప్పుచున్నాను. ఏ స్వరూపము ప్రకారము మనము బోధకునికి అనుగుణులమై, మాటను మన క్రియలను ఏకీభవింపజేయుచు, నిజమైన జీవితమును జీవింపవలెను.

అధ్యాయము పదమూడు.--సద్గుణము వివేకయుక్తము, పాపము వివేకరహితము.

సరియైన వివేకమునకు విరుద్ధమైనదంతయు పాపమే. కాబట్టి తత్వవేత్తలు అత్యంత సాధారణ ఉద్రేకములను ఇట్లు నిర్వచించుట తగినదని భావింతురు: కామము వివేకమునకు అవిధేయమైన కోరిక; భయము వివేకమునకు అవిధేయమైన బలహీనత; సుఖము వివేకమునకు అవిధేయమైన ఆత్మ యొక్క ఉప్పొంగు. కాబట్టి వివేకము విషయములో అవిధేయతయే పాపమునకు ఉత్పాదక కారణమైనయెడల, వివేకమునకు--వాక్యమునకు--విధేయత, దానిని మనము విశ్వాసము అందుము, అవశ్యముగా కర్తవ్యమునకు ఫలప్రదమైన కారణమగునను ముగింపునుండి మనము ఎట్లు తప్పించుకొందుము? ఏలయనగా సద్గుణము అనగా జీవిత మంతటి విషయమై వివేకముచేత సమన్వయపరచబడిన ఆత్మ యొక్క స్థితి. అంతేకాక, పరాకాష్ఠగా, తత్వశాస్త్రము సరియైన వివేకము యొక్క సాగుబడిగా ప్రకటింపబడుచున్నది; కాబట్టి వివేకపు పొరపాటువలన చేయబడునదంతయు అతిక్రమమే, అది (<greek>amarthma</greek>) పాపమని సరిగా పిలువబడుచున్నది. కాబట్టి మొదటి మనుష్యుడు పాపము చేసి దేవునికి అవిధేయుడైనందున, "మనుష్యుడు మృగములవలె అయ్యెను"[2] అని చెప్పబడెను: వివేకరహితునిగా సరిగా పరిగణింపబడి, అతడు మృగములతో పోల్చబడెను. అందుచేత జ్ఞానము ఇట్లు చెప్పుచున్నది: "కప్పుటకు గుఱ్ఱము; కామాతురుడును వ్యభిచారియు వివేకరహిత మృగమువలె అయ్యెను."[3] అందుచేతనే ఇట్లు కూడ చేర్చబడెను: "దానిపై ఎవడు కూర్చుండినను అది సకిలించును." మనుష్యుడు ఇక మాటలాడడని భావము; ఏలయనగా వివేకమునకు విరుద్ధముగా అతిక్రమించువాడు ఇక వివేకి కాడు, గాని వివేకరహిత జంతువు, (గుఱ్ఱమును దాని రౌతు ఎక్కునట్లు) తన్ను ఎక్కు కామములకు అప్పగింపబడినవాడు.

అయితే వివేకమునకు విధేయతతో సరిగా చేయబడినదానిని స్టోయికుల అనుచరులు <greek>proshkon</greek> అనియు <greek>kaqhkon</greek> అనియు అందురు, అనగా విధియు తగినదియు. తగినది విధియే. విధేయత ఆజ్ఞలపై ఆధారపడియున్నది. అవి ఉపదేశములతో సమానమై, సత్యమే లక్ష్యముగా కలిగి, ఆశయము యొక్క అంతిమ లక్ష్యమువరకు, అనగా అంతము (<greek>telos</greek>) అని భావింపబడునదానివరకు శిక్షణ ఇచ్చును. భక్తి యొక్క అంతము దేవునియందు నిత్య విశ్రాంతి. నిత్యత్వము యొక్క ఆరంభము మన అంతము. భక్తి యొక్క సరియైన కార్యాచరణ క్రియలద్వారా కర్తవ్యమును పరిపూర్ణము చేయును; అందుచేత న్యాయమైన తర్కము ప్రకారము కర్తవ్యములు క్రియలలో ఉన్నవి, మాటలలో కాదు. క్రైస్తవ ప్రవర్తన అనగా సరియైన తీర్పుతోను సత్యముపై ఆశతోను కూడిన వివేకయుక్తమైన ఆత్మ యొక్క కార్యాచరణ, అది ఆత్మ యొక్క సహచరియు మిత్రమునైన శరీరముద్వారా తన నిర్ణీత లక్ష్యమును చేరును.[4] సద్గుణము అనగా జీవితమందు దేవునికిని క్రీస్తునకును అనుగుణమైన చిత్తము, నిత్యజీవమునకు సరిగా సర్దుబాటు చేయబడినది. ఏలయనగా క్రైస్తవుల జీవితము, ఇందులో మనము ఇప్పుడు శిక్షింపబడుచున్నాము, వివేకయుక్తమైన క్రియల వ్యవస్థ--అనగా వాక్యము బోధించిన సంగతులది--మనము విశ్వాసము అని పిలిచిన తరగని శక్తి. ఆ వ్యవస్థ ప్రభువు ఆజ్ఞలే; అవి దైవిక శాసనములును ఆత్మీయ ఉపదేశములునై, మన నిమిత్తమే వ్రాయబడినవి, మనకును మన పొరుగువారికిని అనుకూలమైనవి. అంతేకాక, అవి

ఎగిరి వచ్చిన బంతి దానిని విసిరినవానిపైకి తిరిగి వచ్చునట్లు, మనమీదికే తిరిగి వచ్చును. అందుచేత కర్తవ్యములు దైవిక శిక్షణకు అత్యవసరమైనవి, ఏలయనగా అవి దేవునిచేత విధింపబడి మన రక్షణ నిమిత్తము సమకూర్చబడినవి. మరియు అవసరమైనవాటిలో కొన్ని ఇక్కడి జీవితమునకు మాత్రమే సంబంధించినవి, మరికొన్ని ఆ ధన్య జీవితమునకు సంబంధించి మనలను ఇక్కడినుండి ఎగురుటకు రెక్కలిచ్చునవి; అట్లే సాదృశ్యముగా కర్తవ్యములలో కొన్ని జీవితము విషయమై, మరికొన్ని ధన్య జీవితము కొరకు నియమింపబడినవి. సహజ జీవితమునకు సంబంధించి ఇయ్యబడిన ఆజ్ఞలు సామాన్యజనులకు ప్రకటింపబడినవి; అయితే బాగుగా జీవించుటకు తగినవియు నిత్యజీవము ఉద్భవించునవియునైనవాటిని, లేఖనములనుండి చదువునప్పుడు, ఒక రూపురేఖవలె మనము పరిశీలింపవలెను.

బోధకుడు

రెండవ గ్రంథము.

అధ్యాయము ఒకటి.--భోజనమును గూర్చి.

కాబట్టి మన లక్ష్యమునకు కట్టుబడి, జీవితమునకు శిక్షణ యొక్క ఉపయోగమును గూర్చిన లేఖనములను ఎన్నుకొనుచు, క్రైస్తవుడని పిలువబడు మనుష్యుడు తన జీవితమంతట ఎట్లుండవలెనో ఇప్పుడు సంక్షిప్తముగా వర్ణింపవలెను. కాబట్టి మనతోనే ప్రారంభింపవలెను, మనలను మనము ఎట్లు క్రమబద్ధము చేసికొనవలెనో. అందుచేత ఈ గ్రంథము యొక్క సమరూపతను సరిగా గమనించుచు, మనలో ప్రతివాడు తన శరీరమునుగూర్చి ఎట్లు నడుచుకొనవలెనో, లేక శరీరమునే ఎట్లు క్రమబద్ధము చేయవలెనో చెప్పవలెను. ఏలయనగా వాక్యముచేత బాహ్య సంగతులనుండియు శరీరముపై శ్రద్ధనుండియు మనస్సునకు తీసికొనిరాబడిన ఎవడైనను, మనుష్యునిలో ప్రకృతి ప్రకారము జరుగునదానిని గూర్చి స్పష్టమైన దృష్టిని పొందినప్పుడు, అతడు బాహ్య సంగతులలో ఆసక్తితో నిమగ్నుడై యుండకూడదనియు, మనుష్యునికి ప్రత్యేకముగా తగినదానియందే--ఆత్మ యొక్క కన్నును శుద్ధిచేయుటయందును తన శరీరమును కూడ పరిశుద్ధపరచుటయందును--నిమగ్నుడై యుండవలెననియు తెలిసికొనును. ఏలయనగా తనను ఇంకను మట్టిగా ఉంచు సంగతులనుండి పూర్తిగా విడిపింపబడినవానికి, దేవుని గ్రహించుటకు దారితీయు మార్గములో నడుచుటకు తనకంటె ఉపయోగకరమైనది మరేమి ఉన్నది?

కొందరు నిజముగా తినుటకొరకే జీవింతురు, వివేకరహిత జీవుల వలె, "వారి దేవుడు వారి కడుపే, మరేమియు కాదు." అయితే మనము బ్రదుకుటకు తినవలెనని బోధకుడు ఆజ్ఞాపించును. ఏలయనగా ఆహారము మన వ్యాపారము కాదు, సుఖము మన లక్ష్యము కాదు; రెండును ఇక్కడి మన జీవితము నిమిత్తమే, దానిని వాక్యము అమరత్వమునకు శిక్షణ ఇచ్చుచున్నది. కాబట్టి ఆహారము విషయములో విచక్షణ ఉపయోగింపవలెను. అది సరళముగాను, నిజముగా సాదాగాను, సరళులును నిష్కపటులునైన పిల్లలకు సరిగా తగినదిగాను ఉండవలెను--జీవితమునకు సేవచేయునదిగా, విలాసమునకు కాదు. అది దారితీయు జీవితము రెండు సంగతులతో కూడినది--ఆరోగ్యము, బలము; వీటికి సాదా ఆహారము మిక్కిలి తగినది, అది జీర్ణమునకును శరీరపు తేలికకును అనుకూలము, వీటినుండి ఎదుగుదల, ఆరోగ్యము, సరియైన బలము కలుగును; బలవంతపు ఆహారమువలన కలుగు క్రీడాకారుల బలమువలె తప్పైనదియు ప్రమాదకరమైనదియు దౌర్భాగ్యమైనదియునైన బలము కాదు.

కాబట్టి వివిధ రకములను మనము విడిచిపెట్టవలెను, అవి శరీరపు చెడు అలవాటును, కడుపు రుగ్మతలను వంటి వివిధ కీడులను పుట్టించును, వంటకళ అను దురదృష్టకరమైన కళయు, పిండివంటలు చేయు నిష్ప్రయోజనమైన కళయు రుచిని చెడగొట్టును. ఏలయనగా హానికరమైన సుఖములలోనికి జారిపోవు విలాసములలో తమ చేతులు పెట్టుటను ఆహారము అను పేరుతో పిలుచుటకు ప్రజలు తెగింతురు. ఈ ఆహార వైవిధ్యమే రోగమునకు ఒకే కారణమని డీలియాకు చెందిన వైద్యుడు ఆంటిఫానెస్ చెప్పెను; సత్యమును ఇష్టపడని కొందరు ఉన్నారు, వారు వివిధ అసంబద్ధ భావములచేత ఆహార మితమును త్యజించి, సముద్రములకు అవతలనుండి మధుర పదార్థములను సంపాదించుటకు లెక్కలేనంత శ్రమ తీసికొందురు.

నా విషయమై, ఈ రోగమునుగూర్చి నేను విచారించుచున్నాను, వారు తమ రుచికరమైన పదార్థములను స్తుతించుటకు సిగ్గుపడరు, సిసిలీ జలసంధిలో లాంప్రేలను, మయాండర్ నదిలోని ఈల్ చేపలను, మెలోస్‌లో దొరకు మేకపిల్లలను, సియాథోస్‌లోని మల్లెట్ చేపలను, పెలోరస్‌లోని ముస్సెల్‌లను, అబిడోస్‌లోని గుల్లలను, లిపారాలో దొరకు స్ప్రాట్ చేపలను, మాంటినియా ముల్లంగిని, ఇంకను అస్క్రాయివారిలో పెరుగు బీట్‌రూట్‌ను విడువక, వాటిని సంపాదించుటకు గొప్ప శ్రమ తీసికొనుచు: వారు మెతిమ్నా యొక్క శంఖములను, అట్టికా యొక్క టర్బట్ చేపలను, దాఫ్నిస్ యొక్క థ్రష్ పక్షులను, ఎర్రగోధుమ రంగు ఎండిన అంజూరములను వెదకుదురు, వీటికొరకే దౌర్భాగ్యుడైన పారసీకుడు ఐదు లక్షల మందితో గ్రీసుపైకి దండెత్తెను. వీటితో పాటు, వారు ఫాసిస్ నుండి పక్షులను, ఐగుప్తు స్నైప్ పక్షులను, మాదీయ నెమళ్లను కొనుదురు. వీటిని మసాలాలచేత మార్చి, తిండిపోతులు సాస్‌లకొరకు నోరు తెరచుదురు. "భూమియు సముద్రపు లోతులును గాలి యొక్క అపరిమిత ఆకాశమును ఏది పుట్టించునో," అది వారి తిండిపోతుతనమునకు సమకూర్చుదురు. తమ అత్యాశయందును శ్రద్ధయందును, తిండిపోతులు తమ విలాస రుచులను తృప్తిపరచుటకు లోకమునే వలతో ఊడ్చుచున్నట్లు కనబడుదురు. వేయించు పెనముల చప్పుడుచే చుట్టబడి, రోలులోను రోకటిలోను తమ జీవితమంతయు గడుపు ఈ తిండిపోతులు అగ్నివలె పదార్థమునకు అంటిపెట్టుకొనుదురు. అంతకంటె, వారు సాదా ఆహారమైన రొట్టెను, ధాన్యము యొక్క పోషక భాగమును వడకట్టుటచేత నిర్వీర్యము చేయుదురు, అందువలన

భోజనములో అవసరమైన భాగము విలాసమునకు నిందాస్పదమగును. మనుష్యులలో రుచిలోలత్వమునకు మితి లేదు. ఏలయనగా అది వారిని మిఠాయిలవైపును, తేనె అప్పములవైపును, చక్కెర ముద్దలవైపును తోలుకొనిపోయినది; అనేక విధముల పిండివంటలను కల్పించుచు, అన్ని విధముల వంటకములను వేటాడుచు. ఇట్టివాడు నాకు కేవలము దవడయే గాని మరేమియు కాదని తోచుచున్నది. లేఖనము, "ధనికుల రుచికరమైన పదార్థములను ఆశింపకుము" అని చెప్పుచున్నది;[1] ఏలయనగా అవి అబద్ధమైనదియు నీచమైనదియునైన జీవితమునకు చెందినవి. వారు విలాసవంతమైన వంటకములను భుజింతురు, అవి కొంచెము తరువాత పెంటకుప్పకు పోవును. అయితే పరలోక రొట్టెను వెదకు మనము, ఆకాశముక్రింద ఉన్న కడుపును, ఇంకను దానికి ఇష్టమైన వాటిని, ఏలవలెను, "దేవుడు నాశనము చేయును"[2] అని అపొస్తలుడు కడుపుతిండి కోరికలను న్యాయముగా శపించుచు చెప్పుచున్నాడు. ఏలయనగా "భోజనపదార్థములు కడుపునకే";[3] ఏలయనగా నిజముగా శారీరకమైనదియు నాశనకరమైనదియునైన ఈ జీవితము వాటిపై ఆధారపడియున్నది; అందుచేత[4] కొందరు కళ్లెము లేని నాలుకతో మాటలాడుచు, సుగంధమును సాస్‌లును గుభాళించు దయనీయమైన విందులకు అగాపే అను పేరును[5] పెట్టుటకు తెగింతురు. వాక్యము యొక్క మంచిదియు రక్షణకరమైనదియునైన కార్యమును, ప్రతిష్ఠితమైన అగాపేను, కుండలతోను సాస్ పోయుటతోను అగౌరవపరచుచు; పానముతోను రుచికరమైన వాటితోను పొగతోను ఆ పేరును అపవిత్రపరచుచు, దేవుని వాగ్దానము విందులచేత కొనబడవచ్చునని ఎదురుచూచి, తమ భావనలో మోసపోవుదురు. ఉల్లాసమునకై కూడికలను, మనచేత పిలువబడు అట్టి సత్కారములను, ప్రభువు మాదిరిననుసరించి, విందులనియు భోజనములనియు సరిగా పిలుచుచున్నాము. అయితే అట్టి సత్కారములను ప్రభువు అగాపేలని పిలువలేదు. ఆయన ఎక్కడో ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు, "నీవు పెండ్లికి పిలువబడినప్పుడు, ఉన్నత ఆసనముపై కూర్చుండకుము; నీవు పిలువబడినప్పుడు, కడపటి స్థలములో కూర్చుండుము;"[6] మరియొకచోట, "నీవు భోజనమైనను విందైనను చేయునప్పుడు;" మరల, "అయితే నీవు సత్కారము చేయునప్పుడు, దరిద్రులను పిలువుము,"[7] వారి నిమిత్తమే ముఖ్యముగా విందు చేయబడవలెను.

మరియు ఇంకను, "ఒక మనుష్యుడు గొప్ప విందు చేసి, అనేకులను పిలిచెను."[8] అయితే విందులు అను ఆడంబర నామము ఎక్కడినుండి వచ్చెనో నేను గ్రహించుచున్నాను: హాస్యకవి చెప్పినట్లు, "గొంతులనుండియు విందులపై ఉగ్రమైన ప్రేమనుండియు." నిజముగా, "అనేకులకు, విందు నిమిత్తము అనేకములు." ఏలయనగా దేవుడు తన సృష్టికి (మనుష్యుని అని నా భావము) ఆహారమును పానీయమును పోషణకొరకు సమకూర్చెనుగాని సుఖమునకు కాదని వారు ఇంకను నేర్చుకొనలేదు; ఏలయనగా భోజనపదార్థములలో దుబారావలన శరీరమునకు ఏ ప్రయోజనమును కలుగదు. ఏలయనగా దీనికి పూర్తిగా విరుద్ధముగా, అతి మితమైన ఆహారము వాడువారే మిక్కిలి బలవంతులును ఆరోగ్యవంతులును ఉత్తములునై యున్నారు; యజమానులకంటె సేవకులు ఆరోగ్యవంతులును బలవంతులునైనట్లు, భూస్వాములకంటె వ్యవసాయదారులు, మరియు కేవలము దృఢకాయులే కాక, ధనికులకంటె తత్వవేత్తలు జ్ఞానులైనట్లు. ఏలయనగా వారు మనస్సును ఆహారముక్రింద పాతిపెట్టలేదు, సుఖములచేత దానిని మోసపుచ్చలేదు. అయితే ప్రేమ (అగాపే) నిజముగా పరలోక ఆహారము, వివేకము యొక్క విందు. "అది సమస్తమును భరించును, సమస్తమును సహించును, సమస్తమును నిరీక్షించును. ప్రేమ ఎన్నడును నిష్ఫలము కాదు."[9] "దేవుని రాజ్యములో రొట్టె తినువాడు ధన్యుడు."[10] అయితే అన్నిటికంటె కఠినమైనది, ఎన్నడును విఫలము కాని దాతృత్వము పైనున్న పరలోకమునుండి సాస్‌ల నడుమ నేలపై పడవేయబడుట. మరియు నేను నశించిపోవు విందును గూర్చి ఆలోచించుచున్నానని మీరు తలంచుదురా? "ఏలయనగా నేను నా సర్వస్వమును ఇచ్చినను ప్రేమ లేకుండిన నేను ఏమియు కాను" అని చెప్పబడెను.[11] ధర్మశాస్త్రమును వాక్యమును ఈ ప్రేమపైనే ఆధారపడియున్నవి; మరియు "నీ దేవుడైన యెహోవాను నీ పొరుగువానిని ప్రేమింపవలెను" అనునది, ఇదియే పరలోకములలోని పరలోక ఉత్సవము. అయితే భూసంబంధమైనది విందు అనబడును, లేఖనమునుండి చూపబడినట్లు. ఏలయనగా విందు ప్రేమ కొరకు చేయబడును, గాని విందే ప్రేమ (అగాపే) కాదు; పరస్పరమును అన్యోన్యమునైన దయాభావమునకు రుజువు మాత్రమే.

"కాబట్టి మీ మేలు దూషింపబడకుండునుగాక; ఏలయనగా దేవుని రాజ్యము అన్నపానములు కాదు" అని అపొస్తలుడు చెప్పుచున్నాడు, చెప్పబడిన భోజనము నశించునదిగా భావింపబడకుండునట్లు, "గాని నీతియు సమాధానమును పరిశుద్ధాత్మయందలి ఆనందమునై యున్నది."[12] అన్నిటిలో శ్రేష్ఠమైన ఈ భోజనమును భుజించువాడు దేవుని రాజ్యమునకు వారసుడగును, ప్రేమ యొక్క పరిశుద్ధ సభపై, పరలోక సంఘముపై తన దృష్టిని నిలుపును. కాబట్టి ప్రేమ పవిత్రమైనదియు దేవునికి తగినదియునై యున్నది, దాని కార్యము పంచుకొనుట. "మరియు శిక్షణ యొక్క శ్రద్ధ ప్రేమయే" అని జ్ఞానము చెప్పుచున్నది; "ప్రేమ ధర్మశాస్త్రమును ఆచరించుట."[13] ఈ ఆనందములు ప్రజా పోషణనుండి ప్రేమ యొక్క ప్రేరణను కలిగియున్నవి, అది నిత్య రుచికరమైనవాటికి అలవాటుచేయును. కాబట్టి ప్రేమ (అగాపే) విందు కాదు. అయితే సత్కారము ప్రేమపై ఆధారపడవలెను. ఏలయనగా ఇట్లు చెప్పబడెను, "ప్రభువా, నీవు ప్రేమించిన పిల్లలు, ఫలముల పంటలు కాదు మనుష్యుని పోషించునది, నీ మాటయే నిన్ను నమ్మువారిని కాపాడునది అని తెలిసికొందురుగాక."[14] "ఏలయనగా నీతిమంతుడు రొట్టెవలన బ్రదుకడు."[15] అయితే మన ఆహారము తేలికగాను జీర్ణమగునదిగాను, మెలకువగా ఉండుటకు తగినదిగాను, వివిధ రకములతో కలుపబడనిదిగాను ఉండవలెను. ఇది శిక్షణ పరిధికి అవతల ఉన్న విషయము కూడ కాదు. ఏలయనగా ప్రేమ పంచుకొనుటకు మంచి దాది; దానికి సమృద్ధియే గొప్ప సమకూర్పు, అది తగిన పరిమాణములో కొలవబడిన ఆహారముపై అధ్యక్షత వహించుచు, శరీరమును ఆరోగ్యకరముగా చూచుకొనుచు, తన వనరులనుండి మనకు సమీపముగా ఉన్నవారికి ఏదో పంచిపెట్టును. అయితే సమృద్ధిని మించిన ఆహారము మనుష్యునికి హాని చేయును, అతని ఆత్మను క్షీణింపజేయును, అతని శరీరమును రోగమునకు గురిచేయును. అంతేకాక, ఆ రుచికరమైన రుచులు,

రుచికరమైన వంటకముల గూర్చి తమను శ్రమపెట్టుకొనునవి, అపకీర్తికరమైన అలవాట్లకు, రుచిలోలత్వమునకు, తిండిపోతుతనమునకు, అత్యాశకు, ఆబకు, తృప్తిలేనితనమునకు నడిపించును. ఇట్లు విలాసపడువారికి తగిన పేర్లు ఈగలు, ముంగిసలు, ముఖస్తుతిపరులు, గ్లాడియేటర్లు, పరాన్నభుక్కుల భయంకర జాతులు--వీరిలో ఒక తరగతి కడుపు తృప్తి కొరకు వివేకమును, మరొకటి స్నేహమును, ఇంకొకటి జీవితమును అప్పగించును; తమ కడుపులపై పాకుచు, తమ తండ్రియైన ఆబగల మృగ స్వరూపమును అనుసరించి మనుష్యరూపములోని మృగములు. ప్రజలు భ్రష్టులను మొదట <greek>aswtous</greek> అని పిలిచిరి, ఇట్లు వారి అంతమును సూచించినట్లు నాకు కనబడుచున్నది, <s> ను తీసివేసి వారిని (<greek>aswsous</greek>) రక్షింపబడనివారిగా భావించి. ఏలయనగా కుండలలోను మసాలాల యొక్క అతి సూక్ష్మముగా సిద్ధపరచిన విశేషములలోను మునిగియున్నవారు, తాము [ఇకమీదట] బ్రదుకనట్లు, క్షణికమైన జీవితము గడుపుచు, నిస్సందేహముగా నీచులును భూజనితులునై యుండలేదా? వారిని పరిశుద్ధాత్మ యెషయా ద్వారా దౌర్భాగ్యులని ఖండించును, వారి విందు వాక్యము ప్రకారము లేనందున ప్రేమ (అగాపే) అను పేరును మౌనముగా వారికి నిరాకరించుచు. "అయితే వారు ఉల్లసించి, దూడలను వధించి, గొర్రెలను బలిగా అర్పించుచు, తిని త్రాగుదము, రేపు చచ్చెదము అనిరి." మరియు అట్టి విలాసమును ఆయన పాపముగా ఎంచునని, ఆయన జోడించినదానివలన తెలియును, "మీరు చచ్చువరకు మీ పాపము మీకు క్షమింపబడదు,"[1]--ఇంద్రియజ్ఞానమును హరించు మరణమే పాపక్షమాపణ అను భావమును కాదు, పాపమునకు ప్రతిఫలమైన రక్షణ యొక్క మరణమును సూచించుచు. "అసహ్యమైన రుచికరమైనవాటియందు ఆనందింపకుము" అని జ్ఞానము చెప్పుచున్నది.[2] ఇక్కడ మనము విగ్రహములకు బలిగా అర్పింపబడినవి అనబడువాటిని గూర్చి కూడ ప్రస్తావింపవలెను, వాటినుండి ఎట్లు దూరముగా ఉండవలెనని మనకు ఆజ్ఞాపింపబడినదో చూపుటకు. అపవిత్రములును అసహ్యములునై అవి నాకు తోచుచున్నవి, వాటి రక్తమునకు ఎగురుచు వచ్చును

"నిర్జీవ శవములనుండి ఎరెబస్ నుండి ఆత్మలు."[3]

"ఏలయనగా మీరు దయ్యములతో సహవాసులగుట నాకిష్టము లేదు,"[4] అని అపొస్తలుడు చెప్పుచున్నాడు; ఏలయనగా రక్షింపబడువారి ఆహారమును నశించువారి ఆహారమును వేరువేరు. కాబట్టి మనము ఈ భోజన పదార్థములను భయముచేత విడిచిపెట్టరాదు (ఏలయనగా వాటియందు శక్తి లేదు); గాని పరిశుద్ధమైన మన మనస్సాక్షి నిమిత్తమును, అవి ఏ దయ్యములకు అంకితము చేయబడినవో వాటియందలి అసహ్యతచేతను వాటిని వర్జింపవలెను; ఇంకను, అనేక సంగతులను పడిపోవుటకు తేలికగా లోనగునట్లు పరిగణించువారి అస్థిరత నిమిత్తమును, "వారి మనస్సాక్షి బలహీనమైనందున అపవిత్రమగును; ఏలయనగా ఆహారము మనలను దేవునియొద్దకు చేర్చదు."[5] "ఏలయనగా నోటిలోనికి పోవునది మనుష్యుని అపవిత్రపరచదు, నోటినుండి బయలువెడలునదియే."[6] కాబట్టి ఆహారముయొక్క సహజమైన వినియోగము ఉదాసీనమైనది. "ఏలయనగా తిందుమేని మనకు ఎక్కువ లేదు, తినకుందుమేని మనకు తక్కువ లేదు," అని చెప్పబడెను.[7] అయితే దైవికమైనదియు ఆత్మసంబంధమైనదియునగు ఆహారములో పాలుపొందుటకు యోగ్యులుగా చేయబడినవారు దయ్యముల బల్లలలో పాలుపొందుట హేతువునకు విరుద్ధము. "తినుటకును త్రాగుటకును మాకు అధికారము లేదా," అని అపొస్తలుడు చెప్పుచున్నాడు, "మరియు భార్యలను వెంటబెట్టుకొని తిరుగుటకును?" అయితే సుఖభోగములను అదుపులో ఉంచుటచేత మనము కామములను నివారించుదుము. కాబట్టి మీ యీ అధికారము ఎన్నడును "బలహీనులకు అడ్డుబండగా" మారకుండునట్లు చూచుకొనుడి.

ఏలయనగా సువార్తలోని ధనవంతుని కుమారుని వలె[8] మనము దుర్వ్యయకారులమై తండ్రి యిచ్చిన వరములను దుర్వినియోగపరచుట యుక్తము కాదు; గాని వాటియందు అతిగా మమకారము లేకుండ, మనపై మనకు అధికారము గలవారమై వాటిని ఉపయోగింపవలెను. ఏలయనగా మనము ఆహారపదార్థములమీద ఏలుచు అధికారము చేయవలెనని ఆజ్ఞాపింపబడితిమి గాని వాటికి దాసులము కాదు. కాబట్టి మన కన్నులను పైకెత్తి సత్యమైనదానిని చూచుటయు, పైనున్న ఆ దైవిక ఆహారముపై ఆధారపడుటయు, నిజముగా ఉన్నదానిని గూర్చిన తరగని ధ్యానముచేత తృప్తి పొందుటయు, ఆ విధముగా ఒక్కటియే నిశ్చితమైన స్వచ్ఛమైన ఆనందమును రుచిచూచుటయు ప్రశంసనీయము. ఏలయనగా అగాపే అట్టిదే; క్రీస్తునుండి వచ్చు ఆహారము మనము పాలుపొందవలసినదని చూపునది అదియే. అయితే భూసంబంధులైనవారు పశువులవలె కొవ్వెక్కుచు, మరణమునకై తమను పోషించుకొనుట పూర్తిగా అహేతుకమును వ్యర్థమును మనుష్యోచితము కానిదియునై యున్నది; భూమివైపు క్రిందికి చూచుచు, బల్లలపై ఎల్లప్పుడు వంగియుండుచు; తిండిపోతు జీవితము గడుపుచు; ఉనికియొక్క మేలంతటిని ఇక్కడే, కొంతకాలమునకు ముగియు జీవితములో పాతిపెట్టుచు; వంటవారు వ్యవసాయదారులకంటె ఎక్కువ గౌరవింపబడు విషయములో ఆబగా తినుటనే మెప్పింపజూచుచు. ఏలయనగా మనము సామాజిక సంపర్కమును రద్దుచేయము, గాని ఆచారపు ఉచ్చులను అనుమానదృష్టితో చూచి వాటిని విపత్తుగా పరిగణించెదము. అందుచేత రుచులపై వ్యామోహమును విసర్జింపవలెను, కొద్దియైన అవసరమైనవాటిలో మాత్రమే పాలుపొందవలెను. "అవిశ్వాసులలో ఎవడైనను మనలను విందునకు పిలిచినయెడల, మనము వెళ్లుటకు నిశ్చయించినయెడల" (ఏలయనగా విచ్చలవిడివారితో కలువకుండుట మంచిది), అపొస్తలుడు "మనస్సాక్షి నిమిత్తము ఏమియు విచారింపక, మన యెదుట పెట్టబడినది తినుడి"[9] అని ఆజ్ఞాపించుచున్నాడు. అటులనే "మాంసపు అంగడిలో అమ్మబడునది" కుతూహలముతో ప్రశ్నింపకయే కొనుడని ఆయన ఆజ్ఞాపించెను?

కాబట్టి మనము వివిధ రకముల ఆహారములనుండి పూర్తిగా విరమింపవలసిన పనిలేదు, గాని వాటిపై మనస్సు తగిలించుకొనరాదు. మనకు పెట్టబడినదానిలో క్రైస్తవునికి తగినట్లు, మనలను ఆహ్వానించినవానియెడల గౌరవముతో, సామాజిక కూడికలో హానికరము కాని మితమైన పాలుపొందుటచేత పాలుపొందవలెను; బల్లపై ఉంచబడిన దానియొక్క ఆడంబరమును ఉదాసీనమైన విషయముగా ఎంచుచు, కొంతకాలమునకే నశింపనున్నవైన రుచికరములైన వాటిని తృణీకరించుచు. "తినువాడు తినని వానిని తృణీకరింపకూడదు; తినని వాడు తినువానికి తీర్పు తీర్చకూడదు."[11] మరియు కొంచెము ముందుకు సాగి ఆ ఆజ్ఞకు కారణమును ఆయన వివరించుచున్నాడు: "తినువాడు ప్రభువు నిమిత్తము తినును, దేవునికి కృతజ్ఞతాస్తుతులు చెల్లించును; తినని వాడును ప్రభువు నిమిత్తము తినడు, దేవునికి కృతజ్ఞతాస్తుతులు చెల్లించును."[1]

కాబట్టి సరియైన ఆహారము కృతజ్ఞతాస్తుతియే. మరియు కృతజ్ఞతాస్తుతులు చెల్లించువాడు సుఖభోగములలో తన కాలమును గడుపడు. ఇంకను, మన తోటి భోజనపంక్తివారిలో ఎవరినైనను సద్గుణమునకు ఒప్పించగోరినయెడల, ఈ కారణముచేత మనము ఆ రుచికరములైన వంటకములనుండి మరింతగా విరమింపవలెను; ఆ విధముగా క్రీస్తునందు మనకు గల సద్గుణపు ప్రకాశమానమైన నమూనాగా మనలను మనము కనుపరచుకొనవలెను. "ఏలయనగా అట్టి ఆహారములలో ఏదైనను నా సహోదరుని తొట్రిల్లజేసినయెడల, నా సహోదరుని తొట్రిల్లజేయకుండునట్లు నేను లోకమున్నంతకాలము దానిని తినను" అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు.[2] కొద్దిపాటి ఆత్మనిగ్రహముచేత నేను ఆ మనుష్యుని సంపాదించుకొందును. "తినుటకును త్రాగుటకును మాకు అధికారము లేదా?"[3] మరియు "లోకమందు విగ్రహము ఏమియు కాదనియు, మనకు ఒక్కడే సత్యదేవుడు కలడనియు, ఆయననుండి సమస్తము కలిగెననియు, ఒక్కడే ప్రభువైన యేసు కలడనియు మనకు తెలియును"--ఆయన సత్యమే చెప్పుచున్నాడు. "అయితే," అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు, "నీ జ్ఞానమువలన క్రీస్తు ఎవని కొరకు చనిపోయెనో ఆ బలహీనుడైన నీ సహోదరుడు నశించుచున్నాడు; బలహీనులైన సహోదరుల మనస్సాక్షిని గాయపరచువారు క్రీస్తునకు విరోధముగా పాపము చేయుచున్నారు."[4] ఈ విధముగా అపొస్తలుడు మన విషయమై శ్రద్ధగలవాడై విందుల విషయములో భేదము చూపుచు, "సహోదరుడనబడువాడు వ్యభిచారియైనను, లోభియైనను, విగ్రహారాధకుడైనను కనబడినయెడల, అట్టివానితో కలిసి భోజనము చేయకూడదు"[5] అని చెప్పుచున్నాడు; అక్కడినుండి వచ్చు అపవిత్రతను దయ్యముల బల్లలవలె అనుమానదృష్టితో చూచుచు, సంభాషణలోనైనను భోజనములోనైనను మనము కలిసి యుండకూడదు. "కాబట్టి మాంసము తినకుండుటయు ద్రాక్షారసము త్రాగకుండుటయు మంచిది,"[6] అని ఆయనయు పైథాగరసువారును ఒప్పుకొనుచున్నారు. ఏలయనగా ఇది పశుస్వభావమునకు ఎక్కువగా చెందినది; మరియు వాటినుండి లేచు ఆవిరులు దట్టమై ఆత్మను చీకటిమయము చేయును. ఒకడు వాటిలో పాలుపొందినయెడల అతడు పాపము చేయడు. అతడు మితముగా మాత్రమే పాలుపొందవలెను, వాటిపై ఆధారపడక, శ్రేష్ఠమైన భోజనముకొరకు నోరు తెరచుకొనక.

ఏలయనగా ఒక స్వరము అతనికి చెవిలో, "ఆహారము నిమిత్తము దేవుని కార్యమును పాడుచేయకుము"[7] అని చెప్పును. ఏలయనగా వాక్యమందున్న సమృద్ధియైన ఆహారము తరువాత సామాన్యమైన విందులలో వడ్డింపబడినదానిని చూచి ఆశ్చర్యపడి మైమరచుట బుద్ధిహీనమైన మనస్సునకు గుర్తు; ఇంకను, ఒకని ఆబ సేవకులచేత చుట్టు త్రిప్పబడునట్లు తన కన్నులను రుచికరములైన పదార్థములకు దాసులుగా చేసికొనుట మరింత బుద్ధిహీనము. మరియు "తిరుగులాడు ఆవిరిని పీల్చి పట్టుకొనుటకై" అను సామెత చొప్పున, గూటినుండివలె పడక కుర్చీనుండి చాపుకొని, ముఖములను గిన్నెలలో పడవేయునంతగా పడక కుర్చీలపై లేచి కూర్చుండుట ఎంత మూర్ఖత్వము! మరియు చేతులను పులుసులతో పూసికొనుచు, చారు వైపునకు ఎల్లప్పుడు చేయి చాపుచు, రుచిచూచువారివలె కాక, ఆబగా లాక్కొనువారివలె, నిగ్రహము లేకుండను సిగ్గు లేకుండను కడుపు నింపుకొనుట ఎంత అవివేకము! ఏలయనగా అట్టివారిని మీరు చూడవచ్చును: తిండిపోతుతనమందు మనుష్యులకంటె పందులవలెను కుక్కలవలెను ఉన్నవారు, తమ్మును తాము నింపుకొనుటకు ఎంత తొందరపడుదురనగా రెండు దవడలును ఒకేసారి ఉబ్బును, ముఖముపై నరములు ఉబ్బి కనబడును, అంతేకాక చెమట అంతటను ఓడుచుండును; వారి తృప్తిలేని ఆశచేత వారు బిగుసుకొనిపోవుచు, తమ అతిభోజనముచేత ఆయాసపడుచుందురు; జీర్ణము కొరకు కాక ప్రయాణమునకు సామగ్రి నిలువచేసికొనుచున్నట్లు, ఆహారము సంఘవిరుద్ధమైన ఆత్రముతో వారి కడుపులోనికి త్రోయబడును. అన్నిటిలో చెడ్డదైన అతిక్రమము ఆహారవిషయములో మిక్కిలి నిందార్హము. తిండిపోతుతనము, <greek>oyoFagia</greek> అనబడునది, వంటకముల (<greek>oyon</greek>) వినియోగములో అతిక్రమము తప్ప మరేమియు కాదు; మరియు <greek>laimargia</greek> అనగా గొంతుకు సంబంధించిన పిచ్చితనము; <greek>gastrimargia</greek> అనగా ఆహారవిషయమైన అతిక్రమము--ఆ పేరే సూచించునట్లు కడుపునకు సంబంధించిన పిచ్చితనము; ఏలయనగా <greek>margos</greek> అనగా పిచ్చివాడు.

విందులలో ప్రవర్తనయందు అతిక్రమించువారిని అడ్డగించుచు[8] అపొస్తలుడు ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "ఏలయనగా తినునప్పుడు ప్రతివాడును తన భోజనము ముందుగానే తీసికొనును; ఒకడు ఆకలిగొనియుండును, మరియొకడు మత్తుడైయుండును. తినుటకును త్రాగుటకును మీకు ఇండ్లు లేవా? లేక దేవుని సంఘమును తృణీకరించి లేనివారిని సిగ్గుపరచుచున్నారా?"[9] మరియు కలిగినవారిలో సిగ్గులేకుండ తినుచు తృప్తిపడనివారు తమ్మును తామే సిగ్గుపరచుకొనుచున్నారు. ఇద్దరును చెడుగా ప్రవర్తించుచున్నారు; ఒకడు లేనివారిని బాధపెట్టుటచేతను, మరియొకడు కలిగినవారి ముందు తన ఆబను బయలుపరచుటచేతను. కాబట్టి సిగ్గును విడిచి భోజనములను నిర్దయగా దుర్వినియోగపరచువారికి, ఏదియు చాలనట్టి తృప్తిపడనివారికి విరోధముగా, అపొస్తలుడు కొనసాగింపులో మరల అసంతృప్తి స్వరముతో ఇట్లు పలుకుచున్నాడు: "కాబట్టి నా సహోదరులారా, మీరు భోజనము చేయుటకు కూడివచ్చునప్పుడు ఒకనికొకడు కనిపెట్టుకొనుడి. ఎవడైనను ఆకలిగొనినయెడల, మీరు శిక్షావిధికి కూడి రాకుండునట్లు అతడు ఇంట భోజనము చేయవలెను."[10]

అన్ని దాసత్వపు అలవాట్లనుండియు" అతిక్రమమునుండియు మనము విరమింపవలెను, మనకు పెట్టబడినదానిని మర్యాదగా తాకవలెను; చేతిని, పడక కుర్చీని, గడ్డమును మరకలు లేకుండ ఉంచుకొనుచు; ముఖమునందలి సొగసును చెదరకుండ కాపాడుకొనుచు, మ్రింగుటలో ఏ అమర్యాదయు చేయకుండ; మధ్యమధ్య క్రమముగా చేతిని చాపుచు. భోజనము చేయుచుండగా ఏమియు మాటలాడకుండ జాగ్రత్తపడవలెను; ఏలయనగా నిండిన దవడలచేత బంధింపబడినప్పుడు స్వరము అసహ్యముగాను అస్పష్టముగాను అగును; నాలుక ఆహారముచేత నొక్కబడి దాని సహజమైన కదలికకు ఆటంకపడి, ఇరుకైన ధ్వనిని వెలువరించును. తినుటయు త్రాగుటయు ఒకేసారి చేయుట కూడ తగదు. ఏలయనగా ఉపయోగములు పరస్పరము విరుద్ధములైన సమయములను కలగలుపుట అసంయమము యొక్క అంతిమ స్థితియే. మరియు "మీరు తినినను త్రాగినను, సమస్తమును దేవుని మహిమ కొరకు చేయుడి,"[12] నిజమైన మితవ్యయమును లక్ష్యముగా పెట్టుకొనుడి; ప్రభువు కూడ దానిని సూచించినట్లు నాకు తోచుచున్నది, ఆయన ఆశీర్వదించినప్పుడు

శిష్యులను విందుచేసిన రొట్టెలను వండిన చేపలను, సామాన్య ఆహారమునకు ఒక సుందరమైన ఉదాహరణను చూపుచు. ప్రభువు ఆజ్ఞచొప్పున పేతురు పట్టిన ఆ చేప జీర్ణమగునదియు, దేవుడు అనుగ్రహించినదియు, మితమైనదియునైన ఆహారమును సూచించుచున్నది. మరియు నీటినుండి నీతి యను ఎరకు పైకి వచ్చువారిద్వారా, చేపనుండి నాణెమును తీసివేసినట్లు విలాసమును లోభమును తీసివేయవలెనని ఆయన మనలను హెచ్చరించుచున్నాడు; తద్వారా ఆయన వ్యర్థమైన అతిశయమును తొలగించుటకును, సుంకరులకు స్టేటరును ఇచ్చుటచేతను, "కైసరువి కైసరునకు ఇచ్చుటచేతను," "దేవునివి దేవునికి"[1] నిలుపుటకును. స్టేటరును గూర్చి మనకు తెలిసిన ఇతర వివరణలు ఉన్నవి, గాని వాటిని చర్చించుటకు ప్రస్తుతము తగిన సందర్భము కాదు. ప్రస్తుత ప్రయోజనమునకు మనము చేసిన ప్రస్తావన చాలును; ఏలయనగా అది వాక్యపు పుష్పములకు తగనిది కాదు; మరియు వాక్యముచేత నాటబడినవారికి నీరు పోయుటకు అత్యంత ప్రయోజనకరమైన బుగ్గను ప్రశ్నయొక్క అత్యవసరమైన అంశమునకు లాగుచు, దీనిని మనము తరచు చేసియున్నాము. "ఏలయనగా సమస్తమును చేయుట నాకు ధర్మమే గాని సమస్తమును క్షేమకరము కాదు."[2] ఏలయనగా ధర్మమైనదంతయు చేయువారు త్వరలో అధర్మమైనదానిని చేయుటకు పడిపోవుదురు. మరియు లోభముచేత నీతి సంపాదింపబడనట్లును, అతిక్రమముచేత ఆత్మనిగ్రహము కలుగనట్లును; అట్లే విలాసముచేత క్రైస్తవుని ఆహారనియమము రూపొందదు; ఏలయనగా సత్యము యొక్క బల్ల కామోద్దీపకములైన రుచికరపదార్థములకు దూరమైనది. ఏలయనగా సమస్తమును ప్రధానముగా మనుష్యుల నిమిత్తమే సృష్టింపబడినను, సమస్తమును ఉపయోగించుట మంచిది కాదు, ఎల్లప్పుడును కాదు.

ఏలయనగా సందర్భమును, సమయమును, విధానమును, ఉద్దేశ్యమును, సరిగా ఉపదేశింపబడినవానికి ఉపయోగకరమైన దానివిషయమై త్రాసును గణనీయముగా తూచును; మరియు ఇది తగినది, తిండిపోతు జీవితమును ఆపుటలో ప్రభావము గలది; సంపద దానిని ఎన్నుకొనుటకు మొగ్గుచూపును--స్పష్టముగా చూచు సంపద కాదు, తిండిపోతుతనము విషయమై మనుష్యుని గ్రుడ్డివానిగా చేయు సమృద్ధి. అవసరములు లేనివాడు ఎవడును లేడు, మనుష్యుడు ఎన్నడును విస్మరింపబడడు. ఏలయనగా పక్షులను చేపలను, ఒక్క మాటలో, బుద్ధిలేని జీవులను పోషించు దేవుడు ఒక్కడే; మరియు "అవి తమ ఆహారమును గూర్చి చింతింపకున్నను" వాటికి ఏ ఒక్కటియు తక్కువ కాదు.[3] మనము వాటికంటె శ్రేష్ఠులము, వాటికి ప్రభువులమై, జ్ఞానులమైనందున దేవునికి మరింత సన్నిహితులమై యున్నాము; మరియు మనము తినుటకును త్రాగుటకును కాక, దేవుని జ్ఞానమునకు మనలను అంకితము చేసికొనుటకు సృష్టింపబడితిమి. "ఏలయనగా నీతిమంతుడు తిని తన ప్రాణమందు తృప్తి పొందును, దుష్టుల కడుపు మాత్రము కొరతపడును,"[4] తృప్తిలేని తిండిపోతు ఆశలతో నింపబడినదై. ఇప్పుడు ఉదారముగా ఖర్చుపెట్టుట కేవలము అనుభవమునకు మాత్రమే కాక, సామాజిక సంభాషణకును తగినది. కాబట్టి మనకు ఆకలి లేనప్పుడు తినుటకు ప్రేరేపించి, ఆకలిని మంత్రముగ్ధము చేయు ఆహార పదార్థములనుండి మనము జాగ్రత్తపడవలెను. ఏలయనగా మితమైన సామాన్యతలో తినదగిన పదార్థముల యొక్క ఆరోగ్యకరమైన వైవిధ్యము లేదా? దుంపలు,[5] ఒలీవలు, కొన్ని కూరగాయలు, పాలు, జున్ను, ఫలములు, పులుసులు లేని అన్ని విధములైన వండిన ఆహారము; మరియు మాంసము కావలసిన యెడల, ఉడకబెట్టినదానికంటె కాల్చినది వడ్డింపబడవలెను. ఇక్కడ మీయొద్ద తినుటకు ఏమైనా ఉన్నదా? అని పునరుత్థానము తరువాత ప్రభువు[6] శిష్యులను అడిగెను; వారు ఆయనవలన మితవ్యయమును అభ్యసింప నేర్పబడినవారై, "కాల్చిన చేప ముక్కను ఆయనకిచ్చిరి;" మరియు వారి యెదుట భుజించిన తరువాత ఆయన వారితో ఏమి చెప్పెనో అది చెప్పెనని లూకా చెప్పుచున్నాడు.

వీటికి తోడు, వాక్యప్రకారము భుజించువారికి తేనెపట్టుల రూపములో రుచికరమైనవి నిషేధింపబడలేదని విస్మరింపకూడదు. ఏలయనగా ఆహార పదార్థములలో అగ్ని లేకుండనే వెంటనే వినియోగమునకు తగినవి అత్యంత యోగ్యమైనవి, ఏలయనగా అవి మిక్కిలి సిద్ధముగా ఉండును; వీటి తరువాత మనము ముందు చెప్పినట్లు మిక్కిలి సామాన్యమైనవి. అయితే రెచ్చగొట్టు బల్లల చుట్టు వంగి తమ స్వంత రోగములను పోషించుకొనువారు మిక్కిలి రుచిలోలుడైన దయ్యమునకు లోబడియున్నారు; ఆ దయ్యమును కడుపు-దయ్యము, మరియు దయ్యములలో అత్యంత చెడ్డదియు భ్రష్టమైనదియునని పిలుచుటకు నేను సిగ్గుపడను. కాబట్టి ఆయన "ఉదరవాక్కు-దయ్యము" అని పిలువబడువానివలెనే ఉన్నాడు. మనతో ఒక దయ్యము నివసించుటకంటె సంతోషముగా[7] ఉండుట ఎంతో మేలు. మరియు సంతోషము సద్గుణ సాధనలో కనబడును. అందుచేత అపొస్తలుడైన మత్తయి విత్తనములను, కాయలను,[8] కూరగాయలను మాంసము లేకుండ భుజించెను. మరియు ఆత్మనిగ్రహమును అంతిమ స్థాయికి సాగించిన యోహాను "మిడతలను అడవి తేనెను తినెను." పేతురు పందిమాంసమునకు దూరముగా ఉండెను; "అయితే ఆయనకు పరవశము కలిగెను," అని అపొస్తలుల కార్యములలో వ్రాయబడినట్లు, "ఆయన ఆకాశము తెరువబడుటయు, నాలుగు మూలలను పట్టి భూమిపైకి దింపబడిన ఒక పాత్రయు, దానిలో భూమియొక్క నాలుగుకాళ్ల జంతువులన్నియు పురుగులును ఆకాశపక్షులును ఉండుటయు చూచెను; అప్పుడు, లెమ్ము, చంపుకొని తినుమను ఒక స్వరము ఆయనకు వినబడెను. అందుకు పేతురు, అట్లు కాదు ప్రభువా, నేనెన్నడును నిషిద్ధమైనదానిని గాని అపవిత్రమైనదానిని గాని తినలేదనెను. అప్పుడు రెండవసారి ఆ స్వరము ఆయనకు వినబడెను: దేవుడు పవిత్రము చేసినవాటిని నీవు నిషిద్ధమైనవని పిలువకుము."[9] కాబట్టి వాటి వినియోగము మనకు ఉదాసీనమైనది. "ఏలయనగా నోటిలోనికి పోవునది మనుష్యుని అపవిత్రపరచదు,"[10] గాని అపవిత్రతను గూర్చిన వ్యర్థమైన అభిప్రాయమే.

ఏలయనగా దేవుడు మనుష్యుని సృజించినప్పుడు, "సమస్తము మీకు ఆహారముగా ఉండును"[11] అని చెప్పెను. "మరియు మోసముతో కూడిన దూడకంటె ప్రేమతో కూడిన కూరగాయలు శ్రేష్ఠము."[12] కూరగాయలు ప్రేమ కావనియు, మన భోజనములను ప్రేమతో భుజింపవలెననియు[13] పైన చెప్పబడినదానిని ఇది చక్కగా మనకు జ్ఞాపకము చేయుచున్నది; మరియు వీటిలో మధ్యస్థితి

మంచిది. అన్ని విషయములలోను ఇదే వర్తించును, విందునకు చేయు ఏర్పాటులో కూడ తక్కువగా కాదు; ఏలయనగా అతిరేకములు ప్రమాదకరములు, మధ్యమార్గములు మంచివి. మరియు అవసరములకు కొరత లేకుండుటయే మధ్యస్థితి. ఏలయనగా ప్రకృతికి అనుగుణమైన కోరికలు చాలినంతవరకు మాత్రమే పరిమితములు. యూదులకు ధర్మశాస్త్రముచేత మితవ్యయము అత్యంత క్రమబద్ధముగా ఆజ్ఞాపింపబడెను. ఏలయనగా బోధకుడు మోషే ద్వారా లెక్కలేనన్ని వస్తువుల వినియోగమును వారికి లేకుండ చేసెను, కారణములను జోడించుచు--ఆత్మసంబంధమైనవి మరుగుపరచబడినవి; శరీరసంబంధమైనవి స్పష్టమైనవి, వాటిని వారు నిజముగా నమ్మికొనిరి; కొన్ని జంతువుల విషయములో అవి గిట్టలు చీల్చలేదు గనుకను, మరికొన్ని నెమరువేయలేదు గనుకను, మరికొన్ని జలచరములలో అవి మాత్రమే పొలుసులు లేనివి గనుకను; ఆ విధముగా వారి ఆహారమునకు తగినవి కొద్దియే మిగిలెను. మరియు ముట్టుటకు ఆయన అనుమతించినవాటిలో, చచ్చినవాటిని, లేదా విగ్రహములకు అర్పింపబడినవాటిని, లేదా గొంతునులిమి చంపబడినవాటిని నిషేధించెను; ఏలయనగా వీటిని ముట్టుట ధర్మము కాదు. ఏలయనగా రుచికరములను ఉపయోగించువారు వాటిలో పాలుపొందకుండుట అసాధ్యము గనుక, అలవాటునుండి కలుగు భోగాసక్తిని ఆయన అణగద్రొక్కునంతవరకు వ్యతిరేకమైన జీవనవిధానమును ఏర్పరచెను. సుఖభోగము మనుష్యులలో తరచు హానిని బాధను కలుగజేసెను; మరియు పూర్తిగా భుజించుట ఆత్మలో అశాంతిని, మరపును, బుద్ధిహీనతను పుట్టించును. మరియు పిల్లల శరీరములు తమ యెత్తునకు ఎదుగుచున్నప్పుడు, ఆహారపు లోపముచేత సరిగా ఎదుగునని చెప్పుదురు. ఏలయనగా అప్పుడు ఎదుగుదల నిమిత్తము శరీరమంతట వ్యాపించు ప్రాణవాయువు, ఆహారపు సమృద్ధి దాని గమనస్వేచ్ఛకు అడ్డుపడుటచేత ఆగిపోదు.

అందుచేత సత్యాన్వేషియైన తత్వవేత్త ప్లేటో, విలాస జీవితమును ఖండించుచు హెబ్రీయుల తత్వజ్ఞానపు నిప్పురవ్వను ఊదుచు ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "నేను ఇక్కడికి వచ్చినప్పుడు, ఇక్కడ సంతోషకరమని పిలువబడు జీవితము, ఇటాలియను సిరాక్యూసు బల్లలతో నిండినదై, నాకు ఏమాత్రమును నచ్చలేదు; అది దినమునకు రెండుసార్లు కడుపు నింపుకొనుటయందును, రాత్రి ఎన్నడును ఒంటరిగా నిద్రింపకుండుటయందును, జీవనవిధానమునకు తోడైన ఇతర అనుబంధములయందును ఉండెను. ఏలయనగా చిన్నతనమునుండి అట్టి అభ్యాసములలో పెరిగిన ఏ మనుష్యుడును, ఎంత అద్భుతమైన స్వభావసిద్ధ మేధ గలవాడైనను, ఎన్నడును జ్ఞానియగుటకు సాధ్యము కాదు." ఏలయనగా ప్లేటోకు దావీదు తెలియనివాడు కాడు, ఆయన "పరిశుద్ధమందసమును తన పట్టణమందు గుడారము మధ్య ఉంచెను;" మరియు తన ప్రజలందరిని "యెహోవా సన్నిధిని" సంతోషింపుమని ఆజ్ఞాపించుచు, ఇశ్రాయేలు సమూహమంతటికి, స్త్రీపురుషులకు, ఒక్కొక్కరికి ఒక రొట్టెయు, కాల్చిన రొట్టెయు, పెనముమీద చేసిన అప్పమును పంచిపెట్టెను.[1]

ఇశ్రాయేలీయులకు ఇదియే చాలిన ఆహారము. అయితే అన్యజనులది అతిసమృద్ధిగా ఉండెను. దానిని ఉపయోగించు ఎవడును ఎన్నడును మితముగా ఉండుటకు ప్రయత్నింపడు, తన బుద్ధిని కడుపులో పాతిపెట్టుకొనువాడై, గాడిద[2] అని పిలువబడు చేపను పోలినవాడు; అరిస్టాటిల్ చెప్పినట్లు సమస్త జీవులలో అదొక్కటియే తన హృదయమును కడుపులో కలిగియున్నది. ఈ చేపను హాస్యకవియైన ఎపిచార్మసు "రాక్షస-ఉదరము" అని పిలుచును.

కడుపునే నమ్ముకొనువారు అట్టివారే; "వారి దేవుడు వారి కడుపు, వారి మహిమ వారి అవమానమందున్నది, వారు భూసంబంధమైనవాటిని తలంచుదురు." వారికి అపొస్తలుడు ఏ మేలును ప్రవచింపలేదు, "వారి అంతము నాశనము"[3] అని చెప్పినప్పుడు.

అధ్యాయము రెండు.--పానమును గూర్చి.

"కడుపు నిమిత్తము కొంచెము ద్రాక్షారసము వాడుము,"[4] అని నీళ్లు త్రాగుచుండిన తిమోతితో అపొస్తలుడు చెప్పుచున్నాడు; నీటి రసములచేత బలహీనమైన రోగిష్ఠి శరీరమునకు తగిన బలవర్ధక ఔషధముగా దాని సహాయమును మిక్కిలి యుక్తముగా వర్తింపజేయుచు; మరియు "కొంచెము" అని నిర్దిష్టముగా చెప్పుచు, ఏలయనగా ఆ ఔషధము దాని పరిమాణమువలన గమనింపకయే వేరొక చికిత్స యొక్క అవసరమును కలుగజేయకుండునట్లు.

కాబట్టి దప్పిగొనినవారికి సహజమైనదియు, మితమైనదియు, అవసరమైనదియునగు పానీయము నీళ్లే.[5] ఇది సంయమమునకు సామాన్య పానీయము; కొట్టబడిన బండనుండి ప్రవహించి, ప్రభువుచేత పూర్వపు హెబ్రీయులకు అనుగ్రహింపబడెను.[6] వారి సంచారములలో వారు మితముగా ఉండుట అత్యవసరము.[7]

తరువాత పవిత్రమైన ద్రాక్షావల్లి ప్రవచనాత్మకమైన గెలను ఫలించెను. సంచారమునుండి వారి విశ్రాంతికి నడిపింపబడినప్పుడు ఇది వారికి సూచనగా ఉండెను; మన నిమిత్తము నలగగొట్టబడిన గొప్ప గెలయైన వాక్యమును సూచించుచు. ఏలయనగా ద్రాక్షయొక్క రక్తము--అనగా వాక్యము--నీటితో కలుపబడగోరెను, ఆయన రక్తము రక్షణతో కలిసియున్నట్లు.

మరియు ప్రభువు రక్తము రెండు విధములు. ఏలయనగా ఆయన శరీరపు రక్తము ఉన్నది, దానిచేత మనము క్షయమునుండి విమోచింపబడితిమి; మరియు ఆత్మసంబంధమైనది ఉన్నది, దానిచేత మనము అభిషేకింపబడితిమి. మరియు యేసు రక్తమును త్రాగుట అనగా ప్రభువు అమరత్వములో పాలివారగుటయే; రక్తము శరీరమునకు వలె ఆత్మ వాక్యముయొక్క క్రియాశీల సూత్రమై యున్నది.[8]

కాబట్టి, ద్రాక్షారసము నీటితో కలుపబడునట్లు,[9] ఆత్మ మనుష్యునితో కలుపబడును. వీటిలో ఒకటి, అనగా ద్రాక్షారసము నీరు కలిసిన మిశ్రమము, విశ్వాసమునకు పోషించును; మరియొకటి, అనగా ఆత్మ, అమరత్వమునకు నడిపించును.

మరియు రెండింటి మిశ్రమము--నీటిదియు వాక్యముదియు--కృతజ్ఞతార్పణ (యూకారిస్టు) అని పిలువబడును, ప్రసిద్ధమును మహిమగలదునైన కృప; మరియు విశ్వాసముచేత దానిలో పాలుపొందువారు శరీరమునందును ఆత్మయందును పరిశుద్ధులగుదురు. ఏలయనగా మనుష్యుడను ఆ దైవిక మిశ్రమమును తండ్రి చిత్తము ఆత్మచేతను వాక్యముచేతను మర్మముగా సమ్మిళితము చేసెను. ఏలయనగా నిజముగా, ఆత్మ దానిచేత ప్రేరేపింపబడు ప్రాణమునకు జతచేయబడియున్నది; మరియు శరీరము, దానినిబట్టి వాక్యము శరీరధారియాయెనో, ఆ శరీరము వాక్యమునకు జతచేయబడియున్నది.

కాబట్టి కఠినమైన జీవితమును అవలంబించినవారిని, నిగ్రహమునకు ఔషధమైన నీటిని ప్రేమించువారిని, అగ్నిప్రమాదమును తప్పించుకొనినట్లు ద్రాక్షారసమును సాధ్యమైనంత దూరముగా విసర్జించువారిని నేను మెచ్చుకొనుచున్నాను.[1] కాబట్టి బాలురును బాలికలును ఈ ఔషధమునకు సాధ్యమైనంత దూరముగా ఉండవలెను. ఏలయనగా జీవితపు మండుచున్న కాలములోనికి ద్రవములన్నిటిలో అత్యంత వేడియైన ద్రాక్షారసమును పోయుట, అగ్నికి అగ్నిని చేర్చినట్లు, తగదు.[2] ఏలయనగా దానిచేత విజృంభించు ఆవేశములును దహించు కామములును అగ్నివంటి అలవాటులును రగులును; లోపలనుండి మండిన యువకులు దుష్టప్రవృత్తుల భోగమునకు లోనగుదురు; అందువలన కామాంగములు తగినదానికంటె ముందుగా పరిపక్వమగుటచేత వారి శరీరములో హాని యొక్క చిహ్నములు కనబడును. స్తనములును జననేంద్రియములును ద్రాక్షారసముచేత మండి, సిగ్గుమాలిన రీతిగా విస్తరించి ఉబ్బును, వ్యభిచారము యొక్క ప్రతిబింబమును ముందుగానే చూపుచు; మరియు శరీరము ప్రాణపు గాయమును మండించుటకు బలవంతపెట్టును, సిగ్గుమాలిన స్పందనలు సమృద్ధిని అనుసరించి, సరియైన ప్రవర్తన గల మనుష్యుని అతిక్రమమునకు ప్రేరేపించును; అందువలన యౌవనపు విషయాసక్తి మర్యాద యొక్క హద్దులను దాటిపోవును. కాబట్టి మనము సాధ్యమైనంతవరకు, ముంచుకొని వచ్చు ప్రమాదము యొక్క బాకస్ సంబంధమైన ఇంధనమును తొలగించుటచేత యౌవనపు ఆవేశములను చల్లార్చ ప్రయత్నింపవలెను; మరియు మంట రేపు రోగమునకు విరుగుడును పోయుటచేత మండుచున్న ప్రాణమును అణచి, ఉబ్బుచున్న అవయవములను అదుపులో ఉంచి, కామపు కలత అప్పటికే కలవరపడుచుండగా దానిని శాంతింపజేయవలెను. మరియు పెద్దవారి విషయములో, ఎవరికి సరిపడునో వారు కొన్నిసార్లు రొట్టె మాత్రమే రుచిచూచుచు భోజనము చేయవలెను, పానీయమును పూర్తిగా విసర్జింపవలెను; వారి అదనపు తేమ ఎండిన ఆహారము తినుటచేత పీల్చుకొనబడి త్రాగివేయబడునట్లు.

ఏలయనగా నిరంతరము ఉమ్మివేయుటయు చెమట తుడుచుకొనుటయు విసర్జనలకు త్వరపడుటయు, శరీరమునకు అధిక పరిమాణములో అందింపబడిన ద్రవములను మితిమీరి వాడుటవలన కలిగిన అతిరేకమునకు సూచన. మరియు దప్పిక కలిగినయెడల, ఆకలి కొంచెము నీటితో తృప్తిపరచబడవలెను. ఏలయనగా ఆహారము మునిగిపోకుండ, జీర్ణమగుటకు నలుగగొట్టబడునట్లు నీరు మితిమీరి సమృద్ధిగా అందింపబడుట తగదు; ఆహార పదార్థములు ఒక ముద్దగా కూడుకొనినప్పుడును, కొద్ది భాగము మాత్రమే విసర్జింపబడినప్పుడును ఇది జరుగును.

మరియు ఇంకను, దైవిక అధ్యయనములకు ద్రాక్షారసముచేత బరువెక్కియుండకపోవుట తగును. "ఏలయనగా కలుపని ద్రాక్షారసము మనుష్యుని జ్ఞానిగా చేయుటకు దూరము, ఇక నిగ్రహి చేయుట చాలా దూరము," అని హాస్య కవి చెప్పినట్లు. అయితే సాయంకాలమునకు, భోజన సమయమునకు, మనము ఇక గంభీరమైన పఠనములలో నిమగ్నులము కానప్పుడు, ద్రాక్షారసము వాడవచ్చును. అప్పుడు గాలియు పగటికంటె చల్లగా మారును; కాబట్టి క్షీణించుచున్న సహజ ఉష్ణమునకు వేడిని ప్రవేశపెట్టుటచేత పోషణ అవసరమగును. అయితే అప్పుడును కొంచెము ద్రాక్షారసము మాత్రమే వాడవలెను; ఏలయనగా మనము అనియమిత పానములకు పోకూడదు. ఇదివరకే వయస్సు మళ్లినవారు కాలక్షయము కలిగించిన వృద్ధాప్యపు చలిని ద్రాక్షావల్లి యొక్క హానిలేని ఔషధముచేత వెచ్చబరచుటకు పానమును మరింత సంతోషముగా పుచ్చుకొనవచ్చును. ఏలయనగా వృద్ధుల కోరికలు చాలావరకు వారిని మత్తు యొక్క ఓడనాశనమునకు తరుమునంతగా కలతచెందవు. ఏలయనగా వారు బుద్ధిచేతను కాలముచేతను లంగరులచేతవలె నిలుపబడి, అనియమమునుండి కిందికి వచ్చు కోరికల తుఫానును మరింత సులభముగా ఎదుర్కొందురు. వారు విందులలో సరదాగా గడుపుటకు కూడ అనుమతింపబడవచ్చును. అయితే వారికిని వారి పానముల పరిమితి, వారు తమ బుద్ధిని చలించకుండను, జ్ఞాపకశక్తిని చురుకుగాను, శరీరమును ద్రాక్షారసముచేత కదలకుండను వణకకుండను ఉంచుకొను స్థాయి వరకే అగును గాక. అట్టి స్థితిలోనున్నవారిని ఈ విషయములలో నైపుణ్యముగలవారు అక్రోథొరాకులు (acrothorakes) అని పిలుతురు.[3] కాబట్టి తొట్రిల్లుదుమను భయముచేత ముందుగానే మానివేయుట మంచిది.

ఆర్టోరియస్ అను ఒకడు తన దీర్ఘాయుష్షుపై గ్రంథములో (నాకు జ్ఞాపకమున్నంతవరకు) ఆహారము తడియగువరకు మాత్రమే పానము చేయవలెనని అనుకొనెను, అప్పుడు మనము దీర్ఘాయువు పొందగలమని. కాబట్టి కొందరు ఆరోగ్యము కొరకు మాత్రమే ఔషధముగా ద్రాక్షారసమును వాడుట, మరికొందరు విశ్రాంతి ఆనందముల నిమిత్తము వాడుట తగును. ఏలయనగా మొదట ద్రాక్షారసము దానిని త్రాగినవానిని పూర్వముకంటె ఎక్కువ దయగలవానిగాను, తన విందు సహచరులకు ఎక్కువ ఇష్టుడుగాను, తన సేవకులకు ఎక్కువ కనికరముగలవానిగాను, తన స్నేహితులకు ఎక్కువ ఆహ్లాదకరుడుగాను చేయును. అయితే మత్తెక్కినప్పుడు అతడు బదులుగా క్రూరుడగును. ఏలయనగా ద్రాక్షారసము వెచ్చనిదై, సరిగా కలుపబడినప్పుడు మధురరసములు కలిగియుండుటచేత, తన వేడిమిచేత అసహ్యకరమైన విసర్జ్య పదార్థములను కరిగించి, తీక్షణమైన నీచమైన ద్రవములను ఇంపైన సువాసనలతో కలుపును.

కాబట్టి, "ద్రాక్షారసము మితమైన చాలినంత త్రాగినప్పుడు, ఆదినుండి ప్రాణమునకును హృదయమునకును ఆనందముగా సృష్టింపబడెను" అని చక్కగా చెప్పబడెను.[4] మరియు ద్రాక్షారసమును వీలైనంత ఎక్కువ నీటితో కలుపుట ఉత్తమము, దానిని నీటివలె ఆశ్రయించి మత్తునకు బలహీనపడకూడదు, ద్రాక్షారసప్రీతిచేత నీటివలె పోసికొనకూడదు. ఏలయనగా రెండును దేవుని కార్యములు; కాబట్టి నీటి మరియు ద్రాక్షారసముల మిశ్రమము, రెండును కలిసి ఆరోగ్యమునకు తోడ్పడును, ఏలయనగా జీవితము అవసరమైనదానిని ఉపయోగకరమైనదానిని కలిగియుండును. కాబట్టి జీవితమునకు అవసరమైనదియు సమృద్ధిగా వాడవలసినదియునైన నీటితో ఉపయోగకరమైనది కూడ కలుపబడవలెను.

అధిక పరిమాణములో ద్రాక్షారసము తీసికొనుటవలన నాలుక ఆటంకపడును; పెదవులు సడలును; కన్నులు విపరీతముగా తిరుగును, చూపు తేమ ఎక్కువైనందున ఈదుచున్నట్లుండి; మోసపోవుటకు బలవంతపడి, సమస్తమును తమ చుట్టు తిరుగుచున్నదని అనుకొనును, దూరముననున్న వస్తువులను ఒక్కటిగా లెక్కింపలేవు. "నిజముగా, నాకు రెండు సూర్యులు కనబడుచున్నట్లున్నది,"[1] అని మత్తులోనున్న థీబీయ వృద్ధుడు చెప్పెను. ఏలయనగా ద్రాక్షారసపు వేడిమిచేత కలత చెందిన చూపు ఒక వస్తువు యొక్క సారమును అనేకముగా తరచుగా ఊహించును. మరియు కన్నును కదిలించుటకును చూడబడు వస్తువును కదిలించుటకును భేదము లేదు. ఏలయనగా రెండును చూపుపై ఒకే ప్రభావమును కలిగించును, అది చలనమువలన వస్తువును ఖచ్చితముగా గ్రహింపలేదు. మరియు కాళ్లు వరదచేతవలె మనుష్యునికి క్రిందినుండి కొట్టుకొనిపోవును, ఎక్కిళ్లును వాంతులును వెర్రి వాగుడును వెంబడించును; "ఏలయనగా ప్రతి మత్తుడైన మనుష్యుడు," విషాదాంత నాటకము ప్రకారము,[2]--

"కోపముచేత జయింపబడును, బుద్ధిశూన్యుడై యుండును, వెర్రి మాటలను ఎక్కువగా కుమ్మరించుట ఇష్టపడును; తన ఇష్టముతో తానే పలికిన చెడ్డ మాటలను ఇష్టము లేకుండ వినుట అలవాటుగలవాడు."

మరియు విషాదాంత నాటకమునకు ముందు, జ్ఞానము, "ఎక్కువగా త్రాగిన ద్రాక్షారసము చిరాకును అన్ని విధముల పొరపాట్లను సమృద్ధిగా కలిగించును" అని ప్రకటించెను.[3] అందుచేత చాలామంది మనము పానపాత్రలయొద్ద విశ్రాంతి పొందవలెననియు, గంభీరమైన పనిని ఉదయమువరకు వాయిదా వేయవలెననియు చెప్పుదురు. అయితే నా అభిప్రాయములో అప్పుడే ముఖ్యముగా బుద్ధి విందులో కలసిపోవునట్లు ప్రవేశపెట్టబడవలెను, ద్రాక్షారస పానమునకు నిర్దేశకునిగా (బోధకునిగా) వ్యవహరించునట్లు, విందుసరదా గమనింపకుండ మత్తుగా దిగజారకుండునట్లు. ఏలయనగా ఏ వివేకియు నిద్రకు ముందు కన్నులు మూసికొనుట అవసరమని తలంపనట్లే, విందు బల్లయొద్ద బుద్ధి లేకుండుటను ఎవడును సరిగా కోరజాలడు, లేక పని ఆరంభమగువరకు దానిని నిద్రపుచ్చ ప్రయత్నింపజాలడు. అయితే వాక్యము తనకు చెందినవారిని ఎన్నడును విడువడు, మనము నిద్రించుచున్నను విడువడు; ఏలయనగా మన నిద్రకు కూడ ఆయన ఆహ్వానింపబడవలెను.[4] ఏలయనగా దైవికమును మానవమునైన సంగతుల జ్ఞానమైన పరిపూర్ణ జ్ఞానము, మనుష్యుల మందను పర్యవేక్షించుటకు సంబంధించిన సమస్తమును గ్రహించునది, జీవితము విషయమై కళయగును; అందువలన మనము జీవించునంతకాలము అది నిరంతరము మనతో ఉండి తన స్వంత పనిని ఎల్లప్పుడును నెరవేర్చుచుండును, దాని ఫలము మంచి జీవితము.

అయితే విందునుండి నిగ్రహమును వెళ్లగొట్టు దౌర్భాగ్యులు పానములో అతిరేకమే అత్యంత సంతోషకరమైన జీవితమని తలంతురు; వారి జీవితము విందు వినోదము, దుర్వ్యసనము, స్నానములు, అతిరేకము, మూత్రశాలలు, సోమరితనము, పానము తప్ప మరేమియు కాదు. వారిలో కొందరు అర్ధమత్తులై తూలుచు, ద్రాక్షారస కూజాలవలె మెడల చుట్టు కిరీటములు ధరించి, స్నేహభావము పేరిట ఒకరిపై ఒకరు పానమును వాంతి చేయుచుండుట మీరు చూడవచ్చును; మరికొందరు తమ దుర్వ్యసన ఫలములతో నిండి, మురికిగా, ముఖము పాలిపోయి, నల్లబడి, నిన్నటి విందుపైననే మరల మరొక విందును ఉదయమువరకు కొనసాగునట్లు పోసికొనుచుండుట చూడవచ్చును. నా స్నేహితులారా, ఈ చిత్రమును సాధ్యమైనంత దూరమునుండి పరిచయము చేసికొనుట, ఉత్తమమైనదానికి మనలను మలచుకొనుట మంచిది, మంచిది; మనముకూడ ఇతరులకు అట్టి దృశ్యముగాను ఎగతాళి పాత్రులుగాను కాకుండునట్లు భయపడుచు.

"కొలిమి ఉక్కు కత్తిని ముంచు ప్రక్రియలో పరీక్షించునట్లు, ద్రాక్షారసము గర్వాంధుల హృదయమును పరీక్షించును" అని సముచితముగా చెప్పబడెను.[5] దుర్వ్యసనము ద్రాక్షారసమును మితిమీరి వాడుట; మత్తు అట్టి వాడుకవలన కలుగు అస్తవ్యస్తత; క్రాపులత్వము (<greek>kraipalh</greek>) దుర్వ్యసనము తరువాత కలుగు అసౌకర్యమును వికారమును; తల ఊగుటనుండి (<greek>kara</greek> <greek>pallein</greek>) ఆ పేరు వచ్చెను.

ఇట్టి జీవితమును (సోమరితనములోను, విషయభోగములను గూర్చిన కలవరములోను, దుర్వ్యసనపు భ్రాంతులలోను గడచునది జీవితమని పిలువదగినయెడల) దైవిక జ్ఞానము తిరస్కారముతో చూచును, మరియు తన పిల్లలకు ఆజ్ఞాపించును, "ద్రాక్షారసము త్రాగువాడవు కావద్దు, మాంసము కొనుటకు నీ ధనమును వెచ్చింపవద్దు; ఏలయనగా ప్రతి త్రాగుబోతును వ్యభిచారియు దరిద్రతకు వచ్చును, ప్రతి సోమరియు చింపిరి గుడ్డలు ధరించును."[6] ఏలయనగా జ్ఞానమునకు మేల్కొనకుండ ద్రాక్షారసములో మునిగియున్న ప్రతివాడును సోమరియే. "మరియు త్రాగుబోతు," అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు, "చింపిరి గుడ్డలు ధరించును, చూచువారి యెదుట తన మత్తునుగూర్చి సిగ్గుపడును."[7] ఏలయనగా పాపి గాయములు శరీరపు వస్త్రము యొక్క చినుగులు, కోరికలవలన పడిన రంధ్రములు, వాటిద్వారా లోపలి ప్రాణపు సిగ్గు కనబడును--అనగా పాపము, దాని కారణముచేత చుట్టును చినిగిపోయి, అనేక కోరికలలో కుళ్లిపోయి, రక్షణనుండి చీల్చబడిన వస్త్రమును కాపాడుట సులభము కాదు.

అందుచేత ఆయన ఈ హెచ్చరిక మాటలను జోడించుచున్నాడు: "ఎవనికి శ్రమలు, ఎవనికి కేకలు, ఎవనికి కలహములు, ఎవనికి అసహ్యకరమైన వాగుడు, ఎవనికి నిష్ఫలమైన పశ్చాత్తాపము?"[8] తన చింపిరితనమంతటిలో ద్రాక్షారస ప్రియుడు, వాక్యమునే తిరస్కరించి, మత్తునకు తన్నుతాను విడిచి అప్పగించుకొనినవాడు, మీకు కనబడుచున్నాడు. అతనికి వ్యతిరేకముగా లేఖనము ఏ బెదిరింపును ప్రకటించెనో మీరు చూచుచున్నారు. మరియు దాని బెదిరింపునకు అది మరల జోడించుచున్నది: "ఎవరివి ఎర్రని కన్నులు? ద్రాక్షారసమునొద్ద ఎక్కువసేపు ఆలస్యము చేయువారివి, పానము జరుగు స్థలములను వెదకువారివి కాదా?" ఇక్కడ ఆయన పానప్రియుడు ఇదివరకే వాక్యమునకు చనిపోయినవాడని చూపుచున్నాడు, రక్తపు కన్నులను ప్రస్తావించుటచేత--ఇది శవములపై కనబడు గుర్తు, ప్రభువునందు మరణమును అతనికి ప్రకటించుచున్నది. ఏలయనగా నిజజీవమునకు దారితీయు సంగతులను మరచుట త్రాసును నాశనమువైపు త్రిప్పును. కాబట్టి న్యాయముగానే, బోధకుడు మన రక్షణ విషయమై తన శ్రద్ధచేత, "మత్తెక్కువరకు ద్రాక్షారసము త్రాగకుము" అని మనలను నిషేధించుచున్నాడు. ఎందుకు? అని మీరు అడుగుదురు. ఏలయనగా, అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు, "అప్పుడు నీ నోరు వక్రమైన సంగతులను పలుకును, నీవు సముద్రపు నడిబొడ్డున వలెను, గొప్ప అలల మధ్య ఓడ నడిపువానివలెను పండుకొందువు." అందుచేతనే కవిత్వముకూడ మనకు సహాయపడి ఇట్లు చెప్పుచున్నది:--"అగ్నితో సమానమైన బలము గల ద్రాక్షారసము మనుష్యులకు రావలెను. అప్పుడు ఉత్తర లేక దక్షిణ గాలి లిబియా అలలను కదలించునట్లు అది వారిని కదలించును."

మరియు ఇంకను:-- "ద్రాక్షారసము మాటలలో తిరుగులాడి సమస్త రహస్యములను బయలుపరచును. ప్రాణమును మోసగించు ద్రాక్షారసము దానిని త్రాగువారి నాశనము."

మరియు ఇట్లే కొనసాగును.

ఓడనాశనపు ప్రమాదమును మీరు చూచుచున్నారు. హృదయము విస్తారమైన పానములో మునిగిపోవును. మత్తు యొక్క అతిరేకము సముద్రపు ప్రమాదముతో పోల్చబడెను; అందులో శరీరము ఒకసారి ఓడవలె మునిగిపోయిన తరువాత, ద్రాక్షారసపు మహా తరంగములలో ముంచబడి, అది నీచత్వపు అగాధములకు దిగిపోవును; మరియు చుక్కానిపట్టువాడు, అనగా మానవ మనస్సు, పైకి ఉబికెడు మత్తు తరంగముపై అటు ఇటు విసరబడి, సముద్రపు గుంటలో పాతిపెట్టబడి, తుఫాను చీకటిచేత గ్రుడ్డిదై, సత్యపు రేవునుండి కొట్టుకొనిపోయి, సముద్రము క్రింది బండలను ఢీకొని నశించును, విషయభోగములలోనికి తనచేతనే తరమబడి.

కాబట్టి న్యాయముగానే అపొస్తలుడు, "మితిమీరిన దుర్వ్యయము గల ద్రాక్షారసముచేత మత్తులు కావద్దు" అని ఆజ్ఞాపించుచున్నాడు; దుర్వ్యయము (<greek>aswtia</greek>) అను పదముచేత మత్తునకును రక్షణకును (<greek>to</greek> <greek>aswston</greek>) పొందిక లేదని సూచించుచున్నాడు. ఏలయనగా ఆయన పెండ్లిలో నీటిని ద్రాక్షారసముగా చేసినయెడల, మత్తెక్కుటకు అనుమతి ఇయ్యలేదు. ఆయన ధర్మశాస్త్రార్థపు జలమయమైన మూలకమునకు జీవమిచ్చెను, దానిని చేయువానిని, ఆదామునకు చెందినవానిని, అనగా లోకమంతటిని, తన రక్తముతో నింపుచు; సత్యపు ద్రాక్షావల్లి పానమును భక్తికి అందించుచు, పాత ధర్మశాస్త్రము యొక్కయు క్రొత్త వాక్యము యొక్కయు మిశ్రమమును, ముందుగా నిర్ణయింపబడిన కాలము నెరవేరునట్లు. కాబట్టి లేఖనము ద్రాక్షారసమును పవిత్ర రక్తమునకు సూచనగా పేర్కొనెను;[1] అయితే ద్రాక్షారసపు మడ్డితో కూడిన నీచమైన త్రాగుడును గద్దించుచు, "ద్రాక్షారసము అనియమమైనది, మత్తు అహంకారమైనది" అని చెప్పుచున్నది.[2] కాబట్టి చలికాలపు చలిచేత, తిమ్మిరి ఎక్కువగా కలుగు వారికి అది పోవువరకు త్రాగుట, మరియు ఇతర సందర్భములలో పేగులకు ఔషధముగా త్రాగుట, సరియైన హేతువునకు అనుకూలము. ఏలయనగా ఆకలి తీర్చుకొనుటకు మనము ఆహారమును వాడునట్లు, దప్పిక తీర్చుకొనుటకు పానమును కూడ వాడవలెను, జారిపడకుండ అత్యంత జాగ్రత్తలు తీసికొనుచు: "ఏలయనగా ద్రాక్షారసమును ప్రవేశపెట్టుట ప్రమాదకరము." ఆ విధముగా మన ప్రాణము పరిశుద్ధముగాను పొడిగాను ప్రకాశవంతముగాను ఉండును; మరియు ప్రాణము పొడిగా ఉన్నప్పుడే అత్యంత జ్ఞానవంతముగాను శ్రేష్ఠముగాను ఉండును. ఆ విధముగా అది ధ్యానమునకు తగియుండును, మేఘమువలె ఒక ముద్దగా ఏర్పడుచు ద్రాక్షారసమునుండి లేచు ఆవిరులచేత తడిగా ఉండదు. కాబట్టి ఖియోస్ ద్రాక్షారసము లేనిచో దానిని సంపాదించుటకు, లేక అరియూసియన్ ద్రాక్షారసము చేతికి అందనిచో దానికొరకు శ్రమపడకూడదు. ఏలయనగా దప్పిక లోటు యొక్క సంవేదన, అది లోటును తీర్చుటకు తగిన సాధనములను కోరును, ఖరీదైన పానీయమును కాదు.

సముద్రాల అవతలినుండి ద్రాక్షారసములను దిగుమతి చేయుట అతిరేకముచేత బలహీనపడిన ఆకలి కొరకే, అక్కడ ప్రాణము మత్తునకు ముందే తన కోరికలలో పిచ్చిదై యుండును. ఏలయనగా సువాసనగల థాసియన్ ద్రాక్షారసమును, ఇంపుగా ఊపిరిపీల్చు లెస్బియన్ ద్రాక్షారసమును, తీపి క్రీటన్ ద్రాక్షారసమును, తీపి సిరక్యూసన్ ద్రాక్షారసమును, మెండూసియన్, ఐగుప్తు ద్రాక్షారసమును, ద్వీపమునకు చెందిన నాక్సియన్ ద్రాక్షారసమును, "అత్యంత పరిమళముగలదియు రుచిగలదియు"[3] అయిన ఇటలీ దేశపు మరొక ద్రాక్షారసమును ఉన్నవి. ఇవి అనేక పేర్లు. నిగ్రహముగల త్రాగువానికి ఒకే ద్రాక్షారసము చాలును, అది ఒక్క దేవుని సేద్యఫలము. ఏలయనగా మూర్ఖులైన పారసీక రాజులవలె వారు నీటిని కూడ దిగుమతి చేసికొనకుండిన యెడల, వారి స్వదేశపు ద్రాక్షారసము మనుష్యుల కోరికలను ఎందుకు తీర్చదు? భారతదేశపు నది యైన కోయాస్పెస్, ఆ పేరుగలది, దానినుండి త్రాగుటకు అత్యుత్తమ నీరు--కోయాస్పియన్--లభించెను. ద్రాక్షారసము త్రాగినప్పుడు ప్రజలను దానికి ప్రియులుగా చేయునట్లు, నీరు కూడ చేయును. పరిశుద్ధాత్మ ఆమోసు ద్వారా తన స్వరమెత్తి, ధనవంతులను వారి విలాసమునుబట్టి దౌర్భాగ్యులని ప్రకటించుచున్నాడు:[4] "వడపోసిన ద్రాక్షారసము త్రాగుచు, ఏనుగు దంతపు పీఠముపై ఆనుకొనువారు," అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు; మరియు నిందగా ఇంకను అట్టిదేదో ఆయన జోడించుచున్నాడు.

మర్యాదకు ప్రత్యేక శ్రద్ధ ఇయ్యవలెను[5] (అథీనా, ఆమె ఎవరైనను, దాని పట్ల గౌరవముచేత, ఆ దృశ్యపు అసభ్యతను బట్టి వేణువు యొక్క ఆనందమును విడిచిపెట్టినట్లు పురాణకథ చెప్పుచున్నది): కాబట్టి మనము ముఖమును వికృతముగా తిప్పకుండ, పాత్రను అత్యాశతో పట్టుకొనకుండ, త్రాగుటకు ముందు కన్నులను అసభ్యమైన కదలికతో తిప్పకుండ త్రాగవలెను; అనియమముచేత పాత్రను ఒక్క గుక్కలో ఖాళీ చేయకూడదు; గడ్డముపై చిలకరించుకొనకూడదు, ద్రవమంతటిని ఒక్కసారిగా మింగుచు వస్త్రములపై చిమ్ముకొనకూడదు,--మన ముఖము దాదాపుగా పాత్రను నింపి, దానిలో మునిగిపోవునట్లు. ఏలయనగా పానము బలముగా లోపలికి దూకుటవలనను, మట్టి పాత్రలోనికి పోయుచున్నట్లు ఎక్కువ ఊపిరితో లాగబడుటవలనను కలుగు గుటగుట శబ్దము, మింగుటలోని వేగముచేత గొంతు చప్పుడు చేయుట, అనియమము యొక్క సిగ్గుమాలిన అసభ్య దృశ్యము. దీనికి తోడు, త్రాగుటలో తొందరపాటు పాలుపొందువానికి హానికరమైన అలవాటు. నా స్నేహితుడా, కీడునకు త్వరపడకుము. నీ పానము నీనుండి తీసికొనబడుటలేదు. అది నీకు ఇయ్యబడినది, నీ కొరకు వేచియున్నది. నోరు తెరచి దానిని మింగివేయుటచేత పగిలిపోవుటకు తొందరపడకుము. నెమ్మదిగా త్రాగినను, మర్యాద పాటించుచు, పానీయమును చిన్న భాగములుగా క్రమముగా తీసికొనుటచేత నీ దప్పిక తీరును. ఏలయనగా అనియమము అత్యాశతో పట్టుకొనునది కాలము తీసికొనుటచేత తీసివేయబడదు.

"ద్రాక్షారసమునందు పరాక్రమశాలివి కాకుము; ఏలయనగా ద్రాక్షారసము అనేకులను జయించెను,"[6] అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. స్కుతియనులు, కెల్టులు, ఐబీరియనులు, త్రాకియనులు అను యుద్ధప్రియ జాతులన్నియు మత్తునకు మిక్కిలి లోనైనవారు; దానిలో నిమగ్నమగుట గౌరవప్రదమైన సంతోషకరమైన వ్యాపకమని తలంచుదురు. అయితే సమాధానజనులమైన మనము, విచ్చలవిడితనమునకు కాక న్యాయమైన ఆనందముకొరకు విందు చేయుచు, స్నేహమునకు సంబంధించిన మత్తులేని పాత్రలనే త్రాగెదము; అప్పుడు మన స్నేహములు ఆ పేరునకు నిజముగా తగినరీతిగా కనబరచబడును.

మన నిమిత్తము మనుష్యుడైనప్పుడు ప్రభువు ఏ విధముగా పానము చేసెనని నీవు తలంచుచున్నావు? మనవలె సిగ్గులేనివిధముగానా? ఆయన మర్యాదతోను యుక్తముగాను కాదా? ఆలోచనాపూర్వకముగా కాదా? నిశ్చయముగా తెలిసికొనుము, ఆయన తానును ద్రాక్షారసములో పాలుపొందెను; ఏలయనగా ఆయనయు మనుష్యుడే. ఆయన ద్రాక్షారసమును ఆశీర్వదించి, "పుచ్చుకొని త్రాగుడి: ఇది నా రక్తము"--ద్రాక్షావల్లి రక్తము--అని చెప్పెను.[1] "అనేకుల పాపక్షమాపణ కొరకు చిందింపబడు" వాక్యమును ఆయన అలంకారరీతిగా పిలుచుచున్నాడు--పరిశుద్ధమైన ఆనందప్రవాహమని. మరియు త్రాగువాడు మితము పాటింపవలెనని ఆయన విందులలో బోధించిన దానివలన స్పష్టముగా చూపెను. ఏలయనగా ఆయన ద్రాక్షారసముచేత ప్రభావితుడైనప్పుడు బోధింపలేదు. మరియు ఆశీర్వదింపబడినది ద్రాక్షారసమే అని ఆయన తన శిష్యులతో, "నా తండ్రి రాజ్యములో మీతో కూడ దీనిని త్రాగు దినము వరకు ఈ ద్రాక్షావల్లి ఫలమును ఇకమీదట త్రాగను"[2] అని చెప్పినప్పుడు మరల చూపెను. ప్రభువు త్రాగినది ద్రాక్షారసమేనని, యూదుల హృదయ కాఠిన్యమును గద్దించుచు తన్ను గూర్చి మాటలాడినప్పుడు మరల మనకు తెలియజేయుచున్నాడు: "ఏలయనగా మనుష్యకుమారుడు వచ్చెను, వారు, ఇదిగో తిండిపోతును ద్రాక్షారసపానియు సుంకరుల స్నేహితుడును అనెదరు" అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు.[3] ఎన్క్రాటీయులని పిలువబడువారికి విరోధముగా దీనిని మనము గట్టిగా పట్టుకొనవలెను.

అయితే స్త్రీలు, తమ పెదవులు వెడల్పైన పానపాత్రలపై సాగదీయబడి చీలిపోకుండునట్లును, నోరు వెడల్పు కాకుండునట్లును, లావణ్యమును లక్ష్యముగా పెట్టుకొనుచున్నామని వృత్తిగా చెప్పుకొనుచు, మిక్కిలి ఇరుకైన అలబాస్ట్రమ్ పాత్రలనుండి అసభ్యముగా త్రాగుచు, నా అభిప్రాయములో, నోటిలో తలలు వెనుకకు వంచి మెడలను అసభ్యముగా బయల్పరచుదురు; మ్రింగునప్పుడు గొంతు విప్పారజేసి, తమ విందుతోడివారికి తాము చూపగలిగినదంతయు చూపవలెనన్నట్లు ద్రవమును గుటకలు వేయుదురు; పురుషులవలె, లేక దాసులవలె, ఎక్కిళ్లు తీయుచు విలాసపు అల్లరిలో విహరింతురు. ఏలయనగా బుద్ధి అనుగ్రహింపబడిన పురుషునికి ఏ అవమానకరమైనదియు తగదు; తాను ఎట్టి స్వభావముగలదో తలంచుటయే లజ్జను తెచ్చు స్త్రీకి మరి తగదు.

"మత్తురాలైన స్త్రీ గొప్ప కోపము," అని చెప్పబడెను, త్రాగుబోతు స్త్రీ దేవుని కోపమే అన్నట్లు. ఎందుకు? "ఏలయనగా ఆమె తన అవమానమును దాచదు."[4] ఏలయనగా స్త్రీ సుఖములపై మాత్రమే తన ఎంపికను నిలిపినయెడల త్వరగా విచ్చలవిడితనమునకు లాగబడును. మరియు అలబాస్ట్రమ్ పాత్రలనుండి త్రాగుటను మనము నిషేధింపలేదు; అయితే గర్వమని, వాటినుండి మాత్రమే త్రాగుటకు ప్రయత్నించుటను నిషేధించుచున్నాము; ఎదురైనదానిని నిర్లక్ష్యభావముతో ఉపయోగించవలెనని స్త్రీలకు సలహా ఇచ్చుచు, వారిలోనున్న ప్రమాదకరమైన ఆశలను వేళ్లతో నరికివేయుచున్నాము. కాబట్టి ఎక్కిళ్లు పుట్టించునట్లు తిరిగి పైకివచ్చు గాలి తోపును నిశ్శబ్దముగా విడువవలెను.

అయితే స్త్రీలు తమ శరీరములో ఏ భాగమునైనను బయల్పరచుటకును ప్రదర్శించుటకును ఏ విధముగానైనను అనుమతింపబడరాదు; లేనియెడల ఇద్దరును పడిపోవుదురు,--పురుషులు చూచుటకు రేపబడుటచేతను, స్త్రీలు పురుషుల కన్నులను తమపైకి ఆకర్షించుకొనుటచేతను.

అయితే "మీరు కూడివచ్చునప్పుడు, అది ప్రభువు రాత్రి భోజనము తినుట కాదు"[5] అని అపొస్తలుడు కొరింథీయులతో కోపముతో చెప్పినట్లు ఆయన మనతో చెప్పకుండునట్లు, మనము ఎల్లప్పుడును ప్రభువు సన్నిధిలో ఉన్నట్లే ప్రవర్తింపవలెను.

నా దృష్టికి, గణితశాస్త్రజ్ఞులచేత అకెఫలస్ (తలలేనిది) అని పిలువబడు నక్షత్రము, సంచార గ్రహమునకు ముందు లెక్కింపబడునది, తల రొమ్ముపై ఆనియుండునది, తిండిపోతులకును, విషయలోలురకును, త్రాగుడునకు ఒరిగినవారికిని ఒక సూచనగా కనబడుచున్నది. ఏలయనగా అట్టివారిలో[6] ఆలోచనాశక్తి తలలో ఉండక, కామమునకును కోపమునకును దాసత్వము చేయుచు ప్రేగుల ఆశలమధ్య ఉండును. ఏలయనగా ఎల్పేనోర్ మత్తువలన మెడ విరుగగొట్టుకొనినట్లు,[7] మెదడు త్రాగుడుచేత తల తిరిగి, పైనుండి గొప్ప పతనముతో కాలేయమునకును హృదయమునకును, అనగా విషయలోలతకును కోపమునకును, పడిపోవును; కవుల కుమారులు చెప్పునట్లు హెఫాస్టస్ జూస్చేత ఆకాశమునుండి భూమిపైకి విసిరివేయబడెను.[8] "నిద్రలేమి శ్రమయు, పిత్తమును, కడుపుశూలయు తృప్తిలేనివానితో ఉండును," అని చెప్పబడెను.[9]

అందుచేత నోవహు మత్తుకూడ వ్రాతలో నమోదు చేయబడెను, అతని అతిక్రమము యొక్క స్పష్టమైన వ్రాతపూర్వక వర్ణన మన యెదుట ఉండి, మనము త్రాగుడునుండి పూర్ణశక్తితో జాగ్రత్తపడునట్లు. ఈ హేతువుచేతనే అతని మత్తు యొక్క అవమానమును[10] కప్పినవారు ప్రభువుచేత ఆశీర్వదింపబడిరి. కాబట్టి లేఖనము అతి సమగ్రమైన సంక్షిప్తమును ఇచ్చుచు, అంతయు ఒక్క మాటలో చెప్పెను: "ఉపదేశము పొందిన మనుష్యునికి ద్రాక్షారసము చాలును, అతడు తన పడకపై విశ్రమించును."[11]

అధ్యాయము మూడు.--వెలగల పాత్రలను గూర్చి.

ఈ విధముగా వెండితోను బంగారముతోను చేయబడిన పాత్రల ఉపయోగమును, విలువైన రత్నములు పొదిగిన ఇతరమైనవియు తగనివి; అవి దృష్టికి కలుగు వంచన మాత్రమే. ఏలయనగా వాటిలో ఏదైనను వేడి ద్రవమును పోసినయెడల, పాత్రలు వేడెక్కుటచేత వాటిని తాకుట బాధాకరము. మరియొక వైపు, చల్లనిది పోసినయెడల, ఆ పదార్థము తన గుణమును మార్చుకొని, మిశ్రమమును చెరుపును, ఆ విలువైన పానీయము హానికరమగును. కాబట్టి థెరిక్లీయ పాత్రలును

ఆంటిగోనిడీస్ పాత్రలును, కంథారి పాత్రలును, గిన్నెలును, లెపాస్టే పాత్రలును,[1] అంతులేని ఆకారములుగల పానపాత్రలును, సారాయి చల్లార్చు పాత్రలును, సారాయి పోయు పాత్రలును విడిచిపెట్టబడవలెను. ఏలయనగా మొత్తముమీద బంగారమును వెండియు, బహిరంగముగాను అంతరంగముగాను, అవసరమునకు మించినప్పుడు అసూయ కలిగించు సొత్తు; సంపాదించుట అరుదు, కాపాడుట కష్టము, వినియోగమునకు అనుకూలము కానిది. మరియు నగిషీ చెక్కిన గాజు పాత్రల యొక్క శ్రమతో కూడిన వ్యర్థప్రదర్శనము, ఆ కళవలన మరింత సులభముగా పగిలిపోవునవి, త్రాగుచుండగా భయపడుట మనకు నేర్పునవి, మన చక్కగా క్రమపరచబడిన జీవన విధానమునుండి బహిష్కరింపబడవలెను. మరియు వెండి మంచములును, పళ్లెములును, చిరకాపు పాత్రలును, పలకలును, గిన్నెలును; ఇవికాక, ఆహారము వడ్డించుటకు కొన్నియు, నేను పేర్కొనుటకు సిగ్గుపడు ఇతర ఉపయోగములకు కొన్నియునైన వెండి బంగారు పాత్రలును, సులభముగా చీలు దేవదారు, థయైన్ కర్ర, నల్లచందనపు కర్రతో చేసినవియు, దంతముతో చేయబడిన త్రిపాదులును, వెండి కాళ్లుగలవియు దంతముతో పొదగబడినవియునైన మంచములును, బంగారు మేకులు కొట్టబడి తాబేలు చిప్పతో రంగురంగులుగా చేయబడిన పడకల మడత తలుపులును, ధూమ్రవర్ణపు మరియు సంపాదించుటకు కష్టమైన ఇతర రంగుల పడక బట్టలును,--అరుచికరమైన విలాసమునకు నిదర్శనములు, అసూయకును స్త్రీత్వమునకును సంబంధించిన ఉపాయములు,--మన శ్రమకు తగినది అసలు ఏదియు వాటిలో లేనందున అవన్నియు విడిచిపెట్టబడవలెను. "ఏలయనగా సమయము కొద్దిగా ఉన్నది," అని అపొస్తలుడు చెప్పుచున్నాడు. కాబట్టి ఇది మిగిలియున్నది: బహిరంగ ప్రదర్శనలలో కొందరు ప్రభావము కలిగించుటకై బయటకు ఆకర్షణీయముగా అభ్యంగనము చేసికొని, లోపల దౌర్భాగ్యులుగా కనబడునట్లు మనము హాస్యాస్పదముగా కనబడకుండుట. దీనిని మరింత స్పష్టముగా వివరించుచు, ఆయన, "భార్యలుగలవారు లేనివారివలె ఉండవలెను, కొనువారు స్వాధీనపరచుకొననివారివలె ఉండవలెను"[2] అని చేర్చుచున్నాడు. మరియు దేవుడు, "అభివృద్ధి పొందుడి" అని చెప్పిన వివాహమును గూర్చి ఆయన ఇట్లు చెప్పినయెడల, అర్థరహితమైన ప్రదర్శన ప్రభువు అధికారముచేత బహిష్కరింపబడవలెనని నీవు ఎట్లు తలంచవు? అందుచేతనే ప్రభువు, "నీకు కలిగినదానిని అమ్మి పేదలకు ఇమ్ము; వచ్చి నన్ను వెంబడింపుము"[3] అని చెప్పుచున్నాడు.

అహంకారము విడిచి, వాడిపోవు ప్రదర్శనము విడిచి, నీదియైనదానిని, అనగా మంచిదానిని, ఒక్కటియే తీసివేయబడలేనిదానిని కలిగి దేవుని వెంబడించుము--దేవుని యెడల విశ్వాసము, శ్రమపడినవాని యెడల ఒప్పుకోలు, మనుష్యుల యెడల ఉపకారము, అదియే సంపదలన్నిటిలో అత్యంత విలువైనది. నా విషయమైతే, మనుష్యుడు బంగారు వెండి ధనము కొరకు శ్రమపడరాదనియు, అవసరమైన ప్రయోజనము లేని, మితమైనది కాని నిరుపయోగమైన పాత్రను కలిగియుండరాదనియు, అట్లు ఒక్కటే అనేక ప్రయోజనములకు ఉపయోగపడి నానావిధములైన వస్తువుల సంపాదన తొలగిపోవునట్లును స్పష్టముగా నియమముగా విధించిన ప్లేటోను నేను ఆమోదించుచున్నాను. కాబట్టి దివ్య లేఖనము, గొప్పలు చెప్పుకొనువారిని స్వప్రేమికులను ఉద్దేశించి, ఉత్తమముగా ఇట్లు చెప్పుచున్నది: "జనముల అధిపతులు ఎక్కడ? ఆకాశపక్షులతో ఆడుకొను భూమి యొక్క క్రూరమృగముల ప్రభువులు ఎక్కడ? వెండి బంగారములను కూర్చుకొనినవారు, మనుష్యులు ఎవరియందు నమ్మిక యుంచిరో, ఎవరి ఆస్తికి అంతము లేకుండెనో, వెండి బంగారములను రూపించి చింతతో నిండినవారు ఎక్కడ? వారి పనులు కనబడుట లేదు. వారు అదృశ్యమైరి, పాతాళమునకు దిగిపోయిరి."[4] ప్రదర్శనకు ప్రతిఫలము అట్టిది. ఏలయనగా నేలను సాగుచేయు మనలో కొందరికి గునపమును నాగలియు అవసరమైనను, మనలో ఎవడును వెండితో గడ్డపారను గాని బంగారముతో కొడవలిని గాని చేయడు; వ్యవసాయమునకు ఉపయోగకరమైన పదార్థమునే వాడెదము, విలువైనదానిని కాదు. ఇంటి సామగ్రి విషయమై, వినియోగమే గాని ఖర్చు కొలతగా ఉండవలెను అనునట్లు, ఇట్టిదానిని పరిగణింప సమర్థులైనవారు అదే అభిప్రాయములు కలిగియుండకుండ ఏది ఆపును? ఏలయనగా చెప్పుము, బల్లపై కత్తి వెండి పొదిగి, దాని పిడి దంతముతో చేయబడితేనే తప్ప కోయదా? లేక, యుద్ధమునకు ఆయుధము అడుగునప్పుడువలె, మాంసము విభజించుటకు మనము భారతదేశపు ఉక్కును కొట్టవలెనా?

ఆ పళ్లెము మట్టిదైనయెడల ఏమి? అది చేతుల మురికిని స్వీకరింపదా? లేక పాదపాత్ర పాదముల మురికిని? దంతపు కాళ్లతో చేయబడిన బల్ల మూడు అర్ధపెన్నీల రొట్టెను మోయుటకు కోపపడునా? దీపము కుమ్మరివాని పని కాని స్వర్ణకారుని పని కాదనియే వెలుగు ఇయ్యదా? దంతపు మంచమునకంటె చిన్న చక్రపు మంచములు ఏ మాత్రమూ తక్కువ విశ్రాంతి ఇయ్యవని నేను ఋజువు చేసెదను; మేకతోలు కప్పు పడకపై పరచుటకు సరిపోవునంత గనుక ఊదా లేక ఎఱ్ఱని కప్పులు అవసరము లేదు. అయినను చెడుకు కర్తయైన విలాసము యొక్క మూర్ఖత్వముచేత పొదుపును ఖండించుట ఎంతటి మహా తప్పు, ఎంతటి అర్థరహితమైన అహంభావము! చూడుము. ప్రభువు సామాన్యమైన పాత్రలోనుండి భుజించెను, శిష్యులను నేలమీద గడ్డిపై ఒరగజేసెను, నారబట్టతో నడుము కట్టుకొని వారి పాదములు కడిగెను--ఆయన, వినయహృదయుడైన దేవుడును సర్వలోక ప్రభువును. ఆయన పరలోకమునుండి వెండి పాదప్రక్షాళన పాత్రను తీసికొనిరాలేదు. బావినుండి మట్టి పాత్రలో నీళ్లు తోడిన సమరయ స్త్రీనుండి ఆయన త్రాగుటకు నీళ్లు అడిగెను; రాజులకు తగిన బంగారమును వెదకక, దాహమును సులభముగా తీర్చుకొను విధమును మనకు నేర్పెను. ఏలయనగా ఆయన ఉపయోగమునే చూచెను, దుబారాను తన లక్ష్యముగా చేసికొనలేదు. మరియు ఆయన విందులలో భుజించెను, త్రాగెను, నేలనుండి లోహములను త్రవ్వకయు, బంగారు వెండి పాత్రలను అనగా తుప్పు వాసన వెదజల్లు పాత్రలను ఉపయోగింపకయు--పొగ వచ్చు లోహపు తుప్పు విడుచు ఆవిరి అట్టిది.

ఏలయనగా మొత్తముమీద, ఆహారములోను వస్త్రములలోను పాత్రలలోను ఇంటికి చెందిన ప్రతిదానిలోను, ఒకని శరీరమునకును వయస్సునకును వృత్తికిని జీవితకాలమునకును ఉపయోగకరమైనది యుక్తమైనది అయినట్లు, క్రైస్తవుని[6] నియమములను అనుసరింపవలెనని నేను సమగ్రముగా చెప్పుచున్నాను. ఏలయనగా ఒక్క దేవునికి సేవకులైనవారి ఆస్తియు సామగ్రియు ఒక్క సుందరమైన[7] జీవితపు గుర్తులను కనబరచుట తగును; మరియు ప్రతి ఒక్కడును వ్యక్తిగతముగా విశ్వాసమందు కనబడవలెను, అది భేదమును చూపదు; ఈ ఏకరీతి జీవన విధానమునకు అనుగుణములును ఈ ఒక్క పథకముతో సమన్వయమగునవియునైన ఇతర సమస్తమును ఆచరించుచు.

శ్రమ లేకుండ సంపాదించునదియు, సులభముగా ఉపయోగించునదియు మనము మెచ్చుకొందుము, సులభముగా కాపాడుకొందుము, ఉదారముగా పంచుకొందుము. ఉపయోగకరమైనవి శ్రేష్ఠమైనవి, కాబట్టి చవకైనవి ఖరీదైనవాటికంటె మేలైనవి. మొత్తముమీద, సంపద సరిగా నియంత్రింపబడనప్పుడు చెడుకు కోటయగును; దానిపై అనేకులు కన్నులు నిలిపి, లోకవిషయములకై రోగగ్రస్తులై, విలాసముచేత గర్వముగా జీవించుచు, పరలోకరాజ్యమును ఎన్నడును చేరరు. అయితే రక్షణ విషయమై నిజముగా శ్రద్ధగలవారు, "మనకు కలిగినదంతయు ఉపయోగము కొరకు ఇయ్యబడినది, ఉపయోగము చాలుదనము కొరకు, అది కొద్ది వస్తువులతో సాధించవచ్చును" అని తమ మనస్సులో ముందే నిశ్చయించుకొనవలెను. ఏలయనగా ఆశచేత కూర్చుకొనినదానిలో ఆనందించువారు బుద్ధిహీనులు. "కూలి కూర్చుకొనువాడు చిల్లులున్న సంచిలో కూర్చును," అని చెప్పబడెను.[1] ధాన్యమును కూర్చి దానిని మూసివేయువాడు అట్టివాడు; ఎవనికిని ఇయ్యనివాడు మరింత పేదవాడగును.

మనుష్యులు తమ సలహాదారులను లోనికి తీసికొనివచ్చునప్పుడు వెండి మూత్రపాత్రలను స్ఫటిక రాత్రిపాత్రలను తీసికొనివచ్చుట, బుద్ధిహీనులైన ధనిక స్త్రీలు మలమునకు బంగారు పాత్రలను చేయించుకొనుట, ఇది ఒక ప్రహసనము, పూర్తిగా నవ్వు పుట్టించు సంగతి; అందువలన ధనవంతులైయుండి, వారు వైభవముగా తప్ప మలవిసర్జన కూడ చేయలేరు. వారు తమ జీవితమంతటిలో బంగారము పేడకే తగినదని తలంచిన బాగుండును.

అయితే ఇప్పుడు ధనాపేక్ష చెడుకు కోటగా కనబడుచున్నది; అపొస్తలుడు దానిని "సకల కీడులకు మూలము, కొందరు దానిని ఆశించి విశ్వాసమునుండి తప్పిపోయి, అనేక దుఃఖములతో తమ్మును తామే పొడుచుకొనిరి"[2] అని చెప్పుచున్నాడు.

అయితే శ్రేష్ఠమైన ధనము కోరికల పేదరికము; నిజమైన మహాత్ముత్వము ధనమునందు గర్వపడుట కాదు, దానిని తృణీకరించుట. తన పాత్రలను గూర్చి గొప్పలు చెప్పుకొనుట పూర్తిగా నీచము. ఏలయనగా ఎవడైనను ఇష్టపడినవాడు సంతనుండి కొనగలిగిన దానిని గూర్చి ఎక్కువగా చింతించుట స్పష్టముగా తప్పు. అయితే జ్ఞానము భూసంబంధమైన నాణెముతో కొనబడదు, సంతలో అమ్మబడదు; అది పరలోకమందు అమ్మబడును. మరియు అది నిజమైన నాణెమునకు, అనగా అమర్త్యమైన వాక్యము, రాజ్యార్హమైన బంగారమునకు అమ్మబడును.

అధ్యాయము నాలుగు.--విందులలో మనము ఎట్లు ప్రవర్తింపవలెను.

విలాసము మన వివేకయుక్తమైన విందులనుండియు, మితములేనితనములో విహరించు బుద్ధిహీనమైన జాగరణలనుండియు దూరముగా ఉండుగాక. ఏలయనగా విలాసము మత్తెక్కించు వేణువు, ప్రణయ వంతెన యొక్క గొలుసు,[3] అనగా దుఃఖము యొక్క గొలుసు. మరియు ప్రేమయు మత్తును అర్థరహితమైన కోరికలును మన గాయకబృందమునుండి తొలగింపబడుగాక. హాస్యగీతము త్రాగుడునకు తోడు. త్రాగుడుతో గడిపిన రాత్రి మత్తును ఆహ్వానించును, కామమును రేపును, అవమానకరమైన పనులలో తెగింపు చూపును. ఏలయనగా జనులు వేణువులతోను స్వరమండలములతోను గాయకబృందములతోను నాట్యములతోను ఐగుప్తీయుల చప్పట్లతోను అట్టి క్రమరహితమైన వ్యర్థకార్యములతోను కాలము గడిపినయెడల, వారు పూర్తిగా అసభ్యులును మొండివారునగుదురు, తాళములను డప్పులను మ్రోగించి, భ్రమ కలిగించు వాద్యములపై గోలచేయుదురు; ఏలయనగా స్పష్టముగా అట్టి విందు, నా అభిప్రాయములో, త్రాగుడు యొక్క రంగస్థలము. ఏలయనగా అపొస్తలుడు, "అంధకార క్రియలను విడిచిపెట్టి, వెలుగు యొక్క ఆయుధములను ధరించుకొని, పగటియందువలె మర్యాదగా నడుచుకొందము; అల్లరిచిల్లరగా త్రాగుటలోను, శయ్యలోను కామవికారములోను కాలము గడపక,"[4] అని నిర్ణయించుచున్నాడు. వేణువు గొఱ్ఱెల కాపరులకు వదలబడుగాక, పిల్లనగ్రోవి విగ్రహారాధనలో మునిగిన మూఢనమ్మకస్థులకు. ఏలయనగా నిజముగా అట్టి వాద్యములు మితముగల విందునుండి బహిష్కరింపబడవలెను, అవి మనుష్యులకంటె జంతువులకును, మానవజాతిలో మరింత అవివేకులకును తగినవి. ఏలయనగా జింకలు వేణువుచేత మంత్రముగ్ధములై, వేటగాండ్రచేత వేటాడబడునప్పుడు సంగీతముచేత వలలలోనికి ప్రలోభపరచబడినట్లు మనము వినియున్నాము. మరియు ఆడగుఱ్ఱములు కప్పబడుచుండగా వేణువుపై ఒక రాగము వాయింపబడును--ఒక విధమైన వివాహగీతము. మరియు ప్రతి అనుచిత దృశ్యమును ధ్వనియు, ఒక్క మాటలో చెప్పవలెనన్న, విచ్చలవిడితనము యొక్క ప్రతి అవమానకరమైన సంవేదనయు--ఇది నిజముగా సంవేదన లేమియే--అన్ని విధములుగా వెలుపలనే ఉంచబడవలెను; కన్నును చెవిని ఉత్తేజపరచి స్త్రీసమానులుగా చేయు ఏ సుఖమునుండైనను మనము జాగ్రత్తగా ఉండవలెను.

ఏలయనగా కారియా సంగీత దేవత యొక్క విరిగిన రాగముల యొక్కయు దుఃఖభరిత స్వరముల యొక్కయు అనేక మంత్రములు సంగీతము యొక్క విచ్చలవిడియైన హానికరమైన కళచేత మనస్సును కలవరపరచునట్లు మనుష్యుల నైతికతను చెరుపును.[5]

ఆత్మ ఇట్టి వినోదమునుండి దైవారాధనను వేరుపరచి, "బూరధ్వనితో ఆయనను స్తుతించుడి" అని పాడుచున్నది; ఏలయనగా బూరధ్వనితో ఆయన చనిపోయినవారిని లేపును. "స్వరమండలముతో ఆయనను స్తుతించుడి;" ఏలయనగా నాలుక ప్రభువు యొక్క స్వరమండలము. "సితారాతో ఆయనను స్తుతించుడి."[5] సితారా అనగా ఆత్మ ఒక మీటుకొయ్యతో వలె మీటిన నోరు అని అర్థము. "తంబురతోను నాట్యముతోను స్తుతించుడి" అనగా ధ్వనించు చర్మములో మృతుల పునరుత్థానమును ధ్యానించు సంఘమును సూచించును. "తంతులతోను వాద్యముతోను ఆయనను స్తుతించుడి." మన శరీరమును ఆయన వాద్యము అనును, దాని నరములు తంతులు, వాటిద్వారా అది సామరస్యమైన బిగువును పొందెను, ఆత్మచేత మీటబడినప్పుడు అది మానవ స్వరములను పలుకును. "గణగణమను తాళములతో ఆయనను స్తుతించుడి." నాలుకను ఆయన నోటి తాళము అనును, అది పెదవుల స్పందనతో ధ్వనించును. అందుచేత ఆయన మానవజాతిని ఉద్దేశించి, "ప్రతి ప్రాణి యెహోవాను స్తుతించునుగాక" అని కేక వేసెను, ఏలయనగా ఆయన సృష్టించిన ప్రతి ఊపిరిగల దానిని గూర్చి ఆయన శ్రద్ధ వహించును. ఏలయనగా మనుష్యుడు నిజముగా శాంతి వాద్యము; ఇతర వాద్యములు, నీవు పరిశోధించినయెడల, యుద్ధప్రియములనియు, కామములను రెచ్చగొట్టునవనియు, ప్రేమవ్యవహారములను రగుల్కొల్పునవనియు, కోపమును రేపునవనియు కనుగొందువు.

కాబట్టి తమ యుద్ధములలో ఎట్రూరియనులు బూరను, ఆర్కేడియనులు పిల్లనగ్రోవిని, సిసిలియనులు పెక్టిసులను, క్రేతీయులు సితారాను, లేసిడేమోనియనులు వేణువును, త్రేసియనులు కొమ్మును, ఈజిప్టువారు డప్పును, అరబీయులు తాళమును ఉపయోగింతురు. శాంతి యొక్క ఒకే వాద్యమును, అనగా మనము దేవుని ఘనపరచు వాక్యమును మాత్రమే మనము వినియోగించుదుము. పూర్వపు స్వరమండలమును, బూరను, తంబురను, వేణువును మనము ఇకమీదట వినియోగింపము; యుద్ధమందు నేర్పరులును దైవభయమును తిరస్కరించువారునైనవారు తమ ఉత్సవ సభలలోని బృందగానములలో కూడ వీటిని వినియోగించుట అలవాటు; అట్టి రాగములచేత వారు తమ క్రుంగిన మనస్సులను పైకి లేపుకొనుటకు. అయితే మన త్రాగుటలో మన ఉల్లాసభావము ధర్మశాస్త్రమును అనుసరించి రెండువిధములుగా ఉండునుగాక. ఏలయనగా "నీ దేవుడైన ప్రభువును ప్రేమించిన" తరువాత "నీ పొరుగువానిని" ప్రేమింపవలెను గనుక, దాని మొదటి ప్రదర్శనము కృతజ్ఞతాస్తుతులతోను కీర్తనాగానముతోను దేవునియెడల ఉండవలెను, రెండవది మర్యాదగల సహవాసముతో మన పొరుగువానియెడల ఉండవలెను. ఏలయనగా అపొస్తలుడు, "ప్రభువు వాక్యము మీలో సమృద్ధిగా నివసించునుగాక" అని చెప్పుచున్నాడు.[1] ఈ వాక్యము కాలములకును వ్యక్తులకును స్థలములకును తగినట్లు తన్ను తాను సరిపెట్టుకొనును.

ఇప్పటి సందర్భమున ఆయన మనతో అతిథిగా ఉన్నాడు. ఏలయనగా అపొస్తలుడు మరల, "సమస్త జ్ఞానముతో ఒకనినొకడు బోధించుచు హెచ్చరించుచు, కీర్తనలతోను స్తుతిగీతములతోను ఆత్మసంబంధమైన పాటలతోను మీ హృదయములో కృపతో దేవునికి పాడుచు" అని చేర్చుచున్నాడు. మరియు, "మీరు మాటచేతనైనను క్రియచేతనైనను ఏమి చేసినను, దేవుడును తండ్రియునైనవానికి ఆయనద్వారా కృతజ్ఞతాస్తుతులు చెల్లించుచు, సమస్తమును ప్రభువైన యేసు నామమున చేయుడి." ఇదే మన కృతజ్ఞతాపూర్వక ఉల్లాసము. మరియు మీరు సితారాతోనైనను వీణతోనైనను పాడి వాయింప కోరినయెడల, నిందలేదు.[2] నీతిమంతుడైన హెబ్రీయ రాజు దేవునికి కృతజ్ఞతాస్తుతులు చెల్లించుటలో అతనిని నీవు అనుకరింపవలెను. "నీతిమంతులారా, యెహోవాయందు ఆనందించుడి; యథార్థవంతులకు స్తోత్రము తగును,"[3] అని ప్రవచనము చెప్పుచున్నది. "సితారాతో యెహోవాను ఒప్పుకొనుడి; పదితంతుల స్వరమండలముతో ఆయనకు వాయించుడి. ఆయనకు క్రొత్త కీర్తన పాడుడి." మరియు పదితంతుల స్వరమండలము దశాంశ మూలకముచేత ప్రత్యక్షపరచబడిన వాక్యమగు యేసును సూచించుట లేదా? మరియు భోజనము చేయుటకు ముందు సర్వసృష్టికర్తను ఆశీర్వదించుట తగియున్నట్లు, త్రాగుటయందును ఆయన సృష్టిలను అనుభవించుచు ఆయనను స్తుతించుట తగును.[4] ఏలయనగా కీర్తన మధురమును నిగ్రహపూర్వకమునైన ఆశీర్వచనము. అపొస్తలుడు కీర్తనను "ఆత్మసంబంధమైన పాట" అనును.[5]

చివరిగా, నిద్రించుటకు ముందు, ఆయన కృపను ప్రేమను అనుభవించినందున దేవునికి కృతజ్ఞతలు చెల్లించుట పరిశుద్ధ కర్తవ్యము, ఆ తరువాత నేరుగా నిద్రకు పోవలెను.[6] "పెదవుల గానములతో ఆయనను ఒప్పుకొనుడి," అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు, "ఏలయనగా ఆయన ఆజ్ఞలో ఆయన ఇష్టమంతయు నెరవేరును, ఆయన రక్షణలో లోపమేమియు లేదు."[7]

ఇంకను, ప్రాచీన గ్రీకులలో, వారి విందులలో నిండు పాత్రలపై స్కోలియోన్ అను పాట పాడబడెను, అది హెబ్రీయ కీర్తనల పద్ధతిలో ఉండెను; అందరు కలిసి స్వరముతో జయగీతమును ఎత్తుచు, కొన్నిసార్లు ఆరోగ్య పానములను చుట్టు త్రాగుచు వంతులవారీగా పాడుచు; మిగిలినవారికంటె సంగీతజ్ఞానము గలవారు సితారాతో పాడిరి. అయితే ప్రేమగీతములు దూరముగా తరిమివేయబడునుగాక, మన గీతములు దేవునికి స్తుతిగీతములై యుండునుగాక. "వారు నాట్యములో ఆయన నామమును స్తుతించుదురుగాక, తంబురతోను స్వరమండలముతోను ఆయనకు వాయించుదురుగాక," అని చెప్పబడెను.[8] మరియు వాయించు బృందము ఏది? ఆత్మ నీకు చూపును: "పరిశుద్ధుల సమాజములో (సంఘములో) ఆయన స్తోత్రము ఉండునుగాక; వారు తమ రాజునుబట్టి సంతోషించుదురుగాక."[9] మరల ఆయన, "యెహోవా తన ప్రజలయందు ఆనందించును"[10] అని చేర్చుచున్నాడు. ఏలయనగా మితమైన స్వరసామరస్యములు[11] అంగీకరింపబడవలెను; అయితే స్వరముల మార్పులలో హానికరమైన కళలద్వారా స్త్రీసహజమైన మృదుత్వమునకును అసభ్యతకును అలవాటు చేయు ఆ జారుడు రాగములను మన దృఢమైన మనస్సునుండి సాధ్యమైనంతవరకు తరిమివేయవలెను. గంభీరమును నిగ్రహపూర్వకమునైన రాగములు మత్తుయొక్క అల్లరికి వీడ్కోలు చెప్పును.[12] కాబట్టి క్రొమాటిక్ రాగములు సిగ్గులేని విందులకును, అలంకారభరితమైన వేశ్యాసంగీతమునకును వదిలివేయబడవలెను.

అధ్యాయము ఐదు.--నవ్వును గూర్చి.

నవ్వులాటకు లేక ఎగతాళికి తగిన వాటికి అనుకరణకారులైనవారు మన సమాజమునుండి తరిమివేయబడవలెను.[13]

ఏలయనగా అన్ని రకముల మాటలును మనస్సునుండియు నడవడినుండియు ప్రవహించుచున్నందున, నవ్వులాట వ్యవహారములనుండి పుట్టనిదే నవ్వులాట మాటలు పలుకబడవు. ఏలయనగా "చెడిన ఫలమిచ్చునది మంచి చెట్టు కాదు, మంచి ఫలమిచ్చునది చెడిన చెట్టు కాదు"[14] అను మాట ఇక్కడ అన్వయింపబడవలెను. ఏలయనగా మాట మనస్సు యొక్క ఫలము. కాబట్టి హాస్యగాళ్లను మన సమాజమునుండి వెళ్లగొట్టవలసినయెడల, మనమే ఏ విధముగానైనను నవ్వును రేపుటకు అనుమతింపబడగూడదు. ఏలయనగా ఏ సంగతులను వినుటకు మనకు నిషేధము ఉన్నదో వాటి అనుకరణకారులుగా కనబడుట అసంబద్ధము; ఇంకను ఒక మనుష్యుడు తన్ను తానే నవ్వులపాలు చేసికొనుటకు, అనగా అవమానమునకును ఎగతాళికిని గురి అగుటకు పూనుకొనుట మరింత అసంబద్ధము. ఏలయనగా కొందరు ఊరేగింపులలో చేయుట మనము చూచునట్లు హాస్యాస్పద రూపము ధరించుటను మనము సహింపజాలనియెడల, అంతరంగ మనుష్యుడు హాస్యాస్పదముగా చేయబడుటయు, అదియు ముఖము ఎదుటే, ఎట్లు తగినట్లుగా సహింపగలము? కాబట్టి మనమెన్నడును స్వయంగా హాస్యపాత్రను ధరింపకూడదు. మరియు అట్లయినయెడల మన సంభాషణలో హాస్యాస్పదముగా ఉండుటకును కనబడుటకును ఎట్లు అంకితమగుదుము, తద్వారా మానవుల అన్ని వరములలో అత్యంత విలువైన మాటను వక్రీకరించుచు?

కాబట్టి దీనిని చేయుటకు పూనుకొనుట అవమానకరము; ఏలయనగా ఈ విధమైన హాస్యగాళ్ల సంభాషణ మన చెవులకు తగినది కాదు, ఏలయనగా వారు ఉపయోగించు మాటలచేతనే అది సిగ్గుమాలిన క్రియలతో మనకు పరిచయము కలిగించును.[1]

సరదా మాటలు అనుమతింపబడినవి, హాస్యగాని చేష్టలు కావు. అంతేకాక, నవ్వునుకూడ అదుపులో ఉంచవలెను; ఏలయనగా సరియైన రీతిలో వెలువరింపబడినప్పుడు అది క్రమశిక్షణను సూచించును, అయితే వేరువిధముగా వెలువడినప్పుడు అది నిగ్రహము లేమిని చూపును.

ఏలయనగా ఒక్క మాటలో, మనుష్యులకు స్వాభావికమైన వాటిని మనము వారినుండి నిర్మూలింపక, వాటిపై పరిమితులను తగిన సమయములను విధింపవలెను. ఏలయనగా మనుష్యుడు నవ్వు జంతువు గనుక అన్ని సందర్భములలో నవ్వకూడదు, గుఱ్ఱము సకిలించు జంతువు గనుక అన్ని సందర్భములలో సకిలింపనట్లు. కాని వివేకముగల జీవులముగా, మన గంభీరమైన పనుల కాఠిన్యమును అతిబిగువును సామరస్యముగా సడలించుకొనుచు, వాటిని పూర్తిగా అసామరస్యముగా విచ్ఛిన్నము చేయక, మనలను మనము తగినట్లు నియంత్రించుకొనవలెను.

ఏలయనగా ముఖమును--సంగీత వాద్యమువలె--సామరస్యముగా అందముగా సడలించుటను చిరునవ్వు అందురు. అట్లే చక్కగా క్రమశిక్షణ పొందిన మనుష్యుల ముఖముపై నవ్వునకును ఆ పేరే. కాని స్త్రీలలో ముఖము యొక్క అసామరస్యమైన సడలింపు కిలకిలనవ్వు అనబడును, అది వేశ్యాసంబంధమైన నవ్వు; పురుషులలో అది వికటాట్టహాసము, అది క్రూరమును అవమానకరమునైన నవ్వు. "బుద్ధిహీనుడు నవ్వులో స్వరమెత్తును,"[2] అని లేఖనము చెప్పుచున్నది; కాని తెలివిగల మనుష్యుడు దాదాపు గమనింపబడకుండ చిరునవ్వు నవ్వును. ఈ సందర్భమున తెలివిగల మనుష్యుని ఆయన జ్ఞాని అనును, ఏలయనగా అతడు బుద్ధిహీనునికంటె భిన్నముగా ప్రభావితుడగును. అయితే మరొకవైపు, ఒకడు దుఃఖముఖుడై యుండనక్కరలేదు, గంభీరుడై యుండిన చాలును. ఏలయనగా కఠినమైన ముఖము గలవాడు చిరునవ్వు నవ్వుటను, దానికి విరుద్ధముగా ఉండుటకంటె నేను నిశ్చయముగా ఇష్టపడుదును; ఏలయనగా అప్పుడు అతని నవ్వు ఎగతాళికి గురియగుటకు తక్కువ అవకాశము ఉండును.

చిరునవ్వును కూడ క్రమశిక్షణకు విషయముగా చేయవలసి యున్నది. అది అవమానకరమైనదానిని చూచి అయినయెడల, మనము నవ్వుటకంటె సిగ్గుపడవలెను, సహానుభూతిచేత అందులో ఆనందించుచున్నట్లు కనబడకుండునట్లు; అది బాధాకరమైనదానిని చూచి అయినయెడల, సంతోషించినట్లు కనబడుటకంటె దుఃఖముగా కనబడుట తగును. ఏలయనగా మొదటిది చేయుట వివేకముగల మానవ ఆలోచనకు గుర్తు; రెండవది క్రూరత్వమను అనుమానమును సూచించును.

మనము ఎల్లప్పుడును నవ్వకూడదు, ఏలయనగా అది హద్దు మీరుట; వృద్ధులయెదుటగాని గౌరవమునకు యోగ్యులైన ఇతరులయెదుటగాని, వారే మన వినోదము కొరకు సరదాగా మాటలాడినతప్ప, నవ్వకూడదు. అందరి యెదుటను, అన్ని చోట్లను, ప్రతి ఒక్కనితోను, ప్రతి విషయమునుగూర్చియు నవ్వకూడదు. ఏలయనగా పిల్లలకును స్త్రీలకును విశేషముగా నవ్వు అపవాదులోనికి జారిపడుటకు కారణము. మరియు కఠినముగా కనబడుటయు మన చుట్టునున్నవారిని దూరముగా ఉంచుటకు ఉపకరించును. ఏలయనగా గంభీరత్వము కేవలము ఒక చూపుతోనే విచ్చలవిడితనము యొక్క సమీపములను అడ్డగించగలదు. బుద్ధిహీనులందరినీ, ఒక్క మాటలో చెప్పవలెనన్నచో, ద్రాక్షారసము

"విలాసముగా నవ్వుటకును నాట్యమాడుటకును ఆజ్ఞాపించును,"

స్త్రీసహజమైన నడవడులను మృదుత్వముగా మార్చుచు. స్వేచ్ఛగా మాటలాడుట అసభ్యతను మురికి మాటలవైపు ఎట్లు నడిపించునో కూడ మనము ఆలోచింపవలెను.

"మరియు చెప్పకుండుటయే మేలైన ఒక మాటను అతడు పలికెను."[3]

కాబట్టి విశేషముగా మద్యమందు కుయుక్తిగల మనుష్యుల స్వభావములు చూడబడుట వాడుక, మత్తుయొక్క నీచమైన విచ్చలవిడితనముచేత వారి ముసుగు తొలగింపబడి; దానిచేత ఆత్మయందే మత్తువలన బరువెక్కిన వివేకము నిద్రపుచ్చబడును, అదుపు లేని వాంఛలు రేపబడును, అవి మనస్సు యొక్క బలహీనతను జయించును.

అధ్యాయము ఆరు.--మురికి మాటలను గూర్చి.

అశ్లీల సంభాషణనుండి మనము మనమే పూర్తిగా దూరముగా ఉండవలెను; దానిని అభ్యసించువారి నోళ్లను కఠినమైన చూపులతోను ముఖము త్రిప్పుకొనుటతోను, మనము "వారిని ఎగతాళి చేయుట" అని పిలుచు విధానముతోను, తరచుగా కఠినమైన మాటతోను మూయించవలెను. "ఏలయనగా నోటనుండి బయలువెళ్లునది మనుష్యుని అపవిత్రపరచును," అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు,[4]--అతడు అపవిత్రుడును, అన్యజనుని వంటివాడును, శిక్షణ లేనివాడును, విచ్చలవిడివాడును, ఎన్నికైనవాడు కానివాడును, యోగ్యుడును గౌరవనీయుడును మితముగలవాడును కానివాడును అని అది చూపుచున్నది.[5]

మరియు అసభ్యమైనదానిని వినుట చూచుట విషయములో ఇదే నియమము వర్తించుచుండగా, దివ్య ఉపదేశకుడు రెండింటిలోను అదే మార్గమును అనుసరించి, పోరాటములో ఉన్న ఆ పిల్లలను, వ్యభిచారపు తాకిడి ఆత్మను గాయపరచునంతగా చొచ్చుకొనకుండునట్లు, చెవికవచములవలె మర్యాదగల మాటలతో ఆయుధపరచును; మరియు కన్నులతో కంటె పాదములతో తప్పిపడుట మేలని చెప్పుచు, కన్నులను గౌరవప్రదమైనదానిని చూచుటవైపు నడిపించును. ఈ అశ్లీల సంభాషణను అపొస్తలుడు తరిమికొట్టుచు, "మీ నోటనుండి చెడ్డ మాటయేదియు రానీయక, మంచిదియే రానీయుడి"[6] అని చెప్పుచున్నాడు. మరల, "పరిశుద్ధులకు తగినట్లు, మీలో వేశ్యాత్వమును గాని, ఏ అపవిత్రతను గాని, లోభత్వమును గాని పేర్కొనకూడదు; అట్లే వెర్రి మాటలును, పరిహాసమును తగనివి; అంతకంటె కృతజ్ఞతాస్తుతులు చెల్లించుడి."[7] మరియు "తన సహోదరుని వెర్రివాడా అనువాడు తీర్పునకు లోనగునయెడల," వెర్రి మాటలు పలుకువానిని గూర్చి మనమేమి చెప్పవలెను? అట్టివారిని గూర్చి వ్రాయబడలేదా: "ఎవడైనను వ్యర్థమైన మాట పలికినయెడల, తీర్పుదినమున ప్రభువునకు లెక్క చెప్పవలెను"?[8] మరియు మరల, "నీ మాటచేత నీవు

నీతిమంతునిగా తీర్చబడుదువు," అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు, "నీ మాటచేతనే నీవు శిక్షావిధింపబడుదువు."[1] అట్లయినయెడల రక్షణకరమైన చెవికవచములేవి, జారుడు కన్నులకు నియమములేవి? సత్యమునుండి తప్పించుటకు ప్రయత్నించువారికి విరుద్ధముగా చెవులను ముందే ఆక్రమించి ముందే ఆయుధపరచు, నీతిమంతులతో సంభాషణలే.

"చెడు సహవాసములు మంచి నడవడిని చెరుపును,"

అని కవిత్వము చెప్పుచున్నది. అపొస్తలుడు ఇంకను ఉత్తమముగా, "చెడ్డదానిని ద్వేషించువారై యుండుడి; మంచిదానిని హత్తుకొనుడి"[2] అని చెప్పుచున్నాడు. ఏలయనగా పరిశుద్ధులతో సహవాసము చేయువాడు పరిశుద్ధపరచబడును. చెవులకు చెప్పబడు సిగ్గుమాలిన సంగతులనుండియు, మాటలనుండియు, దృశ్యములనుండియు మనము పూర్తిగా దూరముగా ఉండవలెను.[3] ఇంకను ఎక్కువగా సిగ్గుమాలిన క్రియలనుండి మనలను పవిత్రముగా కాపాడుకొనవలెను: ఒకవైపు, మనము చూపకూడని శరీరభాగములను చూపుటనుండియు బయల్పరచుటనుండియు; మరియొకవైపు, నిషేధింపబడినదానిని చూచుటనుండియు. ఏలయనగా నీతిమంతుని సిగ్గుమాలిన నగ్నతను చూచుటకు వినయముగల కుమారుడు సహింపలేకపోయెను; మత్తు బయల్పరచినదానిని వినయము కప్పెను--అజ్ఞానము యొక్క అతిక్రమ దృశ్యమును.[4] క్రీస్తును నమ్మినవారి చెవులు ప్రవేశింపలేనివిగా ఉండవలసిన అపనిందా వార్తలనుండియు మనలను పవిత్రముగా కాపాడుకొనుట అంతకంటె తక్కువ కాదు.

నా అభిప్రాయములో, ఈ కారణముచేతనే ఉపదేశకుడు మనలను అసభ్యమైన దేనినైనను ఉచ్చరింపనీయక, ప్రారంభములోనే విచ్చలవిడితనమునకు విరుద్ధముగా మనలను బలపరచుచున్నాడు. ఏలయనగా "వ్యభిచారము చేయకూడదు" అనుదానిని "ఆశింపకూడదు" అనుదానిచేత పాపముల వేళ్లను నరికివేయుటలో ఆయన ఎల్లప్పుడును అద్భుతుడు.[5] ఏలయనగా వ్యభిచారము ఆశయొక్క ఫలము, అదియే చెడ్డ వేరు. అట్లే ఈ విషయములోను ఉపదేశకుడు పేర్లలోని విచ్చలవిడితనమును గద్దించి, తద్వారా మితిమీరిన విచ్చలవిడి సంభోగమును ఛేదించును. ఏలయనగా పేర్లలోని విచ్చలవిడితనము ప్రవర్తనలో అనుచితముగా ఉండు కోరికను పుట్టించును; పేర్లలో వినయమును పాటించుట కామవికారమునకు ప్రతిఘటనలో శిక్షణ. పేర్లలోగాని, సామాన్యముగా వాడబడని నామములు ఇయ్యబడిన అవయవములలోగాని, నిజముగా అశ్లీలమైనదాని సూచన లేదని మేము మరింత సమగ్రమైన గ్రంథములో చూపియున్నాము.

ఏలయనగా మోకాలును కాలును, అట్టి ఇతర అవయవములును, వాటికి ఇయ్యబడిన పేర్లును, వాటిద్వారా జరుగు క్రియయును అశ్లీలములు కావు. మరియు గోప్యావయవములును సిగ్గునకు కాక వినయమును సూచించునవిగా పరిగణింపబడవలెను. వాటి అక్రమ క్రియయే సిగ్గుచేటైనది, అవమానమునకును నిందకును శిక్షకును తగినది. ఏలయనగా నిజముగా సిగ్గుచేటైనది దుష్టత్వమును, దానిద్వారా జరుగునదియు మాత్రమే. ఈ మాటలను బట్టి, దుష్టక్రియలను గూర్చిన సంభాషణ, వ్యభిచారమును బాలలతో కామక్రియను ఇట్టివాటిని గూర్చిన మాటవలె, తగిన రీతిగా అశ్లీల [సిగ్గుమాలిన] సంభాషణ అనబడుచున్నది. వ్యర్థమైన వాగుడును కూడ మౌనపరచవలెను.[6] "ఏలయనగా," అని చెప్పబడెను, "అధిక సంభాషణలో నీవు పాపమునుండి తప్పించుకొనవు."[7] "కావున నాలుక పాపములు శిక్షింపబడును." "మౌనముగా ఉండి జ్ఞానిగా కనబడువాడు కలడు; అధిక మాటలచేత ద్వేషింపబడువాడును కలడు."[8] అయినను అంతకంటె ఎక్కువగా, వాగుడుకాయ తన్నుతానే అసహ్యమునకు గురి చేసికొనును. "ఏలయనగా మాటలు ఎక్కువచేయువాడు తన ప్రాణమునే అసహ్యించుకొనును."[9]

అధ్యాయము ఏడు.--కలిసి జీవించువారికి సూచనలు.

అవమానమునకు మూలమైన ఎగతాళిని మనకు దూరముగా ఉంచుకొందము; దానినుండి కలహములును వివాదములును శత్రుత్వములును ఉబికివచ్చును. అవమానము మత్తునకు సేవకుడని మేము చెప్పియున్నాము. మనుష్యుడు తన క్రియలనుబట్టి మాత్రమే కాక తన మాటలనుబట్టియు తీర్పు పొందును. "విందులో నీ పొరుగువానిని గద్దింపకుము, అతనితో నిందా వాక్యము పలుకకుము" అని చెప్పబడెను.[10] ఏలయనగా పరిశుద్ధులతో విశేషముగా సహవాసము చేయవలెనని మనకు ఆజ్ఞాపింపబడినయెడల, పరిశుద్ధుని ఎగతాళి చేయుట పాపము: "ఏలయనగా బుద్ధిహీనుని నోటనుండి అవమానపు కర్ర వచ్చును," అని లేఖనము చెప్పుచున్నది,[11]--కర్ర అనగా అవమానము ఆనుకొని ఆధారపడు ఊతమని దాని అర్థము. కావున దీనిని గూర్చి "అసభ్యమైన గాని తగని గాని మాటలు" పలుకకుడని ఉద్బోధించు అపొస్తలుని నేను మెచ్చుకొందును.[12] ఏలయనగా పండుగల సమావేశములు అనురాగము కొరకు జరుగునవై, విందు యొక్క ముగింపు కలుసుకొనువారియెడల స్నేహభావమై, అన్నపానములు అనురాగముతో కూడియుండునప్పుడు, సంభాషణ వివేకయుక్తముగా ఎందుకు నడువకూడదు, అనురాగముతో ప్రశ్నలచేత జనులను తికమకపెట్టుట ఎందుకు విడువబడకూడదు? ఏలయనగా మనము ఒకరియెడల ఒకరికి సద్భావమును పెంచుకొనుటకు కూడుకొనునయెడల, ఎగతాళిచేత శత్రుత్వమును ఎందుకు రేపవలెను? ఎదురాడుటకంటె మౌనముగా ఉండుట మేలు; అట్లు అజ్ఞానమునకు పాపమును చేర్చుట తగదు. "తన నోటితో తప్పిపడక, పాపపు వేదనచేత పొడువబడనివాడు ధన్యుడు" అనుట నిజము;[13] లేక తాను తప్పుగా పలికినదానికి పశ్చాత్తాపపడినవాడు, లేక ఎవరిని గాయపరచకుండ మాటలాడినవాడు. మొత్తముమీద, యువకులును యువతులును అట్టి విందులనుండి పూర్తిగా దూరముగా ఉండవలెను, తగనిదాని విషయమై వారు తప్పిపడకుండునట్లు. ఏలయనగా వారి చెవులకు అలవాటులేనివియు, అనుచితమైన దృశ్యములును, వారిలో విశ్వాసము ఇంకను తడబడుచుండగా మనస్సును రగిలించును; వారి వయస్సు యొక్క అస్థిరత వారు సులభముగా కామమునకు కొట్టుకొనిపోవునట్లు కుట్రచేయును.

కొన్నిసార్లు వారు తమ వయస్సునకు సంబంధించిన ప్రమాదకరమైన ఆకర్షణలను ప్రదర్శించుటచేత ఇతరులు తడబడుటకు కూడ కారణమగుదురు.

ఏలయనగా జ్ఞానము చక్కగా ఆజ్ఞాపించునట్లు కనబడును: "వివాహిత స్త్రీతో ఎన్నడును కూర్చుండకుము, ఆమెతో మోచేతిపై ఆనుకొని పడుకొనకుము;"[1] అనగా ఆమెతో తరచు భోజనము చేయకుము అని అర్థము. కాబట్టి ఆయన ఇట్లు చేర్చుచున్నాడు, "ద్రాక్షారసమున ఆమెతో సహవాసము చేయకుము, నీ హృదయము ఆమెవైపు మొగ్గి, నీ రక్తముచేత నీవు నాశనమునకు జారకుండునట్లు."[2] ఏలయనగా మత్తు యొక్క విచ్చలవిడితనము ప్రమాదకరము, చెరుపుటకు ఒరిగినది; మరియు ఆయన "వివాహిత స్త్రీ" అని పేర్కొనుచున్నాడు, ఏలయనగా వివాహబంధమును విరుగగొట్టుటకు ప్రయత్నించువానికి ప్రమాదము ఎక్కువ.

అయితే వివాహిత స్త్రీల ఉనికిని ఏదైనను అవసరము కోరినయెడల, వారు చక్కగా వస్త్రధారణ చేసికొనవలెను--వెలుపల వస్త్రముతోను, లోపల వినయముతోను. అయితే అవివాహితులైనవారు పురుషుల విందులో, విశేషముగా ద్రాక్షారసప్రభావమునందున్న పురుషుల మధ్య ఉండుట అత్యంత అవమానకరము. మరియు పురుషులు కన్నులను పడకపీఠముపై నిలిపి, కదలక మోచేతులపై ఆనుకొని, చెవులతో మాత్రమే హాజరై యుండవలెను; కూర్చుండినయెడల కాళ్లు ఒకదానిపై ఒకటి వేయకూడదు, ఒక తొడను మరొక తొడపై ఉంచకూడదు, చేతిని గడ్డమునకు ఆనించకూడదు. ఏలయనగా ఆధారములేకుండ తన్ను తాను నిలబెట్టుకొనకపోవుట అసభ్యము, కావున యువకునిలో దోషము. మరియు ఎల్లప్పుడును కదలుచు స్థానమును మార్చుకొనుట తేలికతనమునకు గుర్తు. తినుటయందును త్రాగుటయందును కూడ, మొదట్లోను వడ్డనలమధ్యను కొద్ది భాగమును, తొందరపడక నిదానముగా తీసికొని, సకాలమున ఆపి, తన నిరాసక్తిని చూపుట మితముగల మనుష్యుని లక్షణము. "నీ యెదుట పెట్టబడినదానిని మనుష్యునివలె తినుము," అని చెప్పబడెను. "ఆహారనియమము కొరకు మొదట ఆపువాడవు కమ్ము; అనేకుల మధ్య కూర్చుండియున్నయెడల, వారికంటె ముందు నీ చేయి చాపకుము."[3] తిండిపోతుతనముచేత ఎన్నడును ముందుకు దూసుకొనిపోకూడదు; కోరిక ఉన్నను కొంతసేపు చేయి చాపకూడదు, ఏలయనగా అత్యాశచేత ఒకడు అదుపులేని ఆకలిని చూపును. భోజనము మధ్యలో మీరు మృగములవలె మీ ఆహారమును కౌగిలించుకొనుచు కనబడకూడదు; అధిక పులుసును వడ్డించుకొనకూడదు, ఏలయనగా మనుష్యుడు స్వభావరీత్యా పులుసు తినువాడు కాదు, రొట్టె తినువాడు. మితముగల మనుష్యుడు సాధారణ సంఘము కంటె ముందు లేచి, విందునుండి నిశ్శబ్దముగా వెళ్లిపోవలెను.

"ఏలయనగా లేచు సమయమున," అని చెప్పబడెను, "చివరివాడవు కావద్దు; ఇంటికి త్వరపడుము."[4] పన్నెండుమంది శిష్యుల సమూహమును పిలిచి, "మేము దేవుని వాక్యమును విడిచి భోజనపు బల్లలకు సేవ చేయుట యుక్తము కాదు" అని చెప్పిరి.[5] వారు దీనిని తప్పించుకొనినయెడల, తిండిపోతుతనమును ఇంకను ఎక్కువగా విసర్జించిరి. మరియు అపొస్తలులే అంతియొకయలోను సిరియాలోను కిలికియలోను ఉన్న సహోదరులకు వ్రాయుచు ఇట్లనిరి: "విగ్రహములకు అర్పించినవాటిని, రక్తమును, గొంతు పిసికి చంపినవాటిని, వ్యభిచారమును విసర్జించుట అను ఈ అవసరమైన సంగతులకంటె వేరొక భారమును మీపై పెట్టకూడదని పరిశుద్ధాత్మకును మాకును యుక్తమని తోచెను; వీటినుండి మిమ్మును మీరు కాపాడుకొనినయెడల మీరు బాగుగా ఉందురు."[6] అయితే మనము విషపు మొక్కవలె మత్తునుండి జాగ్రత్తపడవలెను; ఏలయనగా రెండును మరణమునకు లాగును. మితిమీరిన నవ్వును అదుపులేని కన్నీళ్లను కూడ మనము అరికట్టవలెను. ఏలయనగా తరచు ద్రాక్షారసప్రభావమునందున్నవారు, అదుపులేకుండ నవ్వినపిమ్మట, నాకు తెలియని రీతిగా, మత్తు యొక్క ఏదో ప్రేరణచేత కన్నీళ్లకు కదలుదురు; ఏలయనగా స్త్రీత్వమును హింసయు వాక్యమునకు విరుద్ధములు. మరియు వృద్ధులు యువకులను పిల్లలవలె చూచుచు, చాల అరుదుగానే అయినను, వారికి మంచి నడవడికను నేర్పుటకు వారితో పరిహాసమాడుచు ఆటపట్టింపవచ్చును. ఉదాహరణకు, సిగ్గరియు మౌనియునైన యువకుని యెదుట ఒకడు పరిహాసముగా ఇట్లు పలుకవచ్చును: "నా ఈ కుమారుడు (మౌనముగా ఉండువానిని అనుచున్నాను) ఎల్లప్పుడును మాటలాడుచునే ఉండును." ఏలయనగా ఇట్టి హాస్యము యువకుని వినయమును హెచ్చించును; అతనికి చెందిన మంచి గుణములను పరిహాసముగా చూపుచు, అతనికి లేని చెడు గుణములను గద్దించును. ఏలయనగా ఈ ఉపాయము బోధనాత్మకము, లేనిదానిచేత ఉన్నదానిని స్థిరపరచును. నీళ్లు త్రాగువాడును సంయమనముగలవాడును మత్తెక్కి త్రాగుబోతగునని చెప్పువాని ఉద్దేశము నిశ్చయముగా ఇట్టిదే.

అయితే ఇతరులను పరిహసింప ఇష్టపడువారు ఉన్నయెడల, మనము మౌనముగా ఉండి, నిండు గిన్నెలవలె మిగులు మాటలను విడువవలెను. ఏలయనగా అట్టి ఆట ప్రమాదకరము. "ఆవేశపరుని నోరు పశ్చాత్తాపమునకు చేరును."[7] "మూర్ఖమైన వార్తను అంగీకరింపకూడదు, అన్యాయస్థునితో కలిసి అన్యాయపు సాక్షివి కాకూడదు,"[8] అపనిందలలోనైనను హానికరమైన మాటలలోనైనను కాదు, దుష్టాచారములలో అంతకంటె తక్కువ. తమతో సంభాషణ జరుపువానితో మాటలాడుటకు పురికొల్పబడు చక్కగా క్రమబద్ధులైన వారి మాటకును పరిమితి విధించుట ఉచితమని నేను కూడ తలంచుదును. "ఏలయనగా మౌనము స్త్రీల శ్రేష్ఠత, యువకుల సురక్షితమైన బహుమానము; అయితే మంచి మాట అనుభవజ్ఞులైన పరిణతవయస్కుల లక్షణము. వృద్ధుడా, విందులో మాటలాడుము, అది నీకు తగును. అయితే అడ్డులేకుండను, జ్ఞాన నిర్దుష్టతతోను మాటలాడుము. యువకుడా, జ్ఞానము నిన్ను కూడ ఆజ్ఞాపించుచున్నది. మాటలాడవలసినయెడల, రెండుసార్లు అడుగబడినపుడు సంకోచముతో మాటలాడుము; నీ ఉపన్యాసమును కొద్ది మాటలలో ముగించుము."[9] అయితే ఇరువురు వక్తలును తమ సంభాషణను న్యాయమైన నిష్పత్తి ప్రకారము నియంత్రించుకొనవలెను. ఏలయనగా ఎత్తైన కంఠస్వరము మిక్కిలి వెర్రితనము; వినబడని స్వరము బుద్ధిహీనుని లక్షణము, ఏలయనగా జనులు వినరు: ఒకటి పిరికితనమునకు, మరొకటి అహంకారమునకు గుర్తు. వ్యర్థ విజయము కొరకు మాటలలో వాదప్రియత్వము బహిష్కరింపబడవలెను; ఏలయనగా మన లక్ష్యము కలతనుండి విముక్తులగుటయే.

"నీకు సమాధానము" అను వాక్యము[1] యొక్క భావము ఇదియే. వినక ముందే మాటకు ఉత్తరమియ్యకుము. బలహీనపడిన స్వరము స్త్రీసమానత్వమునకు గుర్తు. అయితే స్వరమునందలి మితత్వము జ్ఞానికి లక్షణము; అతడు తన పలుకును గట్టిదనమునుండియు, సాగదీతనుండియు, తొందరనుండియు, దీర్ఘప్రసంగమునుండియు కాపాడును. ఏలయనగా మనము ఎక్కువసేపు గాని ఎక్కువగా గాని మాటలాడకూడదు, వ్యర్థముగాను మాటలాడకూడదు. తొందరగాను తొందరపాటుతోను సంభాషింపకూడదు. ఏలయనగా స్వరము కూడ, చెప్పవలెనన్న, తనకు న్యాయముగా రావలసినది పొందవలెను; అరచువారును గోల చేయువారును మౌనపరచబడవలెను. ఈ హేతువుచేత జ్ఞానియైన ఒడిసియస్ థెర్సైటిస్‌ను కొరడాలతో శిక్షించెను:--

"థెర్సైటిస్ ఒక్కడే, కొలతలేని మాటలతో, అవి అతనికి పుష్కలముగా ఉండెను, నాయకులను నిందించుటకు, అంతగా తగనివిగా కాక, జనసమూహమును నవ్వించుటకు తాను తలంచినవాటితో, బిగ్గరగా కేకలువేసెను."[2]

"ఏలయనగా వాగుడుకాయ తన నాశనమున భయంకరుడు."[3] మరియు వ్యర్థప్రలాపులతో పాత చెప్పులతో వలె జరుగును: మిగిలినదంతయు చెడుచేత అరిగిపోవును; నాలుక మాత్రము నాశనము కొరకు మిగులును. కావున జ్ఞానము ఈ మిక్కిలి ఉపయోగకరమైన ఉద్బోధలను ఇచ్చుచున్నది: "పెద్దల సమూహములో వ్యర్థమైనవి మాటలాడకుము." ఇంకను, చపలత్వమును నిర్మూలించుచు, దేవునితో ఆరంభించి, మన క్రమబద్ధీకరణ కొరకు ఇంచుమించు ఇట్లు నియమము విధించుచున్నది: "నీ ప్రార్థనలో నీ మాటలను పునరుక్తి చేయకుము."[4] కిచకిచమనుటయు, ఈల వేయుటయు, వేళ్లద్వారా చేయు శబ్దములును, వాటిచేత సేవకులు పిలువబడుదురు, అవి బుద్ధిహీనమైన సంజ్ఞలు కావున బుద్ధిగల మనుష్యులు విడిచిపెట్టవలెను. తరచు ఉమ్మివేయుటయు, గొంతు గట్టిగా సవరించుకొనుటయు, విందులో ముక్కు తుడుచుకొనుటయు వర్జింపబడవలెను. ఏలయనగా అతిథుల యెడల నిశ్చయముగా గౌరవము చూపవలెను, వారు నిగ్రహరాహిత్యమును సూచించు ఇట్టి మలినత్వమునుండి అసహ్యముతో తిరుగకుండునట్లు. ఏలయనగా ఎద్దులను గాడిదలను అనుకరింపకూడదు, వాటి తొట్టియు పేడకుప్పయు కలిసియుండును. ఏలయనగా అనేకులు భోజనము చేయుచుండగానే ముక్కు తుడుచుకొని ఉమ్మివేయుదురు.

ఎవడైనను తుమ్ముతో బాధపడినయెడల, ఎక్కిళ్ల విషయములోవలెనే, తన సమీపమునున్నవారిని ఆ విస్ఫోటనముచేత ఉలికిపడజేసి, తన దుష్ప్రవర్తనకు రుజువు ఇయ్యకూడదు; ఎక్కిలిని నోటిని మర్యాదగా ఉంచుకొని, ఆవలించుచు నోరు తెరువక, విషాదనాటక ముసుగులవలె కాక, ఊపిరి విడుచుటతో నెమ్మదిగా విడువవలెను. ఈ విధముగా ఊపిరులను మెల్లగా తీసికొనుటచేత ఎక్కిళ్ల కలత తప్పించుకొనవచ్చును; ఏలయనగా అట్లు గాలి బంతి యొక్క బెదిరించు లక్షణములు అత్యంత మర్యాదగా చెదరిపోవును; బలవంతముగా వెలువడిన గాలి తనతో పాటు తెచ్చు దేనినైనను దాచునట్లు దాని నిష్క్రమణను నిర్వహించుచు. శబ్దములను తగ్గించుటకు బదులు పెంచగోరుట అహంకారమునకును అవ్యవస్థకును గుర్తు. పళ్లను గోకి, గాయములలో రక్తము కార్చువారును తమకు తామే అసహ్యకరులు, తమ పొరుగువారికి అసహ్యులు. చెవులు గోకుకొనుటయు, తుమ్ముల చికాకును పందుల దురదలు, నిగ్రహములేని వ్యభిచారమును వెంబడించును. సిగ్గుమాలిన దృశ్యములును వాటిని గూర్చిన సిగ్గుమాలిన సంభాషణయును వర్జింపబడవలెను. చూపు స్థిరముగా ఉండవలెను; మెడ తిరుగుటయు కదలికయు, సంభాషణలో చేతుల కదలికలును మర్యాదగా ఉండవలెను. ఒక్క మాటలో, క్రైస్తవుడు స్థిమితముతోను, ప్రశాంతతతోను, నెమ్మదితోను, సమాధానముతోను గుర్తింపబడును.[5]

అధ్యాయము ఎనిమిది.--అభిషేక తైలములను కిరీటములను వాడుటను గూర్చి.

కిరీటముల ఉపయోగము, అభిషేక తైలముల ఉపయోగము మనకు అవసరము కాదు; ఏలయనగా అది సుఖములకును విలాసములకును పురికొల్పును, విశేషముగా రాత్రి సమీపించునప్పుడు. ఆ స్త్రీ పరిశుద్ధ భోజనమునకు "ఒక అలబాస్ట్రమ్ పెట్టెలో అభిషేక తైలము"[6] తీసికొనివచ్చి, ప్రభువు పాదములను అభిషేకించి ఆయనను ఉల్లసింపజేసెనని నేనెరుగుదును; హెబ్రీయుల ప్రాచీన రాజులు బంగారముతోను విలువైన రత్నములతోను కిరీటము ధరించిరని కూడ నేనెరుగుదును. అయితే ఆ స్త్రీ ఇంకను వాక్యమును స్వీకరింపక (ఏలయనగా ఆమె ఇంకను పాపియే), తన స్వాధీనములోనున్న అత్యంత విలువైనదని తాను తలంచినదానితో--తైలముతో--ప్రభువును గౌరవించెను; మరియు తన దేహాలంకారమైన తన తలవెంట్రుకలతో మిగులు తైలమును తుడిచెను, ఆయన యెదుట పశ్చాత్తాపపు కన్నీళ్లను వెచ్చించుచు: "అందువలన ఆమె పాపములు క్షమింపబడెను."[7]

ఇది ప్రభువు బోధకును ఆయన శ్రమకును ఒక సంకేతము కావచ్చును. ఏలయనగా సుగంధ తైలముతో అభిషేకింపబడిన పాదములు, కీర్తితో భూదిగంతములవరకు సంచరించు దివ్యోపదేశమును సూచించును. "వారి స్వరము భూమి అంతటికిని బయలువెళ్లెను."[8] నేను మరీ పట్టుబట్టుచున్నట్లు కనబడనియెడల, అభిషేకింపబడిన ప్రభువు పాదములు అపొస్తలులే; వారు ప్రవచనము ప్రకారము పరిశుద్ధాత్మ యొక్క సుగంధ అభిషేకమును పొందిరి. కాబట్టి లోకమంతట సంచరించి సువార్త ప్రకటించినవారు అలంకారరీతిగా ప్రభువు పాదములని పిలువబడుదురు; వారిని గూర్చియే పరిశుద్ధాత్మ కీర్తనలో, "ఆయన పాదములు నిలిచిన స్థలమున మనము ఆరాధించుదము,"[9] అని ముందుగా చెప్పుచున్నాడు; అనగా ఆయన పాదములైన అపొస్తలులు చేరిన స్థలమున; ఏలయనగా వారిచేత ప్రకటింపబడినవాడై ఆయన భూదిగంతములవరకు వచ్చెను. మరియు కన్నీళ్లు పశ్చాత్తాపము; విప్పబడిన కేశములు ఆడంబరముపై ప్రేమనుండి విడుదలను, ప్రభువు నిమిత్తము ప్రకటనతో కూడి వచ్చు సహనముతో కూడిన శ్రమను ప్రకటించెను; కొత్త విశ్వాసముచేత పాత వ్యర్థగర్వము తొలగింపబడెను.[10]

అంతేకాక, నీవు దీనిని మర్మముగా ఇట్లు అర్థము చేసికొనినయెడల, అది ప్రభువు శ్రమను చూపును: తైలము (<greek>elaion</greek>) ప్రభువే; ఆయననుండి మనలను చేరు కనికరము (<greek>eleos</greek>) వచ్చును. అయితే అత్తరు,

అనగా కల్తీ తైలము, ద్రోహియైన యూదా; అతనిచేత ప్రభువు లోకములోని తన నివాసమునుండి విడుదల పొందినవాడై పాదములపై అభిషేకింపబడెను. ఏలయనగా మృతులు అభిషేకింపబడుదురు. కన్నీళ్లు మనమే, ఆయనయందు విశ్వసించి ఆయన పాపములను క్షమించిన పశ్చాత్తాపపడిన పాపులము. చెరిగిన కేశములు విలపించుచున్న యెరూషలేము, పాడైపోయినది, దానికొరకు ప్రవచనపూర్వకమైన విలాపములు పలుకబడెను. మోసగాడైన యూదా అని సూచింపబడెనని ప్రభువే మనకు బోధించును: "నాతో కూడ పాత్రలో చెయ్యి ముంచువాడే నన్ను అప్పగించును."[1] ద్రోహియైన అతిథిని చూచుచున్నావు; ఈ యూదాయే ముద్దుతో బోధకుని అప్పగించెను. ఏలయనగా అతడు కపటి, పూర్వపు మరియొక కపటిని అనుకరించి ద్రోహపు ముద్దు పెట్టెను. మరియు "ఈ ప్రజలు పెదవులతో నన్ను ఘనపరచుదురు; గాని వారి హృదయము నాకు దూరముగా ఉన్నది"[2] అని ఎవరిని గూర్చి చెప్పబడెనో ఆ ప్రజలను ఆయన గద్దించును. కాబట్టి తైలమువలన కనికరము చూపబడిన ఆ శిష్యుని ఆయన సూచించుచున్నాడనియు, కల్మషమైన విషపూరిత తైలమువలన ద్రోహిని సూచించుచున్నాడనియు చెప్పుట అసంభవము కాదు.

కాబట్టి అభిషేకింపబడిన పాదములు ప్రవచించినది ఇదియే--ప్రభువు శ్రమకు వెళ్లుచుండగా యూదా చేసిన ద్రోహము. మరియు రక్షకుడు స్వయముగా శిష్యుల పాదములు కడిగి,[3] వారిని సత్కార్యములు చేయుటకు పంపుచు, జనముల మేలుకొరకు వారి ప్రయాణమును సూచించెను; తన శక్తిచేత వారిని ముందుగానే సుందరులనుగాను పవిత్రులనుగాను చేసెను. అప్పుడు తైలము వారిపై తన పరిమళమును వీచెను, అందరికిని చేరు సువాసనగల కార్యము ప్రకటింపబడెను; ఏలయనగా ప్రభువు శ్రమ మనలను సుగంధముతో నింపెను, హెబ్రీయులను అపరాధముతో నింపెను. అపొస్తలుడు ఇది మిక్కిలి స్పష్టముగా చూపెను: "క్రీస్తునందు ఎల్లప్పుడును మనలను జయోత్సవముగా నడిపించుచు, ప్రతి స్థలమునందును మనచేత తన జ్ఞానపరిమళమును వెల్లడిపరచు దేవునికి స్తోత్రము. రక్షింపబడువారిలోను నశించువారిలోను మనము దేవునికి క్రీస్తు యొక్క సువాసనగా ఉన్నాము; ఒకరికి మరణమునుండి మరణమునకు కలుగు వాసనగాను, మరియొకరికి జీవమునుండి జీవమునకు కలుగు వాసనగాను."[4] మరియు యూదుల రాజులు బంగారమును విలువైన రత్నములను రంగురంగుల కిరీటమును ఉపయోగించుచు, అభిషిక్తులు క్రీస్తును సంకేతరూపముగా తలపై ధరించుచు, తెలియకయే ప్రభువు శిరస్సుతో అలంకరింపబడిరి. విలువైన రాయి, లేక ముత్యము, లేక పచ్చ, వాక్యమునే సూచించును. బంగారము మరల చెడిపోవని వాక్యము, ఆయన చెడిపోవు విషమును అంగీకరింపడు. అందుచేతనే జ్ఞానులు ఆయన జన్మమున ఆయనకు రాజరికమునకు సంకేతమైన బంగారమును తెచ్చిరి. మరియు ప్రభువు రూపమునకు అనుగుణమైన ఈ కిరీటము పువ్వువలె వాడిపోదు.

కురేనీయుడైన అరిస్టిప్పస్ మాటలును నేను ఎరుగుదును. అరిస్టిప్పస్ విలాసపురుషుడు. తర్కశాస్త్రమునకు చెందిన ఒక ప్రతిపాదనకు జవాబు అడుగుచు ఇట్లు అనెను: "తైలము పూయబడిన గుఱ్ఱము గుఱ్ఱముగా తన శ్రేష్ఠతలో హాని పొందదు, తైలము పూయబడిన కుక్క కుక్కగా తన శ్రేష్ఠతలో హాని పొందదు; మనుష్యుడును అట్లే" అని చేర్చి ముగించెను. అయితే కుక్కయు గుఱ్ఱమును తైలమును లెక్కింపవు; మరింత బుద్ధిగల గ్రహణశక్తి గలవారు, బాలికలకు తగిన సుగంధములను తమ శరీరములపై పూసికొనునప్పుడు, దాని ఉపయోగము మరింత నిందార్హము. ఈ తైలములలో బ్రెంథియన్, మెటాలియన్, రాజసమైనవి; ప్లాంగోనియన్, ఐగుప్తు యొక్క ప్సాగ్డియన్ అను అంతులేని రకములు ఉన్నవి. సిమోనిడెస్ లజ్జపడక ఇయాంబిక్ పంక్తులలో ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు,--

"నేను తైలములతోను సుగంధములతోను, నార్డుతోను అభిషేకింపబడితిని."

ఏలయనగా అక్కడ ఒక వర్తకుడు ఉండెను. వారు కలువపూల నుండి చేసిన తైలమును, సైప్రస్ నుండి చేసినదియు ఉపయోగింతురు. వారికి నార్డు మిక్కిలి ప్రియము; గులాబీలనుండి తయారైన తైలమును, స్త్రీలు ఉపయోగించు ఇతరములును, తడిగానుండునవియు పొడిగానుండునవియు, రుద్దుకొనుటకును ధూపము వేయుటకును సుగంధములును; ఏలయనగా దినదినము వారి తలంపులు తీరని ఆశ యొక్క తృప్తిపైనను, అంతులేని పరిమళ వైవిధ్యముపైనను నిలుపబడును. అందుచేత వారు మితిమీరిన విలాసముచేత గుభాళించుదురు. మరియు వారు తమ బట్టలకును, పడక బట్టలకును, ఇండ్లకును ధూపము వేసి చల్లుదురు. అల్పమైన ఉపయోగములకు ఉపయోగించు పాత్రలు కూడ సుగంధము వెదజల్లునట్లు విలాసము దాదాపు బలవంతము చేయును.

దీనిపై చూపబడు శ్రద్ధకు విసుగుకొని, సుగంధములు పురుషత్వమును స్త్రీత్వముగా మార్చుటచేత వాటిపై సముచితముగా విరక్తి కలిగినవారు, వాటిని కలుపువారిని అమ్మువారిని, పువ్వు రంగుల ఉన్ని అద్దకముచేయువారిని కూడ క్రమబద్ధమైన పట్టణములనుండి బహిష్కరించుట నాకు తగినదిగా తోచుచున్నది. ఏలయనగా వలపన్ను వస్త్రములును తైలములును సత్య నగరములోనికి చేర్చుకొనబడుట తగదు; గాని మనకు చెందిన పురుషులు తైలముల వాసనను కాక ఉదాత్తత యొక్కయు మంచితనము యొక్కయు పరిమళమును వెదజల్లుట మిక్కిలి అవసరము. మరియు స్త్రీ నిజమైన రాజసమైన తైలము, అనగా క్రీస్తు యొక్క పరిమళమును పీల్చవలెను గాని తైలములను సుగంధ చూర్ణములను కాదు; ఆమె ఎల్లప్పుడును వినయము యొక్క అమృతతుల్యమైన అభిషేకముతో అభిషేకింపబడి, పరిశుద్ధ తైలమైన ఆత్మయందు ఆనందించవలెను. క్రీస్తు తన శిష్యులకొరకు ఈ మధుర పరిమళ తైలమును సిద్ధపరచును; పరలోకసంబంధమైన సుగంధద్రవ్యములతో తైలమును కలుపును.

అందుచేతనే ప్రభువు స్వయముగా దావీదు చెప్పినట్లు తైలముతో అభిషేకింపబడెను: "అందుచేత దేవా, నీ దేవుడు నీ సహచరులకంటె నిన్ను ఆనంద తైలముతో అభిషేకించెను; నీ వస్త్రములనుండి బోళము, స్తక్తి, కాసియా వాసన వచ్చుచున్నవి."[5] అయితే మనము తెలియకయే గద్దలవలెను పెంట పురుగులవలెను తైలములను అసహ్యించుకొనవద్దు (ఏలయనగా అవి తైలము పూయబడినప్పుడు చచ్చునని చెప్పుదురు); మరియు భర్తకు అణచివేయునట్లు ఉండని కొన్ని తైలములనే స్త్రీలు ఎన్నుకొనవలెను. ఏలయనగా తైలములను మితిమీరి పూసికొనుట వివాహ జీవితమునకు కాక అంత్యక్రియలకు వాసనవలె ఉండును. అయినను తైలము తేనెటీగలకును క్రిములకును శత్రువు; కొందరికి అది మేలు చేయును, కొందరిని పోరాటమునకు పిలుచును; మరియు పూర్వము స్నేహితులైనవారు దానిని పూసికొనినప్పుడు వారిని మరణకరమైన పోరాటమునకు తీసికొనిపోవును.

తైలము మృదువైన నూనె కావున, అది ఉదాత్తమైన నడవడిని స్త్రీత్వముగా మార్చుటకు తగినదని నీవు తలంచవా? నిశ్చయముగా. రుచిలోని విలాసమును మనము విడిచిపెట్టినట్లే, చూపులలోను వాసనలలోను విషయలోలతను నిశ్చయముగా విడిచిపెట్టవలెను; లేనియెడల మనము తరిమివేసిన ఆ అతిరేకమును, కాపలా లేని ద్వారములవలె ఇంద్రియములగుండా ఆత్మలోనికి తెలియకయే రానిచ్చినవారమగుదుము. కాబట్టి మహా ప్రధాన యాజకుడైన ప్రభువు సుగంధ ధూపమును దేవునికి అర్పించుచున్నాడని చెప్పినయెడల, ఇది ధూపము యొక్క బలియు సువాసనయునని తలంపవద్దు;[1] గాని ప్రభువు ప్రేమ అను అంగీకారయోగ్యమైన అర్పణను, ఆత్మసంబంధమైన పరిమళమును, బలిపీఠముపై ఉంచుచున్నాడని గ్రహించుదము.

మరల: చర్మమును మెత్తపరచుటకును నరములను సడలించుటకును శరీరమునుండి ఏ బరువైన వాసనను తొలగించుటకును తైలమే చాలును, ఈ ప్రయోజనమునకు తైలము కావలసినయెడల. అయితే సుగంధములపై శ్రద్ధ మనలను ఇంద్రియ కామమునకు లాగు ఎర. ఏలయనగా విషయలోలుడు తన ఆహారముచేతను, పడకచేతను, సంభాషణచేతను, కన్నులచేతను, చెవులచేతను, దవడలచేతను, ముక్కుపుటములచేతను కూడ అన్ని వైపులనుండి లాగబడును. ఎద్దులు ముక్కుతాళ్లతోను త్రాళ్లతోను లాగబడునట్లు, విషయలోలుడు ధూపములచేతను తైలములచేతను పూదండల సుగంధములచేతను లాగబడును. అయితే జీవితమునకు సేవచేయు ఏ ఉపయోగముతోను జతపడని సుఖమునకు మనము చోటు ఇయ్యము గనుక, రండి, ఇక్కడను ఉపయోగకరమైనదానిని ఎన్నుకొనుచు భేదము చూపుదము. ఏలయనగా తలను బరువుగా చేయనివియు ప్రేమను రేపనివియు, ఆలింగనములను విచ్చలవిడి సహవాసమును సూచించనివియునైన సుగంధములు కలవు; అవి మితముతో కూడ ఆరోగ్యకరమైనవై, అనారోగ్యముతో శ్రమపడు మెదడును పోషించి, కడుపును బలపరచును. కాబట్టి తన నరములను మెత్తపరచుకొనగోరువాడు పువ్వులతో తనను చల్లబరచుకొనకూడదు. ఏలయనగా వాటి ఉపయోగమును పూర్తిగా విడిచిపెట్టనక్కరలేదు; గాని బలము క్షీణించినప్పుడు దానిని తిరిగి పైకి తెచ్చుటకును, పడిశములకును జలుబులకును విసుగునకును వ్యతిరేకముగాను తైలమును ఔషధముగాను సహాయముగాను వాడవలెను, హాస్యకవి చెప్పినట్లు:--

"ముక్కుపుటములు అభిషేకింపబడును; మెదడును మంచి వాసనలతో నింపుట ఆరోగ్యమునకు మిక్కిలి ముఖ్యమైనది కావున."

అదేవిధముగా పాదములను వేడిచేయు లేక చల్లచేయు తైలముల కొవ్వుతో రుద్దుట వాటి మేలుకరమైన ఫలితములనిమిత్తము అభ్యసింపబడును; కాబట్టి ఇట్లు తడిపినవారిలో తలనుండి క్రిందిభాగములకు ఆకర్షణయు ప్రవాహమును కలుగును. అయితే ఏ ఉపయోగమును లేని సుఖము వేశ్యాస్వభావములనుగూర్చిన అనుమానమును కలిగించి, కోరికలను రేపు మందు అగును. తైలముతో రుద్దుకొనుట తైలముతో అభిషేకించుకొనుటకు పూర్తిగా భిన్నము. మొదటిది స్త్రీత్వము; తైలముతో అభిషేకించుకొనుట కొన్ని సందర్భములలో మేలుకరము. కాబట్టి తత్త్వజ్ఞుడైన అరిస్టిప్పస్ తైలముతో అభిషేకింపబడినప్పుడు, "తైలము యొక్క ఉపయోగమును అపకీర్తిపాలు చేసినందుకు దౌర్భాగ్యులైన సినీడీలు దౌర్భాగ్యముగా నశింపదగినవారు" అనెను. "వైద్యుని అతని ఉపయోగమునిమిత్తము ఘనపరచుము," అని లేఖనము చెప్పుచున్నది, "ఏలయనగా మహోన్నతుడు అతనిని సృజించెను; స్వస్థపరచు విద్య ప్రభువునుండి కలుగును." తరువాత, "తైలములు కలుపువాడు మిశ్రమము చేయును,"[2] అని చేర్చుచున్నది; ఏలయనగా తైలములు ఉపయోగమునిమిత్తమే స్పష్టముగా ఇయ్యబడినవి, విషయలోలత కొరకు కాదు. ఏలయనగా తైలముల ఉద్రేక గుణములను మనము ఎంతమాత్రము లెక్కింపక, వాటిలో ఉపయోగకరమైనదానినే ఎన్నుకొనవలెను; ఏలయనగా మనుష్యుల బాధను తగ్గించుటకై తైలము ఉత్పత్తియగుటకు దేవుడు అనుమతించెను.

మరియు తమ నెరసిన వెంట్రుకలకు రంగువేసికొని తలవెంట్రుకలకు తైలము పూసికొను బుద్ధిహీనులైన స్త్రీలు, తాము ఉపయోగించు పరిమళములవలన, అవి ఆరబెట్టు స్వభావముగలవి కావున, వేగముగా ఎక్కువ నెరసిపోవుదురు. అందుచేతనే తైలము పూసికొనువారు మరింత ఎండిపోవుదురు, ఆ ఎండుదనము వారిని మరింత నెరసినవారిగా చేయును. ఏలయనగా నెరుపు వెంట్రుకల ఎండిపోవుటయో లేక వేడిమి లోపమో అయినయెడల, వెంట్రుకల సహజ పోషణమైన తేమను ఆ ఎండుదనము త్రాగివేసి దానిని నెరసినదిగా చేయునపుడు, నెరసిన వెంట్రుకలనుండి తప్పించుకొనుటకు ప్రయత్నించు స్త్రీలే తైలముల ద్వారా నెరసిపోవుచుండగా, తైలములపై ఇష్టమును మనము ఇంకెట్లు కొనసాగింపగలము? మరియు సూక్ష్మమైన వాసనశక్తిగల కుక్కలు వాసనచేత క్రూరమృగములను వెంబడించునట్లు, మితముగలవారు కూడ తైలముల అధిక పరిమళముచేత విచ్చలవిడివారిని పసిగట్టుదురు.

పూదండల వినియోగము కూడ ఇట్లు పరిహాస ఉత్సవముల మత్తు దృశ్యములకు దిగజారెను. నా తలను కిరీటముతో చుట్టవద్దు; వసంతకాలమున మంచుతడిసిన పచ్చికలపై మృదువైన రంగురంగుల పువ్వులు పూయుచుండగా కాలము గడపుటయు, తేనెటీగలవలె సహజమైన స్వచ్ఛమైన పరిమళమును ఆస్వాదించుటయు ఆనందకరము.[3] అయితే "పచ్చికబయలునుండి తాజాగా అల్లిన కిరీటము"ను అలంకరించుకొని ఇంటియందు ధరించుట మితముగల మనుష్యునికి తగనిది. ఏలయనగా విచ్చలవిడి వెంట్రుకలను గులాబీ రేకులతోను వైలెట్లతోను కలువలతోను ఇట్టి ఇతర పువ్వులతోను నింపుచు, పచ్చికబయలును దాని పువ్వులనుండి దోచుకొనుట తగదు. ఏలయనగా తలను చుట్టియున్న కిరీటము దాని తడివలనను చల్లదనమువలనను వెంట్రుకలను చల్లబరచును. అందుచేత వైద్యులు శరీరశాస్త్రమునుబట్టి మెదడు చల్లనిదని నిర్ణయించి, ఛాతీని ముక్కుపుటముల అంచులను తైలముతో అభిషేకించుటను ఆమోదింతురు; అప్పుడు వెచ్చని ఊపిరి మెల్లగా దాటిపోవుచు ఆ చలిని ఆరోగ్యకరముగా వెచ్చపరచును. కాబట్టి మనుష్యుడు పువ్వులతో తనను చల్లబరచుకొనరాదు. అంతేకాక కిరీటములు ధరించువారు పువ్వులలోని ఆనందమును నాశనము చేసికొందురు; ఏలయనగా వారు కిరీటమును ధరించియుండుటచేత వాటి దృశ్యమును ఆస్వాదింపరు,

అది కన్నులపైన ఉండును; వాటి పరిమళమును కూడ ఆస్వాదింపరు, ఏలయనగా శ్వాసావయవములపైన పువ్వులను ఉంచుదురు. ఏలయనగా పరిమళము సహజముగా పైకి లేచి వ్యాపించుటచేత, పరిమళము కొట్టుకొనిపోవుటవలన శ్వాసావయవము ఆనందము లేనిదిగా విడువబడును. సౌందర్యమువలె పువ్వును కూడ చూచినప్పుడు ఆనందపరచును; సుందరమైన వస్తువుల దర్శనమును ఆనందించుటచేత సృష్టికర్తను మహిమపరచుట యుక్తము.[1] వాటిని ఉపయోగించుట హానికరము, త్వరగా గతించిపోవును, పశ్చాత్తాపముచేత ప్రతీకారము తీర్చుకొనబడును. చాలా త్వరలో వాటి క్షణభంగురత్వము ఋజువగును; ఏలయనగా పువ్వును సౌందర్యమును రెండును వాడిపోవును. ఇంకను, వాటిని ముట్టినవాడు మొదటిదానిచేత చల్లబడును, రెండవదానిచేత రగులును. ఒక్క మాటలో, చూపుతప్ప వేరు విధముగా వాటిని అనుభవించుట నేరము, విలాసము కాదు. లేఖనమును నిజముగా అనుసరించు మనము పరదైసులో వలె మితముగా ఆనందించుట తగును. స్త్రీ కిరీటము ఆమె భర్త అనియు, భర్త కిరీటము వివాహము అనియు, వివాహపు పువ్వులు ఇద్దరి పిల్లలు అనియు మనము భావింపవలెను; దివ్య వ్యవసాయకుడు వారిని శరీరపు పచ్చికబయళ్లనుండి కోయును. "పిల్లల పిల్లలు వృద్ధులకు కిరీటము."[2] మరియు పిల్లల మహిమ వారి తండ్రులు అని చెప్పబడెను; మన మహిమ అందరి తండ్రి; మరియు సంపూర్ణ సంఘము యొక్క కిరీటము క్రీస్తు. వేళ్లవలెను మొక్కలవలెను పువ్వులకును వాటివాటి ప్రత్యేక గుణములు కలవు, కొన్ని మేలుచేయునవి, కొన్ని హానికరములు, కొన్ని ప్రమాదకరములు కూడ. ఐవీ చల్లదనము కలిగించును; న్యూక్స్ (nux) మత్తు కలిగించు వాసనను వెదజల్లును, పేరే దీనిని చూపుచున్నది. నర్కిస్సస్ బరువైన వాసనగల పువ్వు; పేరే దీనిని ప్రదర్శించుచున్నది, అది నరములలో మొద్దుదనమును (<greek>narkhn</greek>) కలిగించును. మరియు గులాబీల వాసనయు వైలెట్ల వాసనయు మెల్లగా చల్లదనము కలిగించి, తలనొప్పులను ఉపశమింపజేసి నివారించును.

అయితే ఇతరులతో కలిసి మత్తెక్కువరకు త్రాగుటకే గాక, ఎక్కువ ద్రాక్షారసము త్రాగుటకును అనుమతింపబడని మనకు, సులభమైన నిద్రకు నడిపించుటకు కుంకుమపువ్వు గాని సైప్రస్ పువ్వు గాని అవసరము లేదు. వాటిలో అనేకము తమ వాసనలచేత సహజముగా చల్లనిదైన మెదడును వెచ్చపరచి, తలలోని ప్రవాహములను ఆవిరిగా మార్చును. అందుచేత గులాబీ (<greek>rodon</greek>) వాసన (<greek>odwdh</greek>) యొక్క విస్తారమైన ప్రవాహమును (<greek>reuma</greek>) వెలువరించుటచేత ఆ పేరు పొందినదని చెప్పబడెను. అందుచేతనే అది త్వరగా వాడిపోవును.

అయితే ప్రాచీన గ్రీకులలో కిరీటముల వాడుక అసలు లేకుండెను; ఏలయనగా వివాహార్థులును విలాసపరులైన ఫేయాసియనులును వాటిని వాడలేదు. అయితే క్రీడలలో మొదట క్రీడాకారులకు కానుక ఉండెను; రెండవది, లేచి నిలిచి కరతాళధ్వనులు చేయుట; మూడవది, ఆకులు చల్లుట; చివరకు కిరీటము, మీడియా యుద్ధమునకు తరువాత గ్రీసు విలాసమునకు తన్ను తాను అప్పగించుకొనెను.

కాబట్టి వాక్యముచేత శిక్షణ పొందినవారు కిరీటముల వాడుకనుండి నిగ్రహింపబడుదురు; మెదడులో నివాసముగల ఈ వాక్యమును చుట్టి కట్టవలెనని వారు తలంపరు, కిరీటము విచ్చలవిడి ఉత్సవములకు సూచన కావున మాత్రమే కాదు, అది విగ్రహములకు అంకితము చేయబడినదై యుండుటచేతను. అందుచేత సోఫోక్లీస్ నర్కిస్సస్‌ను భూమిజనితులైన దేవతలనుగూర్చి మాటలాడుచు "మహాదేవతల ప్రాచీన కిరీటము" అని పిలిచెను; సాఫో గులాబీతో మ్యూజులకు కిరీటము పెట్టును:--

"పియేరియానుండి వచ్చిన గులాబీలలో నీకు భాగము లేదు."

హేరా కలువను, ఆర్టెమిస్ మిర్టిల్ మొక్కను ఇష్టపడునని కూడ వారు చెప్పుదురు. ఏలయనగా పుష్పములు విశేషముగా మనుష్యుని కొరకే చేయబడినవైనను, బుద్ధిహీనులు వాటిని వాటి యథార్థమైన కృతజ్ఞతాపూర్వక ఉపయోగము కొరకు తీసికొనక, దయ్యములకు కృతజ్ఞతలేని సేవ చేయుటకై దుర్వినియోగపరచినయెడల, మనస్సాక్షి నిమిత్తము మనము వాటికి దూరముగా ఉండవలెను. కిరీటము కలత లేని ప్రశాంతతకు చిహ్నము. ఈ కారణముచేతనే వారు మృతులకు కిరీటములు పెట్టుదురు; విగ్రహములకును అదే హేతువుచేత పెట్టుదురు, దీనివలన అవి మృతములని సాక్ష్యమిచ్చుచున్నారు. ఏలయనగా విందు చేయువారు కిరీటములు లేకుండ తమ రహస్య ఉత్సవములను ఆచరింపరు; ఒకసారి పుష్పములతో చుట్టబడినయెడల చివరకు అతిగా రేగిపోవుదురు. దయ్యములతో మనకు ఏ సహవాసమును ఉండకూడదు. మృతవిగ్రహముల రీతిగా దేవుని జీవముగల ప్రతిమకు మనము కిరీటము పెట్టకూడదు. ఏలయనగా బాగుగా జీవించినవారి కొరకు అమరాంథ్ యొక్క సుందరమైన కిరీటము భద్రపరచబడియున్నది. ఈ పుష్పమును భూమి భరింపజాలదు; పరలోకమే దానిని పుట్టింప సమర్థమైనది.[4] ఇంకను, ప్రభువు ముళ్లకిరీటము ధరించెనని[5] విన్న మనము పుష్పములతో కిరీటములు ధరించుట, ప్రభువు యొక్క పరిశుద్ధ శ్రమను ఈ రీతిగా అవమానపరచుట, అహేతుకము. ఏలయనగా ప్రభువు కిరీటము, ఒకప్పుడు గొడ్డురాండ్రమైయుండి, ఆయన శిరస్సుగా ఉన్న సంఘము ద్వారా ఆయన చుట్టు ఉంచబడిన మనలను ప్రవచనరీతిగా సూచించెను. అయితే అది విశ్వాసమునకును ఒక రూపము; కర్ర యొక్క సారమునుబట్టి జీవమునకును, కిరీటము అను పేరునుబట్టి ఆనందమునకును, ముల్లునుబట్టి ప్రమాదమునకును రూపము; ఏలయనగా రక్తము లేకుండ వాక్యమునొద్దకు చేరుట లేదు. అయితే ఈ అల్లిన కిరీటము వాడిపోవును, వక్రతయొక్క అల్లిక విప్పబడును, పుష్పము ఎండిపోవును. ఏలయనగా ప్రభువును నమ్మనివారి మహిమ వాడిపోవును. మరియు వారు పైకెత్తబడిన యేసునకు కిరీటము పెట్టి, తమ అజ్ఞానమునకు తామే సాక్ష్యమిచ్చిరి.

ఏలయనగా వారు హృదయ కాఠిన్యముగలవారై, ప్రభువునకు అవమానమని తాము పిలిచిన ఈ సంగతియే జ్ఞానముతో పలుకబడిన ప్రవచనమని గ్రహింపలేదు: "ప్రజలచేత ప్రభువు ఎరుగబడలేదు;"[6] ఆ ప్రజలు తప్పిపోయినవారు, వివేచనలో సున్నతి పొందనివారు, వారి చీకటి వెలిగింపబడనివారు, దేవుని ఎరుగనివారు, ప్రభువును తిరస్కరించినవారు, నిజమైన ఇశ్రాయేలు స్థానమును కోల్పోయినవారు, దేవుని హింసించినవారు, వాక్యమును అవమానమునకు దింపగోరినవారు; మరియు ఆయనను అపరాధిగా సిలువవేసి, రాజుగా కిరీటము పెట్టిరి. కాబట్టి తాము నమ్మని ఆ మనుష్యుని వారు

ప్రేమగల దేవుడైన ప్రభువుగాను, నీతిమంతునిగాను తెలిసికొందురు. ఆయన తన్ను ప్రభువుగా చూపుకొనునట్లు వారు ఆయనను రెచ్చగొట్టిరి; అన్ని నామములకంటె అధికముగా హెచ్చింపబడినవానిని నిత్యము పుష్పించు ముల్లుచేత నీతి కిరీటముతో చుట్టి, ఆయన పైకెత్తబడినప్పుడు ఆయనకు సాక్ష్యమిచ్చిరి. ఈ కిరీటము ఆయనకు విరోధముగా కుట్రపన్నువారికి శత్రువై వారిని అణచును; సంఘముగా ఏర్పడువారికి స్నేహితమై వారిని కాపాడును. ఈ కిరీటము మహిమపరచబడినవానిని నమ్మినవారికి పుష్పము; నమ్మనివారిని రక్తముతో కప్పి శిక్షించును. ఇది ప్రభువు సఫలమైన కార్యమునకును ఒక సూచన; ఏలయనగా ఆయన తన శరీరమునకు రాజభాగమైన తన శిరస్సుపై, మనలను గుచ్చిన మన అక్రమములన్నిటిని భరించెను. ఏలయనగా ఆయన తన శ్రమచేత అతిక్రమములనుండియు, పాపములనుండియు, అట్టి ముళ్లనుండియు మనలను విడిపించెను; మరియు అపవాదిని నాశనము చేసి, విజయోత్సవముతో "ఓ మరణమా, నీ ముల్లెక్కడ?"[1] అని యుక్తముగా చెప్పెను. మరియు మనము ముళ్లనుండి ద్రాక్షపండ్లను, ముళ్లపొదలనుండి అంజూరపు పండ్లను తినుచున్నాము; ఆయన తన చేతులు చాపినవారిని, అనగా అవిధేయులును ఫలములేనివారునైన జనులను, ఆయన గాయములుగా చీల్చును. దీనిలో మరియొక గూఢార్థమును కూడ నేను నీకు చూపగలను.[2] ఏలయనగా సర్వలోక సర్వశక్తిగల ప్రభువు వాక్యముద్వారా శాసనము చేయ ఆరంభించి, తన శక్తి మోషేకు ప్రత్యక్షపరచబడవలెనని కోరినప్పుడు, ఆకారము ధరించిన దైవికమైన వెలుగు దర్శనము మండుచున్న పొదలో అతనికి చూపబడెను (ఆ పొద ముళ్లమొక్క); అయితే వాక్యము ధర్మశాస్త్రము ఇచ్చుటయు మనుష్యులతో తన నివాసమును ముగించినప్పుడు, ప్రభువు మరల గూఢరీతిగా ముళ్లతో కిరీటధారణ చేయబడెను. ఈ లోకమునుండి తాను వచ్చిన స్థలమునకు ఆయన వెళ్లిపోవునప్పుడు, తన పూర్వపు అవరోహణ ఆరంభమును ఆయన పునరావృతము చేసెను; ఇట్లు మొదట పొదలో కనబడి, తరువాత ముల్లుచేత కిరీటధారియై పైకెత్తబడిన వాక్యము, అంతయు ఒక్క శక్తియొక్క కార్యమని చూపునట్లు--ఆయనే ఒక్కడుగా, నిజముగా ఒక్కడైన తండ్రి యొక్క కుమారుడుగా, కాలమునకు ఆదియు అంతమునై యుండెను.

అయితే నేను బాలబోధక శైలి నుండి పక్కకు తొలగి, ఉపదేశాత్మక శైలిని ప్రవేశపెట్టితిని.[3] కాబట్టి నా విషయమునకు తిరిగివచ్చుచున్నాను.

కాబట్టి మరల ఆరంభించుదము: వైద్యశాస్త్ర విభాగమునందు, స్వస్థత కొరకును, కొన్నిసార్లు మితమైన వినోదము కొరకును కూడ, పుష్పములనుండి కలుగు ఆనందమును, తైలములు సుగంధములనుండి కలుగు ప్రయోజనమును విస్మరింపకూడదని మనము చూపితిమి. మరియు, అయితే వాటిని వాడనివారికి పుష్పములలో ఏమి సుఖము? అని కొందరు అడిగినయెడల, వాటినుండి తైలములు తయారగునని, అవి మిక్కిలి ఉపయోగకరములని వారు తెలిసికొనవలెను. సుసినియన్ తైలము వివిధ జాతుల కలువలనుండి తయారగును; అది వేడిపుట్టించునది, విరేచనకారి, లాగునది, తడిపునది, శుద్ధిచేయునది, సూక్ష్మమైనది, పిత్తహరము, మృదుకరము. నార్సిస్సినియన్ తైలము నర్గిస్ పుష్పమునుండి తయారగును, అది సుసినియన్ తైలమువలెనే ప్రయోజనకరము. మిర్టిల్ మొక్కతోను దాని పండ్లతోను చేయబడు మిర్సినియన్ తైలము సంకోచకారి, శరీరమునుండి స్రావములను ఆపును; గులాబీలనుండి చేయబడునది చల్లదనము కలిగించును. ఏలయనగా ఒక్క మాటలో చెప్పవలెనన్న, ఇవియు మన ఉపయోగము కొరకే సృజింపబడినవి. "నా మాట వినుడి," అని చెప్పబడెను, "జలప్రవాహముల యొద్ద నాటబడిన గులాబీవలె పెరుగుడి, సాంబ్రాణివలె మధురమైన సువాసన ఇయ్యుడి, ప్రభువు కార్యములనుబట్టి ఆయనను స్తుతించుడి."[4] పుష్పములను సుగంధములను విలాసముల అతిక్రమమునకు కాక అవసరమైన ప్రయోజనముల కొరకు చేయబడినవిగా మాటలాడినయెడల వాటిని గూర్చి మనము ఎంతో చెప్పవలసియుండును. ఒకవేళ రాయితీ ఇయ్యవలసినయెడల, జనులు పుష్పముల సువాసనను ఆస్వాదించుట చాలును; అయితే వాటితో కిరీటములు పెట్టుకొనకుందురుగాక. ఏలయనగా తండ్రి మనుష్యుని గూర్చి మిక్కిలి శ్రద్ధ వహించి, తన స్వంత కళను అతనికి మాత్రమే అనుగ్రహించును. కాబట్టి లేఖనము, "నీళ్లును, అగ్నియు, ఇనుమును, పాలును, గోధుమల యొక్క మేలిపిండియు, తేనెయు, ద్రాక్షారక్తమును, నూనెయు, వస్త్రమును,--ఇవన్నియు భక్తిపరుల మేలు కొరకే"[5] అని చెప్పుచున్నది.

అధ్యాయము తొమ్మిది.--నిద్రను గూర్చి.

మితభోగము యొక్క ఉపదేశములను జ్ఞాపకముంచుకొని, యథావిధిగా మనము ఎట్లు నిద్రించవలెనో ఇప్పుడు చెప్పవలెను. ఏలయనగా భోజనమైన తరువాత, మన ఆనందములలో పాలుపొందినందుకును, దినము [సంతోషముగా] గడచినందుకును దేవునికి కృతజ్ఞతలు చెల్లించి,[6] మన సంభాషణను నిద్రవైపునకు తిప్పవలెను. పరుపు వస్త్రముల ఆడంబరము, బంగారు ఎంబ్రాయిడరీగల తివాచీలు, బంగారముతో నేయబడిన నునుపైన తివాచీలు, ఊదారంగు పొడవైన సన్నని అంగీలు, వెలగల ఉన్ని కంబళ్లు, ఊదారంగుతో తయారుచేయబడిన తివాచీలు, మందమైన నూగుగల పైబట్టలు, నిద్రకంటె మెత్తనైన పడకలు వీటిని బహిష్కరింపవలెను.

ఏలయనగా విలాసమను నిందతోపాటు, పరుపు యొక్క మెత్తదనమువలన మన శరీరములు నోరు తెరచిన గుంటలోనికి పడిపోయినట్లు కూరుకుపోవునప్పుడు, మెత్తని ఈకలపై నిద్రించుట హానికరము.

ఏలయనగా శరీరమునకు రెండు వైపుల పరుపు కొండవలె ఎత్తుగా లేచుటచేత, వాటిలో నిద్రించువారు అటు ఇటు తిరుగుటకు అవి సౌకర్యవంతములు కావు. ఆహారము జీర్ణమగుటకును అవి తగవు, పైగా దానిని దహించి పోషకమును నాశనము చేయును. అయితే నిద్రకు ఒక విధమైన సహజ వ్యాయామశాలను ఇచ్చు సమతలమైన పడకలపై పడుకొనుట ఆహార జీర్ణమునకు తోడ్పడును. మరియు ఇతర పడకలపై పొర్లగలవారు, ఇదియే నిద్రకు సహజ వ్యాయామశాలవలె కలిగియుండి, ఆహారమును సులభముగా జీర్ణించుకొని, అత్యవసర సమయములకు తమను మరింత సిద్ధపరచుకొందురు. అంతేకాక, వెండి కాళ్లుగల మంచములు గొప్ప ఆడంబరమును సూచించును; మరియు శరీరము ఆత్మను విడిచిపెట్టిన తరువాత[7] మంచములపై ఉండు దంతము, విశ్రాంతికి సోమరి ఉపాయముగా ఉండుటచేత పరిశుద్ధులకు అనుమతింపబడదు.

ఈ సంగతులను గూర్చి మనము మన ఆలోచనలను ఆక్రమింపజేయకూడదు; ఏలయనగా వీటిని కలిగియున్నవారికి వాటి ఉపయోగము నిషేధింపబడలేదు; అయితే వాటిని గూర్చిన చింత నిషేధింపబడినది, ఏలయనగా సంతోషము వాటిలో దొరకదు. మరొకవైపు, డయోమీడెస్ వలె ప్రవర్తించుట కుక్కమతపు గర్వమునకు సంబంధించినది,--

"మరియు అతడు అడవి ఎద్దు చర్మము క్రింద తన్ను చాచుకొనెను,"[1]--పరిస్థితులు బలవంతము చేయనంతవరకు.

యులిసెస్ వివాహ శయ్య యొక్క ఎగుడుదిగుడును ఒక రాతితో సరిచేసెను. ఇట్టి పొదుపును స్వయంసహాయమును సామాన్య జనులు మాత్రమే కాక, ప్రాచీన గ్రీకుల నాయకులును ఆచరించిరి. అయితే వీరిని గూర్చి ఎందుకు చెప్పవలెను? యాకోబు నేలపై నిద్రించెను, ఒక రాయి అతనికి తలగడగా ఉండెను; అప్పుడు మనుష్యునికి మించిన దర్శనమును చూచుటకు అతడు యోగ్యుడుగా ఎంచబడెను. మరియు వివేకమునకు అనుగుణముగా, మనము ఉపయోగించు పడక సరళముగాను పొదుపుగాను ఉండవలెను, [అతి విలాసము, అతి సహనము అను] అతివాదములను తప్పించుకొని, సౌకర్యవంతముగా ఉండునట్లు నిర్మింపబడవలెను: వేడిగా ఉన్నయెడల మనలను కాపాడునదిగాను, చల్లగా ఉన్నయెడల మనలను వెచ్చపరచునదిగాను. అయితే మంచము సంక్లిష్టమైనదిగా ఉండకూడదు, దాని కాళ్లు నునుపుగా ఉండవలెను; ఏలయనగా సంక్లిష్టమైన చెక్కడపు పనులు అప్పుడప్పుడు పాకు జీవులకు దారులగును; అవి పనిలోని కోతల చుట్టూ చుట్టుకొని జారిపోవు.

ముఖ్యముగా పడకలో మితమైన మెత్తదనము పురుషత్వమునకు తగును; ఏలయనగా నిద్ర శరీరమును పూర్తిగా బలహీనపరచుటకు కాక, దానిని సడలించుటకు ఉండవలెను. కాబట్టి అది విలాసము కొరకు మనకు రానిచ్చుటకు కాక, కార్యమునుండి విశ్రమించుటకై రానిచ్చవలెనని నేను చెప్పుచున్నాను. కాబట్టి మనము సులభముగా మేల్కొనునట్లు నిద్రింపవలెను. ఏలయనగా, "మీ నడుములు కట్టుకొనియుండవలెను, మీ దీపములు వెలుగుచుండవలెను; మీరును, తమ యజమానుడు పెండ్లినుండి తిరిగివచ్చి తట్టినప్పుడు వెంటనే ఆయనకు తలుపు తీయుటకై ఆయన కొరకు కనిపెట్టుకొనియున్న మనుష్యులవలె ఉండుడి. ప్రభువు వచ్చినప్పుడు మెలకువగా ఉండగా కనుగొనబడు ఆ దాసులు ధన్యులు"[2] అని చెప్పబడెను. ఏలయనగా నిద్రించు మనుష్యునివలన ఏ ఉపయోగమును లేదు, మృతునివలన లేనట్లే. కాబట్టి మనము తరచుగా రాత్రివేళ లేచి దేవుని స్తుతింపవలెను.[3] ఏలయనగా ఆయన కొరకు మెలకువగా ఉండి, ఇట్లు మనము "జాగరూకులు" అని పిలుచు దేవదూతలవలె తమ్మును చేసికొనువారు ధన్యులు. అయితే నిద్రించు మనుష్యుడు బ్రదికియుండనివానికంటె అధికముగా దేనికిని పనికిరాడు.

అయితే వెలుగు గలవాడు మెలకువగా ఉండును, "అంధకారము అతనిని పట్టదు,"[4] నిద్రయు పట్టదు, ఏలయనగా అంధకారము పట్టదు. కాబట్టి ప్రకాశింపజేయబడినవాడు దేవుని వైపు మేల్కొనియుండును; అట్టివాడు జీవించును. "ఏలయనగా ఆయనయందు కలిగినది జీవము."[5] జ్ఞానము చెప్పుచున్నది, "నా మాట వినువాడును, నా ద్వారములయొద్ద మెలకువగా ఉండి, నా ప్రవేశ ద్వారముల స్తంభములను దినదినము గమనించుచు నా మార్గములను కైకొనువాడును ధన్యుడు."[6] "కాబట్టి ఇతరులవలె నిద్రింపక మెలకువగా ఉండి మత్తులు కాకుందము," అని లేఖనము చెప్పుచున్నది. "ఏలయనగా నిద్రించువారు రాత్రియందు నిద్రించుదురు; మత్తులగువారు రాత్రియందు మత్తులగుదురు," అనగా అజ్ఞానపు అంధకారమందు. "అయితే మనము పగటివారమై మత్తులు కాకుందము. ఏలయనగా మీరందరు వెలుగు సంబంధులును పగటి సంబంధులునైయున్నారు; మనము రాత్రికిని అంధకారమునకును చెందినవారము కాము."[7] అయితే మనలో నిజజీవితము జీవించుటకును ఉన్నతమైన భావములను కలిగియుండుటకును అత్యంత శ్రద్ధగలవాడు, వీలైనంత ఎక్కువ కాలము మేల్కొనియుండును; ఈ విషయమున తన ఆరోగ్యమునకు అనుకూలమైనదానిని మాత్రమే తనకై ఉంచుకొనును; అది అంత సాధారణము కాదు.

అయితే కార్యశీలతయందు భక్తి శ్రమల తరువాత నిరంతర జాగరణను పుట్టించును. భోజనము మనలను నొక్కివేయక, తేలికపరచుగాక; బరువులు వ్రేలాడు కట్టుకొని ఈదువారు క్రిందికి లాగబడునట్లు, మనము నిద్రచేత వీలైనంత తక్కువగా హానిపొందునట్లు. మరొకవైపు, మితభోగము క్రిందనున్న అగాధమునుండి వలె మనలను మేల్కొనుట యొక్క ఉద్యమములకు లేపుగాక. ఏలయనగా నిద్ర యొక్క అణచివేత మరణమువంటిది; అది కనురెప్పలను మూసివేయుటచేత వెలుగును ఖండించి, మనలను చైతన్యరాహిత్యములోనికి నెట్టును. కాబట్టి నిజమైన వెలుగు యొక్క కుమారులమైన మనము ఈ వెలుగునకు తలుపు మూయకుందము; అయితే మనలోనికి మనము తిరిగి, అంతరంగ మనుష్యుని కన్నులను ప్రకాశింపజేసికొని, సత్యమునే తేరిచూచి, దాని ప్రవాహములను స్వీకరించి, సత్యమైన స్వప్నములను స్పష్టముగాను అర్థమగునట్లును బయల్పరచుదము.

అయితే ద్రాక్షారసముతో నిండినవారి ఎక్కిళ్లును, ఆహారముతో కూరబడినవారి గురకలును, పరుపు వస్త్రములలో పొర్లుచు పెట్టు గురకయు, నొప్పి కడుపుల గురగురలును, మనస్సును పదివేల భ్రాంతులతో నింపుటచేత ఆత్మ యొక్క స్పష్టముగా చూచు కన్నును కప్పివేయును. దీనికి కారణము అతిభోజనము, అది మనుష్యునిలోని వివేచనా భాగమును మందత్వ స్థితికి లాగివేయును. ఏలయనగా అధిక నిద్ర మన శరీరములకైనను ఆత్మలకైనను ప్రయోజనము కలిగించదు; సహజమైనదైనను, సత్యమే లక్ష్యముగా గల ప్రక్రియలకు అది ఏ మాత్రమును తగదు.

ఇప్పుడు, నీతిమంతుడైన లోతు (పునర్జన్మ యొక్క ఏర్పాటు వృత్తాంతమును[8] ప్రస్తుతము విడిచిపెట్టుచున్నాను) తన కుమార్తెలచేత మత్తెక్కింపబడి, నిద్రచేత ఆక్రమింపబడియుండనియెడల, ఆ అపవిత్ర సంభోగములోనికి లాగబడియుండడు. కాబట్టి అధిక నిద్ర ప్రవృత్తికి కారణములను మనము కత్తిరించినయెడల, మరింత మితముగా నిద్రింతుము. ఏలయనగా నిద్రలేని వాక్యము తమలో నివసించుచున్నవారు

రాత్రి అంతయు నిద్రింపకూడదు; అయితే వారు రాత్రివేళ లేవవలెను, ముఖ్యముగా దినములు ముగియవచ్చుచుండగా; ఒకడు సాహిత్యమునకు అంకితమగుచు, మరియొకడు తన కళను ఆరంభించుచు, స్త్రీలు కదురు పట్టుచు, మనమందరమును ఇట్లు చెప్పవలెనన్న నిద్రతో పోరాడవలెను, దీనికి మెల్లమెల్లగా క్రమముగా అలవాటుపడుచు; ఇట్లు జాగరణ ద్వారా మనము ఎక్కువకాలము జీవములో పాలుపొందునట్లు.

కాబట్టి రాత్రి యొక్క శ్రేష్ఠభాగమును మెలకువకు కేటాయించు మనము, ఏ విధముగాను పగటి వేళ నిద్రింపకూడదు; నిరుపయోగపు మందకొడితనములును, కునికిపాట్లును, నడుము చాచుటయు, ఆవలింతలును ఆత్మ యొక్క చపలమైన అశాంతికి సూచనలు. అంతేకాక, ఇది మనము తెలిసికొనవలెను: నిద్ర అవసరము ఆత్మలో లేదు. ఏలయనగా అది అవిశ్రాంతముగా కార్యశీలమైనది. అయితే శరీరము విశ్రాంతికి అప్పగింపబడుటచేత ఉపశమనము పొందును, ఆత్మ శరీరము ద్వారా పనిచేయక తనలో తానే బుద్ధిని ఉపయోగించుచుండగా.[1] అట్లే సరిగా ఆలోచించువాని దృష్టిలో సత్యమైన స్వప్నములు, శరీరపు వికారములచేత ఆ సమయమునకు కలతచెందక తనతో తానే ఉత్తమరీతిగా ఆలోచించుకొను నిబ్బరమైన ఆత్మ యొక్క తలంపులు. ఆత్మ తనలో తాను కార్యశీలత మానుట దానికి నాశనము. కాబట్టి ఎల్లప్పుడును దేవుని ధ్యానించుచు, ఆయనతో నిరంతర సంభాషణ ద్వారా శరీరమునకు మెలకువను అంటుకట్టుచు, అది మనుష్యుని దేవదూతల కృపతో సమానత్వమునకు ఎత్తును; మరియు మెలకువ యొక్క అభ్యాసమువలన జీవము యొక్క నిత్యత్వమును పట్టుకొనును.[2]

అధ్యాయము పది.[3]--సంతానోత్పత్తిని గూర్చి ఏ సంగతులు చర్చింపవలెను.[4]

కాబట్టి సంయోగమునకు తగిన సమయమును, వివాహబద్ధులైనవారే ఆలోచించుటకు విడిచిపెట్టబడినది; వివాహబద్ధులకు లక్ష్యమును ఉద్దేశ్యమును సంతానమును పొందుటయే, దాని అంతము ఆ సంతానము మంచివారగుటయే. రైతు విత్తనము చల్లుటకు కారణము ఆహారము సంపాదించు శ్రద్ధ; వ్యవసాయము యొక్క అంతము ఫలములను కూర్చుకొనుట. అయితే ప్రాణముగల భూమిని సాగుచేయు రైతు మరి ఎంతో శ్రేష్ఠుడు: ఏలయనగా ఒకడు ఆ కాలమునకు ఆహారమును కోరుచు, మరియొకడు సర్వము నిలిచియుండవలెనని శ్రద్ధ వహించుచు రైతు ధర్మమును నెరవేర్చుచున్నాడు; ఒకడు తన నిమిత్తమే, మరియొకడు దేవుని నిమిత్తము నాటి విత్తుచున్నాడు. ఏలయనగా ఆయన, "అభివృద్ధి పొందుడి"[5] అని చెప్పెను; అందులో ఇది అంతర్గతముగా గ్రహింపవలెను: "ఆ రీతిగా మనుష్యుడు మనుష్యుని ఉత్పత్తికి సహకరించినంత వరకు దేవుని పోలికగా ఉండును." ప్రతి నేలయు విత్తనములను స్వీకరించుటకు తగినది కాదు; ఒకవేళ ప్రతి నేలయు తగినదైనను,

అయినను అది ఒకే రైతునకు తగినది కాదు. బండపై విత్తనము చల్లకూడదు; సంతానోత్పత్తికి నాయకుడును అధిపతియునైన, స్వభావసిద్ధమైన హేతువులను తనలో నాటుకొనియున్న సారమైన విత్తనమునకు అవమానము చేయకూడదు. స్వభావమునకు అనుగుణమైన ఆ హేతువులను, విచక్షణ లేకుండ స్వభావవిరుద్ధమైన మార్గములకు అప్పగించి అవమానపరచుట మిక్కిలి భక్తిహీనము. కాబట్టి మిక్కిలి జ్ఞానియైన మోషే ఫలములేని విత్తనమును ఒకప్పుడు సంకేతరూపముగా ఎట్లు త్రోసివేసెనో చూడుడి: "నీవు కుందేలును తినవద్దు, హైనాను తినవద్దు"[6] అని ఆయన చెప్పెను. మనుష్యులు వాటి స్వభావములో పాలుపొందుట ఆయనకు ఇష్టము లేదు, వాటితో సమానమైన కామాసక్తిని రుచిచూచుటయు ఇష్టము లేదు; ఏలయనగా ఈ జంతువులు ఒక విధమైన పిచ్చి ఆవేశముచేత సంభోగమును తీర్చుకొనుటకు పరుగెత్తును. కుందేలు ప్రతి సంవత్సరము తన గుదమును వృద్ధిచేసికొనును, తాను బ్రతికిన సంవత్సరముల సంఖ్యకు తగినన్ని రంధ్రములు కలిగియుండును అని చెప్పుదురు; ఆ కారణముచేత కుందేలు మాంసమును నిషేధించుటలో బాలురపట్ల ప్రేమను ఆయన నివారించుచున్నట్లు సూచించుచున్నాడు. హైనా మరల ప్రతి సంవత్సరము పురుష లింగమును స్త్రీ లింగముగా మార్చుకొనును; హైనాను విడిచిపెట్టువాడు వ్యభిచారములలోనికి దూకరాదని ఇది సూచించును అందురు.[7]

సరే, సర్వజ్ఞానియైన మోషే ఈ నిషేధముచేత మనము ఈ జంతువులవలె ఉండకూడదని స్పష్టముగా సూచించెనని నేనును అంగీకరించుచున్నాను; అయితే సంకేతరూపముగా చెప్పబడినదాని వివరణను నేను ఒప్పుకొనను. ఏలయనగా స్వభావమును మార్చుకొనునట్లు బలవంతపెట్టుట ఎన్నడును సాధ్యము కాదు. దానిపై ఒకసారి ముద్రింపబడినది, కోరికచేత విరుద్ధముగా మార్చబడజాలదు. ఏలయనగా కోరిక స్వభావము కాదు; కోరిక రూపమును చెరుపును గాని దానిని క్రొత్త ఆకృతిలోనికి పోతపోయదు. అనేక పక్షులు ఋతువులతోపాటు రంగులోను స్వరములోను మారునని చెప్పబడును; ఉదాహరణకు కొస్సూఫోస్ (<greek>kossufos</greek>) అను నల్ల పిట్ట, నలుపునుండి పసుపుగా మారును, పాడు పక్షినుండి వాగుడుకాయగా మారును. అట్లే నైటింగేల్ కూడ తన రంగును స్వరమును వంతులవారీగా మార్చుకొనును. అయినను అవి తమ స్వభావమునే మార్చుకొనవు, అనగా రూపాంతరములో పురుషమునుండి స్త్రీగా కావు. అయితే క్రొత్త దుస్తులవలె క్రొత్త ఈకల పంట ఈకలకు ఒక విధమైన రంగును కలిగించును, కొంతసేపటికి శీతాకాలపు కాఠిన్యములో అది ఆవిరియై పోవును, పువ్వు రంగు వాడిపోవునట్లు. అట్లే చలిచేత పాడైన స్వరమే కూడ బలహీనమగును. ఏలయనగా చుట్టునున్న గాలిచేత పైచర్మము దట్టమగుటవలన, మెడ చుట్టునున్న ధమనులు అణగి నిండి ఊపిరిపై గట్టిగా నొక్కును; ఆ ఊపిరి మిక్కిలి నిరోధింపబడి అణచబడిన శబ్దమును వెలువరించును. మరల వసంతములో ఊపిరి చుట్టునున్న గాలితో సమానమై సడలినప్పుడు, అది తన నిరోధిత స్థితినుండి విడుదలై, ఇంతవరకు ఆటంకపడినను ఇప్పుడు విశాలమైన ధమనులగుండా వెళ్లి, ఇకమీదట మరణించుచున్న రాగమును కాక, ఇప్పుడు కంఠధ్వనిని వెలువరించును; స్వరము విశాలముగా ప్రవహించును, వసంతము ఇప్పుడు పక్షుల స్వరగానమునకు గీతముగా మారును.

కాబట్టి హైనా ఎప్పుడైనను తన స్వభావమును మార్చుకొనునని ఎంతమాత్రమును నమ్మకూడదు: ఏలయనగా ఒకే జంతువునకు పురుషునియు స్త్రీయొక్కయు రెండు గోప్యాంగములును ఒకేసారి ఉండవు; కొందరు ఆశ్చర్యకరముగా ఉభయలింగులను కల్పించి, పురుషునికిని స్త్రీకిని మధ్య ఈ పురుష-స్త్రీ స్వభావమును కొత్తగా కనిపెట్టి తలంచినట్లు కాదు. అయితే వారు మిక్కిలి మోసపోవుచున్నారు, ఏలయనగా సమస్తమునకు తల్లియు జననియునైన ప్రకృతి తన సంతానమును ఎంతగా ప్రేమించునో వారు గమనించలేదు: ఏలయనగా ఈ జంతువు, అనగా హైనా, మిక్కిలి కామాతురమైనది గనుక, తోక క్రింద మలమార్గమునకు ముందు, స్త్రీ గోప్యాంగమునకు ఆకారమున మిక్కిలి పోలిన ఒక మాంసపు చిన్న గడ్డ దానికి పుట్టుకతోనే కలిగియున్నది. అయితే ఈ మాంసపు ఆకారమునకు ఉపయోగకరమైన ఏ భాగమునకును, అనగా గర్భాశయమునకైనను పురీషనాళమునకైనను, ముగియు మార్గము లేదు: అది కేవలము గొప్ప గుహ వంటి లోతు కలిగియున్నది; సంతానమును గర్భమున ధరించుటలో నిమగ్నమైన మార్గములు తొలగింపబడినప్పుడు వ్యర్థమైన కామమును స్వీకరించుటకే అది ఉన్నది. ఇదియే పురుష హైనాకును స్త్రీ హైనాకును పుట్టుకతో ఉన్నది, అది విశేషముగా స్వీకారగుణము కలది: ఏలయనగా పురుషము వంతులవారీగా చేయుచు అనుభవించును; అందువలన స్త్రీ హైనా అరుదుగా మాత్రమే కనబడును: ఏలయనగా ఈ జంతువు తరచుగా గర్భము ధరింపదు, వాటిలో స్వభావవిరుద్ధమైన విత్తనము విస్తారముగా పొంగిపొర్లును. ఈ హేతువుచేతనే ప్లేటో ఫెడ్రస్ గ్రంథములో బాలుర ప్రేమను నిరాకరించుచు దానిని మృగమని పిలిచెనని నాకు తోచుచున్నది; ఏలయనగా సుఖములకు లొంగువారు, కామాతురులై, కళ్లెమును కొరుకుచు నాలుగు కాళ్ల జంతువుల రీతిగా కలిసి సంతానమును విత్తుటకు ప్రయత్నించుదురు.

అపొస్తలుడు చెప్పినట్లు,[1] భక్తిహీనులను "దేవుడు అవమానకరమైన కోరికలకు అప్పగించెను: ఏలయనగా వారి స్త్రీలును స్వాభావికమైన ఉపయోగమును స్వభావవిరుద్ధమైనదానిగా మార్చుకొనిరి; అట్లే పురుషులును స్వాభావికమైన ఉపయోగమును విడిచి, తమలో తాము ఒకరిపై ఒకరు కోరికతో రగులుకొనిరి, పురుషులు పురుషులతో అవమానకరమైన పని చేయుచు, తమ తప్పిదమునకు తగిన ప్రతిఫలమును తమలోనే పొందుచుండిరి." అయితే మిక్కిలి కామాతురమైన జంతువులకైనను మలమార్గములో వీర్యమును విడుచుటకు ప్రకృతి అనుమతింపలేదు: ఏలయనగా మూత్రము మూత్రాశయమునకును, తడిసిన ఆహారము కడుపునకును, కన్నీరు కంటికిని, రక్తము నరములకును, మురికి చెవులకును, శ్లేష్మము ముక్కునకును చేరును; పురీషనాళము అంతమునకు ఆసనము అంటియున్నది, దానిద్వారా మలము బయటకు పోవును. కాబట్టి హైనాలలో మాత్రమే విచిత్రమైన స్వభావము అనవసరమైన సంభోగమునకు ఈ అనవసరమైన అవయవమును కల్పించెను; అందువలన అది కొంతవరకు గుహవలె ఉండి, దురదగల భాగములకు ఉపయోగపడును, తరువాత ఆ గుహ గ్రుడ్డిగా ముగియును: ఏలయనగా ఆ వస్తువు సంతానోత్పత్తికి చేయబడలేదు. ఇందువలన మనము పురుషులతో సంభోగమును, ఫలములేని విత్తనములను, వ్యతిరేకమైన కామకలాపమును, స్వభావముచేత కలియజాలని ఉభయలింగుల సంయోగములను విడిచిపెట్టవలెనని మనకు స్పష్టమును అందరు ఒప్పుకొనునదియునై యున్నది; ప్రకృతియే అవయవముల నిర్మాణముచేత దీనిని నిషేధించుచున్నది, ఏలయనగా పురుషుని వీర్యమును స్వీకరించుటకు కాక దానిని విడుచుటకే ఆది చేసెను; ప్రకృతిని అనుసరించువారు దానిని అనుసరింపవలెను. యిర్మీయా, అనగా ఆయన ద్వారా మాటలాడు ఆత్మ, "నా ఇల్లు హైనాల గుహ అయినది"[2] అని చెప్పినప్పుడు, చచ్చిన శరీరములనుండి వచ్చు ఆహారమును అసహ్యించుకొనుచు, విగ్రహారాధనను జ్ఞానయుక్తమైన రూపకముతో గద్దించెను: ఏలయనగా జీవముగల దేవుని మందిరము నిజముగా విగ్రహములనుండి పవిత్రముగా ఉండవలెను. మరల మోషే కుందేలును తినుటను కూడ నిషేధించెను. ఏలయనగా కుందేలు అన్ని కాలములలోను కలియును, ఎగురును, ఆడది కూర్చొనియుండగా వెనుకనుండి దానిపైకి దూకును: ఏలయనగా అది వెనుకనుండి దూకు జంతువులలో ఒకటి.

అది ప్రతి నెలయు గర్భము ధరించును, మరియు అధికగర్భము పొందును; కలియును, ప్రసవించును; ప్రసవించిన వెంటనే ఏ కుందేలుచేతనైనను కలువబడును (ఏలయనగా అది ఒక్క వివాహముతో తృప్తి పొందదు) మరియు ఇంకను పాలిచ్చుచుండగానే మరల గర్భము ధరించును: ఏలయనగా దానికి రెండు గదులుగల గర్భాశయము కలదు, గర్భాశయములో ఒక్క ఖాళీ గది మాత్రమే సంభోగమును స్వీకరించుటకు చాలిన స్థానము కాదు (ఏలయనగా ఖాళీగా ఉన్నదంతయు నిండవలెనని కోరును); అయితే అవి గర్భమును మోయుచుండగా గర్భాశయపు రెండవ భాగము కోరికచేత పట్టబడి కామముతో ఉన్మత్తమగును; అందువలన వాటికి అధికగర్భములు కలుగును. కాబట్టి తీవ్రమైన కోరికలనుండియు, పరస్పర కలయికలనుండియు, గర్భిణులైన స్త్రీలతో సంయోగములనుండియు, వంతులవారీ కలయికలనుండియు, బాలుర దుర్వినియోగమునుండియు, వ్యభిచారములనుండియు, కామమునుండియు దూరముగా ఉండుటకు ఈ గూఢార్థముగల నిషేధము మనలను ప్రేరేపించెను. అందువలన మోషే గూఢార్థములతో కాక స్పష్టముగా, "నీవు జారత్వము చేయవద్దు; వ్యభిచరింపవద్దు; బాలురకు అవమానము చేయవద్దు"[3] అని చెప్పి నిషేధించెను. కాబట్టి వాక్యము యొక్క ఆజ్ఞను పూర్ణశక్తితో పాటింపవలెను, ధర్మశాస్త్రములకు విరుద్ధముగా ఏ విధముగానైనను ఏదియు చేయకూడదు, ఆజ్ఞలను బలహీనపరచకూడదు. ఏలయనగా చెడు కోరికకు పేరు హుబ్రిస్ (<greek>ubris</greek>), అనగా "విచ్చలవిడితనము;" మరియు "మీరు స్త్రీలపై పిచ్చెక్కిన గుఱ్ఱములైతిరి"[4] అని చదివినప్పుడు ప్లేటో కోరిక యొక్క గుఱ్ఱమును "విచ్చలవిడిది" అని పిలిచెను. సొదొమకు వచ్చిన దూతలు కామముల శిక్షను మనకు తెలియజేయుదురు. వారిని అవమానపరచగోరినవారిని ఆ పట్టణముతోపాటు వారు కాల్చివేసిరి, కామము యొక్క ఫలమైన అగ్నిని ఈ స్పష్టమైన సూచనచేత వర్ణించుచు. ఏలయనగా మనము ముందు చెప్పినట్లు, పూర్వికులకు సంభవించినవి మనలను హెచ్చరించుటకై వ్రాయబడినవి, మనము అవే దోషములలో చిక్కుకొనకుండునట్లును, అట్టి శిక్షలలో పడకుండ జాగ్రత్తపడునట్లును. బాలురను కుమారులుగా పరిగణింపవలెను; ఇతరుల భార్యలను తమ సొంత కుమార్తెలవలె చూడవలెను: సుఖములను అదుపులో ఉంచుటయు, కడుపును దానికి క్రిందనున్న వాటిని ఏలుటయు మహా అధికారము.

ఏలయనగా స్టోయికులు ఒప్పుకొనునట్లు, జ్ఞాని ఒక వ్రేలినైనను ఆలోచన లేకుండ కదలించుటకు వివేకము అనుమతింపకున్నయెడల, జ్ఞానమును వెంబడించువారు సంభోగమునకు సంబంధించిన అవయవముపై అదుపు సాధించుట మరి ఎంతో అవసరము కాదా? ఈ కారణముచేతనే దానికి "సిగ్గుభాగము" అను పేరు వచ్చినట్లు కనబడును, ఏలయనగా శరీరములోని ఏ ఇతర భాగమునకంటెను ఈ భాగమును సిగ్గుతో వాడవలెను; ఏలయనగా ప్రకృతి ఆహారమువలె ధర్మబద్ధమైన

వివాహములను కూడ, తగినంతవరకు ఉపయోగకరమైనవిగాను యుక్తమైనవిగాను మనము వినియోగించుటకు అనుమతించెను; మరియు సంతానోత్పత్తిని కోరుటకు అనుమతించెను. అయితే హద్దు మీరినదానిని వెంబడించువారు, ధర్మశాస్త్రమునకు విరుద్ధమైన కలయికలద్వారా, స్వభావానుసారమైనదానిలోనే జారిపడి తమను తామే హాని చేసికొందురు. అన్నిటికంటె మొదట, స్త్రీలతో వలె యువకులతో ఎప్పుడును కామసంబంధము పెట్టుకొనకుండుటయే సరియైనది. అందుచేతనే మోషేవలన తత్వవేత్తగా చేయబడినవాడు, "రాళ్లపైనను బండలపైనను విత్తనము చల్లకూడదు, ఏలయనగా వేర్లు పట్టకుండ విత్తనము సంతానోత్పత్తి స్వభావమును ఎన్నడును పొందదు" అని చెప్పుచున్నాడు. కాబట్టి వాక్యము మోషే ద్వారా మిక్కిలి స్పష్టముగా ఆజ్ఞాపించెను: "పురుషునితో స్త్రీ శయ్యవలె నిద్రింపవద్దు: అది హేయము."[1] దీనికి తోడు, "తన సొంతముదియైన దానిని తప్ప ప్రతి స్త్రీ పొలమునుండి దూరముగా ఉండవలెను" అని, దివ్య లేఖనములనుండి ఆ నియమమును స్వీకరించి ప్రఖ్యాతుడైన ప్లేటో సలహా ఇచ్చెను: "నీ పొరుగువాని భార్యతో ఆమెతో అపవిత్రుడవగునట్లు విత్తన సంభోగము చేయవద్దు.[2] ఉపపత్నుల విత్తనములు వ్యర్థమైనవి వ్యభిచారమైనవి. విత్తినది పుట్టవలెనని నీవు కోరని చోట విత్తనమును విత్తవద్దు. నీ సొంత భార్యను తప్ప మరి ఏ స్త్రీనైనను అసలు ముట్టవద్దు"; ధర్మబద్ధమైన వారసత్వమును పొందుటకై ఆమెతో మాత్రమే నీకు శరీర సుఖములను అనుభవించుట ధర్మము. ఏలయనగా వాక్యమునకు ధర్మబద్ధమైనవి ఇవి మాత్రమే. సృష్టిని ఉత్పత్తి చేయుటలో దైవ వరములో పాలుపొందువారికి విత్తనమును పారవేయకూడదు, హాని చేయకూడదు, కొమ్ములకు విత్తనమును అప్పగించినట్లు చల్లకూడదు. ఇదే మోషే, ఋతుస్రావము వారిని ఆటంకపరచుచున్నయెడల భార్యలనైనను కలియుటను నిషేధించుచున్నాడు. ఏలయనగా సంతానోత్పత్తి వీర్యమును, మరియు త్వరలో మనుష్యుడు కాబోవు దానిని, శరీర మలినముతో అపవిత్రపరచుట, పదార్థము యొక్క మురికి ప్రవాహముతో విసర్జింపబడు మలినములతో ముంచి కప్పివేయుట న్యాయము కాదు; సంతానోత్పత్తి వీర్యము గర్భాశయపు సాళ్లు లేకపోయినయెడల చెడిపోయి నిరుపయోగమగును.

పూర్వపు హెబ్రీయులలో ఎవడును గర్భవతియైన తన భార్యతో కలియుటను ఎన్నడును ప్రవేశపెట్టలేదు. ఏలయనగా సుఖము మాత్రమే, వివాహములో కూడ ఎవడైనను దానిని వాడినయెడల, ధర్మశాస్త్రమునకు విరుద్ధము, అన్యాయము, హేతువునకు పరాయిది. మరల మోషే పురుషులను గర్భిణులనుండి వారు ప్రసవించువరకు దూరముగా ఉంచుచున్నాడు. నిజముగా గర్భాశయము మూత్రాశయము క్రింద ఉంచబడి, పురీషనాళము అనబడు ప్రేగుపై ఉండి, తన కంఠమును మూత్రాశయములో భుజముల నడుమ విస్తరించును; వీర్యము ప్రవేశించు కంఠద్వారము నిండినప్పుడు మూసికొనును, ప్రసవముచేత శుద్ధియైనప్పుడు మరల ఖాళీ అగును: ఫలము క్రింద ఉంచబడిన తరువాత వీర్యమును స్వీకరించును. శ్రోతల ప్రయోజనము కొరకు సంతానము గర్భమున పడు భాగములకు పేర్లు చెప్పుటకు మనకు సిగ్గు లేదు; ఏలయనగా వాటిని సృష్టించుటకు దేవుడే సిగ్గుపడలేదు. కాబట్టి గర్భాశయము సంతానోత్పత్తి కొరకు దాహము కలిగి వీర్యమును స్వీకరించును, విత్తిన తరువాత నోరు మూసికొని కామమును పూర్తిగా వెలుపలకు నెట్టివేయుచు, కలయికను అవమానకరమైనదిగాను నిందార్హమైనదిగాను నిరాకరించును. దాని కోరికలు ముందు స్నేహపూర్వకమైన ఆలింగనములలో నుండినవి, లోపలికి తిరిగి సంతానోత్పత్తిలో నిమగ్నమై సృష్టికర్తతో కలిసి పనిచేయును. కాబట్టి ఇప్పటికే పనిచేయుచున్న ప్రకృతిని, అనవసరముగా విచ్చలవిడి కామములోనికి దూకి ఇంకను ఇబ్బందిపెట్టుట అధర్మము. విచ్చలవిడితనము అనేక పేర్లును అనేక రకములును కలిగియుండి, ఈ కామాసక్తిగల అసంయమము వైపు మళ్లినప్పుడు <greek>lagneia</greek>, అనగా "కామోన్మాదము" అని పిలువబడును; ఈ పేరు కామాతురమైన, బహిరంగమైన, అక్రమ సంబంధమైన సంభోగప్రవృత్తిని సూచించును: అది పెరిగినప్పుడు గొప్ప రోగసమూహము ఒకేసారి చేరును, రుచికరమైన భోజనముల కోరిక, మద్యపానము, స్త్రీలపై ప్రేమ; విలాసము కూడ, సర్వ సుఖములపై ఆసక్తియు; వీటన్నిటిపై కోరిక నిరంకుశత్వము చేయును. వీటికి సంబంధించిన లెక్కలేనన్ని ఆసక్తులు పెరుగును, వాటివలన అసంయమమైన నడవడులు అత్యున్నత స్థాయికి తీసికొనిపోబడును.

లేఖనము ఇట్లు చెప్పుచున్నది: "అసంయమపరులకు కొరడాలు సిద్ధపరచబడును, బుద్ధిహీనుల భుజములకు శిక్షలును:"[3] అసంయమము యొక్క శక్తులను, దాని నిరంతర సహనమును "బుద్ధిహీనుల భుజములు" అని పిలుచుచున్నది. అందుచేత, "నీ సేవకులనుండి వ్యర్థమైనవియు అనుచితమైనవియునైన ఆశలను తొలగింపుము; కోరికలను నానుండి మళ్లింపుము. కడుపు ఆశయు సంభోగమును నన్ను పట్టకుండును గాక"[4] అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. కాబట్టి కుట్రదారుల అనేక విధములైన కీడులను దూరముగా ఉంచవలెను; క్రేటీసు సంచికి మాత్రమే కాదు, మన పట్టణమునకును బుద్ధిహీనుడైన పరాన్నభుక్కు ప్రయాణించడు, వెనుకభాగమునందు ఆనందించు కామాతురుడైన వ్యభిచారియు కాదు: మోసగత్తెయైన వేశ్యయు కాదు, అట్టి సుఖపు మృగమేదియు కాదు. కాబట్టి మన జీవితమంతటిలో మంచి గౌరవప్రదమైన వ్యాపకము విస్తారముగా విత్తబడును గాక. సంక్షేపముగా, వివాహబద్ధులు కావలెను, లేదా వివాహమునుండి పూర్తిగా పవిత్రులై ఉండవలెను; ప్రశ్న ఇందులోనే ఉన్నది, ఇది "ఇంద్రియ నిగ్రహము" గ్రంథములో మనకు తెలియజేయబడినది. అయితే భార్యను చేసికొనవలెనా అనుదానినే పరిగణనలోనికి తీసికొనినయెడల: ఆహారమునువలె సంభోగమును కూడ ఎల్లప్పుడును అవసరమైనదానిగా వాడుటకు స్వేచ్ఛగా ఎట్లు అనుమతింపబడును? అందువలన నరములు దారములవలె విడదీయబడునట్లును, కలయిక యొక్క తీవ్రమైన ఒత్తిడిలో తెగిపోవునట్లును కనబడవచ్చును. ఇంకను అది ఇంద్రియములపై చీకటిని కమ్మజేసి బలమును క్షీణింపజేయును. ఇది బుద్ధిలేని జంతువులలోను, శిక్షణలో నున్న శరీరములలోను స్పష్టము; వాటిలో సంయమము పాటించువారు పోటీలలో ప్రత్యర్థులను జయింతురు; సంభోగమునుండి వేరుచేయబడినవి, పూర్ణశక్తితోను పూర్ణవేగముతోను చివరకు నీరసించినట్లు, తిరుగుచు దాదాపు లాగబడుచున్నట్లు ఉండును. అబ్డెరాకు చెందిన సోఫిస్టు "సంభోగమును" "చిన్న మూర్ఛరోగము" అనెను, దానిని నయముకాని వ్యాధిగా భావించి. ఖాళీ అగుటకును, విడువబడినదాని గొప్పతనమునకును ఆపాదింపబడు నీరసములు తరువాత రావా? "ఏలయనగా మనుష్యుడు మనుష్యునినుండి పుట్టును, ఊడ్చబడును." నష్టము యొక్క గొప్పతనమును చూడుము: సంభోగముచేత ఖాళీ అగుట ద్వారా మనుష్యుడు మొత్తము లాగివేయబడును.

ఏలయనగా ఆయన, "ఇప్పుడు ఇది నా ఎముకలనుండి ఎముక,

నా మాంసమునుండి మాంసము"[1] అని చెప్పుచున్నాడు. కాబట్టి మనుష్యుడు శరీరమున ఎంత గొప్పగా కనబడునో అంత వీర్యముచేత ఖాళీ చేయబడును; ఏలయనగా సంతానోత్పత్తికి ఆరంభము వెళ్లిపోవునదియే; ఇంకను పదార్థము యొక్క ఉడుకు శరీర నిర్మాణమును కలవరపరచి కదలించును. కాబట్టి, "ఇప్పుడు సంభోగ విషయములలో నీవెట్లున్నావు?" అని అడిగినవానికి, "మంచి మాటలు చెప్పుము: ఆ విషయమునుండి నేను, క్రూరుడును పిచ్చివాడునైన యజమానునినుండి వలె, సంతోషముగా పారిపోయితిని" అని ఉత్తరమిచ్చినవాడు చమత్కారముగా చెప్పెను. అయితే వివాహము అనుమతింపబడును అంగీకరింపబడును: ఏలయనగా మనుష్యజాతి నిండవలెనని ప్రభువు సంకల్పించెను; అయితే ఆయన, "కామాతురులైయుండుడి" అని చెప్పడు; సంభోగమునకై పుట్టినవారివలె సుఖమునకు లొంగియుండవలెనని ఆయన మిమ్మును కోరలేదు. యెహెజ్కేలు ద్వారా కేకవేయుచు, "మీ జారత్వమునుండి సున్నతి చేయబడుడి" అని చెప్పు బోధకుడు మనలను సిగ్గుపరచును గాక. బుద్ధిలేని జంతువులకును విత్తుటకు తగిన కొంత సమయము ఉన్నది. సంతానోత్పత్తి కొరకు కాక మరి ఏ విధముగానైనను కలియుట ప్రకృతికి అన్యాయము చేయుటయే;[2] దానిని గురువుగా పరిగణించి, అది వివేకముతో ప్రవేశపెట్టు సమయ సౌకర్యములను, అనగా వృద్ధాప్యమును బాల్యమును శ్రద్ధగా గమనింపవలెను. ఏలయనగా వీరికి అది ఇంకను అనుమతింపలేదు, వారు ఇకమీదట వివాహము చేసికొనుట దానికి ఇష్టము లేదు. అయితే మనుష్యులు ఎల్లప్పుడును వివాహముపైనే మనస్సు పెట్టవలెనని ఆయన సంకల్పింపడు. వివాహము అనగా సంతానోత్పత్తి కోరిక, క్రమరహితమైన వీర్యవిసర్జన కాదు; అది ధర్మశాస్త్రమునకు విరుద్ధము, హేతువునకు పరాయిది. మనము ఆరంభమునుండే కోరికలను అదుపులో ఉంచుకొనినయెడలను, దైవ ప్రొవిడెన్సుచేత పుట్టు మనుష్యజాతిని దుష్టమైన హానికరమైన ఉపాయములచేత నాశనము చేయకున్నయెడలను, మన జీవితమంతయు స్వభావానుసారముగా సాగును:[3] ఏలయనగా ఆ ఉపాయములు జారత్వమును దాచుటకై సంపూర్ణ నాశనమునకు నడిపించు ప్రాణాంతకమైన ఔషధములను వాడి, గర్భస్థ శిశువుతోపాటు సమస్త మానవత్వమును నాశనము చేయును.

ఇంకను, భార్యలను చేసికొనుటకు అనుమతి పొందినవారికి బోధకుడు అవసరము; అదేమనగా పగటివేళ ప్రకృతి యొక్క రహస్య ఉత్సవములు జరుపబడకూడదు, లేదా ఎవడైనను, ఉదాహరణకు సంఘమునుండి గాని సంతనుండి గాని ఉదయమున తిరిగివచ్చి, ప్రార్థనకును పఠనమునకును పగటివేళ చేయవలసిన పనులకును సమయమైయుండగా, కోడిపుంజువలె కలియకూడదు. సాయంకాలమున, భోజనము తరువాతను, మనము పొందిన మేలులకై దేవునికి కృతజ్ఞతాస్తోత్రము చేసిన తరువాతను విశ్రమింపవలెను. వివాహ సంయోగము జరుగుటకు ప్రకృతి ఎల్లప్పుడును సమయము ఇయ్యదు; ఏలయనగా ఆ సంయోగము ఎంత దీర్ఘకాలము వాయిదా పడునో అంత కోరదగినది. రాత్రివేళ, చీకటిలో అన్నట్లు, అమర్యాదగాను అసంయమముగాను ప్రవర్తింపకూడదు, అయితే హేతువు యొక్క వెలుగువంటి సిగ్గును మనస్సులో నిలుపుకొనవలెను. ఏలయనగా పగటివేళ సంయమ సిద్ధాంతములను నేసి, రాత్రివేళ పడకగదికి వచ్చినప్పుడు వాటిని విప్పివేసినయెడల, వస్త్రము నేయు పెనెలొపెకును మనకును ఏ భేదమును ఉండదు. ఏలయనగా నిజాయితీని అభ్యసింపవలసియుండగా, నీ భార్యకు నిజాయితీని చూపవలసినది మరి ఎంతో ఎక్కువ, అనగా అనిజాయితీగల సంయోగములను విడిచిపెట్టుటద్వారా; మరియు నీవు పొరుగువారితో పవిత్రముగా నడుచుకొనుచున్నావనుటకు ఇంటినుండి నమ్మదగిన సాక్ష్యము ఉండవలెను. ఏలయనగా ఆ తీవ్రమైన సుఖములలో నిజాయితీ నిశ్చయమైన సాక్ష్యముచేత రుజువుకాని స్త్రీ నీ విషయమై ఏదియు గౌరవప్రదమని తలంచజాలదు. కలయికకు తొందరపడు ప్రేమ కొద్ది కాలమే పూయును, శరీరముతో కూడ ముసలిదగును; కొన్నిసార్లు వేశ్య కామములు వివాహ సంయమమును చెరిపినప్పుడు, కామము క్షీణించుటచేత అది ముందుగానే ముసలిదగును. ఏలయనగా ప్రేమికుల హృదయములు రెక్కలుగలవి, ప్రేమ యొక్క ప్రేరణలు పశ్చాత్తాపముచేత తరచు ఆరిపోవును; తృప్తి నింద అనుభవించినప్పుడు ప్రేమ తరచు ద్వేషముగా మారును.

అపవిత్రమైన మాటలును, అసభ్యమైన భంగిమలును, వేశ్య ముద్దులును, అట్టి కామచేష్టలును పేరు పెట్టి చెప్పుటకైనను తగవు; "జారత్వమును ఎట్టి అపవిత్రతయు లోభమును పరిశుద్ధులకు తగినట్లు మీలో పేరైనను చెప్పబడకూడదు"[4] అని స్పష్టముగా చెప్పు ధన్యుడైన అపొస్తలుని అనుసరించుచు. కాబట్టి ఒకడు, "సంభోగము ఎవనికిని ప్రయోజనపడలేదు; అయితే అది హాని చేయనివానికి మేలు కలుగును" అని సరిగా చెప్పినట్లు కనబడును. ఏలయనగా ధర్మబద్ధమైనదియు కూడ సంతానోత్పత్తి వరకు మాత్రమే పరిమితమైనప్పుడు తప్ప ప్రమాదకరమే. ధర్మశాస్త్రమునకు విరుద్ధమైనదానిని గూర్చి లేఖనము ఇట్లు చెప్పుచున్నది: "వేశ్యయైన స్త్రీ అడవిపందితో పోల్చబడును. అయితే భర్తకు లోబడిన స్త్రీ తన్ను ఉపయోగించువారికి మరణపు గోపురము." వేశ్య యొక్క కోరికను మేకతోను అడవిపందితోను ఆయన పోల్చెను. "మరణము" అనుదానిని "వెదకబడినది" అనెను, అనగా కాపాడబడు వేశ్యతో చేయబడు వ్యభిచారము. "ఇల్లు" మరియు "పట్టణము" అనగా వారు తమ అసంయమమును సాగించుచోటు. అంతేగాక, మీ మధ్యనున్న కవి కూడ వారిని ఒక విధముగా నిందించుచు వ్రాయుచున్నాడు:--

నీతోనే వ్యభిచారము, నీతోనే చెప్పరాని సంభోగము, అసహ్యము, స్త్రీసమానము, పట్టణమా, మిక్కిలి చెడ్డదానా, స్పష్టముగా అపవిత్రమైనదానా.

దీనికి వ్యతిరేకముగా ఆయన పవిత్రులను మెచ్చుకొనుచున్నాడు:--

ఎవరిని కోరిక పట్టెనో గాని, వేరొకరి అవమానకరమైన శయ్యను, అసహ్యకరమైన ద్వేషింపదగిన కామములను పురుషులతో ఎన్నడును వారు సహింపలేదు.

(5)ఏలయనగా అనేకులు స్వభావమునకు విరుద్ధమైనవాటినే, అనగా వారి ఈ పాపములనే, సుఖములనుకొందురు. వారికంటె మంచివారు వాటిని పాపములని ఎరిగియుండియు సుఖములచేత జయింపబడుదురు, వారి దుష్ట ఆచారములకు చీకటి తెర. ఏలయనగా వివాహమును వేశ్య రీతిగా ఉపయోగించువాడు వ్యభిచారముతో తన వివాహమును అపవిత్రపరచును, మరియు, "తన పడకపై ఎక్కువాడు, నన్ను ఎవడు చూచుచున్నాడు? నా చుట్టు చీకటి కలదు, గోడలు నా కప్పు, నా పాపములను ఎవడును చూడడు. మహోన్నతుడు జ్ఞాపకము చేసికొనునేమో అని నేను ఎందుకు భయపడవలెను? అని తన ప్రాణములో అనుకొనువాడు" అని కేకవేయు బోధకుని స్వరమును వినడు.[6] అట్టివాడు మిక్కిలి దౌర్భాగ్యుడు,

మనుష్యుల కన్నులకు మాత్రమే భయపడుచు, దేవుని చూపునుండి తప్పించుకొందునని తలంచువాడు. లేఖనము చెప్పునట్లు, "ఏలయనగా మహోన్నతుని కన్నులు, మనుష్యుల సమస్త మార్గములను చూచుచు, దాగియున్న స్థలములలోనికి తమ చూపును ప్రసరింపజేయునవి, సూర్యునికంటె పదివేల రెట్లు ప్రకాశవంతమైనవని అతడు ఎరుగడు." అట్లే బోధకుడు యెషయా ద్వారా మాటలాడుచు వారిని బెదరించుచున్నాడు: "రహస్యముగా ఆలోచన చేసికొని, మనలను ఎవడు చూచుచున్నాడని చెప్పువారికి శ్రమ!"[1] ఏలయనగా ఇంద్రియముల వెలుగునుండి తప్పించుకొనవచ్చును, కాని మనస్సు యొక్క వెలుగునుండి తప్పించుకొనుట అసాధ్యము. హెరాక్లిటస్ చెప్పునట్లు, ఎన్నడును అస్తమింపనిదాని దృష్టినుండి ఒకడు ఎట్లు తప్పించుకొనగలడు? కాబట్టి మనము చీకటితో మనలను ఎంతమాత్రమును కప్పుకొనకుందము; ఏలయనగా వెలుగు మనలో నివసించుచున్నది. "ఏలయనగా చీకటి దానిని గ్రహింపలేదు"[2] అని చెప్పబడెను. రాత్రియు సంయమముగల హేతువుచేత ప్రకాశింపబడును. మంచివారి ఆలోచనలను లేఖనము "నిద్రపోని దీపములు"[3] అని పేరు పెట్టెను; అయినను ఒకడు తాను చేయుదానిని గూర్చి దాచుటకు ప్రయత్నించుటయే పాపము చేయుట అని ఒప్పుకొనబడును. పాపము చేయు ప్రతివాడును, వ్యభిచరించినయెడల తన పొరుగువానికి కంటె తనకే నేరుగా అన్యాయము చేసికొనును, ఏలయనగా అతడు వ్యభిచారము చేసినందున, తన్ను మరి చెడ్డవానిగాను తక్కువ గౌరవమునకు పాత్రునిగాను చేసికొనును. ఏలయనగా పాపము చేయువాడు, పాపము చేసినంత మేరకు, ముందటికంటె చెడ్డవాడును తక్కువ గౌరవముగలవాడును అగును; నీచమైన సుఖములచేత జయింపబడినవానికి ఇప్పుడు విచ్చలవిడితనము పూర్తిగా అంటుకొనియున్నది. కాబట్టి జారత్వము చేయువాడు దేవునికి పూర్తిగా మృతుడు, ప్రాణముచేత శవము విడువబడునట్లు వాక్యముచేత విడువబడును. ఏలయనగా పరిశుద్ధమైనది, తగినట్లుగా, అపవిత్రమగుటను అసహ్యించుకొనును. అయితే పవిత్రమైనవారు పవిత్రమైనదానిని ముట్టుట ఎల్లప్పుడును ధర్మమే. నేను వేడుకొనుచున్నాను, నీ బట్టలు విడుచునప్పుడే సిగ్గును కూడ విడువకుము; ఏలయనగా నీతిమంతుడు ఇంద్రియనిగ్రహమును విడుచుట ఎన్నడును తగదు.

ఏలయనగా ఇదిగో, ఈ మర్త్యమైనది అమర్త్యతను ధరించుకొనును; విచ్చలవిడితనములోనికి పరుగెత్తు తృప్తిలేని కోరిక ఆత్మనిగ్రహములో శిక్షణ పొంది, భ్రష్టత్వముపై ప్రేమనుండి విడుదలైనప్పుడు, మనుష్యుని నిత్య పవిత్రతకు అప్పగించును. "ఏలయనగా ఈ లోకములో వారు పెండ్లిచేసికొందురు, పెండ్లికియ్యబడుదురు."[4] అయితే శరీర క్రియలను విడిచి, అమర్త్యతను ధరించుకొని, శరీరమే పవిత్రమైనదై యుండగా, మనము దేవదూతల కొలమానమునకు తగినదానిని వెంబడించుదుము.

ఫిలేబస్‌లో ప్లేటో, అనాగరిక(5) తత్వశాస్త్రమునకు శిష్యుడైనవాడు, తమ దుర్గుణములతో సాంగత్యము చేయుటచేత తమలో నివసించు దేవత్వమును--అనగా లోగోసును--తమకు చేతనైనంతవరకు నాశనము చేసి అపవిత్రపరచువారిని నిరీశ్వరవాదులని రహస్యార్థముగా పిలిచెను. కాబట్టి దేవునికి ప్రతిష్ఠింపబడినవారు ఎన్నడును మర్త్యులవలె (<greek>qnhtws</greek>) జీవింపకూడదు. పౌలు చెప్పినట్లు, "క్రీస్తు అవయవములను వేశ్య అవయవములుగా చేయుట తగదు; దేవుని ఆలయమును నీచమైన వాంఛలకు ఆలయముగా చేయకూడదు."[6] వ్యభిచారమునకై తిరస్కరింపబడిన ఇరువది నాలుగు వేలమందిని జ్ఞాపకము చేసికొనుము.[7] అయితే వ్యభిచారము చేసినవారి అనుభవములు, నేను ముందే చెప్పినట్లు, మన ఆశలను సరిదిద్దు నమూనాలు. అంతేకాక బోధకుడు మిక్కిలి స్పష్టముగా హెచ్చరించుచున్నాడు: "నీ ఆశలను వెంబడింపకుము, నీ కోరికలకు దూరముగా ఉండుము;[8] ఏలయనగా ద్రాక్షారసమును స్త్రీలును జ్ఞానులను తొలగించును; వేశ్యలను హత్తుకొనువాడు మరింత తెగింపుగలవాడగును. కుళ్లును పురుగును వానిని స్వాస్థ్యముగా పొందును, అతడు మరింత అవమానమునకై బహిరంగ ఉదాహరణగా నిలుపబడును."[9] మరల--ఏలయనగా ఆయన మేలు చేయుటలో అలయడు--"సుఖమునుండి తన కన్నులను త్రిప్పుకొనువాడు తన జీవితమునకు కిరీటము ధరించును."

కాబట్టి శృంగార విషయములచేత జయింపబడుట న్యాయము కాదు; ఆశలవైపు మూర్ఖముగా నోరు తెరచుట గాని, బుద్ధికి పరాయి కోరికలచేత కదిలింపబడుట గాని, అపవిత్రత పొందగోరుట గాని తగదు. భార్యను పరిగ్రహించినవానికి మాత్రమే, ఆ సమయమున వ్యవసాయకుని వలె, విత్తుటకు అనుమతి ఉన్నది; విత్తు కాలము అనుమతించునప్పుడు. ఇతర అసంయమమునకు విరుగుడుగా ఉత్తమమైన ఔషధము బుద్ధియే.[10] తృప్తి యొక్క కొరతయు సహాయపడును; దాని ద్వారా రగిలిన ఆశలు సుఖములవైపు దూకును.

అధ్యాయము పదకొండు.[11]--వస్త్రములను గూర్చి.

కాబట్టి ఆహార వైవిధ్యమును ఏర్పరచుకొనని రీతిగానే ఖరీదైన వస్త్రములను కూడ మనము సమకూర్చుకొనకూడదు. కావున ప్రభువు తానే తన ఉపదేశములను శరీరమునకును ఆత్మకును మూడవదిగా బాహ్య విషయములకును సంబంధించినవిగా విభజించి, శరీరము నిమిత్తము బాహ్య విషయములను సమకూర్చుకొనుమని ఉపదేశించుచు, ఆత్మచేత (<greek>yukh</greek>) శరీరమును నడిపించుచు, ఆత్మను క్రమశిక్షణలో పెట్టుచు ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "ఏమి తినుదుమా అని మీ ప్రాణమును (<greek>yukh</greek>) గూర్చియు, ఏమి ధరించుదుమా అని మీ శరీరమును గూర్చియు చింతింపకుడి; ఏలయనగా ఆహారముకంటె ప్రాణమును వస్త్రముకంటె శరీరమును శ్రేష్ఠమైనవి."[12] మరియు ఆయన బోధకు స్పష్టమైన ఉదాహరణను చేర్చుచున్నాడు: "కాకులను గమనించుడి: అవి విత్తవు కోయవు; వాటికి కొట్టమైనను గాదెయైనను లేదు; అయినను దేవుడు వాటిని పోషించుచున్నాడు."[13] "మీరు పక్షులకంటె శ్రేష్ఠులు కారా?"[14] ఆహారమును గూర్చి ఇంతవరకు. అదే విధముగా మూడవ విభాగమునకు, అనగా బాహ్య విషయములకు చెందిన వస్త్రములను గూర్చి ఆయన ఆజ్ఞాపించుచు ఇట్లనెను: "కలువపుష్పములను గమనించుడి, అవి ఎట్లు నూలువడకవు, నేయవు. అయితే సొలొమోను కూడ వీటిలో ఒక్కదానివలె అలంకరింపబడలేదని మీతో చెప్పుచున్నాను."[1] మరియు రాజైన సొలొమోను తన ఐశ్వర్యమునుగూర్చి అత్యధికముగా గర్వపడెను.

పుష్పములకంటె అధిక సొగసైనదియు, అధిక రంగులుగలదియు ఏమి కలదు? కలువలకంటెను గులాబులకంటెను ఆనందకరమైనదేమి కలదు? "నేడు పొలములో ఉండి రేపు కొలిమిలో వేయబడు గడ్డిని దేవుడు ఇట్లు ధరింపజేసినయెడల, అల్పవిశ్వాసులారా, మిమ్మును మరెంతగా ధరింపజేయును!"[2] ఇచ్చట 'ఏమి' (<greek>ti</greek>) అను పదము ఆహార వైవిధ్యమును తొలగించుచున్నది. ఏలయనగా లేఖనమునుండి ఇది చూపబడుచున్నది: "ఏమి తినుదుమో, ఏమి త్రాగుదుమో అని చింతింపకుడి." ఏలయనగా వీటిని గూర్చి చింతించుట లోభమును విలాసమును సూచించును. ఇప్పుడు తినుట అనునది దానికదిగా పరిగణింపబడినయెడల అవసరమునకు గుర్తు; తృప్తి అనునది, మేము చెప్పినట్లు, లేమికి గుర్తు. దానికి మించినదంతయు అధికమునకు గుర్తు. అధికమైనది అపవాదికి చెందినదని లేఖనము ప్రకటించుచున్నది. తరువాత చేర్చిన వాక్యము భావమును స్పష్టము చేయుచున్నది. ఏలయనగా "ఏమి తినుదుమో, ఏమి త్రాగుదుమో అని వెదకకుడి" అని చెప్పి, ఆయన "సందేహచిత్తులుగా (లేక ఉన్నతచిత్తులుగా)[3] ఉండకుడి" అని చేర్చెను. గర్వమును విలాసమును మనుష్యులను సత్యమునుండి అటుఇటు ఊగులాడువారిగా (లేక పైకి ఎత్తబడినవారిగా) చేయును; అధికములలో మునిగియుండు విషయలోలతయు సత్యమునుండి దూరముగా తీసికొనిపోవును. కావున ఆయన మిక్కిలి సుందరముగా, "ఇవన్నియు లోకములోని జనములు వెదకుచున్నవి"[4] అని చెప్పుచున్నాడు. జనములనగా విచ్చలవిడివారును బుద్ధిహీనులును. ఆయన పేర్కొనుచున్న ఈ సంగతులు ఏవి? విలాసము, విషయలోలత, ఘనమైన వంటకము, సున్నితమైన భోజనము, తిండిపోతుతనము. ఇవియే ఆ "ఏమి"లు. మరియు పొడిదియు తడిదియునైన కేవల జీవనాధారమును, అవసరములైనవిగా గూర్చి ఆయన, "ఇవి మీకు అవసరమని మీ తండ్రికి తెలియును" అని చెప్పుచున్నాడు. మరియు ఒక్క మాటలో, స్వభావసిద్ధముగా మనము వెదకుటకు మొగ్గుచూపువారమైనయెడల, వెదకు శక్తిని విలాసమువైపు త్రిప్పి నాశనము చేయక, సత్యమును కనుగొనుటకు దానిని రేపుదము. ఏలయనగా ఆయన, "దేవుని రాజ్యమును వెదకుడి, అప్పుడు జీవనాధార సామగ్రి మీకు అనుగ్రహింపబడును" అని చెప్పుచున్నాడు.

కాబట్టి ఆయన వస్త్రములనుగూర్చియు ఆహారమునుగూర్చియు సాధారణముగా అధికములనుగూర్చియు ఆందోళనను అనవసరమైనదిగా తొలగించుచుండగా, అలంకార ప్రీతిని గూర్చియు, ఉన్నికి రంగు వేయుటనుగూర్చియు, రంగుల వైవిధ్యమునుగూర్చియు, రత్నముల విషయమైన అతిసూక్ష్మరుచిని గూర్చియు, బంగారపు సున్నితమైన పనితనమునుగూర్చియు, మరి అధికముగా కృత్రిమ కేశములనుగూర్చియు అల్లిన ముంగురులనుగూర్చియు; ఇంకను కన్నులకు రంగు పూయుటనుగూర్చియు, రోమములను పీకివేయుటనుగూర్చియు, ఎఱ్ఱరంగుతోను సీసపు తెలుపుతోను చిత్రించుకొనుటనుగూర్చియు, జుట్టుకు రంగు వేయుటనుగూర్చియు, ఇట్టి మోసములలో వాడబడు దుష్టకళలనుగూర్చియు ఏమి చెప్పవలెనని మనము ఊహింపవలెను? పైన కొంచెము ముందు గడ్డిని గూర్చి ఉదహరింపబడినది, అలంకరణ లేని ఈ అలంకార ప్రియులనుగూర్చి చెప్పబడినదని సందేహింపవచ్చును గదా? ఏలయనగా పొలము లోకము, దేవుని కృపచేత తడుపబడిన మనము గడ్డి; నరకబడినను మరల చిగురింతుము, ఇది పునరుత్థానమును గూర్చిన గ్రంథములో మరింత విపులముగా చూపబడును. అయితే ఎండుగడ్డి అలంకారరీతిగా, క్షణికసుఖమునకు అంటిపెట్టుకొని, కొంచెముకాలము వర్ధిల్లుచు, అలంకారప్రియులై, పొగడ్తప్రియులై, సత్యప్రియులు తప్ప మరి సమస్తమునైనవారై, అగ్నిలో కాల్చబడుటకు తప్ప మరి దేనికిని పనికిరాని సామాన్య జనసమూహమును సూచించును. "ఒక ధనవంతుడు ఉండెను," అని ప్రభువు వివరించుచు చెప్పెను, "అతడు ధూమ్రవర్ణ వస్త్రమును రక్తవర్ణ వస్త్రమును ధరించి ప్రతిదినము వైభవముగా సుఖించుచుండెను." ఇదియే ఎండుగడ్డి. "లాజరు అను ఒక దరిద్రుడు పుండ్లతో నిండినవాడై ఆ ధనవంతుని గుమ్మము వద్ద పడవేయబడెను; ధనవంతుని బల్లమీదనుండి రాలు ముక్కలతో కడుపు నింపుకొనగోరెను." ఇదియే గడ్డి. అప్పుడు ధనవంతుడు పాతాళములో శిక్షింపబడి అగ్నిలో పాలుపొందినవాడాయెను; మరియొకడు తండ్రి రొమ్మున మరల చిగురించెను. లాసెడెమోనీయుల ఆ ప్రాచీన పట్టణమును నేను మెచ్చుకొనుచున్నాను; అది వేశ్యలను మాత్రమే పూలు చిత్రించిన వస్త్రములను బంగారు ఆభరణములను ధరింప అనుమతించి, గౌరవనీయులైన స్త్రీలను అలంకార ప్రీతినుండి నిషేధించి, వేశ్యలనే అలంకరించుకొనుటకు అనుమతించెను.

మరొకవైపు, నాగరిక జీవన విధానమును అభినయించిన ఏథెన్సు పాలకులు, తమ పౌరుషమును మరచి, పాదముల వరకు చేరు అంగీలను ధరించి, క్రోబులస్‌ను--జుట్టు ముడి వంటిది--బంగారు మిడతల బిగింపుతో అలంకరించుకొనిరి; విచ్చలవిడితనపు ప్రదర్శనలో తాము నేలనుండి పుట్టినవారని చూపుటకే అనుకొనుచు. ఈ పాలకుల పోటీ ఇతర అయోనియనులకును వ్యాపించెను; వారి స్త్రీసమానతను చూపుటకు హోమరు వారిని "పొడవైన వస్త్రములుగలవారు" అని పిలుచుచున్నాడు. కాబట్టి సౌందర్యము యొక్క ప్రతిరూపమునకు, అనగా సౌందర్యమునకు కాక ఆడంబర ప్రీతికి, అంకితమైనవారును, అందమైన పేరుతో మరల విగ్రహారాధన చేయువారును, జ్ఞానముచేత కాక అభిప్రాయముచేత[5] సౌందర్య స్వభావమును కలగనువారుగా సత్యమునుండి దూరముగా వెడలగొట్టబడవలెను; కావున ఇచ్చటి జీవితము వారికి అజ్ఞానపు గాఢనిద్ర మాత్రమే; దానినుండి మనము మేల్కొని, నిజముగా సుందరమును శోభాయమానమునైనదాని వైపు త్వరపడి, దానినే పట్టుకొనగోరి, భూసంబంధమైన అలంకారములను లోకమునకు విడిచి, పూర్తిగా నిద్రించకముందే వాటికి వీడ్కోలు చెప్పుట మనకు తగును. కాబట్టి శరీరమును కప్పుటకును, అతి శీతమునుండియు తీవ్రమైన వేడిమినుండియు రక్షణకును, వాతావరణ కాఠిన్యము మనకు హాని చేయకుండునట్లును తప్ప మరి దేనికిని మనుష్యునికి వస్త్రములు అవసరము లేవని నేను చెప్పుచున్నాను. వస్త్రధారణ యొక్క ఉద్దేశ్యము ఇదియే అయినయెడల, ఒక రకము పురుషులకును మరియొక రకము స్త్రీలకును నియమింపబడకుండ చూడుము. ఏలయనగా తినుట త్రాగుట వలెనే కప్పుకొనుటయు ఇద్దరికిని సాధారణము. అవసరము సాధారణమైనందున, సమకూర్పు కూడ సమానముగా ఉండవలెనని మనము తీర్మానించుచున్నాము. ఏలయనగా కప్పుకొనవలసిన వస్తువులు ఇద్దరికిని అవసరమైనట్లే, వారి కప్పుటలును సమానముగా ఉండవలెను; అయినను అట్టి కప్పు ధరింపవలసినది

స్త్రీల కన్నులను కప్పుటకు అవసరమైనంతవరకు. ఏలయనగా స్త్రీజాతి తమ బలహీనతనుబట్టి ఎక్కువ కోరినయెడల, ఆ చెడు శిక్షణ యొక్క అలవాటును మనము నిందింపవలెను; దానివలన చెడు అలవాట్లలో పెంచబడిన పురుషులు తరచు స్త్రీలకంటె ఎక్కువ స్త్రీసమానులగుదురు. అయితే దీనికి లొంగరాదు. మరియు కొంత వెసులుబాటు ఇయ్యవలసినయెడల, మూర్ఖముగా పలుచగా ఉన్నవియు, నేతలో విచిత్రమైన అల్లికగలవియునైన బట్టలను పక్కకు పెట్టినయెడల, వారు మృదువైన వస్త్రములను ఉపయోగించుటకు అనుమతింపబడవచ్చును; బంగారు ఎంబ్రాయిడరీకిని భారతీయ పట్టుకును శ్రమతో కూడిన బొంబైసెస్ (పట్టు)కును వీడ్కోలు చెప్పుచు; అది మొదట ఒక పురుగు, తరువాత దానినుండి రోమములుగల గొంగళి పురుగు పుట్టును; ఆ తరువాత ఆ జీవి మూడవ రూపముగా మరల మార్పు చెందును, దానిని వారు లార్వా అని పిలుతురు, దానినుండి సాలెపురుగు దారము సాలెపురుగునుండి వచ్చునట్లు పొడవైన తంతువు ఉత్పత్తియగును. ఏలయనగా ఈ అనవసరమైన పారదర్శకమైన వస్తువులు బలహీనమైన మనస్సునకు రుజువు; అవి శరీరపు సిగ్గును సన్నని తెరతో కప్పును. ఏలయనగా శరీరపు ఆకారమును దాచలేని విలాసవస్త్రము ఇకను కప్పు కాదు. అట్టి వస్త్రము శరీరమునకు అంటుకొని పడుటచేత దాని ఆకారమును సులభముగా పొందును, మాంసమునకు అతుక్కొనినట్లుగా దాని రూపమును గ్రహించి, స్త్రీ ఆకృతిని గుర్తించును; చూచువారికి శరీరమును చూడకపోయినను శరీరపు నిర్మాణమంతయు కనబడును.[1]

వస్త్రములకు రంగు వేయుటయు విసర్జింపబడవలెను. ఏలయనగా అది అవసరమునకును సత్యమునకును దూరము; అదిగాక దాని వలన ప్రవర్తనలో నింద పుట్టును.[2] ఏలయనగా రంగుల ఉపయోగము ప్రయోజనకరము కాదు; అవి చలికి ఏ ఉపయోగమును కావు; అపకీర్తి తప్ప ఇతర వస్త్రములకంటె కప్పుటకు అధికమైనది దానిలో ఏదియు లేదు. మరియు రంగు యొక్క ఇంపు అత్యాశగల కన్నులను బాధించి, వాటిని బుద్ధిలేని అంధత్వమునకు రేపును. అయితే లోపల తెల్లగాను నిష్కలంకముగాను ఉన్నవారికి తెల్లని సామాన్య వస్త్రములను ధరించుట మిక్కిలి తగినది. కాబట్టి ప్రవక్తయైన దానియేలు స్పష్టముగాను సరళముగాను, "సింహాసనములు వేయబడెను; వాటిపై ప్రాచీనుడగువాని పోలినవాడు ఆసీనుడాయెను; ఆయన వస్త్రము హిమమువలె తెల్లగా ఉండెను"[3] అని చెప్పుచున్నాడు. ప్రభువు తానే అట్టి వస్త్రమును ధరించినవాడుగా కనబడెనని ప్రకటన గ్రంథమును చెప్పుచున్నది. అదియు, "సాక్ష్యము చెప్పినవారి ఆత్మలను బలిపీఠము క్రింద చూచితిని; వారిలో ప్రతి ఒక్కనికి తెల్లని వస్త్రము ఇయ్యబడెను"[4] అని చెప్పుచున్నది. ఇంకొక రంగును వెదకవలసి వచ్చినయెడల, సత్యము యొక్క సహజ రంగు చాలును.[5] అయితే పుష్పములవలె నుండు వస్త్రములు, హాస్య కవి చెప్పినట్లు, ఊదా వస్త్రములతోను వెండి పాత్రలతోను కూడ, బాఖస్ సంబంధమైన మూర్ఖక్రీడలకును దీక్షా క్రతువులకును విడువబడవలెను:--

"విషాదనాటక నటులకు ఉపయోగకరము, జీవితమునకు కాదు."

మన జీవితము ఊరేగింపు ప్రదర్శనము తప్ప మరి ఏదైనను కావలెను. కాబట్టి సార్డిస్ రంగును, మరియొకటి ఒలీవ రంగును, మరియొకటి ఆకుపచ్చ, గులాబి రంగు, ఎఱుపు, మరి పదివేల ఇతర రంగులును, హానికరమైన విషయలోలత కొరకు గొప్ప శ్రమతో కనిపెట్టబడెను. అట్టి వస్త్రము చూచుటకే గాని కప్పుటకు కాదు. బంగారముతో విచిత్రముగా అల్లిన వస్త్రములకును, ఊదా వస్త్రములకును, (దానిపై చిత్రింపబడిన) మృగముల పేరును బట్టి పేరు పొందిన ఆ విలాసవస్తువునకును, కుంకుమపువ్వు రంగు తైలములో ముంచిన ఆ అంగీకిని, ఆడంబరమైన పొరలతో చేయబడిన ఆ వెలగల అనేక వర్ణముల వస్త్రములకును, ఆ కళతో పాటు వీడ్కోలు చెప్పవలెను. "ఏలయనగా పూలతో కప్పబడి, కుంకుమపువ్వు రంగు వస్త్రమును[6] ధరించి, చిత్రింపబడి కూర్చుండు ఈ స్త్రీలు ఏ వివేకమైనదానిని చేసియుందురు?" అని హాస్యనాటకము చెప్పుచున్నది.

బోధకుడు స్పష్టముగా హెచ్చరించుచున్నాడు, "నీ వస్త్ర ధారణను గూర్చి గొప్పలు చెప్పుకొనకుము; ఏ మహిమనుబట్టియు పొంగిపోకుము, అది అనుమతింపబడదు."[7]

కాబట్టి విలాసవస్త్రములు ధరించినవారిని ఎగతాళి చేయుచు ఆయన సువార్తలో ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "ఇదిగో, ఆడంబరమైన వస్త్రములతోను విలాసముతోను జీవించువారు భూసంబంధమైన రాజమందిరములలో ఉన్నారు."[8] నశించు రాజమందిరములలో అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు; అచ్చట ప్రదర్శనాప్రీతియు, ప్రజాదరణ ప్రీతియు, ముఖస్తుతియు వంచనయు ఉన్నవి. అయితే సర్వమునకు రాజైనవాని చుట్టు పరలోక రాజసభలో వేచియుండువారు ఆత్మ యొక్క అమర్త్యమైన వస్త్రమునందు, అనగా శరీరమునందు, పరిశుద్ధపరచబడి, ఆ విధముగా అక్షయతను ధరించుకొందురు.

కాబట్టి అవివాహిత దేవునికి మాత్రమే తన్ను తాను అంకితము చేసికొనును, ఆమె చింత విభజింపబడదు; అయితే పతివ్రతయైన వివాహిత స్త్రీ తన జీవితమును దేవునికిని తన భర్తకును విభజించును; ఇతర విధముగా మొగ్గుచూపునది వివాహమునకు, అనగా కామమునకు, పూర్తిగా అంకితమగును: అదే విధముగా పతివ్రతయైన భార్య తన భర్తకు అంకితమైనప్పుడు యథార్థముగా దేవుని సేవించునని నేను తలంచుచున్నాను; అయితే ఆమె అలంకారప్రీతి గలదైనప్పుడు, ఆ అర్గివ్ వేశ్య, అనగా ఎరిఫైలి మాదిరిగా, తన భర్తను లోకమునకు మార్చుకొని, దేవునినుండియు పవిత్ర వివాహమునుండియు తొలగిపోవును,--

"ఆమె తన ప్రియమైన భర్తకంటె అధికముగా విలువైనదిగా ఎంచబడిన బంగారమును పుచ్చుకొనెను."

కావున కియోస్‌కు చెందిన తత్వవేత్తను[9] నేను మెచ్చుకొనుచున్నాను; అతడు సద్గుణమునకును దుర్గుణమునకును సదృశమైనవియు తగినవియునైన రూపములను చిత్రించెను; వీటిలో మొదటిదానిని, అనగా సద్గుణమును, సామాన్యముగా నిలువబడినదిగా, తెల్లని వస్త్రముతో పవిత్రముగా, లజ్జతో మాత్రమే అలంకరింపబడినదిగా చూపెను (నిజమైన భార్య ఇట్లే ఉండవలెను, లజ్జను సంపదగా పొందినదై). అయితే రెండవదానిని, అనగా దుర్గుణమును, దీనికి విరుద్ధముగా అనవసరమైన వస్త్రమును ధరించినదిగా, తనది కాని రంగుతో ప్రకాశింపజేయబడినదిగా ప్రవేశపెట్టును; ఆమె నడకయు రూపమును ఆనందము కలిగించుటకై శ్రద్ధతో రూపొందింపబడినట్లు చిత్రింపబడెను, విచ్చలవిడి స్త్రీల చిత్రమును ఏర్పరచుచు.

అయితే వాక్యమును అనుసరించువాడు ఏ నీచమైన సుఖమునకును తన్ను తాను అప్పగించుకొనడు; కావున వస్త్రమునకు సంబంధించి ఉపయోగకరమైనది ఎన్నుకొనబడవలెను. మరియు వాక్యము దావీదు ద్వారా ప్రభువునుగూర్చి మాటలాడుచు, "రాజకుమార్తెలు ఘనతతో నిన్ను సంతోషపరచిరి; బంగారు అంచులు కట్టబడినదై, బంగారు వస్త్రము ధరించి రాణి నీ కుడిప్రక్కన నిలిచెను" అని పాడినయెడల, ఆయన సూచించునది విలాసవస్త్రము కాదు; కనికరము పొందినవారి, అనగా సంఘము యొక్క, విశ్వాసముతో నేయబడిన అమర్త్యమైన అలంకారమును చూపుచున్నాడు; దానిలో నిష్కపటుడైన యేసు బంగారమువలె ప్రత్యేకముగా ప్రకాశించుచున్నాడు, ఏర్పరచబడినవారు బంగారు కుచ్చులు. మరియు అట్టివి స్త్రీలకొరకు నేయవలసినయెడల,[1] కన్నును సంతోషపరచుటకు చిత్రములవలె పుష్పములు చిత్రింపబడనివియు, చేతికి ఇంపైనవియు మెత్తనివియునైన వస్త్రమును నేయుదము. ఏలయనగా చిత్రము కాలక్రమమున వెలిసిపోవును, రంగు యొక్క ఔషధ రసములలో ఉతుకుట నానబెట్టుట ఉన్నిని అరగదీసి వస్త్రముల బట్టలను బలహీనపరచును; ఇది పొదుపునకు అనుకూలము కాదు. పెప్లోయి, క్సుస్టిడెస్, ఎఫాప్టిడెస్,[2] "అంగీలు," చొక్కాలు, "సిగ్గును కప్పునది" అని హోమరు చెప్పినవాటి విషయమై తహతహలాడుట అవివేకపు ప్రదర్శన యొక్క శిఖరము. ఏలయనగా నిజముగా, దిగంబరత్వమును కప్పుటకై ఇంత సంపద వ్యయమగుట చూచినప్పుడు నేను సిగ్గుపడుదును. ఏలయనగా పరదైసులోని ఆదిమ మనుష్యుడు తన సిగ్గునకు కొమ్మలతోను ఆకులతోను కప్పును సిద్ధపరచెను; ఇప్పుడు మన కొరకు గొఱ్ఱెలు సృష్టింపబడినందున, మనము గొఱ్ఱెలవలె బుద్ధిహీనులము కాక, వాక్యముచేత శిక్షణ పొందినవారమై, "మీరు గొఱ్ఱెల ఉన్ని" అని చెప్పుచు వస్త్ర విలాసమును ఖండింతము. మిలేతు గొప్పలు చెప్పుకొనినను, ఇటలీ పొగడబడినను, అనేకులు ఉన్మత్తులగు ఉన్ని చర్మములక్రింద కాపాడబడినను,[3] దానిపై మన హృదయమును నిలుపకూడదు.

ధన్యుడైన యోహాను, గొఱ్ఱెల ఉన్ని విలాసపు వాసన కలదని తృణీకరించి, "ఒంటె రోమములను" ఎన్నుకొని దానిని ధరించి, పొదుపునకును జీవిత సరళతకును తన్ను తాను ఉదాహరణముగా చేసికొనెను. ఏలయనగా ఆయన "మిడతలను అడవి తేనెను"[4] భుజించెను, అది మధురమును ఆత్మసంబంధమునైన ఆహారము; ప్రభువు యొక్క వినయమైనవియు పవిత్రమైనవియునైన మార్గములను సిద్ధపరచుచుండెను. పట్టణముల ఆడంబరమునుండి తొలగి, ఎడారి యొక్క ఏకాంతమునకు వెళ్లి, అన్ని వ్యర్థ వ్యాపకములనుండి--మంచి యొక్క అన్ని అబద్ధపు ప్రదర్శనలనుండి--అన్ని నీచత్వమునుండి దూరముగా దేవునితో ప్రశాంతముగా జీవించినవాడు ఊదా వస్త్రమును ఎట్లు ధరింపగలడు? ఏలీయా గొఱ్ఱె చర్మపు అంగీని ఉపయోగించి, ఆ గొఱ్ఱె చర్మమును వెంట్రుకలతో చేసిన నడికట్టుతో బిగించుకొనెను.[5] మరియొక ప్రవక్తయైన యెషయా దిగంబరుడును జోడులేనివాడునై యుండెను,[6] తరచు గోనెపట్ట ధరించెను, అది దీనత్వపు వేషము. యిర్మీయాను నీవు పిలిచినయెడల, అతనికి "నారతో చేసిన నడికట్టు" మాత్రమే ఉండెను.[7]

ఏలయనగా చక్కగా పోషింపబడిన శరీరములు వస్త్రహీనములైనప్పుడు తమ బలమును మరింత స్పష్టముగా చూపునట్లే, స్వభావ సౌందర్యమును ఆడంబరమైన మూర్ఖక్రీడలలో చిక్కుకొనకుండినప్పుడు తన ఉదాత్తతను చూపును. అయితే పాదముల అడుగుభాగమువరకు వస్త్రములను వేలాడదీసి ఈడ్చుకొనుట సంపూర్ణమైన డాంబిక వ్యర్థము; నడకలో చురుకుదనమునకు అడ్డు, వస్త్రము చీపురువలె నేల పైభాగపు మురికిని ఊడ్చును; ఏలయనగా మూగగా సిగ్గులేని తమ విచ్చలవిడితనమును రంగస్థలముపైకి మార్చు నపుంసకులైన నర్తకులు కూడ అట్టి అవమానమువరకు జారు వస్త్రమును తృణీకరింపరు; వారి విచిత్ర వస్త్రములును అంచుల వేలాడు భాగములును శ్రమతో కూడిన ఆకార కదలికలును నీచమైన స్త్రీత్వము యొక్క ఈడ్పును చూపును.[8]

ఎవడైనను పాదము వరకు చేరిన ప్రభువు వస్త్రమును ఉదాహరించినయెడల, ఆ అనేక పుష్పముల అంగీ[9] జ్ఞానపు పుష్పములను, సత్యపు కిరణములతో ప్రకాశించు నానావిధములును వాడిపోనివియునైన లేఖనములను, ప్రభువు వాక్యములను చూపుచున్నది. అట్టి మరియొక వస్త్రమున ఆత్మ దావీదు ద్వారా ప్రభువును అలంకరించెను, అతడు ఇట్లు పాడినప్పుడు: "నీవు ఒప్పుకోలును శోభను ధరించియుంటివి, వస్త్రమువలె వెలుగును ధరించుచు."[10]

కాబట్టి మన వస్త్రములను రూపొందించుటలో మనము ప్రతి అసాధారణతకును దూరముగా ఉండవలెను; అట్లే వాటి వినియోగములో దుబారాయందు జాగ్రత్త వహింపవలెను. ఏలయనగా లాసెడెమోనియా కన్యలలో ఉండెనని చెప్పబడినట్లు వస్త్రములు మోకాలికి పైగా ఉండుట తగదు;[11] స్త్రీ శరీరములో ఏ భాగమైనను బయల్పడుట యుక్తము కాదు. అయినను, "నీ చేయి అందమైనది; అవును, కాని అది ప్రజల చూపునకు కాదు. నీ తొడలు అందమైనవి; కాని, నా భర్తకు మాత్రమే అని జవాబు. నీ ముఖము సుందరమైనది. అవును; కాని నన్ను వివాహమాడినవానికి మాత్రమే" అని చెప్పినవానికి ఇయ్యబడిన మాటలను మీరు మిక్కిలి యుక్తముగా ఉపయోగింపవచ్చును. అయితే, పొగడ్తల ద్వారా నిందకు కారణములను వేటాడువారికి అట్టి పొగడ్తలకు కారణమును పతివ్రతలైన స్త్రీలు ఇచ్చుట నాకు ఇష్టము లేదు; చీలమండను బయల్పరచుట నిషేధింపబడినందువలన మాత్రమే కాక, తల ముసుగువేయబడవలెననియు ముఖము కప్పబడవలెననియు కూడ ఆజ్ఞాపింపబడియున్నందువలన; ఏలయనగా సౌందర్యము మనుష్యులకు ఉరిగా ఉండుట దుష్టకార్యము. ఊదారంగు ముసుగును ఉపయోగించి తన్ను ప్రసిద్ధిగా కనబరచుకొనగోరుట కూడ స్త్రీకి తగదు. ధరించువారి ముఖముపై చూచువారి కన్నులు తిరుగకుండునట్లు వస్త్రములలో ఊదారంగును రద్దుచేయుట సాధ్యమైనయెడల ఎంత బాగుండును! అయితే స్త్రీలు తమ మిగిలిన వస్త్రములన్నిటి తయారీలో సమస్తమును ఊదారంగుతో చేసి, ఆ విధముగా కామములను రేపుచున్నారు. మరియు నిజముగా, వెఱ్ఱిపట్టిన ఆ స్త్రీలను,

ఈ బుద్ధిహీనమైన విలాసవంతమైన ఊదారంగులను గూర్చి, "ఊదా (ముదురు) మరణము పట్టుకొనెను,"[1] అని కవివాక్యము చెప్పినట్లు, ఆ మరణమే పట్టుకొనెను. ఈ ఊదారంగు కారణముగా తూరు, సీదోను, లాసెడెమోనియా సముద్ర పరిసరములు మిక్కిలి కోరబడుచున్నవి; వాటి రంగువేయువారును, ఊదారంగు చేపలు పట్టువారును, ఊదారంగు చేపలును, వాటి రక్తము ఊదారంగును ఇచ్చుటచేత, ఎంతో గౌరవింపబడుచున్నవి. అయితే ఈ మోసకరమైన రంగులను సున్నితమైన వస్త్రములతో కలుపు కపటస్త్రీలును స్త్రీప్రాయపురుషులును తమ ఉన్మత్తమైన కోరికలను అన్ని హద్దులు దాటించి, తమ సన్నని నారబట్టలను ఇక ఐగుప్తునుండి కాక, హెబ్రీయుల దేశమునుండియు కిలికియనుల దేశమునుండియు కొన్ని ఇతర రకములను తెప్పించుకొనుచున్నారు. అమోర్గోస్[2] మరియు బిస్సస్ నారబట్టల విషయము నేను చెప్పను. విలాసము పేరుపెట్టు పదములను మించిపోయెను.

నా అభిప్రాయములో, ఆచ్ఛాదనము తాను కప్పినదానిని తనకంటె శ్రేష్ఠమైనదిగా చూపవలెను; ఆలయముకంటె ప్రతిమ, శరీరముకంటె ఆత్మ, వస్త్రములకంటె శరీరము శ్రేష్ఠములైనట్లు.[3] అయితే ఇప్పుడు పూర్తిగా దానికి విరుద్ధముగా, ఈ స్త్రీల శరీరము అమ్మబడినయెడల వెయ్యి అట్టిక్ ద్రాక్మాలైనను ఎన్నడును రాబట్టదు. వారు ఒకే వస్త్రమును పదివేల తలాంతుల ధరకు కొనుచు, తాము బట్టకంటె తక్కువ ఉపయోగమును తక్కువ విలువయునుగలవారమని ఋజువు చేసికొనుచున్నారు. అరుదైనదియు ఖరీదైనదియునైనదానిని, చేతికి అందుబాటులో ఉన్న చవకైనదానికంటె నీవు ఎందుకు వెదకుచున్నావు? ఏది నిజముగా అందమైనదో, ఏది నిజముగా మంచిదో నీకు తెలియకపోవుటచేతను, నలుపును తెలుపని తలంచు బుద్ధి చెడినవారివలెనున్న మూర్ఖులనుండి వాస్తవములకు బదులు ప్రదర్శనలను ఆతురముగా వెదకుటచేతను.

అధ్యాయము పన్నెండు.--పాదరక్షలను గూర్చి.

ప్రదర్శనప్రియులైన స్త్రీలు పాదరక్షల విషయములోను అట్లే ప్రవర్తించుచు, ఈ విషయములోను గొప్ప విలాసమును చూపుదురు. నిజముగా నీచములైనవి బంగారు అలంకారములు బిగింపబడిన చెప్పులు; అయినను అరికాళ్లలో మేకులు చుట్టుచుట్టులుగా కొట్టబడియుండుట వారికి విలువైనదిగా తోచును. అనేకులు వాటిపై[4] ప్రణయాలింగనములను చెక్కింతురు, తమ నడకచేత భూమికి సమన్వయమైన చలనమును తెలియజేసి, తమ ఆత్మ యొక్క విచ్చలవిడితనమును దానిపై ముద్రింపవలెనన్నట్లు. కాబట్టి బంగారు పూతగల రత్నఖచితములైన కీడుకలిగించు చెప్పుల ఉపాయములకును, అట్టిక్ మరియు సిక్యోనియన్ అర్ధపాదరక్షలకును, పారసీక మరియు తుర్రేనియన్ మోకాలిపొడవు పాదరక్షలకును వీడుకోలు చెప్పవలెను; మరియు మన సత్యమునకు అలవాటైనట్లు సరియైన లక్ష్యమును మన యెదుట పెట్టుకొని, స్వభావమునకు అనుగుణమైనదానిని ఎంచుకొనుటకు మనము బద్ధులము.

ఏలయనగా పాదరక్షల ఉపయోగము కొంతవరకు కప్పుటకును, కొంతవరకు వస్తువులకు తగులునప్పుడు రక్షణకును, కొండదారుల కరుకుదనమునుండి అరికాలిని కాపాడుటకును.

స్త్రీలకు తెల్లని పాదరక్ష అనుమతింపబడవలెను, ప్రయాణములో తప్ప; ప్రయాణములో నూనె రాసిన పాదరక్ష వాడవలెను. ప్రయాణమప్పుడు వారికి మేకులు కొట్టిన పాదరక్షలు అవసరము. మరియు వారు చాలవరకు పాదరక్షలు ధరింపవలెను; ఏలయనగా పాదము దిగంబరముగా కనబడుట తగదు; అదియుగాక స్త్రీ సుకుమారమైనది, సులభముగా గాయపడునది. అయితే పురుషునికి వట్టి పాదములు మిక్కిలి తగును, సైనిక సేవలో ఉన్నప్పుడు తప్ప. "ఏలయనగా పాదరక్షలు తొడుగుకొనుట బంధింపబడుటకు సమీప పొరుగు."[5]

వట్టి పాదములతో నడుచుట వ్యాయామమునకు మిక్కిలి తగినది, ఆరోగ్యమునకును సౌఖ్యమునకును మిక్కిలి అనుకూలమైనది, అవసరము అడ్డుపడినచోట తప్ప. అయితే మనము ప్రయాణములో లేకుండి వట్టి పాదములను సహింపలేకపోయినయెడల, చెప్పులను లేక తెల్ల పాదరక్షలను వాడవచ్చును; అట్టిక్ వారు వాటిని ధూళిపాదములు[6] అని పిలిచిరి, నా అభిప్రాయములో అవి పాదములను ధూళికి సమీపముగా ఉంచుటచేత. పాదరక్షలలో సాదాసీదాతనమునకు సాక్షిగా యోహాను చాలును; అతడు "ప్రభువు పాదరక్షల వారును విప్పుటకైనను తాను యోగ్యుడు కాడు"[7] అని ఒప్పుకొనెను. ఏలయనగా హెబ్రీయులకు నిజమైన తత్వజ్ఞానపు రూపమును చూపినవాడు సంక్లిష్టమైన పాదరక్షలు ధరింపలేదు. దీనివలన ఇంకను ఏమి సూచింపబడునో మరియొకచోట చూపబడును.

అధ్యాయము పదమూడు.--రత్నములమీదను బంగారు ఆభరణములమీదను మితిమీరిన మోహమునకు విరోధముగా.

ముదురు లేక ఆకుపచ్చ రాళ్లను, సముద్రము పరదేశ తీరములపై విసిరివేసిన వస్తువులను, భూమి యొక్క రేణువులను[8] అతిగా మెచ్చుకొనుట బాల్యచాపల్యము. ఏలయనగా పారదర్శకములును విశేషవర్ణములుగలవియునైన రాళ్లకును, రంగుగాజునకును పరుగెత్తుట, ఆకర్షణీయమైన ప్రదర్శనగల వస్తువులకు ఆకర్షింపబడు బుద్ధిహీనుల లక్షణమే. అట్లే పిల్లలు అగ్నిని చూచినప్పుడు దాని ప్రకాశమునకు ఆకర్షింపబడి దాని వైపు పరుగెత్తి, బుద్ధిహీనతచేత దానిని ముట్టుకొనుట ప్రమాదమని గ్రహింపరు. బుద్ధిహీనులైన స్త్రీలు గొలుసులకు తగిలించి హారములలో పొదిగి ధరించు రాళ్ల విషయమును అట్లే: అమెథిస్టులు, సెరౌనైట్లు, యాస్పర్లు, పుష్యరాగములు, మరియు మిలేటియన్

"పచ్చ, అత్యంత విలువైన సరకు."

మరియు మిక్కిలి విలువైనదిగా ఎంచబడు ముత్యము స్త్రీల అంతఃపురములలోనికి విపరీతముగా చొరబడెను. ఇది మస్సల్స్ వంటి ఒక విధమైన ఆల్చిప్పలో పుట్టును, పెద్ద చేపకన్ను అంత పరిమాణముగలది. ఆ దౌర్భాగ్యులు ఈ చిన్న ఆల్చిప్ప విషయములో గొప్ప శ్రమ చూపుటకు సిగ్గుపడరు; వారు పరిశుద్ధ రత్నముచేత, అనగా లేఖనము ఎక్కడో ముత్యమని పిలిచిన దేవుని వాక్యముచేత తమ్మును అలంకరించుకొనగలిగియుండగా--పవిత్రుడును పారదర్శకుడునైన యేసు, శరీరములో కాపుకాయు కన్ను,--నీటిచేత పునర్జన్మ పొందిన శరీరము విలువైనదగుటకు కారణమైన పారదర్శకమైన వాక్యము. ఏలయనగా నీటిలోనున్న ఆ ఆల్చిప్ప శరీరమును చుట్టు కప్పును, దానినుండి ముత్యము పుట్టును.

మరియు పైనున్న యెరూషలేము పరిశుద్ధ రాళ్లతో ప్రాకారము కట్టబడినదని మనము వినియున్నాము; పరలోక పట్టణము యొక్క పండ్రెండు ద్వారములు విలువైన రాళ్లవలె చేయబడుటచేత అపొస్తలుల స్వరము యొక్క అత్యున్నత కృపను సూచించుచున్నవని మనము అంగీకరించుచున్నాము. ఏలయనగా విలువైన రాళ్లలో రంగులు పూయబడినవి, ఆ రంగులు విలువైనవి; మిగిలిన భాగములు మట్టి పదార్థముగానే ఉన్నవి. ఇవి సంకేతరూపముగా తగినట్లు, ఆత్మీయముగా కట్టబడిన పరిశుద్ధుల పట్టణమునకు ప్రాకారముగా ఉన్నవి. కాబట్టి రాళ్ల ఆ తేజస్సు ఆత్మ యొక్క అనుకరింపరాని తేజస్సును, అస్తిత్వము యొక్క అమర్త్యతను పవిత్రతను సూచించును. అయితే లేఖనము యొక్క సంకేతార్థమును గ్రహింపని ఈ స్త్రీలు, ఆశ్చర్యకరమైన సమర్థనను చూపుచు, "దేవుడు చూపినదానిని నేను ఎందుకు ఉపయోగింపకూడదు?" అనియు, "అది నా దగ్గర ఉన్నది, నేను ఎందుకు అనుభవింపకూడదు?" అనియు, "అయితే ఇవి మనకొరకు కాకపోయినయెడల ఎవరి కొరకు చేయబడెను?" అనియు చెప్పి, రత్నములకొరకు నోరు తెరచుకొనుదురు. అట్టి మాటలు దేవుని చిత్తమును పూర్తిగా ఎరుగనివారి పలుకులే. ఏలయనగా నీరును గాలియునువంటి మొదటి అవసరములను ఆయన అందరికిని ఉచితముగా ఇచ్చును; అవసరములేనిదానిని భూమిలోను నీటిలోను దాచియుంచెను. అందుచేతనే చీమలు త్రవ్వును, గ్రిఫిన్లు బంగారమును కాపాడును, సముద్రము ముత్యపురాతిని దాచును. అయితే మీరు అవసరము లేనివాటి విషయమై శ్రమపడుదురు. ఇదిగో, ఆకాశమంతయు వెలిగింపబడియున్నది, అయినను మీరు దేవుని వెదకరు; దాగియున్న బంగారమును రత్నములను మనలో మరణశిక్ష విధింపబడినవారు త్రవ్వి తీయుదురు.

అయితే మీరు లేఖనమునకును విరోధముగా నిలుచుచున్నారు; అది స్పష్టముగా "మొదట పరలోకరాజ్యమును వెదకుడి, అప్పుడు ఇవన్నియు మీకు అనుగ్రహింపబడును"[1] అని పలుకుచున్నది. అయితే సమస్తమును మీకు ఒసగబడి సమస్తమును మీకు అనుమతింపబడినయెడల, అపొస్తలుడు చెప్పునట్లు "సమస్తమును చేయదగినవే గాని, సమస్తమును ప్రయోజనకరమైనవి కావు."[2] దేవుడు మొదట తనకు చెందినదానిని పంచిపెట్టుట ద్వారా మన జాతిని సహవాసములోనికి తెచ్చెను; అందరికిని సామాన్యమైన తన వాక్యమును ఇచ్చి, అందరికొరకు సమస్తమును చేసెను. కాబట్టి సమస్తము సామాన్యమైనవి; ధనికులు అనుచితముగా అధిక భాగమును స్వాధీనము చేసికొనుటకు కాదు. అందుచేత "నాకున్నది, పుష్కలముగా ఉన్నది: అయితే నేను ఎందుకు అనుభవింపకూడదు?" అను మాట మనుష్యునికిని సమాజమునకును తగదు. అయితే, "నాకున్నది: అవసరములో ఉన్నవారికి నేను ఎందుకు ఇయ్యకూడదు?" అనునది ప్రేమింపదగినది. ఏలయనగా అట్టివాడు--"నిన్నువలె నీ పొరుగువానిని ప్రేమింపవలెను" అను ఆజ్ఞను నెరవేర్చువాడు--పరిపూర్ణుడు. ఏలయనగా ఇదియే నిజమైన విలాసము--నిధిగా దాచబడిన ధనము. అయితే బుద్ధిహీనమైన కామముల కొరకు వృథా చేయబడినది వ్యయముగా కాక దుర్వ్యయముగా లెక్కింపబడవలెను. ఏలయనగా దేవుడు మనకు ఉపయోగ స్వేచ్ఛను ఇచ్చెనని నేను బాగుగా ఎరుగుదును, అయితే అవసరమైనంతవరకే; మరియు ఉపయోగము సామాన్యముగా ఉండవలెనని ఆయన నిర్ణయించెను. అనేకులు లేమిలో ఉండగా ఒకడు విలాసముగా జీవించుట భయంకరము. అనేకులకు మేలు చేయుట దానికంటె ఎంత మహిమగలది,

విలాసముగా జీవించుటకంటె! రత్నములమీదను బంగారముమీదను కాక మనుష్యులమీద(3) ధనము వ్యయపరచుట ఎంత జ్ఞానము! నిర్జీవ ఆభరణములకంటె మర్యాదస్థులైన స్నేహితులను సంపాదించుకొనుట ఎంత ఉపయోగకరము! ఉపకారములు చేయుటవలన కలిగినంత మేలు భూములు ఎవనికైనను ఎన్నడును కలుగజేసినవా? కాబట్టి ఈ ఆక్షేపణను తొలగించుట మనకు మిగిలియున్నది: అందరును సాదాసీదాదానిని ఎంచుకొనినయెడల, అప్పుడు ఎవరికి మరి విలాసవంతమైన వస్తువులుండును? మనుష్యులకే, వారు వాటిని నిష్పక్షపాతముగాను ఉదాసీనముగాను ఉపయోగించినయెడల అని నేను చెప్పుదును. అయితే అందరును ఆత్మనిగ్రహము పాటించుట అసాధ్యమైనయెడలను, అవసరమైనదాని ఉపయోగము దృష్ట్యా, మనము మిక్కిలి సులభముగా లభించగలదానిని వెదకి, ఈ అధికములకు దీర్ఘ వీడుకోలు చెప్పవలెను.

ముగింపుగా, కాబట్టి వారు ఆభరణములను బాలికల బొమ్మలవలె పూర్తిగా విడిచిపెట్టి, అలంకరణనే పూర్తిగా తిరస్కరింపవలెను. ఏలయనగా వారు లోపల అలంకరింపబడి, అంతరంగ స్త్రీని సుందరముగా కనబరచవలెను. ఏలయనగా ఆత్మలోనే సౌందర్యమును వికారమును కనబడును. అందుచేతనే సద్గుణవంతుడు మాత్రమే నిజముగా సుందరుడును మంచివాడును. మరియు సుందరమైనదియే మంచిదని సిద్ధాంతముగా నిర్ణయింపబడెను. మరియు శ్రేష్ఠత మాత్రమే సుందరమైన శరీరము ద్వారా కనబడి, శరీరమందు పుష్పించును; స్వభావము కాంతికిరణమువలె రూపమందు ప్రకాశించునప్పుడెల్ల ఆత్మనిగ్రహము యొక్క ప్రేమింపదగిన సౌందర్యమును కనబరచును. ఏలయనగా ప్రతి మొక్క యొక్కయు ప్రతి జంతువు యొక్కయు సౌందర్యము దాని వ్యక్తిగత శ్రేష్ఠతలో ఉన్నది. మరియు మనుష్యుని శ్రేష్ఠత నీతియు, నిగ్రహమును, పౌరుషమును, భక్తియునై యున్నది. కాబట్టి సుందరుడైనవాడు నీతిమంతుడును, నిగ్రహముగలవాడును, ఒక్క మాటలో మంచివాడునైనవాడే, ధనవంతుడు కాదు. అయితే ఇప్పుడు సైనికులు కూడ బంగారముతో అలంకరింపబడగోరుచున్నారు, ఈ కవివాక్యమును వారు చదువలేదు:--

"బాల్యచాపల్యముతో యుద్ధమునకు అతడు వచ్చెను, బంగారు సంపదతో నిండినవాడై."[4]

అయితే సద్గుణమును గూర్చి శ్రద్ధలేక శరీరమును తనకై కోరుకొను అలంకార ప్రేమ, సుందరమైనదానిపై ప్రేమ వ్యర్థ ప్రదర్శనముగా మారినప్పుడు, పూర్తిగా వెలివేయబడవలెను. ఏలయనగా తగనివాటిని తగినవాటివలె శరీరమునకు పూయుట అబద్ధమాడు అభ్యాసమును అసత్య స్వభావమును పుట్టించును; మరియు మర్యాదయు, నిరాడంబరమును, నిజముగా బాలసహజమునైనదానిని కాక, ఆడంబరమును విలాసమును స్త్రీప్రాయమునైనదానిని కనబరచును. అయితే ఈ స్త్రీలు నిజ సౌందర్యమును బంగారముతో నీడ కమ్మించి మరుగుపరచుచున్నారు. మరియు వారు తమ చుట్టు పదివేల ఖరీదైన గొలుసులను బిగించుకొనుటలో తమ అతిక్రమము ఎంత గొప్పదో ఎరుగరు; అనాగరికులలో నేరస్థులను బంగారముతో బంధింతురని చెప్పుదురు. ఆ స్త్రీలు ఈ ధనిక ఖైదీలను అనుకరించుచున్నట్లు నాకు తోచుచున్నది. ఏలయనగా బంగారు హారము కంఠపట్టీ కాదా? వారు "కాథెటర్లు" అని పిలుచు కంఠాభరణములు గొలుసుల స్థానమును ఆక్రమింపవా? నిజముగా అట్టిక్కులలో వాటిని ఈ పేరుతోనే పిలుతురు. స్త్రీల పాదముల చుట్టునున్న అసహ్యకరమైన వస్తువులను ఫిలేమోను తన సునెఫేబోస్ నాటకములో చీలమండ బంధములని పిలిచెను:--

"ప్రసిద్ధమైన వస్త్రములును, ఒక విధమైన బంగారు సంకెలయును."

కాబట్టి స్త్రీలారా, మీరు ఆశించు ఈ స్వయంఅలంకరణ, మిమ్మును మీరు బంధింపబడినవారుగా ప్రదర్శించుకొనుటయే గాక మరేమి? ఏలయనగా పదార్థము నిందను తొలగించినయెడల, [మీ సంకెళ్లను] సహించుట ఉదాసీనమైన సంగతి. కాబట్టి నాకు, స్వచ్ఛందముగా తమ్మును బంధములలో ఉంచుకొనువారు ధనిక విపత్తులయందు గర్వపడుచున్నట్లు తోచును.

బహుశా కవి కల్పన ప్రకారము అఫ్రొదితే వ్యభిచరించుచుండగా ఆమె చుట్టు వేయబడిన గొలుసులు ఇట్టివే కావచ్చును; ఆభరణములను వ్యభిచారమునకు గుర్తు తప్ప మరేదియు కాదని సూచించుచు. ఏలయనగా హోమరు వాటిని కూడ బంగారు గొలుసులని పిలిచెను. అయితే నవీన స్త్రీలు దుష్టుని స్పష్టమైన గుర్తులను ధరించుటకు సిగ్గుపడరు. ఏలయనగా సర్పము హవ్వను మోసపుచ్చినట్లే, బంగారు అలంకారము ఇతర స్త్రీలను దుష్ట ఆచారములకు వెఱ్ఱెత్తించెను; సర్పాకారమును ఎరగా వాడుచు, అలంకారముకొరకు లాంప్రేలను సర్పములను రూపొందించుచు. అందుచేతనే హాస్యకవి నికోస్త్రాతస్ ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "గొలుసులు, కంఠపట్టీలు; ఉంగరములు, కంకణములు, సర్పములు, కాళ్లగొలుసులు, చెవిపోగులు."[1]

కాబట్టి అత్యంత తీవ్ర నిందా పదములతో అరిస్తోఫనీస్ తన తెస్మోఫోరియాజూసయ్ నాటకములో స్త్రీ ఆభరణముల సమస్త సముదాయమును ఒక పట్టికగా చూపుచున్నాడు:--

"శిరోబంధములు, నుదుటిపట్టీలు, సోడా, ఉక్కు; ప్యూమిస్ రాయి, బంధము, వీపుబంధము, వెనుక ముసుగు, రంగు, హారములు, కంటికి రంగులు, మెత్తని వస్త్రము, కేశజాలము, నడికట్టు, శాలువ, సన్నని ఊదా అంచు, పొడవైన అంగి, చొక్కా, బారత్రము, గుండ్రని చొక్కా."

అయితే వాటిలో ప్రధానమైనవాటిని నేను ఇంకను పేర్కొనలేదు. అయితే ఏమి?

"చెవిబుట్టలు, ఆభరణములు, చెవిపోగులు; మాలో పుష్పవర్ణపు గుత్తి ఆకారపు కాళ్లగొలుసులు; బకిల్లు, పట్టీలు, కంఠాభరణములు, సంకెళ్లు, ముద్రలు, గొలుసులు, ఉంగరములు, పొడులు, మొగ్గలు, బంధములు, ఒలిస్బీలు, సార్డియన్ రాళ్లు, విసనకర్రలు, హెలికెటర్లు."

ఆభరణముల సమూహమును లెక్కించుటలో నేను అలసిపోయి విసిగియున్నాను;[2] అట్టి భారమును మోయువారు చావుదాక ఎట్లు కలతపడకుందురో అని ఆశ్చర్యపడవలసివచ్చుచున్నది. ఓ బుద్ధిహీనమైన శ్రమ! ఓ ప్రదర్శనపై వెఱ్ఱి మోజు! వారు వేశ్యవలె అవమానకరమైనదానికై ధనమును వెచ్చించుదురు; ప్రదర్శనప్రేమలో దేవుని ఈవులను వికృతపరచి, దుష్టుని కళను అనుకరించుదురు. తన కొట్లలో కూర్చుకొనుచు, "నీకు అనేక సంవత్సరములకు అనేక వస్తువులు కూర్చబడియున్నవి; తిను, త్రాగుము, సంతోషించుము" అని తనతో చెప్పుకొను ధనికుని ప్రభువు సువార్తలో స్పష్టముగా "బుద్ధిహీనుడా" అనెను. "ఈ రాత్రి వారు నీ ప్రాణమును తీసికొందురు; అప్పుడు నీవు సిద్ధపరచినవి ఎవరివగును?"[3]

చిత్రకారుడైన అపెల్లెస్, తన శిష్యులలో ఒకడు హెలెన్‌ను సూచించుటకై బంగారు రంగు నిండిన ఆకృతిని చిత్రించుచుండుట చూచి, అతనితో, "బాలుడా, ఆమెను సుందరిగా చిత్రించలేక, ఆమెను ధనికురాలిగా చేసితివి" అని చెప్పెను.

నేటి స్త్రీలు అట్టి హెలెన్లే, నిజముగా సుందరులు కారు, ధనముతో అలంకరింపబడినవారు. వీరిని గూర్చి ఆత్మ జెఫన్యా ద్వారా ప్రవచించుచున్నాడు: "యెహోవా కోపదినమున వారి వెండియు వారి బంగారమును వారిని విడిపింపజాలవు."[4]

అయితే క్రీస్తు క్రింద శిక్షణ పొందిన స్త్రీలకు బంగారముతో కాక, వాక్యముతో తమ్మును అలంకరించుకొనుట తగును; ఆయన ద్వారా మాత్రమే బంగారము వెలుగులోనికి వచ్చును.[5]

కాబట్టి ప్రాచీన హెబ్రీయులు తమ స్త్రీల ఆభరణములను పారవేసియుండినయెడల, లేదా కనీసము కరిగించియుండినయెడల వారు ధన్యులైయుండెడివారు; అయితే వారు తమ బంగారమును ఎద్దు ఆకారములో పోతపోసి దానికి విగ్రహారాధన చేసినందున, తమ కళవలనను తమ ప్రయత్నమువలనను వారు ఏ లాభమును పొందరు. అయితే వారు మన స్త్రీలకు ఆభరణములకు దూరముగా ఉండుటను మిక్కిలి స్పష్టముగా బోధించిరి. బంగారముతో వ్యభిచరించు కామము విగ్రహమగును, అగ్నిచేత పరీక్షింపబడును; విలాసము అదే దానికొరకు మాత్రము నిల్వచేయబడును, ఏలయనగా అది విగ్రహము, వాస్తవము కాదు.[6] అందుచేత వాక్యము ప్రవక్త ద్వారా హెబ్రీయులను నిందించుచు, "వారు బయలునకు వెండి బంగారు వస్తువులను చేసిరి," అనగా ఆభరణములను, అని చెప్పుచున్నది. మరియు మిక్కిలి స్పష్టముగా బెదిరించుచు, ఆయన, "బయలుల దినముల విషయమై నేను ఆమెను శిక్షింతును; ఆ దినములలో వారు ఆమె కొరకు బలి అర్పించిరి, ఆమె తన చెవిపోగులను హారములను ధరించెను"[7] అని చెప్పుచున్నాడు. మరియు అలంకారమునకు కారణమును ఆయన ఇట్లు చేర్చెను: "మరియు ఆమె తన విటుల వెంట వెళ్లెను గాని నన్ను మరచెను, అని యెహోవా సెలవిచ్చుచున్నాడు.[8]

కాబట్టి ఈ వ్యర్థవస్తువులను కపటమునకు అధిపతియైన దుష్టునికే విడిచిపెట్టి, ఈ వేశ్యాలంకారమునందు మనము పాలుపొందక, మోసకరమైన సాకుచేత విగ్రహారాధన చేయకుందము. కాబట్టి ధన్యుడైన పేతురు[9] మిక్కిలి చక్కగా ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "ఆలాగుననే స్త్రీలు జడలతోనైనను బంగారముతోనైనను విలువైన వస్త్రములతోనైనను కాక, (భక్తిగలవారమని చెప్పుకొను స్త్రీలకు తగినట్లు) సత్కార్యములతో తమ్మును అలంకరించుకొనవలెను." ఏలయనగా తమ్మును అలంకరించుకొనుట తమకు దూరముగా ఉంచవలెనని ఆయన ఆజ్ఞాపించుట హేతుబద్ధమే. ఏలయనగా వారు సుందరులైనయెడల స్వభావము చాలును. కళ స్వభావముతో పోరాడకుండునుగాక; అనగా అసత్యము సత్యముతో పోరాడకుండునుగాక. మరియు వారు స్వభావమునుబట్టి వికారులైనయెడల, తమకు ఏది లేదో దానిని [అనగా సౌందర్యలేమిని] తామే పూసుకొను వస్తువులచేత నిరూపింపబడుదురు. ఇది

కాబట్టి క్రీస్తును సేవించు స్త్రీలు నిరాడంబరతను స్వీకరించుట తగును. ఏలయనగా వాస్తవమున నిరాడంబరత అధికములను సమానత్వమునకు తగ్గించుటచేతను, అధికములనుండి కోరబడు ఆనందమును చేతికి అందుబాటులో ఉన్నదానినుండి సమకూర్చుటచేతను పవిత్రతను ఏర్పరచును. ఏలయనగా నిరాడంబరత, పేరే చూపునట్లు, ప్రసిద్ధిగా కనబడదు, దేనిలోను ఉబ్బదు, పొంగదు, గాని పూర్తిగా సమతలముగాను, సౌమ్యముగాను, సమానముగాను, అతిరేకము లేనిదిగాను ఉండును, కాబట్టి చాలును. మరియు చాలుదనము అతిరేకమైనను లోపమైనను లేకుండ తన నిజమైన గమ్యమును చేరు స్థితి. వీటి తల్లి న్యాయము, వీటి దాది "స్వయంసమృద్ధి;" మరియు ఇది అవసరమైనదానితో తృప్తిపడి, ధన్యజీవనమునకు తోడ్పడునదానిని తానే సమకూర్చుకొను స్థితి.

కాబట్టి నీ చేతుల ఫలములలో పరిశుద్ధమైన క్రమమును, ఉదారమైన పంపిణీయు, పొదుపు కార్యములును ఉండునుగాక. "ఏలయనగా పేదలకు ఇచ్చువాడు దేవునికి అప్పిచ్చును."[1] "పౌరుషముగలవారి చేతులు ధనముచేత సమృద్ధిపొందును."[2] ధనమును తృణీకరించి దానిని ఇచ్చుటలో స్వేచ్ఛగలవారిని ఆయన పౌరుషముగలవారని పిలుచుచున్నాడు. మరియు నీ పాదములయందు[3] మేలు చేయుటకు చురుకైన సిద్ధమనస్సును, నీతివైపునకు ప్రయాణమును కనబడునుగాక. వినయమును పవిత్రతయు కంఠాభరణములును హారములునైయున్నవి; దేవుడు పోతపోయు గొలుసులు అట్టివి. "జ్ఞానమును కనుగొనిన మనుష్యుడు ధన్యుడు, వివేచనను ఎరిగిన మర్త్యుడును" అని ఆత్మ సొలొమోను ద్వారా చెప్పుచున్నాడు; "ఏలయనగా దానిని కొనుట వెండి బంగారముల నిధులకంటె మేలు, అది రత్నములకంటె విలువైనది."[4] ఏలయనగా అదియే నిజమైన అలంకారము.

మరియు స్వభావమునకు విరుద్ధముగా చెవిపోగులను చెవిలోలకులను తగిలించుటకై వారి చెవులు కుట్టబడకుండునుగాక. ఏలయనగా స్వభావమును దాని ఇష్టమునకు వ్యతిరేకముగా బలవంతపెట్టుట సరికాదు. మరియు చెవులకు నిజమైన బోధనకంటె మంచి అలంకారము మరేదియు ఉండదు, అది స్వాభావికముగా వినికిడి మార్గములలో ప్రవేశించును. మరియు వాక్యముచేత అభిషేకింపబడిన కన్నులును, గ్రహించుటకై కుట్టబడిన చెవులును, మనుష్యుని దివ్యమైన పరిశుద్ధమైన సంగతులకు శ్రోతగాను ధ్యానించువానిగాను చేయును; వాక్యము నిజమైన సౌందర్యమును, ఏ కన్నును ఇంతకుముందు చూడని, ఏ చెవియు ఇంతకుముందు వినని దానిని[5] ప్రదర్శించుచున్నది.

బోధకుడు.

మూడవ గ్రంథము.

అధ్యాయము ఒకటి.--నిజమైన సౌందర్యమును గూర్చి.

కాబట్టి, కనబడునట్లు, తన్ను తాను ఎరుగుటయే సమస్త పాఠములలో గొప్పది. ఏలయనగా ఒకడు తన్ను తాను ఎరిగినయెడల దేవుని ఎరుగును; దేవుని ఎరిగి, అతడు దేవునివలె చేయబడును, బంగారము ధరించుటచేతనో పొడవైన వస్త్రములు ధరించుటచేతనో కాక, సత్కార్యములచేతను, వీలైనంత తక్కువ వస్తువులను కోరుటచేతను.[1]

దేవుడు మాత్రమే దేనికిని అక్కరలేనివాడు, మనము వివేకమను అలంకారముతో ప్రకాశించుట చూచునప్పుడు మిక్కిలి ఆనందించును; మరియు శరీరము యొక్క పరిశుద్ధ అంగీయైన పవిత్రతను ధరించినవానియందును ఆనందించును. కాబట్టి ఆత్మ మూడు విభాగములుగలది;[2] వివేచనాశక్తి అనబడు బుద్ధి అంతరంగ మనుష్యుడు, ఇది కనబడు ఈ మనుష్యుని పాలకుడు. మరియు ఆ బుద్ధిని ఇంకొక విధముగా దేవుడు నడిపించును. అయితే కోపభాగము పశుప్రాయమైనందున పిచ్చితనమునకు సమీపమున నివసించును. మరియు మూడవ భాగమైన కోరిక, తన్ను ఒక్కొక్కసారి ఒక్కొక్క రూపములోనికి మార్చుకొను మారురూప సముద్రదేవుడైన ప్రోటియస్ కంటె అధికముగా బహురూపములుగలది; అది వ్యభిచారములకును విచ్చలవిడితనమునకును ప్రలోభములకును ఆకర్షించును.

"మొదట అతడు విస్తారమైన గడ్డముగల సింహముగా ఉండెను."[3]

అతడు ఇంకను అలంకారమును నిలుపుకొనియున్నప్పుడు, గడ్డపు వెంట్రుకలు అతడు పురుషుడని చూపెను.

"అయితే అటుపిమ్మట సర్పముగా, చిరుతపులిగా, లేదా పెద్ద ఆడపందిగా."

అలంకారప్రేమ విచ్చలవిడితనముగా దిగజారెను. మనుష్యుడు ఇక బలమైన అడవి మృగమువలె కనబడడు,

"అయితే అతడు తేమగల నీరుగాను, ఎత్తైన కొమ్మలుగల వృక్షముగాను అయ్యెను."

వ్యామోహములు పొంగిపొరలును, సుఖములు ఉప్పొంగును; సౌందర్యము వాడిపోవును, శరదృతువు రాకముందు కామమను ప్రణయ తుఫానులు దానిపై వీచునప్పుడు నేలపై ఆకుకంటె త్వరగా రాలిపడి, నాశనముచేత వాడిపోవును. ఏలయనగా కామము సమస్తముగా మారును, సమస్తమును కల్పించును, మనుష్యుని దాచుటకై మోసగింపగోరును. అయితే వాక్యము నివసించు ఆ మనుష్యుడు తన్ను తాను మార్చుకొనడు, తన్ను తాను అలంకరించుకొనడు: అతనికి వాక్యమునకు చెందిన రూపము కలదు; అతడు దేవునివలె చేయబడెను; అతడు సుందరుడు; అతడు తన్ను అలంకరించుకొనడు: అతనిది సౌందర్యము, నిజమైన సౌందర్యము, ఏలయనగా అది దేవుడే; మరియు దేవుడు అట్లు చిత్తగించుటచేత ఆ మనుష్యుడు దేవుడగును. కాబట్టి హెరాక్లీటస్, "మనుష్యులు దేవతలు, దేవతలు మనుష్యులు" అని సరిగ్గా చెప్పెను. ఏలయనగా వాక్యమే ప్రత్యక్షమైన మర్మము: మనుష్యునిలో దేవుడు, దేవుడైన మనుష్యుడు. మరియు మధ్యవర్తి తండ్రి చిత్తమును నెరవేర్చును; ఏలయనగా మధ్యవర్తి ఇరువురికి సామాన్యుడైన వాక్యము--దేవుని కుమారుడు, మనుష్యుల రక్షకుడు; ఆయన సేవకుడు, మన బోధకుడు. మరియు పౌలు సాక్ష్యమిచ్చినట్లు శరీరము దాసురాలై యుండగా, దాసిని దళారివలె అలంకరించుట ఎవడైన ఏ హేతువుతో చేయగలడు? ఏలయనగా శరీరసంబంధమైనది సేవకుని రూపము కలది. పౌలు ప్రభువును గూర్చి మాట్లాడుచు, "ఆయన తన్ను తాను రిక్తునిగా చేసికొని, దాసుని రూపమును ధరించెను"[4] అని చెప్పుచు, ప్రభువు దాసుడగుటకును శరీరమును ధరించుటకును ముందు బాహ్య మనుష్యుని దాసుడని పిలుచుచున్నాడు. అయితే కరుణామయుడైన దేవుడే శరీరమును విడిపించి, నాశనమునుండియు చేదైన మరణకరమైన దాస్యమునుండియు విముక్తిచేసి, అక్షయతను దానికి అనుగ్రహించెను; శరీరమును దీనితో, అనగా నిత్యత్వమను పరిశుద్ధ అలంకారమైన అమరత్వముతో అలంకరించెను.

మనుష్యులకు మరియొక సౌందర్యము కూడ కలదు--ప్రేమ. అపొస్తలుని ప్రకారము, "ప్రేమ దీర్ఘశాంతముగలది, దయ చూపును; అసూయపడదు; తన్ను పొగడుకొనదు, ఉప్పొంగదు."[5] ఏలయనగా తన్ను తాను అలంకరించుకొనుట--అది అధికమును నిరుపయోగమునైన రూపమును ధరించుచుండుటచేత--తన్ను పొగడుకొనుటయే. అందుచేత ఆయన, "అయోగ్యముగా ప్రవర్తింపదు" అని చేర్చుచున్నాడు: ఏలయనగా తనది కాని, స్వభావమునకు విరుద్ధమైన రూపము అయోగ్యమైనది; కృత్రిమమైనది తనది కాదు, ఇది స్పష్టముగా వివరింపబడినది: "తనది కానిదానిని వెదకదు" అని చెప్పబడినది. ఏలయనగా సత్యము తనకు చెందినదానిని తనదని పిలుచును; అయితే ఆడంబరప్రేమ తనది కానిదానిని వెదకును, దేవునినుండియు వాక్యమునుండియు ప్రేమనుండియు వేరైనదై.

మరియు ప్రభువే రూపమున అందవిహీనుడై యుండెనని ఆత్మ యెషయా ద్వారా సాక్ష్యమిచ్చుచున్నాడు: "మేము ఆయనను చూచితిమి, ఆయనకు రూపమును సొగసును లేవు, ఆయన రూపము హీనమై మనుష్యులకంటె తక్కువైనది."[1] అయినను ప్రభువుకంటె ఆశ్చర్యకరుడు ఎవరు? అయితే ఆయన ప్రదర్శించినది కంటికి కనబడు శరీర సౌందర్యము కాదు, ఆత్మయొక్కయు శరీరముయొక్కయు నిజమైన సౌందర్యమే; అందులో మొదటిదానియందు అది ఉపకారగుణము; రెండవదానియందు--అనగా శరీరమునందు--అమరత్వము.

అధ్యాయము రెండు.--శరీరమును అలంకరించుటకు విరుద్ధముగా.

కాబట్టి అలంకరింపబడవలసినది బాహ్య మనుష్యుని రూపము కాదు, ఆత్మయే, అది మంచితనమను ఆభరణముతో; శరీరమును కూడ ఇంద్రియనిగ్రహమను అలంకారముతో అలంకరింపవలెనని చెప్పవచ్చును. అయితే బయటిభాగమును అలంకరించుకొను ఆ స్త్రీలు తమకు తెలియకుండగనే అంతరంగమున పూర్తిగా పాడైయున్నారు; ఐగుప్తీయుల ఆభరణముల విషయములో వలెనే; వారిలో ముంగిళ్లతోను ద్వారమండపములతోను గూడిన గుళ్లు జాగ్రత్తగా నిర్మింపబడును, వాటిని ఆనుకొని తోటలును పవిత్ర క్షేత్రములును ఉండును; మందిరములు అనేక స్తంభములచేత చుట్టబడియుండును; గోడలు విదేశీ రాళ్లతో మెరయును, కళాత్మక చిత్రలేఖనమునకు కొరత ఉండదు; గుళ్లు బంగారముతోను వెండితోను ఆంబరుతోను మెరయును, భారతదేశము నుండియు ఇథియోపియా నుండియు వచ్చిన బహువర్ణ రత్నములతో ప్రకాశించును; పవిత్రాలయములు బంగారు జరీ తెరలతో కప్పబడియుండును.

అయితే మీరు ఆవరణము యొక్క అంతర్గృహములలోనికి ప్రవేశించి, ఇంకా శ్రేష్ఠమైనదానిని చూడవలెనని తొందరపడి, గుడి నివాసియైన ప్రతిమను వెదకినయెడల, అక్కడ బలులర్పించు యాజకులలో ఎవడైనను గంభీరముగా చూచుచు, ఐగుప్తీయ భాషలో స్తుతిగీతము పాడుచు, దేవతను చూపుటకై తెరను కొంచెము తొలగించినయెడల, ఆరాధ్యవస్తువును చూచి మీరు హృదయపూర్వకముగా నవ్వుదురు. ఏలయనగా వెదకబడు దేవత, మీరు ఎవరి యొద్దకు పరుగెత్తి వచ్చితిరో ఆ దేవత లోపల కనబడదు, గాని పిల్లియో, మొసలియో, ఆ దేశపు సర్పమో, లేదా గుడికి అయోగ్యమైనదియు గుహకును బొరియకును మురికికును మాత్రము తగినదియునైన అట్టి ఏదో మృగమే కనబడును. ఐగుప్తీయుల దేవుడు ఊదారంగు పాన్పుపై దొర్లు మృగముగా కనబడును.

ఆ విధముగానే బంగారము ధరించు స్త్రీలు, తమ ముంగురులను చుట్టుకొనుటలో నిమగ్నులై, చెంపలకు పూసికొనుచు, కన్నులకు రంగు వేసికొనుచు, వెంట్రుకలకు రంగు వేసికొనుచు, విలాసమునకు సంబంధించిన ఇతర హానికరమైన కళలను అభ్యసించుచు, శరీరపు కప్పును అలంకరించుచు,--నిజముగా ఐగుప్తీయులను అనుకరించుచున్నారు, తమ మోహపరవశులైన విటులను ఆకర్షించుటకై.

అయితే ఎవడైనను గుడి తెరను, అనగా శిరోవస్త్రమును, రంగును, వస్త్రములను, బంగారమును, పూతను, సౌందర్యసాధనములను,--అనగా వాటితో కూడిన అల్లికను, ఆ తెరను--తొలగించి, లోపల నిజమైన సౌందర్యమును కనుగొనవలెనని చూచినయెడల, అతడు అసహ్యపడునని నేను బాగుగా ఎరుగుదును. ఏలయనగా తగినట్లు లోపల నివసించు దేవుని ప్రతిమను అతడు కనుగొనడు; దానికి బదులుగా వ్యభిచారియు జారస్త్రీయు ఆత్మ యొక్క గర్భాలయమును ఆక్రమించుకొనియుండును. మరియు నిజమైన మృగము ఆలాగున బయటపడును--తెల్లని రంగు పూయబడిన కోతి. మరియు వ్యర్థాభిమానముద్వారా మనుష్యుని వివేచన భాగమును మ్రింగివేయు ఆ మోసపూరిత సర్పము ఆత్మను తన బొరియగా చేసికొని, సమస్తమును ప్రాణాంతక విషములతో నింపుచు; మోసమను తన స్వంత విషమును ఎక్కించుచు, ఈ సర్పరూప దళారి స్త్రీలను వేశ్యలుగా మార్చెను. ఏలయనగా ప్రదర్శనప్రేమ కులస్త్రీకి తగినది కాదు, వేశ్యకే. అట్టి స్త్రీలు తమ భర్తలతో ఇంటియందు నిలుచుటను లెక్కచేయరు; గాని తమ భర్తల ధనసంచి ముడులు విప్పి, దాని సరఫరాలను తమ కామములకై ఖర్చుచేయుదురు, తమ ఆకర్షణీయమని కనబడు రూపమునకు అనేక సాక్షులు కలుగుటకై; మరియు దినమంతయు తమ అలంకరణకే వెచ్చించుచు, కొనబడిన దాసులతో కాలము గడుపుదురు. అందుచేత వారు శరీరమును ప్రాణహానికరమైన పులుసువలె మసాలా చేయుదురు; మరియు అలంకరించుకొనుచుండగా పట్టుబడకుండునట్లు తమ గదులలో మూసికొని దినమును అలంకరణకు వెచ్చింతురు. అయితే సాయంకాలమున ఈ కల్తీ సౌందర్యము బొరియనుండివలె దీపకాంతికి పాకివచ్చును; ఏలయనగా మత్తును దీపపు మసకయు వారు ధరించిన దానికి సహాయపడును. పసుపు రంగు వెంట్రుకలు వేసికొను స్త్రీని హాస్యకవియైన మెనాండర్ ఇంటినుండి వెళ్లగొట్టును:--

"ఇక ఈ ఇంటినుండి వెళ్లిపో, ఏలయనగా ఏ పతివ్రతయు తన వెంట్రుకలను పసుపు రంగు చేసికొనకూడదు,"

నేను చేర్చునదేమనగా, ఆమె తన చెంపలకు రంగు పూసికొనకూడదు, కన్నులకు రంగు వేసికొనకూడదు. కల్తీదానిని ప్రవేశపెట్టుటచేత ఆ దౌర్భాగ్యురాండ్రు తెలియకుండగనే తమ సౌందర్యమును తామే నాశనము చేసికొనుచున్నారు. తెల్లవారుజామున కొన్ని మిశ్రమములతో తమ్మును చీల్చుకొనుచు, బాధించుకొనుచు, పూసికొనుచు, వారు చర్మమును చల్లబరచుదురు, విషములతోను విచిత్రముగా సిద్ధపరచిన కడుగుడు ద్రవములతోను మాంసమును గాడులుపడజేయుదురు; ఆ విధముగా తమ సౌందర్యమునే వాడిపోజేయుదురు. అందుచేత సౌందర్యసాధనముల వాడకమువలన వారు పసుపుపచ్చగా కనబడుదురు, రోగమునకు లోనగువారగుదురు; విషములచేత నీడపడిన వారి శరీరము ఇప్పుడు కరుగు స్థితిలో ఉన్నది. ఆ విధముగా వారు మనుష్యుల సృష్టికర్తను అవమానపరచుదురు, ఆయన ఇచ్చిన సౌందర్యము ఎందుకును కొరగానిదైనట్లు. మీరు ఊహించునట్లు, వారు ఇంటి పనులయందు సోమరులగుదురు; గృహనిర్వహణకు చేయబడినవారివలె కాక, చూడబడుటకై చిత్రింపబడిన వస్తువులవలె కూర్చుందురు. అందుచేత హాస్యకవిలో వివేకవతియైన స్త్రీ ఇట్లు చెప్పుచున్నది: "పసుపు రంగు వేసిన వెంట్రుకలతో కూర్చుని, కులస్త్రీల శీలమును అవమానపరచుచు; గృహముల పతనమునకును, వివాహముల నాశనమునకును, పిల్లల నిందలకును కారణమగు మనము స్త్రీలమై జ్ఞానమైనదిగాని ప్రకాశవంతమైనదిగాని ఏమి చేయగలము?"[2] అట్లే హాస్యకవియైన ఆంటిఫనీస్ మల్తాకా నాటకములో స్త్రీల వేశ్యాప్రవృత్తిని, వారందరికి వర్తించు మాటలతో, సౌందర్యసాధనములను తమకు రుద్దుకొనుటకు విరుద్ధముగా రూపొందించిన మాటలతో ఎగతాళి చేయుచు ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు:--

"ఆమె వచ్చును, వెనుకకు వెళ్లును, సమీపించును, వెనుకకు వెళ్లును. ఆమె వచ్చెను, ఇక్కడ ఉన్నది, తన్ను కడుగుకొనుచున్నది, ముందుకు సాగును, ఆమెకు సబ్బు రాయబడును, దువ్వబడును, బయటికి వెళ్లును, రుద్దబడును, తన్ను కడుగుకొనును, అద్దములో చూచుకొనును, వస్త్రములు ధరించును, నూనె పూసికొనును, అలంకరించుకొనును, పూసికొనును; మరియు ఏదైనా తప్పుగా ఉన్నయెడల, [చిరాకుతో] ఉక్కిరిబిక్కిరి అగును."

మొసలి మలమును వాడువారును, కుళ్లిన ద్రవముల నురుగును పూసికొనువారును, కనుబొమ్మలకు మసి పూసికొనువారును, చెంపలకు తెల్ల సీసమును రుద్దుకొనువారును ఒక్కసారి కాదు, మూడుసారులు నశింపదగినవారని నేను చెప్పుచున్నాను. కాబట్టి తమ ఫ్యాషన్లవలన అన్యజాతి కవులకే అసహ్యమైన వీరు సత్యముచేత ఎట్లు తిరస్కరింపబడకుందురు?[1] అందుచేతనే మరియొక హాస్యకవియైన అలెక్సిస్ వారిని గద్దించుచున్నాడు. ఏలయనగా నేను ఆయన మాటలను ఉదహరింతును, అవి అతిశయోక్తిగల వాక్కులతో వారి నిర్లజ్జ మొండితనమును సిగ్గుపరచును. ఏలయనగా ఆయన గురి తప్పి మిక్కిలి దూరము పోలేదు. మరియు హాస్యనాటకములో అట్టి అపహాస్యమునకు గురియైన స్త్రీలకు సిగ్గువలన నేను సహాయము చేయజాలను.

అటుపిమ్మట ఆమె తన భర్తను నాశనము చేయును.

"ఏలయనగా మొదట, లాభముతోను పొరుగువారిని పాడుచేయుటతోను పోల్చినయెడల, తక్కినదంతయు వారి దృష్టిలో అనవసరము." "వారిలో ఒకతె పొట్టిదా? ఆమె చెప్పు అడుగున కార్కు కుట్టును. ఒకతె పొడవైనదా? ఆమె పలుచని అడుగు ధరించును, తల భుజముపై వాల్చుకొని బయటికి వెళ్లును: ఇది ఆమె ఎత్తును తగ్గించును. ఒకతెకు పార్శ్వములు లేవా? ఆమె తనకు ఏదో కుట్టించుకొనును, చూచువారు వెనుకనుండి ఆమె చక్కని ఆకారమును గూర్చి ఆశ్చర్యపడునట్లు. ఒకతెకు పొడుచుకువచ్చిన కడుపు ఉన్నదా? హాస్యకవులలో మనము చూచు దాదులవలె, దానిని నిటారుగా చేయుటకై చేర్పులు చేయుచు, ఆమె ఈ కర్రలచేత, అన్నట్లు, ముందు కడుపు ఉబ్బును వెనుకకు లాగును. ఒకతెకు పసుపుపచ్చ కనుబొమ్మలా? ఆమె వాటికి మసి పూయును. అవి నల్లగా ఉన్నవా? ఆమె వాటికి తెల్ల సీసపు పొడి పూయును. ఒకతె మిక్కిలి తెల్లని చర్మముగలదా? ఆమె ఎరుపు రంగు పూసికొనును. ఒకతెకు శరీరమున ఏదైనా భాగము సుందరమా? ఆమె దానిని తెరచి చూపును.

"ఆమెకు అందమైన పళ్లు ఉన్నవా? ఆమె తప్పక నవ్వవలెను, అక్కడ ఉన్నవారు ఆమెకు ఎంత చక్కని నోరు ఉన్నదో చూచునట్లు; అయితే నవ్వు మనఃస్థితి లేకపోయినయెడల, ఆమె తన పెదవులమధ్య సన్నని మిర్టిల్ కొమ్మను పెట్టుకొని దినమును లోపలనే గడుపును, మేకతలలు అమ్ముటకు ఉన్నప్పుడు వంటవారు ఎల్లప్పుడును చేతిలో ఉంచుకొను దానివలె, ఆమె ఇష్టమున్నను లేకున్నను, ఆ సమయమంతయు వాటిని విడదీసి ఉంచవలసివచ్చునట్లు."

వాక్యము మనలను రక్షింపవలెనని మిక్కిలి తీవ్రముగా కోరుచున్నందున, హాస్యకవుల[2] ఈ ఉదాహరణలను మీ ముందు ఉంచుచున్నాను. మరియు కొంతసేపటికి వాటిని దైవగ్రంథవాక్యములతో బలపరచెదను. ఏలయనగా గుర్తింపబడకుండ తప్పించుకొనలేనివాడు గద్దింపు యొక్క సిగ్గుచేత పాపములకు దూరముగా ఉండుట పరిపాటి. కట్టు కట్టబడిన చేయియు, ఔషధము పూయబడిన కన్నును వాటి రూపమునుబట్టియే రోగియైన వ్యక్తి యను అనుమానమును కనబరచునట్లు, సౌందర్యసాధనములును రంగులును కూడ ఆత్మ తీవ్రముగా రోగగ్రస్తమై యున్నదని సూచించును.

దివ్య బోధకుడు మనము పరుని నదిని సమీపింపవలదని ఆజ్ఞాపించుచున్నాడు; "పరుని నది" అను అలంకారిక వాక్యముచేత "పరుని భార్య"ను సూచించుచున్నాడు; అనగా అందరిపైకి ప్రవహించుచు, విచ్చలవిడితనముచేత అందరితో వేశ్యాసుఖమునకు తన్ను తాను అప్పగించుకొను కాముకిని. "పరునిదైన నీటికి దూరముగా ఉండుము," ఆయన చెప్పుచున్నాడు, "పరుని బావినీటిని త్రాగకుము," మనము దీర్ఘకాలము జీవించునట్లును, జీవిత సంవత్సరములు మనకు చేర్చబడునట్లును "విషయలాలస" ప్రవాహమునకు దూరముగా ఉండుమని హెచ్చరించుచు;[3] పరునికి చెందిన సుఖమును వెంబడింపకుండుటచేతను, మన మనోవాంఛలను మళ్లించుకొనుటచేతను.

మధుర పదార్థములపై ప్రేమయు, ద్రాక్షారసముపై ప్రేమయు గొప్ప దుర్గుణములైనను, ఆడంబరముపై మోహమంత పెద్దవి కావు.[4] "నిండిన బల్లయు, మాటిమాటికి నింపిన గిన్నెలును" లోభమును తృప్తిపరచుటకు చాలును. అయితే బంగారముపైను, ఊదారంగుపైను, రత్నములపైను మోజుగలవారికి, భూమిపైనను భూమిక్రిందను ఉన్న బంగారమైనను, తూరు సముద్రమైనను, భారతదేశమునుండియు ఇథియోపియానుండియు వచ్చు సరుకులైనను, బంగారము ప్రవహించు పక్టోలస్ నదియైనను చాలవు; ఒకడు మిడాస్‌గా మారినను తృప్తిపడడు, ఇంకను పేదవాడై ఇతర ధనమును కోరుచుండును. అట్టివారు తమ బంగారముతోపాటు చచ్చుటకు సిద్ధముగా ఉన్నారు.

మరియు ప్లూటస్[5] గ్రుడ్డివాడైనయెడల, అతనిపై వెర్రిగా ఉన్నవారును, అతనితో సహానుభూతిగలవారునైన ఆ స్త్రీలును గ్రుడ్డివారు కారా? కాబట్టి తమ కామమునకు హద్దు లేనందున వారు నిర్లజ్జత వరకు సాగిపోవుదురు. ఏలయనగా రంగస్థలమును, ఉత్సవ ప్రదర్శనలును, అనేక ప్రేక్షకులును, గుళ్లలో షికారును, వీధులలో తిరుగులాటయును, అందరికి స్పష్టముగా కనబడుటకై, వారికి అవసరములు. ఏలయనగా తమ రూపమునందు గర్వపడువారు, హృదయమునందు కాదు,[6] ఇతరులను మెప్పించుటకై అలంకరించుకొందురు. ఏలయనగా వాత ముద్ర దాసుని చూపునట్లు, మెరుపు రంగులు వ్యభిచారిణిని చూపును. "నీవు ఎఱ్ఱని వస్త్రము ధరించినను, బంగారు ఆభరణములతో అలంకరించుకొనినను, కాటుకతో నీ కన్నులకు అంజనము పూసికొనినను, నీ సౌందర్యము వ్యర్థము,"[7] అని యిర్మీయా ద్వారా వాక్యము చెప్పుచున్నది. గుఱ్ఱములును, పక్షులును, తక్కిన జంతువులును గడ్డిబయళ్లనుండియు పచ్చికబీళ్లనుండియు తమ స్వంతమైన అలంకారమునందు, అనగా జూలునందును, సహజ వర్ణమునందును, వివిధ ఈకలయందును సంతోషించుచు గంతులువేయుచుండగా; స్త్రీ మాత్రము క్రూరమృగములకంటె తక్కువదానివలె, తాను పరాయిదియు, కొనబడినదియు, పూయబడినదియునైన సౌందర్యము అవసరమైనంత అనాకర్షణీయురాలనని తలంచుట భయంకరము కాదా?

శిరోభూషణములును, వివిధ శిరోభూషణములును, సంక్లిష్టమైన జడలును, కేశాలంకరణకు అనంత విధానములును, వెలగల దర్పణ నమూనాలును,

వాటిలో తమ వేషమును సరిచేసికొనుచు,--మూర్ఖ బాలురవలె తమ ఆకారముపై వెర్రిగా ఉన్నవారిని వెదకుచు,--సిగ్గు యావత్తును కోల్పోయిన స్త్రీల లక్షణములు. ఎవడైనను వీరిని వేశ్యలని పిలిచినయెడల అతడు తప్పు చేయడు, ఏలయనగా వారు తమ ముఖములను ముసుగులుగా మార్చుకొందురు. అయితే మనకు వాక్యము "కనబడువాటిని కాక, కనబడనివాటిని చూడవలెను; ఏలయనగా కనబడువి అనిత్యములు, కనబడనివి నిత్యములు"[1] అని ఆజ్ఞాపించుచున్నది.

అయితే అసంబద్ధత హద్దులను మించునది ఏమనగా, తమ ఈ కృత్రిమ ఆకారము కొరకు వారు దర్పణములను కనిపెట్టిరి, అది ఏదో శ్రేష్ఠమైన కృతియో కళాఖండమో అన్నట్లు. ఆ మోసముపై ముసుగు వేయవలసియున్నది. ఏలయనగా గ్రీకు కథ చెప్పునట్లు, సుందరుడైన నార్సిసస్ తన ప్రతిబింబమును తానే చూచుట అతనికి భాగ్యకరము కాలేదు. మరియు దేవుని సూచించు ప్రతిమను కళచేత చేయవలదని మోషే మనుష్యులకు ఆజ్ఞాపించినయెడల, తమ ముఖములను కల్తీచేయుటకై తమ స్వంత ప్రతిబింబముచేత తమ స్వరూపముయొక్క అనుకరణను పుట్టించు ఈ స్త్రీలు ఎట్లు సరియైనవారు? అట్లే ప్రవక్తయైన సమూయేలు యెష్షయి కుమారులలో ఒకని రాజుగా అభిషేకించుటకు పంపబడి, అతని జ్యేష్ఠకుమారుడు అందగాడును పొడగరియునై యుండుట చూచి, అతనియందు సంతోషించి అభిషేక తైలమును తీసినప్పుడు, ప్రభువు అతనితో, "అతని రూపమునైనను అతని ఎత్తైన ఆకారమునైనను చూడకుము: ఏలయనగా నేను అతనిని తిరస్కరించితిని. మనుష్యుడు కన్నులను చూచును, గాని వాక్యము హృదయమును చూచును"[2] అని చెప్పెను.

మరియు అతడు రూపమున సొగసైనవానిని కాదు, ఆత్మయందు సొగసైనవానినే అభిషేకించెను. కాబట్టి శరీరమునకు సహజమైన సౌందర్యమును ఆత్మ సౌందర్యముకంటె తక్కువైనదిగా ప్రభువు ఎంచినయెడల, సమస్త అబద్ధమును పూర్తిగా తిరస్కరించు ఆయన కల్తీ సౌందర్యమును గూర్చి ఏమి తలంచును? "మనము విశ్వాసముచేత నడుచుచున్నాము గాని దృష్టిచేత కాదు."[3] అందుచేత దేవుని అనుసరించువాడు దేశమును, బంధువులను, ఆస్తులను, సమస్త ధనమును తృణీకరించి పరదేశియై యుండవలెనని ప్రభువు అబ్రాహాము ద్వారా మిక్కిలి స్పష్టముగా బోధించుచున్నాడు. అందుచేతనే తన స్వదేశమున తనకుండిన సంపదను తృణీకరించినవానిని ఆయన తన స్నేహితుడని పిలిచెను. ఏలయనగా అతడు మంచి వంశమువాడును, మిక్కిలి ధనవంతుడునై యుండెను; అందుచేత తన స్వంతమైన మూడువందల పదునెనిమిది మంది సేవకులతో లోతును చెరపట్టిన నలుగురు రాజులను జయించెను.

ఎస్తేరు ఒక్కతెయే న్యాయముగా అలంకరింపబడినదిగా మనకు కనబడుచున్నది. ఆ వధువు తన రాజభర్తకై మర్మముగా తన్ను అలంకరించుకొనెను; అయితే ఆమె సౌందర్యము వధింపబడబోవుచున్న జనులకు విమోచన వెలగా పరిణమించెను. మరియు ఆ అలంకరణ స్త్రీలను వేశ్యలనుగాను, పురుషులను స్త్రీసమానులనుగాను వ్యభిచారులనుగాను చేయునని విషాదాంత కవి సాక్షి; ఆయన ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు:--

"దేవతలకు తీర్పు తీర్చినవాడు, అర్గోస్ ప్రజల కథ చెప్పునట్లు, ఫ్రుగియానుండి లాసెడేమోనునకు వచ్చి, పూలబట్టలు ధరించి, బంగారముతోను అనాగరిక విలాసముతోను మెరయుచు, ప్రేమించి, తాను ప్రేమించిన హెలెనును మెనెలాస్ ఇంట లేడని తెలిసికొని, ఇడా పర్వత ప్రాంతములకు తీసికొనిపోయెను."[4]

ఓ వ్యభిచార సౌందర్యమా! అనాగరిక ఆడంబరమును స్త్రీసమాన విలాసమును గ్రీసును కూలద్రోసెను; లాసెడేమోనీయుల పాతివ్రత్యము వస్త్రములచేతను, విలాసముచేతను, సొగసైన సౌందర్యముచేతను చెడిపోయెను; అనాగరిక ప్రదర్శన జూపిటర్ కుమార్తెను వేశ్యగా నిరూపించెను.

వారి కామములను అదుపుచేయుటకు వారికి బోధకుడు[5] లేడు, "వ్యభిచరింపవద్దు" అనియైనను, "ఆశింపవద్దు" అనియైనను, "కామముచేత వ్యభిచారమునకు పయనింపవద్దు" అనియైనను, ఇంకను "అలంకార వాంఛచేత నీ వ్యామోహములను రేపకుము" అనియైనను చెప్పువాడు లేడు.

తమ స్వేచ్ఛాచారమును అదుపుచేసికొనని వారికి ఎట్టి అంతము కలిగెను, ఎట్టి వేదనలను వారు అనుభవించిరి! అదుపులేని సుఖములచేత రెండు ఖండములు కంపించెను, ఒక అనాగరిక బాలునిచేత సమస్తము గందరగోళమాయెను. హెల్లాసు యావత్తును సముద్రయానము చేయుచున్నది; సముద్రము ఖండముల బరువుచేత భారమాయెను; సుదీర్ఘ యుద్ధము చెలరేగెను, భీకర పోరాటములు సాగుచున్నవి, మైదానములు శవములతో నిండియున్నవి: అనాగరికుడు నౌకాదళముపై దౌర్జన్యముతో విరుచుకుపడుచున్నాడు; దుష్టత్వము జయించుచున్నది, ఆ కవిత్వ జూపిటర్ కన్ను త్రేసియనులపై చూచుచున్నది:--

"అనాగరిక మైదానములు ఉదాత్త రక్తమును త్రాగుచున్నవి, నదుల ప్రవాహములు శవములతో పూడిపోయినవి."

రొమ్ములు విలాపములలో కొట్టుకొనబడుచున్నవి, దుఃఖము భూమిని నిర్జనము చేయుచున్నది; మరియు అన్ని పాదములును, అనేక ఊటలుగల ఇడా శిఖరములును, త్రోయ పట్టణములును, అకైయుల నౌకలును కంపించుచున్నవి.

ఓ హోమరూ, మనము ఎక్కడికి పారిపోయి నిలువగలము? కంపించని ఒక నేలభాగమును మాకు చూపుము!--"అనుభవములేని బాలుడా, కళ్లెములను ముట్టకుము, నడుపుట నేర్చుకొనక రథపీఠమునెక్కకుము."[6]

ఇద్దరు రథసారథులయందు ఆకాశము ఆనందించును, వారిచేత మాత్రమే అగ్నిరథము నడుపబడును. ఏలయనగా మనస్సు సుఖముచేత కొట్టుకొనిపోవును; మరియు కళంకములేని వివేక సూత్రము వాక్యముచేత బోధింపబడనప్పుడు విచ్చలవిడితనములోనికి జారిపడి, తన అతిక్రమమునకు తగిన ప్రతిఫలముగా పతనమును పొందును. దీనికి ఉదాహరణ దేవదూతలు; వారు దేవుని సౌందర్యమును విడిచి వాడిపోవు సౌందర్యమును కోరుకొని, ఆకాశమునుండి భూమికి పడిపోయిరి.[7]

షెకెము వారు కూడ పరిశుద్ధ కన్యకను అవమానపరచినందుకు పతనముచేత శిక్షింపబడిరి. సమాధియే వారి శిక్ష, వారి అవమానపు స్మారకము రక్షణకు నడిపించును.

అధ్యాయము మూడు.--తమ్మును తాము అలంకరించుకొను పురుషులకు విరుద్ధముగా.

విలాసము ఎంతవరకు ముందుకు సాగెనంటే, ఈ వ్యర్థమైన పని విషయమై స్త్రీ జాతి మాత్రమే కాదు, పురుషులును ఈ వ్యాధి సోకినవారైరి.[1] ఏలయనగా ఆడంబరప్రేమనుండి విడివడనందున వారు స్వస్థులు కారు; విషయలాలసత వైపు మొగ్గుచు వారు స్త్రీసమానులగుదురు, పురుషులకు తగని వేశ్యాసమానమైన రీతిలో జుట్టు కత్తిరించుకొనుచు, సన్నని పారదర్శక వస్త్రములు ధరించుచు, మస్తకి[2] నమలుచు, సుగంధ ద్రవ్య వాసన వేయుచు.[3] వారిని చూచి ఏమి చెప్పగలము? నుదురునుబట్టి మనుష్యులను నిర్ణయించువానివలె, అతడు వారిని వ్యభిచారులనియు స్త్రీసమానులనియు, ఉభయవిధములైన కామక్రీడలకు అలవాటుపడినవారనియు, వెంట్రుకలను ద్వేషించువారనియు, వెంట్రుకలు లేనివారనియు, పురుషత్వ శోభను అసహ్యించుకొనువారనియు, స్త్రీలవలె తమ ముంగురులను అలంకరించుకొనువారనియు ఊహించును. "అపవిత్రమైన సాహస కార్యములకై జీవించుచు, ఈ చంచలమైన దౌర్భాగ్యులు నిర్లక్ష్యమైన పాపకార్యములు చేయుదురు" అని సిబిల్ చెప్పుచున్నది. వారి సేవకై పట్టణములు తారు పట్టీలచేత వెంట్రుకలను తీయువారితోను, క్షౌరము చేయువారితోను, ఈ స్త్రీప్రాయులనుండి వెంట్రుకలను పెరికివేయువారితోను నిండియున్నవి. మరియు దుకాణములు అంతటను నిర్మింపబడి తెరువబడుచున్నవి; ఈ వేశ్యాసమానమైన వ్యభిచారమునందు ప్రవీణులు, తమకు తాము పట్టీలు వేసికొనువారినుండియు, తమ వెంట్రుకలను పలు విధములుగా పెరికించుకొనుటకై వాటిని అప్పగించువారినుండియు, దానిని తమ వృత్తిగా చేసికొనినవారిచేత, బహిరంగముగా విస్తారమైన ధనమును సంపాదించుదురు; చూచువారియెదుటను, సమీపించువారియెదుటను, పురుషులైయుండియు తమయెదుటను సిగ్గుపడరు. అట్టివారే నీచ వ్యామోహములకు లోనైనవారు; తారు పట్టీల బలమైన లాగుడుచేత వారి శరీరమంతయు నునుపు చేయబడును. అట్టి నిర్లజ్జతను మించిపోవుట పూర్తిగా అసాధ్యము. వారు ఏదియు చేయకుండ విడువనిచో, నేనును ఏదియు చెప్పకుండ విడువను. డయోజినీస్ అమ్మబడుచుండగా, ఈ దిగజారిన జీవులలో ఒకనిని బోధకునివలె గద్దించుచు, "రా, కుర్రవాడా, నీ కొరకు ఒక పురుషుని కొనుము" అని మిక్కిలి పౌరుషముగా చెప్పి, ద్వ్యర్థముగల మాటచేత వాని వేశ్యాప్రవృత్తిని దండించెను.

అయితే పురుషులైనవారు క్షౌరము చేయించుకొని తమను నునుపు చేసికొనుట ఎంత నీచము! వెంట్రుకలకు రంగు వేయుట, నెరసిన జుట్టుకు నూనె పూయుట, వాటికి పసుపు రంగు వేయుట, ఇవి భ్రష్టులైన స్త్రీసమానుల పద్ధతులు; వారు స్త్రీలవలె తమను దువ్వుకొనుట విడిచిపెట్టదగినది. ఏలయనగా సర్పములవలె, రంగులు వేసికొనుచు తమను నూతనపరచుకొనుటచేత తమ తల ముసలితనమును విడిచిపెట్టుదుమని వారు తలంచుదురు. అయితే వారు వెంట్రుకలకు నేర్పుగా చికిత్స చేసినను, ముడతలనుండి తప్పించుకొనరు, కాలమును మోసగించుటచేత మరణమును తప్పించుకొనరు. ఏలయనగా అది భయంకరము కాదు; మీరు ముసలివారని ఒప్పుకొనకతప్పనప్పుడు ముసలివారివలె కనబడుట భయంకరము కాదు.

కాబట్టి మనుష్యుడు అంతమునకు ఎంత త్వరపడునో అంత నిజముగా పూజ్యుడగును; ఏలయనగా దేవుడొక్కడే అతనికి పెద్దవాడు, ఆయన నిత్యుడైన వృద్ధుడు, సమస్తముకంటె పురాతనుడు. ప్రవచనము ఆయనను "దినముల పురాతనుడు" అని పిలిచెను; "ఆయన తల వెండ్రుకలు శుద్ధమైన ఉన్నివలె ఉండెను" అని ప్రవక్త చెప్పుచున్నాడు.[4] "మరియు వేరొకడెవడును వెండ్రుకను తెల్లగానైనను నల్లగానైనను చేయజాలడు" అని ప్రభువు చెప్పుచున్నాడు.[5] అట్లయినయెడల ఈ భక్తిహీనులు ఆయనచేత తెల్లబడిన వెండ్రుకలను మార్చునప్పుడు దేవునితో పోటీపడుదురా, లేక ఆయనను బలాత్కారముగా ఎదిరించుదురా? "వృద్ధుల కిరీటము గొప్ప అనుభవము"[6] అని లేఖనము చెప్పుచున్నది; వారి ముఖముపైని నెరసిన వెండ్రుకలు గొప్ప అనుభవము యొక్క పుష్పము. అయితే వీరు వృద్ధాప్యపు గౌరవమును, నెరసిన వెండ్రుకలతో కప్పబడిన తలను అవమానపరచుదురు. కపటమైన తలగలవాడు నిజమైన తలను చూపుట సాధ్యము కాదు, సాధ్యము కాదు. "అయితే మీరు క్రీస్తును ఈలాగు నేర్చుకొనలేదు; మీరు ఆయన మాట వినినయెడలను, యేసునందు సత్యమున్నట్లు ఆయనవలన బోధింపబడినయెడలను, మునుపటి నడవడిని గూర్చి, మోసకరమైన ఆశలచేత చెడిపోవుచున్న పాత మనుష్యుని (నెరసిన మనుష్యుని కాదు, చెడిపోవుచున్నవానిని) విడిచిపెట్టి, (రంగులచేతను ఆభరణములచేతను కాక,) మీ మనస్సు యొక్క ఆత్మయందు నూతనపరచబడి, దేవుని పోలికలో నీతియందును నిజమైన పరిశుద్ధతయందును సృష్టింపబడిన నూతన మనుష్యుని ధరించుకొనవలెను."[7]

అయితే పురుషుడైనవాడు తన్ను తాను దువ్వుకొనుట, చక్కని రూపమునకై మంగలకత్తితో క్షౌరము చేసికొనుట, అద్దములో తన వెండ్రుకలను సవరించుకొనుట, బుగ్గలను క్షౌరము చేసికొనుట, వాటినుండి వెండ్రుకలను పీకి నునుపు చేసికొనుట — ఎంత స్త్రీసహజము! నిజముగా, వారిని దిగంబరులుగా చూడకపోయినయెడల వారిని స్త్రీలనుకొందురు. ఏలయనగా బంగారము ధరించుట వారికి అనుమతింపబడకపోయినను, స్త్రీసహజమైన కోరికచేత తమ చెప్పుల బంధములను అంచులను బంగారు రేకులతో అలంకరించుకొందురు; లేదా అదే లోహముతో గోళాకారపు రూపములను చేయించుకొని వాటిని తమ చీలమండలకు కట్టుకొందురు, తమ మెడలనుండి వ్రేలాడదీసికొందురు. ఇది స్త్రీల అంతఃపురములకు ఈడ్వబడు బలహీనపడిన మనుష్యుల ఉపాయము; వీరు ఉభయచరములైన కామాతురులైన మృగములు. ఏలయనగా ఇది వేశ్యాసంబంధమైన భక్తిహీనమైన ఉరి రూపము. ఏలయనగా దేవుడు స్త్రీలు నునుపుగా ఉండవలెననియు, గుఱ్ఱము తన జూలువలె తమ కేశములు మాత్రమే స్వాభావికముగా పెరుగుటయందు సంతోషించవలెననియు కోరెను; అయితే పురుషుని సింహములవలె గడ్డముతో అలంకరించి, పౌరుషమునకు లక్షణముగా అతనికి రోమముగల రొమ్మును అనుగ్రహించెను — ఇది బలమునకును ఏలుబడికిని గుర్తు. అట్లే కోళ్ళ రక్షణకై పోరాడు కోడిపుంజులను శిరస్త్రాణములవలె తుర్రాలతో అలంకరించెను; మరియు దేవుడు ఈ కేశములకు ఎంత విలువ ఇచ్చునంటే, అవి వివేకముతో పాటు పురుషులపై కనబడవలెనని ఆజ్ఞాపించెను, పూజ్యమైన రూపమునందు సంతోషించి, ముఖగాంభీర్యమును నెరసిన వెండ్రుకలతో గౌరవించెను. అయితే జ్ఞానమును, జ్ఞానముచేత నెరసిన వివేచనాత్మకమైన తీర్పులును

జ్ఞానమునందు కాలక్రమమున పరిపక్వత పొంది, దీర్ఘానుభవ బలముచేత వృద్ధాప్యమునకు శక్తినిచ్చి, నెరసిన వెండ్రుకలను, అనగా పూజ్యమైన జ్ఞానము యొక్క అద్భుతమైన పుష్పమును పుట్టించి, నమ్మకమును సంపాదించును. కాబట్టి పురుషుని గుర్తైన గడ్డము, దానిచేత అతడు పురుషుడని కనబడును, అది హవ్వకంటె పురాతనమైనది, శ్రేష్ఠ స్వభావమునకు సూచన. ఇందు అతడు అధికుడుగా ఉండవలెనని దేవుడు తగినదిగా తలంచి, పురుషుని దేహమంతటా వెండ్రుకలను చెదరజల్లెను. అతనిలో ఉన్న నునుపును మృదుత్వమును, శారీరకముగా గ్రహించు స్థితిగలదియు, సంతానోత్పత్తిలో అతని భాగస్వామియు, గృహనిర్వహణలో అతని సహాయకురాలునైన హవ్వను రూపించినప్పుడు, ఆయన అతని ప్రక్కనుండి తీసివేసెను; అతడు (సమస్త నునుపును వదులుకొనినందున) పురుషుడుగానే నిలిచి తన్ను పురుషునిగా చూపుకొనుచున్నాడు. మరియు అతనికి క్రియ, ఆమెకు సహించుట నియమింపబడినవి; ఏలయనగా రోమముగలది నునుపైనదానికంటె ఎండినదియు ఉష్ణమైనదియునై యుండును. అందుచేత మగవారికి ఆడువారికంటె ఎక్కువ రోమమును ఎక్కువ ఉష్ణమును ఉండును; అవయవములన్నియు గల జంతువులకు ఖండింపబడినవాటికంటె, సంపూర్ణమైనవాటికి అసంపూర్ణమైనవాటికంటె ఉండును. కాబట్టి పౌరుషమునకు చిహ్నమైన రోమత్వమును అపవిత్రపరచుట భక్తిహీనము.[1] అయితే నునుపు చేసికొను అలంకారము (వాక్యమువలన నేను హెచ్చరింపబడుచున్నాను), పురుషులను ఆకర్షించుటకైనయెడల స్త్రీసహజుని క్రియ,—స్త్రీలను ఆకర్షించుటకైనయెడల వ్యభిచారి క్రియ; ఈ రెండును మన సంఘమునుండి సాధ్యమైనంత దూరముగా తరిమివేయబడవలెను. "అయితే మీ తల వెండ్రుకలన్నియు లెక్కింపబడియున్నవి" అని ప్రభువు చెప్పుచున్నాడు;[2] గడ్డముమీది వెండ్రుకలును, దేహమంతటి వెండ్రుకలును లెక్కింపబడియున్నవి. కాబట్టి తన చిత్తప్రకారము వాటిని లెక్కించియున్న[3] దేవుని నియామకమునకు విరుద్ధముగా వాటిని పీకివేయకూడదు. "యేసుక్రీస్తు మీయందున్నాడని మీరు మిమ్మును ఎరుగరా?" అని అపొస్తలుడు చెప్పుచున్నాడు.[4] ఆయన మనయందు నివసించుచున్నాడని మనము ఎరిగియుండినయెడల, ఆయనను అవమానపరచుటకు మనము ఎట్లు తెగించగలమో నేను ఎరుగను.

అయితే వెండ్రుకలను పీకుటకు తారు వాడుట (ఈ క్రియతో ముడిపడిన సిగ్గులేనితనమును పేర్కొనుటకు కూడ నేను జంకుచున్నాను), మరియు వంగి వెనుకకు వంగుచున్న క్రియలో, అవమానకరమైన భంగిమలలో అడుగు వేయుచు వెనుకకు వంగుటచేత ప్రకృతి యొక్క లజ్జకు చేయబడు బలాత్కారము, అయినను చేయువారు తమ విషయమై సిగ్గుపడక, యౌవనుల మధ్యను, పురుషుని పరాక్రమము పరీక్షింపబడు వ్యాయామశాలలోను సిగ్గులేకుండ ప్రవర్తించుట; ఈ అస్వాభావిక ఆచరణను అనుసరించుట విచ్చలవిడితనము యొక్క అంతిమ దశ కాదా? ఏలయనగా బహిరంగముగా అట్టి పనులు చేయువారు ఇంటివద్ద ఎవరియెడలనైనను లజ్జతో ప్రవర్తించుట అరుదు. బహిరంగమున వారి సిగ్గులేనితనము రహస్యమున వారి కళ్లెములేని విచ్చలవిడితనమునకు సాక్ష్యము.[5]

ఏలయనగా పగటి వెలుగులో తన పురుషత్వమును నిరాకరించువాడు రాత్రివేళ స్పష్టముగా తాను స్త్రీయని నిరూపించుకొనును. "ఇశ్రాయేలు కుమార్తెలలో వేశ్య ఉండకూడదు; ఇశ్రాయేలు కుమారులలో వ్యభిచారి ఉండకూడదు" అని వాక్యము మోషే ద్వారా చెప్పెను.[6]

అయితే తారు మేలు చేయును అని చెప్పుదురు. కాదు, అది అపకీర్తి తెచ్చును అని నేను చెప్పుచున్నాను. సరియైన భావములుగలవాడెవడును ఆ దుర్గుణమునకు బలియైనవాడు కానియెడల వ్యభిచారిగా కనబడగోరడు, తన రూపసౌందర్యమునకు అపకీర్తి తేవలెనని ప్రయత్నింపడు. ఎవడును ఇచ్ఛాపూర్వకముగా దీనిని ఎన్నుకొనడని నేను చెప్పుచున్నాను. "ఏలయనగా దేవుడు తన సంకల్పప్రకారము పిలువబడినవారిని ముందే ఎరిగి, తన కుమారుని స్వరూపమునకు సమరూపులగునట్లు" నియమించెను; ధన్యుడైన అపొస్తలుని ప్రకారము ఆ కుమారుని నిమిత్తము ఆయన "అనేక సహోదరులలో ఆయనను జ్యేష్ఠునిగా"[7] నియమించెను; అట్లుండగా ప్రభువుతో సమరూపమైన శరీరమును అవమానపరచువారు భక్తిహీనులు కారా?

అందముగా ఉండగోరు పురుషుడు మనుష్యునిలో అత్యంత సుందరమైన దానిని, అనగా తన మనస్సును అలంకరించవలెను; దానిని ప్రతిదినము అధిక సౌందర్యముతో కనబరచవలెను; మరియు వెండ్రుకలను కాదు, కామములను పీకివేయవలెను. బానిసవ్యాపారుల వశములోనున్న, అవమానమునకై అలంకరింపబడిన బాలురయెడల నేను జాలిపడుచున్నాను. అయితే వారు తమచేత అవమానింపబడరు, ఆజ్ఞచేత ఆ దౌర్భాగ్యులు నీచలాభమునకై అలంకరింపబడుదురు. అయితే బలవంతముచేయబడినయెడల పురుషులైనచో దానిని చేయుటకంటె చచ్చుటకే ఇష్టపడదగిన పనులను ఇష్టపూర్వకముగా చేయువారు ఎంత అసహ్యకరులు!

అయితే జీవనము దుష్టత్వపు విచ్చలవిడితనముచేత ఈ స్థాయికి చేరెను, నగరములయందు కామాతురత వ్యాపించి, చట్టముగా మారెను. వారి ప్రక్కన స్త్రీలు వేశ్యాగృహములలో నిలిచి, కామభోగమునకై తమ దేహమునే అద్దెకు ఇచ్చెదరు; మరియు తమ లింగమును నిరాకరించుటకు నేర్పబడిన బాలురు స్త్రీల పాత్ర వేయుదురు.

విలాసము సమస్తమును చెడగొట్టెను; అది మనుష్యుని అవమానపరచెను. విలాసపు సుకుమారత సమస్తమును వెదకును, సమస్తమును ప్రయత్నించును, సమస్తమును బలవంతము చేయును, ప్రకృతిని బలాత్కరించును. పురుషులు స్త్రీల పాత్రయు, స్త్రీలు పురుషుల పాత్రయు ప్రకృతికి విరుద్ధముగా వేయుదురు; స్త్రీలు ఒకేసారి భార్యలును భర్తలునై యున్నారు: కామాతురతకు ఏ మార్గమును మూయబడలేదు; వారి విచ్చలవిడి వ్యభిచారము ఒక ప్రజా సంస్థ, విలాసము గృహమయమైనది. ఓ దౌర్భాగ్యకరమైన దృశ్యమా! భయంకరమైన నడవడీ! మీ సామాజిక విచ్చలవిడితనపు జయచిహ్నములు ఇట్లు ప్రదర్శింపబడుచున్నవి: ఈ కార్యములకు సాక్ష్యము వేశ్యలే. అట్టి దుష్టత్వమునకు అయ్యో! అంతేకాక, సంభోగము యొక్క అనిశ్చితత్వము ఎన్ని విషాదములను పుట్టించునో ఆ దౌర్భాగ్యులు ఎరుగరు. ఏలయనగా తండ్రులు, వదలివేయబడిన తమ సంతానమును గుర్తెరగక, తరచు తమకు తెలియకుండగనే తనను తాను చెడగొట్టుకొనిన కుమారునితోను, వేశ్యలైన కుమార్తెలతోను సంభోగము చేయుదురు; మరియు కామమందలి విచ్చలవిడితనము తమను కనినవారు వీరే అని వారికి చూపును.

మీ జ్ఞానులైన చట్టములు ఈ కార్యములను అనుమతించును: ప్రజలు చట్టబద్ధముగా పాపము చేయవచ్చును; మరియు శపింపదగిన ఆ భోగాసక్తిని వారు తటస్థమైన విషయమని పిలుచుదురు. ప్రకృతికి విరుద్ధముగా వ్యభిచరించువారు తాము వ్యభిచారమునుండి విముక్తులమని తలంచుదురు. ప్రతీకార న్యాయము వారి ధైర్యసాహసముల కార్యములను వెంబడించును, తమమీదికి తప్పింపరాని విపత్తును తెచ్చుకొనుచు, స్వల్ప ధనమునకు మరణమును కొనుదురు. ఈ సరుకుల దౌర్భాగ్యపు వ్యాపారులు ద్రాక్షారసమువలెను నూనెవలెను వ్యభిచారమను సరుకును ఓడలలో తీసికొని ప్రయాణించుదురు; మరియు ఇంకను దౌర్భాగ్యులైన కొందరు రొట్టెతోను రుచికరమైన పదార్థముతోను వ్యాపారము చేయునట్లు సుఖములతో వ్యాపారము చేయుదురు; "నీ కుమార్తెను వేశ్యగా చేయుటకు ఆమెను వేశ్యాత్వమునకు అప్పగింపకుము; అట్లు చేసినయెడల దేశము వ్యభిచారమునకు లోనై దేశము దుష్టత్వముతో నిండును" అను మోషే మాటలను వారు లక్ష్యపెట్టరు.[1]

ఇట్టిది పూర్వమే ప్రవచింపబడెను, ఫలితము ప్రసిద్ధము: ఇప్పుడు భూమియంతయు వ్యభిచారముతోను దుష్టత్వముతోను నిండియున్నది. రోమీయుల ప్రాచీన శాసనకర్తలను నేను మెచ్చుకొనుచున్నాను: వీరు నడవడియందలి స్త్రీసహజత్వమును అసహ్యించుకొనిరి; మరియు ప్రకృతి నియమమునకు విరుద్ధముగా శరీరమును స్త్రీ సంబంధమైన ప్రయోజనములకు అప్పగించుటను, చట్టము యొక్క నీతిప్రకారము అత్యంత కఠినమైన శిక్షకు తగినదిగా వారు తీర్పు తీర్చిరి.

ఏలయనగా పురుషుని సహజమైన శ్రేష్ఠమైన అలంకారమైన గడ్డమును పీకివేయుట ధర్మము కాదు.[2]

"మొదటి గడ్డముగల యౌవనుడు: ఏలయనగా దీనితో యౌవనము మిక్కిలి సొగసైనది."

కొంతకాలమునకు అతడు అభిషేకింపబడును; అహరోను ఘనపరచబడిన ప్రవచనాత్మకమైన "తైలము" "దిగిన"[3] గడ్డమునందు ఆనందించును. మరియు సరిగా శిక్షణ పొందినవానికి, శాంతి తన గుడారమును వేసికొనినవానికి, తన కేశములతోను శాంతిని కాపాడుట తగును.

కాబట్టి కామములయందు బలమైన ప్రవృత్తులుగల స్త్రీలు, పురుషులు ఇట్టి ఘోరములు చేయుట చూచినప్పుడు ఏమి చేయకుందురు? ఇట్టివారిని పురుషులని పిలువకూడదు గాని, నీచులైన దుష్టులనియు (<greek>bataloi</greek>), స్త్రీసహజులనియు (<greek>gunides</greek>) పిలువవలెను; వీరి స్వరములు బలహీనములు, వీరి వస్త్రములు స్పర్శయందును రంగునందును స్త్రీల వస్త్రములవలె ఉండును. మరియు అట్టి ప్రాణులు తమ బాహ్య రూపమునుబట్టి, వస్త్రములు, చెప్పులు, ఆకారము, నడక, కేశకర్తనము, చూపుచేత తాము ఎట్టివారో స్పష్టముగా కనబడుదురు. "ఏలయనగా చూపునుబట్టి మనుష్యుడు ఎరుగబడును, మనుష్యుని కలిసికొనుటచేత ఆ మనుష్యుడు ఎరుగబడును: మనుష్యుని వస్త్రధారణము, అతని పాదముల అడుగు, అతని పండ్ల నవ్వు అతనిని గూర్చి సంగతులను చెప్పును" అని లేఖనము చెప్పుచున్నది.[4]

ఏలయనగా వీరు, చాలావరకు, మిగిలిన వెండ్రుకలను పీకివేసి, తలమీది వెండ్రుకలను మాత్రమే అలంకరించుకొందురు, స్త్రీలవలె తమ కేశములను పట్టీలతో కట్టుకొనుటయే తప్ప మరేమియు కాదు. సింహములు తమ రోమముగల కేశములయందు అతిశయించును, అయితే యుద్ధమందు తమ కేశములచేత ఆయుధములు ధరించును; అడవి పందులు కూడ తమ జూలుచేత గంభీరముగా కనబడును; వేటగాండ్రు వాటి కేశములు నిక్కబొడుచుకొనుట చూచినప్పుడు వాటికి భయపడుదురు.

"ఉన్నిగల గొఱ్ఱెలు తమ ఉన్నితో భారముగా నున్నవి."[5]

ప్రేమగల తండ్రి వాటి ఉన్నిని, ఓ మనుష్యుడా, నీ ఉపయోగమునకై సమృద్ధిగా చేసెను, వాటి ఉన్నిని కత్తిరించుట నీకు నేర్పి. జనములలో, కెల్తులును స్కుతీయులును తమ వెండ్రుకలను పొడవుగా పెంచుదురు, అయితే తమ్మును అలంకరించుకొనరు. అనాగరికుని దట్టమైన కేశములయందు భయంకరమైనదేదో ఉన్నది; దాని పొన్నరంగు (<greek>xanqon</greek>) యుద్ధమును బెదిరించును, ఆ వర్ణము రక్తమునకు కొంత సమీపమైనది. ఈ రెండు అనాగరిక జాతులును విలాసమును ద్వేషించును. స్పష్టమైన సాక్షులు జర్మనీయుని విషయమై రైన్ నదియు,[6] స్కుతీయుని విషయమై బండియు ప్రదర్శింపబడును. కొన్నిసార్లు స్కుతీయుడు బండిని కూడ తృణీకరించును: దాని పరిమాణము ఆ అనాగరికునికి వైభవముగా కనబడును; మరియు దాని విలాసమైన సౌఖ్యమును విడిచిపెట్టి, స్కుతీయుడు పొదుపైన జీవితమును గడుపును. తగినంత ఇంటికొరకును, బండికంటె తక్కువ భారముగల దానికొరకును, అతడు తన గుఱ్ఱమును తీసికొని, దానిపై ఎక్కి, తాను కోరినచోటికి మోయబడును. మరియు ఆకలిచేత సొమ్మసిల్లినప్పుడు తన గుఱ్ఱమునే ఆహారము అడుగును; అది తన నరములను అర్పించి, తన యజమానునికి తనకు గల సమస్తమును — తన రక్తమును — సమకూర్చును. సంచారజాతివానికి గుఱ్ఱము ఒకేసారి వాహనమును ఆహారమునై యున్నది; మరియు అరబ్బుల యుద్ధవీరులైన యౌవనులు (వీరు ఇతర సంచారజాతులు) ఒంటెలపై ఎక్కుదురు. వారు సంతానోత్పత్తిగల ఒంటెలపై కూర్చుందురు; ఇవి మేయుచు ఏకకాలమున పరుగెత్తుచు, తమ యజమానులను మోయుచు, ఇంటిని తమతో కూడ మోయును. మరియు త్రాగుటకు అనాగరికులకు లేకపోయినయెడల వాటి పాలు పితుకుదురు; వారి ఆహారము అయిపోయిన తరువాత, క్రూరమైన తోడేళ్ళ విషయమై చెప్పబడినట్లు, వాటి రక్తమును కూడ విడిచిపెట్టరు. మరియు ఇవి, అనాగరికులకంటె సౌమ్యమైనవై, అన్యాయము చేయబడినప్పుడు ఆ అన్యాయమును జ్ఞాపకముంచుకొనవు, గాని ఎడారిని ధైర్యముగా దాటిపోవుచు, తమ యజమానులను ఏకకాలమున మోయుచు పోషించును.

కాబట్టి రక్తమే ఆహారముగాగల క్రూర మృగములు నశించునుగాక! ఏలయనగా రక్తమునుండి రూపొందిన మాంసము తప్ప మరేమియు కాని శరీరముగల మనుష్యులు రక్తమును ముట్టుట ధర్మము కాదు. ఏలయనగా మానవ రక్తము వాక్యమునకు పాలివారైనది:[7] అది ఆత్మచేత కృపలో భాగస్థురాలు; మరియు ఎవడైనను దానికి హాని చేసినయెడల అతడు గుర్తింపబడకుండ తప్పించుకొనడు. మనుష్యుడు శరీరమునందు దిగంబరుడైనను ప్రభువును సంబోధింపగలడు. అయితే అనాగరికుల నిరాడంబరతను నేను ఆమోదించుచున్నాను: భారములేని జీవనమును ప్రేమించుచు, అనాగరికులు విలాసమును విడిచిపెట్టిరి. ప్రభువు మనలను అట్టివారిగా ఉండుటకు పిలుచుచున్నాడు — ఆడంబరమునుండి దిగంబరులు, వ్యర్థతనుండి దిగంబరులు, మన పాపములనుండి విడిపింపబడినవారు, జీవపు కొయ్యను మాత్రమే మోయువారు, రక్షణనే లక్ష్యముగా గలవారు.

అధ్యాయము నాలుగు.--మనము ఎవరితో సహవసించవలెను.

అయితే నిజముగా నేను తెలియకుండగనే భావమందు క్రమమునుండి తప్పితిని; ఇప్పుడు దానికి తిరిగి రావలెను, మరియు పెద్ద సంఖ్యలో సేవకులను ఉంచుకొనుటను తప్పుపట్టవలెను. ఏలయనగా తమ చేతులతో పనిచేయుటను, తమ్మును తామే సేవించుకొనుటను తప్పించుకొని, మనుష్యులు సేవకులను ఆశ్రయింతురు; నేర్పరులైన వంటవారిని, బల్ల సిద్ధపరచువారిని, మాంసమును నైపుణ్యముగా ముక్కలుగా విభజించువారిని గొప్ప సమూహముగా కొందురు. మరియు సేవకుల గణము అనేక విభాగములుగా విభజింపబడియున్నది; కొందరు వారి తిండిపోతుతనమునకై శ్రమింతురు — మాంసము కోయువారును, మసాలా వేయువారును, మిఠాయిలను తేనె అప్పములను పాయసములను కలుపుచేయువారును; మరికొందరు వారి అతి విస్తారమైన వస్త్రములతో నిమగ్నులై యుందురు; మరికొందరు గ్రిఫిన్లవలె బంగారమును కాపాడుదురు; మరికొందరు వెండిని భద్రపరచి, పాత్రలను తుడిచి, విందు బల్లను అలంకరించుటకు కావలసినదానిని సిద్ధపరచుదురు; మరికొందరు గుఱ్ఱములను మర్దించుదురు; మరియు పానపాత్ర వాహకుల సమూహము వారి సేవలో శ్రమించును, పశువులవలె సుందరమైన బాలుర మందలు కూడ; వారినుండి వారి సౌందర్యమును పాలవలె పితుకుదురు. మరియు స్త్రీల చుట్టు అలంకరణ సేవకులైన పురుషులును స్త్రీలును నియమింపబడుదురు — కొందరు అద్దములకు, కొందరు శిరోభూషణములకు, మరికొందరు దువ్వెనలకు. అనేకులు నపుంసకులు; మరియు ఈ దళారులు తమ సుఖములను స్వేచ్ఛగా అనుభవింపగోరువారికి, వారు కామమునందు మునుగజాలరను నమ్మకముచేత, అనుమానము లేకుండ సేవ చేయుదురు. అయితే నిజమైన నపుంసకుడు అశక్తుడైనవాడు కాదు, సుఖమునందు ఇష్టపడనివాడు. ప్రజలు రాజును అడిగినప్పుడు అతిక్రమించిన యూదులకు ప్రవక్తయైన సమూయేలు ద్వారా సాక్ష్యమిచ్చుచు వాక్యము ప్రేమగల ప్రభువును వాగ్దానము చేయలేదు, గాని స్వేచ్ఛాచారియు విలాసియునైన నిరంకుశుని ఇచ్చెదనని బెదిరించెను; "వాడు మీ కుమార్తెలను గంధద్రవ్యములు చేయువారినిగాను, వంటవారినిగాను, రొట్టెలు చేయువారినిగాను తీసికొనును"[1] అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు; అది యుద్ధనియమముచేత ఏలుట, శాంతియుత పరిపాలనను కోరుట కాదు. మరియు స్త్రీల పల్లకీలను తమ భుజములపై ఎత్తి మోయు కెల్తులు అనేకులు కలరు.

అయితే ఉన్ని పనివారును, వడకువారును, నేయువారును, స్త్రీ పనియు, గృహనిర్వహణయు ఎక్కడను లేవు.

అయితే స్త్రీలను మోసగించువారు వారితో దినమంతయు గడుపుదురు, వారికి అర్థరహితమైన శృంగార కథలను చెప్పుచు, తమ కపట క్రియలతోను మాటలతోను శరీరమును ఆత్మను అలసటకు గురిచేయుదురు. "నీవు అనేకులతో కూడి చెడుకొరకు ఉండకుము, సమూహమునకు నిన్ను అప్పగించుకొనకుము"[2] అని చెప్పబడియున్నది; ఏలయనగా జ్ఞానము కొద్దిమందిలో కనబడును, అయితే అల్లకల్లోలము సమూహమునందు. అయితే వారు తాము చూడబడుటకు ఇష్టపడనందున, మర్యాదనుబట్టి మోయువారిని కొనుటలేదు; ఏలయనగా అట్టి భావములచేత వారు తమ్మును ఒక కప్పుక్రింద ఉంచుకొనినయెడల అది ప్రశంసనీయమగును; అయితే విలాసత్వముచేతనే వారు తమ సేవకుల భుజములపై మోయబడుదురు, ప్రదర్శనము చేయగోరుదురు.

ఆ విధముగా, తెరను తెరచి, తమ వైపు చూచు వారందరిని తీక్ష్ణముగా పరిశీలించుచు, వారు తమ నడవడిని ప్రదర్శింతురు; తరచు లోపలినుండి వంగి చూచుచు, తమ ప్రమాదకరమైన చంచలత్వముచేత ఈ పైపై మర్యాదను అవమానపరచుదురు. "పట్టణపు వీధులలో చుట్టు చూడకుము, దాని నిర్జన స్థలములలో తిరుగకుము"[3] అని చెప్పబడియున్నది. ఏలయనగా జ్ఞాని ఎవడును లేనిచోట, విచ్చలవిడివారి సమూహము అందుండినను, అది నిజముగా నిర్జన స్థలమే.

మరియు ఈ స్త్రీలు దినదినము బలులు అర్పించుచు, శకునములు చెప్పించుకొనుచు, దేవాలయములకు మోయబడుదురు; శకునగాండ్రతోను, భిక్షమెత్తు యాజకులతోను, అవమానకరమైన ముసలి స్త్రీలతోను కాలము గడుపుదురు; తమ పాత్రలయొద్ద ముసలమ్మల గుసగుసలు సాగించుచు, శకునములు చెప్పువారివద్ద మంత్రములను తంత్రములను నేర్చుకొనుచు, వివాహబంధముల నాశనమునకై అట్లు చేయుదురు. మరియు కొందరు పురుషులను వారు ఉంచుకొందురు; మరికొందరిచేత వారు ఉంచబడుదురు; ఇంకను కొందరు పురుషులు వారికి శకునగాండ్రచేత వాగ్దానము చేయబడుదురు. వారు తమ్మును తామే మోసగించుకొనుచున్నారని ఎరుగరు; విచ్చలవిడితనమునందు ఆనందింపగోరువారికి తమను సుఖ పాత్రగా అప్పగించుకొనుచున్నారని ఎరుగరు; మరియు తమ పవిత్రతను అత్యంత నీచమైన అవమానమునకు మార్పిడి చేసి, అత్యంత అవమానకరమైన నాశనమును గొప్ప వ్యాపార లాభమని తలంచుదురు. మరియు ఈ వేశ్యాసంబంధమైన విచ్చలవిడితనమునకు సేవకులు అనేకులు కలరు, ఒకడు ఒకవైపునుండి, మరొకడు మరొకవైపునుండి దూరుదురు. ఏలయనగా విచ్చలవిడివారు, ఓడ అడుగుభాగమున క్రుంగిన భాగమువైపు పందులు పరుగెత్తునట్లు, అపవిత్రతలోనికి సులభముగా పరుగెత్తుదురు. అందువలన లేఖనము మిక్కిలి గట్టిగా హెచ్చరించుచున్నది, "ప్రతివానిని నీ ఇంటికి తెచ్చుకొనకుము; ఏలయనగా కపటుల ఉరులు అనేకములు."[4] మరియు మరియొక చోట, "నీతిమంతులు నీ అతిథులగుదురుగాక, ప్రభువు భయమునందు నీ అతిశయము నిలుచునుగాక."[5] వ్యభిచారము దూరమగునుగాక. "ఏలయనగా దీనిని బాగుగా ఎరుగుడి," అని అపొస్తలుడు చెప్పుచున్నాడు, "విగ్రహారాధకుడైన ఏ వ్యభిచారియైనను, అపవిత్రుడైనను, లోభియైనను క్రీస్తుయొక్కయు దేవునియొక్కయు రాజ్యములో స్వాస్థ్యము పొందడు."[6]

అయితే ఈ స్త్రీలు స్త్రీసహజులతో సంగమమునందు సంతోషింతురు. మరియు కళ్లెములేని నాలుకగల, శరీరమునందు అపవిత్రులు, భాషయందు అపవిత్రులునైన హేయమైన ప్రాణుల (<greek>kinaides</greek>) సమూహములు ప్రవాహమువలె వచ్చును; కామ సేవలకు చాలినంత మంది పురుషులు, వ్యభిచార పరిచారకులు, నవ్వుచు గుసగుసలాడుచు, కామమును రేకెత్తించుటకు ముక్కులద్వారా కామమును వ్యభిచారమును సూచించు శబ్దములను సిగ్గులేకుండ చేయుచు, కామపు మాటలచేతను భంగిమలచేతను సంతోషపెట్టుటకు ప్రయత్నించుచు, వ్యభిచారమునకు ముందుగా వచ్చు నవ్వును ప్రేరేపించుదురు. మరియు కొన్నిసార్లు ఏదైనా రెచ్చగొట్టుటచేత మండిపడినప్పుడు, ఈ వ్యభిచారులు గాని, నాశనమునకు ఆ హేయమైన ప్రాణుల గుంపును అనుసరించువారు గాని, తమ ముక్కుపుటములలో కోపము నివసించుచున్నట్లు కప్పవలె ముక్కులో శబ్దము చేయుదురు. అయితే వీరికంటె నాగరికులైనవారు భారతీయ పక్షులను, మీడియా నెమళ్ళను పెంచుదురు, మరియు సూదిమొనవంటి తలగల[7] ప్రాణులతో కూర్చుందురు; సత్యర్లతో ఆటలాడుదురు, వికృత ప్రాణులయందు సంతోషించుదురు. వారు థెర్సైటీస్ మాట వినినప్పుడు నవ్వుదురు; మరియు ఈ స్త్రీలు మిక్కిలి విలువైన థెర్సైటీస్లను కొని, తమ భర్తలనుగూర్చి కాక, భూమికి భారమైన ఆ దౌర్భాగ్యులనుగూర్చి గర్వపడుదురు, మరియు మెలితా కుక్కపిల్లకంటె ఎంతో విలువైన పతివ్రతయైన విధవరాలిని విస్మరింతురు, మరియు

నీతిమంతుడైన ముసలివానిని కొరకొర చూచుదురు; అతడు నా అభిప్రాయమున డబ్బుతో కొనబడిన వికృత ప్రాణికంటె సుందరుడు. మరియు చిలుకలను కర్లూ పక్షులను పోషించుచున్నను, అనాథ బిడ్డను చేర్చుకొనరు;(1) అయితే ఇంటియందు పుట్టిన బిడ్డలను పారవేయుదురు, పక్షి పిల్లలను తీసికొందురు, వివేకముగల ప్రాణులకంటె వివేకరహితములను ఇష్టపడుదురు; వాస్తవమున వారు సంయమముగల పేరుగల వృద్ధులను పోషించు బాధ్యత స్వీకరింపవలెను, వీరు నా దృష్టియందు కోతులకంటె సుందరులు, నైటింగేల్ పక్షులకంటె మంచిదానిని పలుకగలవారు; మరియు వారి యెదుట ఈ మాటను ఉంచవలెను, "బీదలయందు జాలిపడువాడు ప్రభువునకు అప్పిచ్చును;"(2) మరియు ఈ మాటను, "ఈ నా సహోదరులలో అత్యల్పులలో ఒకనికి మీరు చేసిన కొలది నాకే చేసితిరి."(3) అయితే వీరు దీనికి విరుద్ధముగా జ్ఞానముకంటె అజ్ఞానమును ఇష్టపడుదురు, తమ ధనమును రాయిగా, అనగా ముత్యములుగాను భారతీయ పచ్చలుగాను మార్చుదురు. మరియు వాడిపోవు రంగులపైనను కొనిన బానిసలపైనను తమ ధనమును వ్యర్థము చేసి పారవేయుదురు; కుక్కి పెంచిన కోళ్ళవలె జీవితపు పెంటను గెలుకుదురు. "దరిద్రత మనుష్యుని తగ్గించును"(4) అని చెప్పబడియున్నది. దరిద్రత అనగా ధనికులు ఇచ్చుటకు ఏమియు లేక దరిద్రులగునట్టి లోభత్వము.

అధ్యాయము ఐదు.--స్నానశాలలలో ప్రవర్తన.

మరియు వారి స్నానశాలలు ఎట్టివి? నేర్పుగా నిర్మింపబడిన, ఇమిడిపోవు, తీసికొని వెళ్ళదగిన, పారదర్శకమైన, నాణ్యమైన నారబట్టచేత కప్పబడిన గృహములు. మరియు బంగారు పూత పూసిన కుర్చీలు, వెండివి కూడ, మరియు పదివేల బంగారు వెండి పాత్రలు — కొన్ని త్రాగుటకు, కొన్ని భోజనమునకు, కొన్ని స్నానమునకు — వారితో కూడ మోయబడును. వీటికి తోడు నిప్పుకణికల కుంపటులు కూడ ఉన్నవి; ఏలయనగా వారు స్నానము చేయుచునే భోజనము చేసి మత్తెక్కునంతటి భోగాసక్తికి చేరిరి. మరియు ప్రదర్శనకొరకు వారు ఉంచుకొను వెండి వస్తువులను స్నానశాలలలో ఆడంబరముగా పెట్టుదురు; ఆ విధముగా వారు బహుశా తమ ధనమును అమితమైన గర్వముచేత ప్రదర్శింతురు, అయితే ముఖ్యముగా స్త్రీలచేత జయింపబడిన స్త్రీసహజులైన పురుషులను ముద్రవేయు చంచలమైన అజ్ఞానమును చూపుదురు; ప్రదర్శన లేని పేద స్త్రీలు సమానముగా తమ స్నానములను ఆనందించుచున్నను, పాత్రల సమూహము లేకుండ తాము కలిసికొనలేరనియు చెమటపట్టలేరనియు తామే నిరూపించుకొనుచున్నారు. కాబట్టి ధనపు మురికికి నిందయొక్క సమృద్ధియైన కప్పు కలదు. దీనితో, ఎరతో వలె, బంగారపు మెరుపునకు నోళ్ళు తెరచు దౌర్భాగ్యులను గాలము వేయుదురు. ఏలయనగా ఆడంబర ప్రియులను ఈ విధముగా మిరుమిట్లు గొలిపి, తమ ప్రియులు కొంతసేపటి తరువాత తమను దిగంబరులుగా చూచి అవమానింతురని ఎరుగక, వారి మెప్పును నేర్పుగా సంపాదించ యత్నింతురు. వారు తమ స్వంత భర్తలయెదుట ఆమోదయోగ్యమైన లజ్జ నెపము చూపుచు వస్త్రములను విప్పుటకు సైతము ఇష్టపడరు; అయితే ఇతరులెవరైనను కోరినయెడల, ఇంటివద్ద తమ స్నానశాలలలో దిగంబరులుగా మూయబడియుండుట చూడవచ్చును. ఏలయనగా అక్కడ వారు తమ దేహములను అమ్మకమునకు ఉంచుచున్నట్లు ప్రేక్షకులయెదుట వస్త్రములు విప్పుటకు సిగ్గుపడరు. అయితే హెసియోడ్ ఇట్లు సలహా ఇచ్చుచున్నాడు

"స్త్రీల స్నానశాలలో చర్మమును కడుగుకొనకుడి."(5)

స్నానశాలలు పురుషులకును స్త్రీలకును విచక్షణ లేకుండ తెరవబడియున్నవి; అక్కడ వారు కామభోగమునకై వస్త్రములు విప్పుదురు (ఏలయనగా చూచుటవలన మనుష్యులు ప్రేమించుటకు చేరుదురు), వారి లజ్జ స్నానశాలలో కొట్టుకొని పోయినట్లు.(6) లజ్జ పూర్తిగా లేనివారు కాని వారు అపరిచితులను బయట ఉంచుదురు; అయితే తమ స్వంత సేవకులతో స్నానము చేయుదురు, తమ బానిసల యెదుట దిగంబరులగుదురు, వారిచేత మర్దింపబడుదురు; భయములేకుండ తాకుటకు అనుమతించుచు, వంగియున్న సేవకునికి కామమునకు స్వేచ్ఛ ఇత్తురు. ఏలయనగా స్నానమందున్న దిగంబరులైన తమ యజమానురాండ్ర యెదుటకు తేబడినవారు, ఆ దుష్టాచారమువలన భయమును విడిచి, కామమునందు ధైర్యము కలుగుటకై తామును వస్త్రములు విప్పుటకు ప్రయత్నింతురు. పూర్వపు క్రీడాకారులు, పురుషుని దిగంబరునిగా ప్రదర్శించుటకు సిగ్గుపడి, అంతర్వస్త్రములతో పోటీ చేయుటద్వారా తమ లజ్జను కాపాడుకొనిరి; అయితే ఈ స్త్రీలు తమ చొక్కాతోపాటు తమ లజ్జను కూడ విడిచిపెట్టి, సుందరముగా కనబడగోరుదురు, కాని తమ కోరికకు విరుద్ధముగా కేవలము దుష్టులని నిరూపింపబడుదురు.(8) ఏలయనగా శరీరముద్వారానే కామపు విచ్చలవిడితనము స్పష్టముగా ప్రకాశించును; జలోదరముగల వారిలో చర్మముచేత కప్పబడిన నీరువలె. రెండింటియందును వ్యాధి చూపునుబట్టి తెలియును. కాబట్టి స్త్రీలకు సత్యమునకు శ్రేష్ఠమైన మాదిరి చూపవలసిన పురుషులు, వారియెదుట తాము వస్త్రములు విప్పుటకు సిగ్గుపడవలెను, ఈ ప్రమాదకరమైన దృశ్యములనుండి జాగ్రత్తపడవలెను; "ఏలయనగా కుతూహలముతో చూచినవాడు ఇంతకుముందే పాపము చేసెను"(9) అని చెప్పబడియున్నది. కాబట్టి ఇంటివద్ద తల్లిదండ్రులను సేవకులను లజ్జతో చూడవలెను; మార్గములయందు తాము కలిసికొనువారిని; స్నానశాలలలో స్త్రీలను; ఏకాంతమున తమ్మును తామే; మరియు సర్వత్ర ఉన్న వాక్యమును, "ఆయన లేకుండ ఏదియు కలుగలేదు."(10) ఏలయనగా తనతో దేవుడు ఎల్లప్పుడు ఉన్నాడని తలంచినయెడలనే ఒకడు తప్పిపోకుండ నిలిచియుండును.

అధ్యాయము ఆరు.--క్రైస్తవుడు మాత్రమే ధనికుడు.

కాబట్టి ధనమును వివేకముతో అనుభవింపవలెను, ప్రేమతో పంచిపెట్టవలెను, లోభముతో గాని ఆడంబరముతో గాని కాదు; సౌందర్యప్రీతిని స్వార్థప్రేమగాను ప్రదర్శనగాను మార్చకూడదు; లేనియెడల ఎవడైనను మనతో, "వాని గుఱ్ఱము, లేక భూమి, లేక సేవకుడు, లేక బంగారము పదిహేను తలాంతుల విలువగలది; అయితే మనుష్యుడు తానే మూడు రాగి నాణెములకు ఖరీదు" అని చెప్పవచ్చును.

కాబట్టి స్త్రీలనుండి ఆభరణములను, యజమానులనుండి సేవకులను వెంటనే తీసివేసినయెడల, యజమానులు నడకయందు గాని చూపునందు గాని స్వరమునందు గాని కొనిన బానిసలకంటె ఏ విధముగను భిన్నులు కారని మీరు కనుగొందురు; వారు తమ బానిసలను అంతగా పోలియుందురు. అయితే వారు తమ బానిసలకంటె బలహీనులైనందునను, అధిక రోగిష్ఠమైన పెంపకమునుగలవారైనందునను భిన్నులు.

కాబట్టి "మంచివాడు, సంయమముగలవాడును నీతిమంతుడునైనందున" పరలోకమున తన ధనమును కూర్చుకొనును అనునదియైన ఈ శ్రేష్ఠమైన సూక్తిని నిరంతరము పునరుచ్చరింపవలెను. తన లౌకిక ఆస్తులను అమ్మి బీదలకు ఇచ్చినవాడు "చిమ్మటయైనను దొంగయైనను లేని" అక్షయమైన నిధిని కనుగొనును. "అల్పుడును, బలహీనుడును, అజ్ఞాతుడునైనను" అతడు నిజముగా ధన్యుడు; అతడు సమస్తమైన ధనములలో గొప్ప ధనముచేత నిజముగా ధనికుడు. "కాబట్టి ఒకడు కీనురాస్ కంటెను మిదాస్ కంటెను ధనికుడైనను దుష్టుడైనయెడలను," ఊదారంగు సన్నని నారబట్టలతో విలాసముగా అలంకరించుకొని లాజరును తృణీకరించినవానివలె గర్విష్ఠుడైనయెడలను, "అతడు దౌర్భాగ్యుడు, శ్రమలో జీవించును," మరియు బ్రతుకడు. ధనము నాకు చేతిని చుట్టుకొని కరచు సర్పమువలె తోచుచున్నది; దాని తోక కొనను పట్టుకొని ప్రమాదము లేకుండ పట్టుకొనుట ఎవడు ఎరిగియుండడో అతనికి అది అట్లే. మరియు ధనము అనుభవజ్ఞుని పట్టులోనైనను అనుభవములేనివాని పట్టులోనైనను మెలికలు తిరుగుచు, అంటుకొని కరచుటయందు నేర్పరి; ఎవడైనను దానిని తృణీకరించి, వాక్యపు మంత్రముచేత ఆ ప్రాణిని నలుగగొట్టి, తానును క్షేమముగా తప్పించుకొనునట్లు నేర్పుగా వాడుకొనుననేగాని.

అయితే యుక్తముగానే అత్యంత విలువైనదానిని కలిగియున్నవాడొక్కడే, ఇతరులచేత గుర్తింపబడకపోయినను, నిజముగా ధనికుడగును. మరియు ఆభరణములు గాని, బంగారము గాని, వస్త్రములు గాని, శరీర సౌందర్యము గాని గొప్ప విలువగలవి కావు, గాని సద్గుణమే; అదియే బోధకుడిచ్చిన ఆచరణలో పెట్టవలసిన వాక్యము. ఈ వాక్యము విలాసమును విసర్జించి, స్వయంసహాయమును సేవకునిగా పిలిచి, సంయమమునకు సంతానమైన పొదుపును ప్రశంసించును. "ఉపదేశమును స్వీకరించుము, వెండిని కాదు, పరీక్షింపబడిన బంగారముకంటె జ్ఞానమును; ఏలయనగా జ్ఞానము అమూల్య రత్నములకంటె శ్రేష్ఠము, విలువైనదేదియు ఆమెకు సమానము కాదు" అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు.(1) మరియు మరల: "బంగారముకంటె, అమూల్య రత్నములకంటె, వెండికంటె నన్ను సంపాదించుకొనుడి; ఏలయనగా నా ఫలము ఉత్తమమైన వెండికంటె శ్రేష్ఠము."(2)

అయితే మనము భేదము చూపవలసినయెడల, అనేక ఆస్తులుగలవాడు, మురికి సంచివలె బంగారముతో నిండినవాడు ధనికుడని ఒప్పుకొనవచ్చును; అయితే నీతిమంతుడు మాత్రమే సొగసైనవాడు, ఏలయనగా సొగసు అనగా క్రమము, నిర్వహించుటయందును పంచిపెట్టుటయందును తగిన మర్యాదగల పరిమితిని పాటించుట. "ఏలయనగా విత్తి ఎక్కువ కోయువారు ఉన్నారు,"(3) వారిగూర్చి వ్రాయబడియున్నది, "వాడు వెదజల్లెను, బీదలకు ఇచ్చెను; వాని నీతి నిత్యము నిలుచును."(4) కాబట్టి కలిగియుండి దాచుకొనువాడు కాదు, ఇచ్చివేయువాడే ధనికుడు; మరియు మనుష్యుని సంతోషపరచునది ఆస్తి కాదు, ఇచ్చివేయుటయే; మరియు ఆత్మ ఫలము ఉదారత. కాబట్టి ధనములు ఆత్మయందే ఉన్నవి. కాబట్టి మంచి వస్తువులు మంచివారికి మాత్రమే ఆస్తియని ఒప్పుకొందము; క్రైస్తవులు మంచివారు. ఇప్పుడు, మూర్ఖుడు గాని విచ్చలవిడివాడు గాని మంచిదానిని గూర్చి ఏ గ్రహింపును కలిగియుండజాలడు, దానిని సంపాదింపనూ జాలడు. కాబట్టి మంచి వస్తువులు క్రైస్తవులకు మాత్రమే స్వంతము. మరియు ఈ మంచి వస్తువులకంటె ధనవంతమైనది ఏదియు లేదు; కాబట్టి వీరు మాత్రమే ధనికులు. ఏలయనగా నీతియే నిజమైన ధనము; మరియు వాక్యము సమస్త నిధికంటె విలువైనది, పశువులనుండియు పొలములనుండియు కలుగునది కాదు, దేవునిచేత ఇవ్వబడినది — తీసివేయబడజాలని ధనము. ఆత్మ మాత్రమే దాని నిధి. అది దానిని కలిగియున్నవానికి శ్రేష్ఠమైన స్వాస్థ్యము, మనుష్యుని నిజముగా ధన్యునిగా చేయును. ఏలయనగా మన అధికారములోలేనిదేదియు కోరకుండుట, మరియు దేవునినుండి భక్తితో తాను కోరినదానిని అడిగి పొందుట ఎవనికి తగునో, అతడు అధికము, ఇంకను సమస్తమును కలిగియుండడా, దేవుడు తన నిత్యనిధిగా ఉండగా? "అడుగువానికి ఇవ్వబడును, తట్టువానికి తెరవబడును"(5) అని చెప్పబడియున్నది. దేవుడు దేనిని నిరాకరింపకపోయినయెడల, సమస్తమును భక్తిగలవారికే చెందును.

అధ్యాయము ఏడు.--పొదుపు క్రైస్తవునికి మంచి సంభారము.

సుఖములకై వెచ్చింపబడు రుచికరమైన పదార్థములు మనుష్యులకు ప్రమాదకరమైన ఓడ నాశనముగా మారును; ఏలయనగా అనేకుల ఈ విలాసవంతమైన నీచ జీవితము సౌందర్యమునందలి నిజమైన ప్రేమకును శుద్ధమైన సుఖములకును పరాయిది. ఏలయనగా మనుష్యుడు స్వభావమునుబట్టి నిటారుగా నిలుచు గంభీరమైన ప్రాణి, ఏకమైనవాని సృష్టియైనందున మంచిదానిని ఆశించునట్టివాడు. అయితే కడుపుమీద ప్రాకు జీవితము గౌరవము లేనిది, అవమానకరమైనది, అసహ్యకరమైనది, నవ్వులాటకు తగినది. మరియు దైవ స్వభావమునకు విలాసత్వము మిక్కిలి పరాయిది; ఏలయనగా ఇది ఆహారమునందు పిచ్చుకలవలెను, కామమునందు పందులవలెను మేకలవలెను ఉండుట. ఏలయనగా సుఖమును మంచి వస్తువుగా పరిగణించుట శ్రేష్ఠమైనదానిని గూర్చిన పూర్తి అజ్ఞానమునకు గుర్తు. ధనాపేక్ష మనుష్యుని సరియైన జీవన విధానమునుండి తొలగించి, అవమానకరమైనదానియందు సిగ్గు అనుభవించుటను మానునట్లు చేయును; అతడు మృగమువలె సమస్త విధములైన వస్తువులను తినుటకును, అట్లే త్రాగుటకును, తన కామవాంఛలను సర్వవిధములుగా తృప్తిపరచుకొనుటకును శక్తిగలవాడైనయెడల చాలును. అందువలన అతడు దేవుని రాజ్యమును స్వాస్థ్యముగా పొందుట మిక్కిలి అరుదు. అయితే ఒక్క కడుపును నింపుటకు తప్ప ఇట్టి రుచికరమైన వంటకములు ఏ ప్రయోజనమునకు సిద్ధపరచబడును? మన కడుపులు మన ఆహారపు వ్యర్థమును విడుదల చేయు మురుగుకాలువలద్వారా తిండిపోతుతనపు అపవిత్రత రుజువగుచున్నది. ఒక్క పాత్రతో తృప్తిపడగలిగియుండగా ఇంతమంది పానపాత్ర వాహకులను ఎందుకు సమకూర్చుకొందురు? వస్త్రముల పెట్టెలు ఎందుకు? బంగారు ఆభరణములు ఎందుకు? ఆ వస్తువులు వస్త్రములు దొంగిలువారికొరకును, దుష్టులకొరకును, ఆశగల కన్నులకొరకును సిద్ధపరచబడినవి. "అయితే ధర్మమును విశ్వాసమును నిన్ను విడువకుండునుగాక"(6) అని లేఖనము చెప్పుచున్నది.

ఉదాహరణకు, తిష్బీయుడైన ఏలీయాను చూడుడి; అతడు ముళ్ళచెట్టు క్రింద కూర్చుండగా దేవదూత అతనికి ఆహారము తెచ్చినప్పుడు, పొదుపునకు మనకు చక్కని ఉదాహరణ అతడే. "అది బార్లీ రొట్టెయు ఒక కుండ నీళ్ళునై యుండెను."(1) అట్టిదానిని ప్రభువు అతనికి ఉత్తమమైనదిగా పంపెను. కాబట్టి సత్యమునకు మన ప్రయాణమునందు మనము భారములేనివారమై యుండవలెను. "సంచిని, జోలెను, చెప్పులను తీసికొని వెళ్ళకుడి"(2) అని ప్రభువు చెప్పెను; అనగా సంచిలో మాత్రమే కూర్చబడు ధనమును కలిగియుండకుడి; సంచిలో పంటను నిలువచేయునట్లు మీ స్వంత గిడ్డంగులను నింపకుడి, గాని అక్కర గలవారికి పంచిపెట్టుడి. ధనికులు ప్రయాణించునప్పుడు భారములను మోయువారైన గుఱ్ఱములనుగూర్చియు సేవకులనుగూర్చియు మిమ్ములను మీరు శ్రమపెట్టుకొనకుడి; వారు ఉపమానరీతిగా చెప్పులని పిలువబడుదురు.

కాబట్టి మనము పాత్రల సమూహమును, వెండి బంగారు పానపాత్రలను, సేవకుల గుంపును విడిచిపెట్టవలెను; బోధకుని నుండి స్వయంసహాయము, నిరాడంబరత అను సుందరమైన గంభీరమైన పరిచారకులను మనము పొందియున్నాము గనుక. మరియు మనము వాక్యమునకు తగినట్లు నడుచుకొనవలెను; భార్యాబిడ్డలు ఉన్నయెడల, వివేకముగల ప్రయాణికునితో కూడ తన స్థలమును మార్చుకొనుట నేర్చుకొనిన ఇల్లు భారము కాదు. తన భర్తను ప్రేమించు భార్య తన భర్తవలెనే ప్రయాణమునకు సిద్ధపరచబడవలెను. పవిత్రమైన గాంభీర్యముతో పొదుపును వహించువారికి పరలోకయాత్రకు చక్కని సంభారము కలదు. మరియు పాదము చెప్పునకు కొలత అయినట్లు, ప్రతి వ్యక్తి కలిగియున్న దానికి శరీరము కొలత. అయితే అనవసరమైనది, వారు ఆభరణములనియు ధనవంతుల సామాగ్రియనియు పిలుచునది, శరీరమునకు అలంకారము కాదు, భారమే. బలవంతముగా పరలోకములకు ఎక్కువాడు తనతో ఉపకారమను సుందరమైన కర్రను తీసికొనిపోవలెను, బాధలోనున్నవారితో పంచుకొనుటచేత నిజమైన విశ్రాంతిని పొందవలెను. ఏలయనగా "ఆత్మ యొక్క నిజమైన ధనము మనుష్యుని విమోచన క్రయధనము"(3) అని లేఖనము నిర్ధారించుచున్నది; అనగా అతడు ధనవంతుడైనయెడల దానిని పంచిపెట్టుటచేత రక్షింపబడును. ఏలయనగా ఊరు బావులు తోడినప్పుడు తిరిగి వాటి పూర్వపు మట్టమునకు పొంగునట్లు,(4) దానము చేయుట, ప్రేమ యొక్క దయగల ఊటయై, దాహముగలవారికి తన పానీయమును పంచుటచేత, తిరిగి వృద్ధిపొంది నింపబడును; పాలు పీల్చబడు లేక పితుకబడు స్తనములలోనికి ప్రవహించు అలవాటువలె. ఏలయనగా సర్వశక్తిమంతుడైన దేవుడగు వాక్యమును కలిగినవాడు దేనికిని కొదువగలవాడు కాడు, తనకు కావలసినదానికి ఎన్నడును ఇరుకున పడడు. ఏలయనగా వాక్యము ఏ కొదువయు లేని సొత్తు, సమస్త సమృద్ధికి కారణము.

నీతిమంతుడు ఆహారమునకు కొదువగలవాడగుట తరచు చూచితినని ఎవడైనను చెప్పినయెడల, ఇది అరుదు, మరియొక నీతిమంతుడు లేనిచోట మాత్రమే సంభవించును.(5) అయినను తరువాతి మాటలను అతడు చదువవలెను: "నీతిమంతుడు రొట్టెవలన మాత్రమే కాక, ప్రభువు వాక్యమువలన బ్రదుకును,"(6) ఆయనే నిజమైన రొట్టె, పరలోకపు రొట్టె. కాబట్టి మంచి మనుష్యుడు దేవుని యెదుట తన ఒప్పుకోలును చెదరకుండ కాపాడుకొనినంత కాలము ఎన్నడును ఇబ్బందిలో ఉండడు. ఏలయనగా సర్వమునకు తండ్రియైనవానినుండి తనకు కావలసినదంతయు అడుగుటయు పొందుటయు అతనికి చెందును; కుమారుని కాపాడుకొనినయెడల తనదైనదానిని అనుభవించుటయు అతనికి చెందును. మరియు ఏ కొదువయు లేకుండుటయు అతనికి చెందును.

శిక్షణనిచ్చు ఈ వాక్యము మనకు నిజమైన ధనమును అనుగ్రహించును. ఆయన ద్వారా ఏ కొదువయు లేకుండు ఆధిక్యమును కలిగియున్నవారికి ధనవంతులగుట అసూయకు కారణము కాదు. ఈ ధనము కలిగినవాడు దేవుని రాజ్యమును వారసత్వముగా పొందును.

అధ్యాయము VIII.--సరైన బోధనలో ఉపమానములును ఉదాహరణములును అతి ప్రధానమైన భాగము.

మరియు మీలో ఎవడైనను విలాసమును పూర్తిగా విడిచిపెట్టినయెడల, అతడు పొదుపైన పెంపకముచేత, హింసలకు శిక్షణ వ్యాయామములుగా స్వచ్ఛందమైన బాధలను నిరంతరము ఉపయోగించుచు, అనివార్యమైన శ్రమలను సహించుటకు తన్ను తాను సిద్ధపరచుకొనును; అందువలన బలవంతపు శ్రమలును భయములును దుఃఖములును వచ్చినప్పుడు అతడు సహనమునందు అనభ్యాసి కాడు.

అందుచేత భూసంపదలను తృణీకరించునట్లు మనకు భూమిపై స్వదేశము లేదు. మరియు పొదుపు(7) అత్యున్నత స్థాయిలో ధనమైనది; అది ఎన్నడును తరుగని వ్యయమునకు సమానము, అవసరమైనదానికి, అవసరమైన మేరకు వెచ్చింపబడునది. ఏలయనగా దానికి ఖర్చుల అర్థము కలదు.

భర్త తన భార్యతో ఎట్లు జీవించవలెనో, స్వయంసహాయమును గూర్చియు, గృహనిర్వహణను గూర్చియు, సేవకుల ఉపయోగమును గూర్చియు; మరియు వివాహ కాలమును గూర్చియు, భార్యలకు ఏది తగునో దానిని గూర్చియు వివాహమును గూర్చిన ప్రసంగములో మనము చర్చించియున్నాము. క్రైస్తవుల జీవితమును చిత్రించుచుండగా క్రమశిక్షణకు మాత్రమే సంబంధించినది ఇప్పుడు వర్ణనకు ఉంచబడినది. చాలా భాగము ఇప్పటికే చెప్పబడి క్రమశిక్షణ నియమముల రూపములో నిర్దేశింపబడెను. ఇంకను మిగిలినదానిని మనము చేర్చెదము; ఏలయనగా రక్షణ వైపు నిర్ణయించుటలో ఉదాహరణములు చిన్న ప్రాముఖ్యత గలవి కావు.(8)

విను, అని విషాదనాటకము చెప్పుచున్నది,

"ఒడిస్సియస్ భార్య టెలిమాకస్ చేత చంపబడలేదు; ఏలయనగా ఆమె ఒక భర్తతో పాటు మరియొక భర్తను స్వీకరింపలేదు, గాని ఇంటిలో వివాహశయ్య అపవిత్రము కాకుండ నిలిచియున్నది."(9) అసహ్యమైన వ్యభిచారమును నిందించుచు, తన భర్తయందలి అనురాగములో పవిత్రత యొక్క సుందర రూపమును అతడు చూపెను.

లకెదెమోనీయులు తమ సేవకులైన హెలోట్లను (హెలోట్లు వారి సేవకుల పేరు) త్రాగుబోతులగునట్లు బలవంతపెట్టి, నిగ్రహముగల తమ యెదుట వారి మత్తు చేష్టలను చూపించిరి, చికిత్సకును సరిదిద్దుటకును.

కాబట్టి వారి అసభ్య ప్రవర్తనను గమనించి, తామును అట్టి నిందార్హమైన ప్రవర్తనలో పడకుండునట్లు, తమ్మును తాము శిక్షణపరచుకొనిరి,

త్రాగుబోతుల నింద తమను దోషరహితులుగా కాపాడుకొనుటకు ప్రయోజనముగా మార్చుకొనుచు. ఏలయనగా కొందరు మనుష్యులు బోధింపబడి రక్షింపబడుదురు; మరికొందరు, స్వయంశిక్షితులై, సద్గుణమును ఆశించుదురు లేదా వెదకుదురు.

"సమస్తమును తానే గ్రహించువాడు నిజముగా అందరికంటె శ్రేష్ఠుడు."(1)

అట్టివాడు దేవుని వెదకిన అబ్రాహాము. "మరియు మంచిగా సలహా ఇచ్చువానికి లోబడువాడును మంచివాడే."(2)

వాక్యమునకు లోబడిన శిష్యులు అట్టివారు. అందుచేత మొదటివానిని "స్నేహితుడు" అనియు, తరువాతివారిని "అపొస్తలులు" అనియు పిలిచిరి; ఒకడు శ్రద్ధగా వెదకుచు, మరొకరు ఒకే దేవుని ప్రకటించుచు. ఈ ఇరువురును జనములే, ఇరువురికిని శ్రోతలున్నారు, ఒకడు వెదకుటచేత ప్రయోజనము పొందినవాడు, మరొకడు కనుగొనుటచేత రక్షింపబడినవాడు.

"అయితే తానును గ్రహింపక, ఇతరుడు చెప్పగా వినియు హృదయమున పెట్టుకొనని వాడు--అతడు పనికిరాని మనుష్యుడు."(3)

ఆ ఇతర జనము అన్యజనులు--పనికిరానివారు; క్రీస్తును వెంబడింపని జనము ఇదియే. అయినను మానవప్రియుడైన బోధకుడు అనేక విధములుగా సహాయపడుచు, కొంత ప్రబోధించును, కొంత గద్దించును. ఇతరులు పాపము చేసినప్పుడు వారి నీచత్వమును, దానివలన కలుగు శిక్షను ఆయన మనకు చూపించును; హెచ్చరించుచు ఆకర్షించుచు, ముందు దానివలన బాధపడినవారిని చూపుటచేత ప్రేమతో మనలను చెడునుండి మరలించుటకు ఉపాయము చేయును. ఈ ఉదాహరణములచేత చెడు మనస్సుగలవారిని ఆయన మిక్కిలి స్పష్టముగా అడ్డగించెను, అట్టి కార్యములకు తెగించువారిని ఆపెను; మరికొందరిని సహనమను పునాదిపైకి తెచ్చెను; మరికొందరిని చెడుతనమునుండి ఆపెను; ఇంకను కొందరిని సమానమైన దానిని ధ్యానించుటచేత స్వస్థపరచి శ్రేష్ఠమైనదానిపైకి తెచ్చెను.

ఏలయనగా మార్గములో ఒకని వెంబడించుచుండగా ముందున్నవాడు గోతిలో పడినయెడల, అతని జారుటలో అతనిని వెంబడించకుండ జాగ్రత్తపడుటచేత అట్టి ప్రమాదము తనకు రాకుండ ఎవడు కాచుకొనడు? మరియు కీర్తికి మార్గమును నేర్చుకొని, తనకు ముందున్న పోటీదారుడు బహుమానము పొందుటను చూచిన ఏ క్రీడాకారుడు పెద్దవానిని అనుకరించుచు కిరీటముకొరకు ప్రయాసపడడు?

దైవజ్ఞానపు ఇట్టి ప్రతిరూపములు అనేకములు; అయితే నేను ఒక్క ఉదాహరణమును పేర్కొని కొద్ది మాటలలో వివరించెదను. సొదొమీయుల గతి తప్పుచేసినవారికి తీర్పును, వినువారికి బోధయు అయ్యెను. సొదొమీయులు విస్తారమైన విలాసమువలన అపవిత్రతలో పడి, సిగ్గులేకుండ వ్యభిచరించుచు, బాలురపై వెఱ్ఱి ప్రేమతో మండుచుండగా, భక్తిహీనతలు చేయువారు ఎవరి దృష్టి తప్పించుకొనలేరో ఆ సర్వదర్శియగు వాక్యము వారిపై తన కన్ను వేసెను. మానవజాతి యొక్క నిద్రించని కావలివాడు వారి విచ్చలవిడితనమును మౌనముగా చూడలేదు; వారిని అనుకరించకుండ మనలను వారించి, తన స్వంత నిగ్రహమునకు మనలను శిక్షించుచు, కామము ప్రతీకారము లేకుండ ఉండి భయము యొక్క సమస్త కట్టుబాట్లను తెంచుకొనకుండునట్లు కొందరు పాపులపై పడి, విలాసమునకు వ్యతిరేకముగా వివేకముగల అగ్నిలో కొంచెమును కుమ్మరించి సొదొమను కాల్చవలెనని ఆజ్ఞాపించెను; శిక్షలేమిచేత కామము విలాసమునకు పరుగెత్తువారికి ద్వారములను విశాలముగా తెరవకుండునట్లు. అందుచేత సొదొమీయుల న్యాయమైన శిక్ష మనుష్యులకు తగిన రక్షణ యొక్క ప్రతిరూపమాయెను. ఏలయనగా శిక్షింపబడువారితో సమానమైన పాపములు చేయనివారు ఎన్నడును సమానమైన శిక్షను పొందరు. పాపము చేయకుండ కాచుకొనుటచేత బాధపడకుండ కాచుకొందుము.

"ఏలయనగా మీరు తెలిసికొనవలెనని నేను కోరుచున్నాను," అని యూదా చెప్పుచున్నాడు, "దేవుడు తన ప్రజలను ఐగుప్తు దేశములోనుండి ఒకసారి రక్షించిన తరువాత, నమ్మనివారిని నాశనము చేసెను; మరియు తమ మొదటి స్థితిని కాపాడుకొనక తమ నివాసమును విడిచిన దూతలను, క్రూరమైన దూతల చీకటి క్రింద నిత్య సంకెళ్లలో మహాదినపు తీర్పునకు ఆయన ఉంచియున్నాడు."(4) మరియు కొంచెము తరువాత తీర్పు పొందువారి చిత్రణలను మిక్కిలి బోధాత్మకముగా ఆయన ప్రదర్శించుచున్నాడు: "వారికి శ్రమ, ఏలయనగా వారు కయీను మార్గమున నడిచిరి, బిలాము తప్పిదమునకు ఆశతో పరుగెత్తిరి, కోరహు ఎదిరింపులో నశించిరి." ఏలయనగా దత్తత యొక్క ఆధిక్యమును పొందలేనివారిని భయము అహంకారముగా పెరుగకుండ ఆపును. శిక్షలును బెదిరింపులును దీనికొరకే, శిక్షకు భయపడి మనము పాపము చేయకుండ ఉండుటకు. నేను మీకు విలాసమునకు మాత్రమే కాక, ప్రదర్శనకును వృథాగర్వమునకును శిక్షలను వివరింపవచ్చును; ధనమువలన హృదయములు చెడిపోయినవారిపై ప్రకటింపబడిన నిందలను చూపవచ్చును,(5) ఆ నిందలలో వాక్యము భయముచేత చెడుకార్యములనుండి ఆపుచున్నది. అయితే నా గ్రంథమున దీర్ఘతను విడిచి, ఆయన బెదిరింపులనుండి మీరు కాచుకొనునట్లు బోధకుని ఈ ఉపదేశములను ముందుంచెదను.

అధ్యాయము తొమ్మిది.--మనము స్నానమును ఎందుకు వినియోగించవలెను.

కాబట్టి స్నానమునకు నాలుగు కారణములున్నవి (ఏలయనగా ఆ విషయమునుండి నేను నా ప్రసంగములో పక్కకు తొలగితిని), వాటి నిమిత్తము మనము దానికి వెళ్లుచున్నాము: శుభ్రతకు, లేదా వేడికి, లేదా ఆరోగ్యమునకు, లేదా చివరిగా సుఖమునకు. సుఖముకొరకు స్నానము చేయుట విడిచిపెట్టవలెను. ఏలయనగా సిగ్గులేని సుఖము వేళ్లతో సహా నరకబడవలెను; స్త్రీలు శుభ్రతకొరకును ఆరోగ్యమునకొరకును, పురుషులు ఆరోగ్యమునకొరకు మాత్రమే స్నానము చేయవలెను.[6] వేడికొరకు స్నానము చేయుట అనవసరము, ఏలయనగా చలిచేత గడ్డకట్టినదానిని ఇతర విధములుగా పునరుద్ధరింపవచ్చును. స్నానమును నిరంతరము వాడుట బలమును క్షీణింపజేసి శారీరక శక్తులను సడలించును, తరచు బలహీనతను మూర్ఛను కలిగించును. ఏలయనగా ఒక విధముగా

శరీరము వృక్షములవలె నోటిచేత మాత్రమే కాక, స్నానమునందు దేహమంతటిచేతను, వారు రంధ్రములని పిలుచు వాటిద్వారా త్రాగును. దీనికి నిదర్శనముగా దప్పిగొనినవారు తరచు తరువాత నీటిలోనికి దిగుటచేత తమ దప్పిని తీర్చుకొనిరి. కాబట్టి స్నానము ఏదైనా ప్రయోజనమునకు కాకపోయినయెడల, మనము దానిలో మునిగిపోకూడదు. పూర్వీకులు వాటిని మనుష్యులను ఉతుకు స్థలములని[1] పిలిచిరి, ఏలయనగా అవి మనుష్యుల శరీరములను వలసినదానికంటె ముందే ముడతలుపడజేయును, వారిని ఉడికించినట్లు చేసి అకాలముగా ముసలివారగుటకు బలవంతపెట్టును. ఇనుమువలె మాంసము వేడిచేత మెత్తబడును; అందుచేత దానిని పదునుపెట్టి గట్టిపరచుటకు చలివంటిది మనకు అవసరము. మరియు మనము ఎల్లప్పుడును స్నానము చేయకూడదు; అయితే ఒకడు కొంచెము నీరసించియున్నయెడల, లేదా దానికి విరుద్ధముగా కడుపునిండ భుజించియున్నయెడల, శరీర వయస్సును సంవత్సర కాలమును లక్ష్యముంచుకొని స్నానము నిషేధింపబడవలెను. ఏలయనగా ఈ విషయములలో నైపుణ్యముగలవారు ఒప్పుకొనునట్లు, స్నానము అందరికి ఎల్లప్పుడును ప్రయోజనకరము కాదు. అయితే జీవితమున అన్ని సందర్భములలో మన సహాయకారిగా మనము పిలుచు తగిన పరిమాణము మనకు చాలును. ఏలయనగా సహాయకుని అవసరపడునంతగా స్నానమును వాడకూడదు, సంతవీధికి తరచు వెళ్లునట్లు దినమున స్థిరముగాను పలుమార్లును స్నానము చేయకూడదు. అయితే అనేకులచేత మనపై నీరు పోయించుకొనుట విలాసప్రియత్వముచేత మన పొరుగువారికి చేయు అవమానము; స్నానము స్నానము చేయు అందరికిని సమానముగా ఉమ్మడి అని గ్రహింపనొల్లనివారే దీనిని చేయుదురు.

అయితే అన్నిటికంటె మిక్కిలి శుద్ధిచేయు వాక్యముతో ఆత్మను కడుగుకొనవలెను (కొన్నిసార్లు శరీరమునుకూడ, దానికి చేరి పెరుగు మురికినిబట్టి, కొన్నిసార్లు అలసట తీర్చుకొనుటకును). "అయ్యో, వేషధారులైన శాస్త్రులారా పరిసయ్యులారా!" అని ప్రభువు చెప్పుచున్నాడు, "మీరు సున్నము కొట్టిన సమాధులవలె ఉన్నారు. బయట సమాధి అందముగా కనబడును, లోపల చచ్చినవారి యెముకలతోను సమస్త అపవిత్రతతోను నిండియున్నది."[2] మరియు అదే వారితో ఆయన మరల చెప్పుచున్నాడు, "అయ్యో! మీరు గిన్నెను పళ్లెమును బయట శుద్ధిచేయుదురు, లోపల అపవిత్రతతో నిండియున్నవి. మొదట గిన్నె లోపలిది శుద్ధిచేయుడు, అప్పుడు బయటిదియు శుద్ధియగును."[3] కాబట్టి ఆత్మ యొక్క కల్మషమును రుద్దివేయునదియు ఆత్మీయమైనదియు శ్రేష్ఠమైన స్నానము. దానిని గూర్చి ప్రవచనము స్పష్టముగా చెప్పుచున్నది: "ప్రభువు ఇశ్రాయేలు కుమారుల కుమార్తెల మురికిని కడిగివేసి, వారి మధ్యనుండి రక్తమును శుద్ధిచేయును"[4]--అనగా నేరపు రక్తమును ప్రవక్తల హత్యలును. మరియు శుద్ధిచేయు విధమును వాక్యము జోడించెను, "న్యాయమను ఆత్మచేతను దహించు ఆత్మచేతను." శారీరకమైన స్నానము, అనగా శరీరముది, పల్లెలో స్నానశాల లేనిచోట తరచు జరుగునట్లు, నీటిచేత మాత్రమే నెరవేరును.[5]

అధ్యాయము పది.--సత్ప్రవర్తనగల జీవితమునకు తగిన వ్యాయామములు.

బాలురకు వ్యాయామశాల చాలును, స్నానశాల అందుబాటులో ఉన్నను. పురుషులుకూడ స్నానములకంటె వ్యాయామములను చాలా ఎక్కువగా కోరుట బహుశా చెడ్డది కాదు, ఏలయనగా అవి కొన్ని విధములుగా యౌవనస్థుల ఆరోగ్యమునకు తోడ్పడి, శ్రమను--శరీరము యొక్క ఆరోగ్యకరమైన అలవాటునే కాక ఆత్మ యొక్క ధైర్యమును లక్ష్యముగా పెట్టుకొను పోటీని--కలిగించును. మనుష్యుని శ్రేష్ఠమైన పనులనుండి లాగివేయకుండ ఇది జరిగినయెడల, అది ఆనందకరము, నిష్ప్రయోజనము కాదు. స్త్రీలకుకూడ శారీరక వ్యాయామము లేకుండ చేయకూడదు. అయితే మల్లయుద్ధమునకును పరుగునకును వారిని ప్రోత్సహింపకూడదు; అవసరమైనయెడల వడకుటలోను నేయుటలోను వంటను పర్యవేక్షించుటలోను వారు వ్యాయామము చేసికొనవలెను. మనకు కావలసినదానిని వారే తమ చేతులతో కొట్టునుండి తెచ్చుకొనవలెను. తిరుగలి పనికి పూనుకొనుట వారికి అవమానము కాదు. గృహనిర్వాహకురాలును సహాయురాలునైన భార్య తన భర్తకు రుచికరముగా ఉండునట్లు వంటలో నిమగ్నమగుట ఆమెకు నింద కాదు. ఆమె పడకను దులిపి, దప్పిగొనినప్పుడు తన భర్తకు పానీయము అందించి, భోజనమును బల్లపై సాధ్యమైనంత చక్కగా ఉంచి, ఇట్లు ఆరోగ్యమునకు తోడ్పడు వ్యాయామమును తనకు కలిగించుకొనినయెడల, బోధకుడు అట్టి స్త్రీని ఆమోదించును; ఆమె "ఉపయోగకరమైన పనులకు తన చేతులను చాచును, కదురుపై తన చేతులను ఆనించును, కొలనునకు తన చేతిని తెరచును, దీనునికి తన మణికట్టును చాచును."[6]

శారాను అనుకరించు స్త్రీ మార్గస్థులకు సహాయపడుట అను ఆ ఉన్నతమైన పరిచర్యకు సిగ్గుపడదు. ఏలయనగా అబ్రాహాము ఆమెతో, "త్వరపడి మూడు మానికల పిండి పిసికి అప్పములు చేయుము" అనెను.[7] "లాబాను కుమార్తెయైన రాహేలు తన తండ్రి గొఱ్ఱెలతో వచ్చెను" అని చెప్పబడియున్నది.[8] ఇంతమాత్రమే కాదు; వినయమును బోధించుటకు, "ఏలయనగా ఆమె తన తండ్రి గొఱ్ఱెలను మేపుచుండెను" అని చేర్చబడెను.[9] మరియు మితవ్యయమునకును స్వయంసహాయమునకును, వ్యాయామములకును ఇట్టి లెక్కలేని ఉదాహరణములు లేఖనములలో ఇయ్యబడినవి. పురుషుల విషయములో కొందరు బట్టలు విప్పి మల్లయుద్ధము చేయవచ్చును; కొందరు ఎండలో చిన్న బంతి ఆట, విశేషముగా వారు ఫెనిండా[10] అని పిలుచు ఆట ఆడవచ్చును. పల్లెకు నడిచి వెళ్లువారికి లేదా పట్టణములోనికి దిగువారికి నడక చాలిన వ్యాయామము. మరియు వారు గొట్టు పట్టినయెడల, వ్యవసాయ శ్రమలో ఈ పొదుపు చర్య పెద్దమనుష్యునికి తగనిది కాదు.

ప్రసిద్ధుడైన మిలేతు రాజు పిత్తకస్ తిరుగలి తిప్పు శ్రమగల వ్యాయామమును చేసెనని చెప్పుట నేను దాదాపు మరచితిని." మనుష్యుడు తన కొరకు నీరు చేదుకొనుట, తాను ఉపయోగింపబోవు కట్టెలను తానే నరుకుట గౌరవప్రదము. యాకోబు తన అధీనములో విడువబడిన

లాబాను గొఱ్ఱెలను మేపెను; రాజచిహ్నముగా అతడు "స్టొరాక్స్ కఱ్ఱ"ను[1] కలిగియుండెను, అది తన కొయ్యచేత స్వభావమును మార్చి బాగుపరచుటకు గురియైనది. మరియు బిగ్గరగా చదువుట అనేకులకు తరచు వ్యాయామము. అయితే మనము అనుమతించిన అట్టి క్రీడాపోటీలు వృథా ప్రతిష్ఠకొరకు చేపట్టబడకూడదు, పౌరుషపు చెమటను కార్చుటకొరకే చేపట్టబడవలెను. మనము కపటముతోను ప్రదర్శనతోను కుస్తీపట్టకూడదు, నిలబడి చేయు మల్లయుద్ధములో మెడను చేతులను పక్కలను విడిపించుకొనుటచేతనే పట్టవలెను. ఏలయనగా ఉపయోగకరమును లాభకరమునైన ఆరోగ్యముకొరకు చేపట్టబడిన, సొగసైన బలముతో కూడిన అట్టి పోరాటము మరింత తగినది, పౌరుషమైనది. అయితే వ్యాయామశాలలలో అనుదారమైన భంగిమల అభ్యాసమును ప్రకటించు ఆ ఇతరులను పంపివేయవలెను. మనము ఎల్లప్పుడును మితమును లక్ష్యముగా పెట్టుకొనవలెను. ఏలయనగా భోజనమునకు ముందు శ్రమ ఉండుట ఉత్తమమైనట్లు, మితము మించి శ్రమపడుట అతి చెడ్డది, అతి నీరసపరచునది, మనలను రోగులను చేయుటకు ఆస్కారమైనది. కాబట్టి మనము పూర్తిగా సోమరులముగా ఉండకూడదు, పూర్తిగా అలసిపోకూడదు. ఏలయనగా ఆహారమునుగూర్చి మనము నియమించినట్లే, ప్రతిచోటను ప్రతి విషయమునందును చేయవలెను. మన జీవన విధానము మనలను విలాసమునకును విచ్చలవిడితనమునకును అలవాటు చేయకూడదు, దానికి వ్యతిరేకమైన అతిరేకమునకును కాదు, ఈ రెంటికిని మధ్యదానికే, అనగా సమ్మేళనమైనదియు నిగ్రహమైనదియు, విలాసము పిసినారితనము అను ఈ రెండు చెడులనుండి విడిపడినదియునైన దానికే. ఇప్పుడు, మనము ఇంతకుముందు చెప్పినట్లు, తన అవసరములను తానే చూచుకొనుట గర్వము లేని వ్యాయామము--ఉదాహరణకు, తన చెప్పులను తానే తొడుగుకొనుట, తన పాదములను తానే కడుగుకొనుట, నూనెతో అభిషేకించుకొనినప్పుడు తన్ను తాను రుద్దుకొనుట. నిన్ను రుద్దినవానికి ప్రతిగా అదే సేవ చేయుట పరస్పర న్యాయముయొక్క వ్యాయామము; మరియు రోగియైన స్నేహితుని పక్కన నిద్రించుట, బలహీనులకు సహాయపడుట, అక్కరగలవానికి సమకూర్చుట తగిన వ్యాయామములు.

"అబ్రాహాము ముగ్గురికి భోజనము వడ్డించెను, చెట్టు క్రింద, వారు భుజించునప్పుడు వారికి పరిచర్య చేసెను" అని చెప్పబడియున్నది.[2] పేతురు విషయములో వలె చేపలు పట్టుటయు[3] అట్టిదే, వాక్యమునందు అవసరమైన బోధనలనుండి మనకు తీరిక ఉన్నయెడల. అయితే ప్రభువు శిష్యునికి నియమించిన ఆనందము మరి ఉత్తమమైనది, నీటిలోని చేపలవలె "మనుష్యులను పట్టుటకు" ఆయన అతనికి బోధించినప్పుడు.

అధ్యాయము పదకొండు.--క్రైస్తవ జీవితము యొక్క సంక్షిప్త దృష్టి.

కాబట్టి బంగారము ధరించుట, మెత్తని వస్త్రములను వాడుట పూర్తిగా నిషేధింపబడలేదు. అయితే అహేతుక ప్రేరణలు అదుపులో ఉంచబడవలెను, లేనియెడల అవి అతి సడలింపుచేత మనలను కొనిపోయి విలాసమునకు త్రోయును. ఏలయనగా తృప్తిని మించి విజృంభించిన విలాసము కాళ్లు తన్నుటకును జూలు విదిలించుటకును రథసారథియైన బోధకుని విదిలించివేయుటకును ఒడిగట్టును; ఆయన దూరమునుండి కళ్లెములను వెనుకకు లాగి, సుఖములకును దుష్ట కోరికలకును రత్నములకును బంగారమునకును వస్త్రముల వైవిధ్యమునకును ఇతర విలాసములకును విపరీతముగా మొగ్గు చూపు మానవ గుఱ్ఱమును--అనగా ఆత్మ యొక్క అహేతుక భాగమును--రక్షణ వైపునకు నడిపించి తోలును.

అన్నిటికంటె పరిశుద్ధముగా చెప్పబడినది మనము మనస్సులో ఉంచుకొనవలెను: "అన్యజనులమధ్య మీ నడవడి యోగ్యముగా ఉండనియ్యుడి; అప్పుడు వారు మిమ్మును దుర్మార్గులని దూషించుచున్నను, మీ సత్కార్యములను చూచి దేవుని మహిమపరచుదురు."[4]

వస్త్రములు.

కాబట్టి మనము ముందు చెప్పినట్లు, సాదాగాను తెల్లని రంగులోను ఉన్న వస్త్రములను వాడుటకు బోధకుడు మనకు అనుమతి ఇచ్చుచున్నాడు. అందువలన, రంగురంగుల కళకు కాక, సృష్టింపబడినట్లు ఉన్న స్వభావమునకు మనలను మనము అనుగుణపరచుకొని, మోసకరమైనదానిని, సత్యమును అబద్ధపరచునదానిని త్రోసివేసి, సత్యము యొక్క ఏకరూపతను సాదాతనమును స్వీకరించుదుము.[5]

సోఫోక్లెస్ ఒక యౌవనుని నిందించుచు ఇట్లనెను:-- "స్త్రీల వస్త్రములతో అలంకరింపబడి."

ఏలయనగా సైనికునికిని నావికునికిని పాలకునికిని వలె, నిగ్రహముగలవాని తగిన వస్త్రధారణయు సాదాగాను తగినదిగాను శుభ్రముగాను ఉండునది. అందుచేతనే ధర్మశాస్త్రములో కూడ, మోషేచేత నియమింపబడిన కుష్ఠును గూర్చిన ధర్మము, సర్పము యొక్క వివిధ పొలుసులవలె అనేక రంగులును మచ్చలును గలదానిని తిరస్కరించును. కాబట్టి మనుష్యుడు ఇక రంగుల వైవిధ్యముతో ఆడంబరముగా తన్ను తాను అలంకరించుకొనక, తల నడినెత్తినుండి అరికాలి వరకు పూర్తిగా తెల్లగా శుభ్రముగా ఉండవలెనని ఆయన కోరుచున్నాడు; అందువలన శరీరమునుండి మార్పు చెందుచు, మనుష్యుని వివిధములును చంచలములునైన కోరికలను విడిచిపెట్టి, సత్యము యొక్క మార్పులేని, సందిగ్ధము లేని, సాదా రంగును ప్రేమించుదుము. మరియు దీనిలోకూడ మోషేను అనుకరించువాడు--అందరికంటె ప్లేటో మిక్కిలి--పవిత్రురాలైన స్త్రీ చేతిపనికంటె అధికముగా వినియోగింపబడని వస్త్రమును ఆమోదించును. మరియు తెల్లని రంగులు గంభీరతకు చక్కగా సరిపోవును. మరియు వేరొకచోట ఆయన, "యుద్ధ అలంకారములకు తప్ప రంగులనుగాని నేతనుగాని వాడకుము" అని చెప్పుచున్నాడు.[6]

కాబట్టి శాంతిగల వారికిని వెలుగుగల వారికిని తెలుపు తగినది.[7] కారణములకు మిక్కిలి సన్నిహితముగా సంబంధించిన గుర్తులు తమ ఉనికిచేత ఫలితము యొక్క ఉనికిని సూచించునట్లు, లేదా మరింత సరిగా నిరూపించునట్లు; పొగ అగ్నికి గుర్తు, మంచి ఛాయయు క్రమమైన నాడియు ఆరోగ్యమునకు గుర్తు; అట్లే ఈ విధమైన వస్త్రమును మన అలవాట్ల స్వభావమును చూపుచున్నది. నిగ్రహము పవిత్రమైనది సాదాయైనది; ఏలయనగా పవిత్రత అనునది నీచమైనదానితో కలియని పవిత్ర ప్రవర్తనను నిశ్చయపరచు అలవాటు. సాదాతనము అనునది అతిరిక్తములను తొలగించు అలవాటు.

దృఢమైన వస్త్రము కూడ, ముఖ్యముగా ఉతకనిది, శరీరములోని వేడిని కాపాడును; వస్త్రమునకు తనలో వేడి ఉన్నందున కాదు, శరీరమునుండి వెలువడు వేడిని అది వెనుకకు త్రిప్పి దానికి మార్గమును ఇయ్యక నిరాకరించుటచేత. మరియు దానిపై పడు ఏ వేడినైనను అది పీల్చుకొని నిలుపుకొని, దానిచేత వెచ్చబడి తానును శరీరమును వెచ్చపరచును. ఈ కారణముచేత అది ముఖ్యముగా చలికాలమున ధరింపబడవలెను. అది కూడ (నిగ్రహము) తృప్తిగలది. మరియు తృప్తి అనునది అతిరిక్తములను విడిచిపెట్టి, లోపము ఉండకుండునట్లు, వాక్యము ప్రకారము ఆరోగ్యకరమును ధన్యమునైన జీవితమునకు చాలినదానిని స్వీకరించు అలవాటు.[1] స్త్రీలు సాదాగాను తగినట్లును ఉన్న వస్త్రమును ధరించవలెను, అయితే పురుషునికి తగినదానికంటె మృదువైనది, అయినను పూర్తిగా అవినయమైనది కాదు, విలాసమునకు పూర్తిగా పోయినదియు కాదు. మరియు వస్త్రములు వయస్సునకును వ్యక్తికిని ఆకారమునకును స్వభావమునకును వృత్తులకును తగినవిగా ఉండవలెను. ఏలయనగా దైవికుడైన అపొస్తలుడు మిక్కిలి సుందరముగా "ప్రభువైన యేసు క్రీస్తును ధరించుకొనుడి, శరీరేచ్ఛలను తీర్చుకొనుటకు ఏర్పాటు చేసికొనకుడి" అని మనకు ఉపదేశించుచున్నాడు.[2]

చెవిపోగులు.

చెవి తమ్మెలను కుట్టుటవలన స్వభావమునకు(3) హింస చేయుట వాక్యము మనకు నిషేధించుచున్నది. లేనిచో ముక్కును ఎందుకు కుట్టకూడదు?--ఇట్లు చెప్పబడినది నెరవేరునట్లు: "పందిముక్కుకు బంగారు కుండలము ఎట్లుండునో, వివేచనలేని స్త్రీకి సౌందర్యము అట్లుండును."(4) ఏలయనగా ఒక్క మాటలో, బంగారముచేత తాను సుందరుడయ్యెనని ఎవడైనను తలంచినయెడల అతడు బంగారముకంటె తక్కువవాడు; బంగారముకంటె తక్కువవాడు దానికి ప్రభువు కాడు. లూదియా ధాతువుకంటె తాను తక్కువ అలంకారముగలవాడనని ఒప్పుకొనుట ఎంత వింత! కాబట్టి తన ముట్టెతో బురదను కెలుకు ఆడపంది మురికిచేత బంగారము అపవిత్రమగునట్లే, తమ విచ్చలవిడితనములో హద్దు మీరి విలాసములో మునిగి, ధనముచేత ఉబ్బిన ఆ స్త్రీలు కామభోగముల మచ్చలచేత నిజమైన సౌందర్యమును అవమానపరచుదురు.

వ్రేళ్ళ ఉంగరములు.

కాబట్టి వాక్యము వారికి బంగారు ఉంగరమును అనుమతించుచున్నది.(5) ఇది అలంకారముకొరకు కాదు; ఇంటి నిర్వహణ బాధ్యతను నెరవేర్చుటలో ఇంటిలో భద్రముగా ఉంచదగిన వస్తువులకు ముద్ర వేయుటకొరకే. ఏలయనగా అందరు బాగుగా శిక్షణ పొందినయెడల, సేవకులును యజమానులును సమానముగా నిజాయితీగలవారైనయెడల, ముద్రల అవసరమే ఉండదు. అయితే శిక్షణ లేమి అనిజాయితీ వైపు మొగ్గును కలిగించుటచేత మనకు ముద్రలు అవసరము. అయినను ఈ కఠినత్వమును సడలించదగిన సందర్భములు కలవు. ఏలయనగా పవిత్రులైన భర్తలు దొరుకుట అదృష్టము కాని(6) స్త్రీల పక్షమున కొన్నిసార్లు రాయితీ ఇవ్వవలెను; వారు తమ భర్తలను సంతోషపెట్టుటకై అలంకరించుకొనుదురు. అయితే తమ భర్తల మెప్పు పొందవలెనను కోరిక మాత్రమే వారి లక్ష్యముగా ఉండునుగాక. వారు వ్యక్తిగత ప్రదర్శనకు అంకితమగుటను నేను కోరను, గాని భర్తలయెడల తమకు గల పవిత్ర ప్రేమచేత--అది బలమైన న్యాయమైన ఆకర్షణ--వారిని ఆకర్షించవలెనని కోరుచున్నాను. అయితే భర్తలు తమ భార్యలు మనసులో అసంతోషముగా ఉండవలెనని కోరుచుండగా, భార్యలు పవిత్రులుగా ఉండగోరినయెడల, భర్తల వివేకరహితమైన ఆవేశములను కోరికలను క్రమక్రమముగా శాంతింపజేయుటను తమ లక్ష్యముగా చేసికొనవలెను. మరియు వారిని క్రమముగా సంయమనమునకు అలవాటుపరచుచు, మృదువుగా నిరాడంబరత వైపునకు ఆకర్షించవలెను. ఏలయనగా భారమైనదానిని మోపుటచేత కాక, అతిరేకమును తొలగించుటచేతనే మర్యాద కలుగును. ఏలయనగా స్త్రీల విలాస వస్తువులు వేగముగా ఎగురు రెక్కలుగలవి, అస్థిరమైన మూర్ఖత్వములను వ్యర్థమైన సుఖములను పుట్టించునవి కాబట్టి నిషేధింపవలెను; వాటిచేత ఉబ్బి రెక్కలు కట్టుకొని వారు తరచు వివాహబంధములనుండి ఎగిరిపోవుదురు. అందుచేత స్త్రీలు నీటుగా ఉడుపులు ధరించి, పవిత్రమైన లజ్జయను పట్టీతో తమ్మును చుట్టుకొనవలెను; లేనియెడల తలతిరుగుటచేత సత్యమునుండి జారిపోవుదురు. కాబట్టి పురుషులు తమ భార్యలయందు నమ్మకము ఉంచి, ఇంటి బాధ్యతను వారికి అప్పగించుట తగును; ఏలయనగా దీనియందు తమకు సహాయకులుగా వారు ఇవ్వబడిరి.

మరియు మనము ప్రజా వ్యవహారములలో నిమగ్నులైయుండి లేక పల్లెలో ఇతర పనులను నెరవేర్చుచు, తరచు మన భార్యలకు దూరముగా ఉండునప్పుడు, భద్రతకొరకు దేనినైనను ముద్రవేయవలసివచ్చినయెడల, ఈ ఉద్దేశ్యమునకు మాత్రమే ఆయన (వాక్యము) మనకు ముద్రాంగుళీయకమును అనుమతించుచున్నాడు. ఇతర ఉంగరములను పారవేయవలెను; ఏలయనగా లేఖనము చెప్పునట్లు, "ఉపదేశము జ్ఞానికి బంగారు ఆభరణము."(7)

అయితే బంగారము ధరించు స్త్రీలు, ఎవడైనను వారి నగలను తీసివేసినయెడల, ఆభరణములు లేక తాము దాసీలుగా భావింపబడుదురేమో అని భయపడుదురని నాకు తోచుచున్నది. అయితే ఆత్మయందు నెలకొనియున్న స్వాభావిక సౌందర్యములో కనుగొనబడు సత్యముయొక్క ఉన్నతత్వము, కొనుటను అమ్ముటను బట్టి కాక దాసత్వపు మనస్సును బట్టి దాసుని నిర్ణయించును. మరియు మనము స్వతంత్రులవలె కనబడుట కాదు, స్వతంత్రులుగానే ఉండుట, దేవునిచేత శిక్షణ పొందినవారముగా, దేవునిచేత దత్తత చేసికొనబడినవారముగా ఉండుట మనకు కర్తవ్యము.

కాబట్టి మనము నిలుచుటలోను కదులుటలోను, అడుగులోను, వస్త్రధారణలోను, ఒక్క మాటలో జీవన విధానములోను, అన్ని విషయములలోను సాధ్యమైనంత వరకు స్వతంత్రులకు తగినట్లుండు పద్ధతిని అవలంబింపవలెను. అయితే పురుషులు ఉంగరమును కీలుపై ధరింపకూడదు; అది స్త్రీసహజము; చిటికెన వ్రేలి మొదటిలో దానిని ఉంచవలెను. ఏలయనగా అట్లైనచో మనకు అవసరమైన ఏ పనికైనను చేయి మిక్కిలి స్వేచ్ఛగా ఉండును; కీలు యొక్క పెద్ద ముడిచేత కాపాడబడుటచేత ముద్ర సులభముగా జారిపోదు.

మరియు మన ముద్రలు పావురమైనను, చేపయైనను, గాలికి ఎదురుగా దూసుకుపోవు ఓడయైనను, పాలిక్రాటెస్ వాడిన వీణయైనను, సెల్యూకస్ చిహ్నముగా చెక్కించుకొనిన ఓడ లంగరైనను అగునుగాక; ఎవడైనను చేపలు పట్టుచున్నట్లు ఉన్నయెడల, అతడు అపొస్తలుని గుర్తుచేసికొనును, మరియు

నీటినుండి లాగబడిన బాలురను. ఏలయనగా విగ్రహముల ముఖములను(1) మనము చిత్రింపకూడదు; వాటిని హత్తుకొనుట మనకు నిషేధింపబడినది; ఖడ్గమును విల్లును కూడదు, ఏలయనగా మనము శాంతిని అనుసరించువారము; మద్యపాత్రలు కూడదు, ఏలయనగా మనము సంయమనముగలవారము.

విచ్చలవిడి జనులలో అనేకులు తమ ప్రియులను(2) లేక ప్రియురాండ్రను చెక్కించుకొందురు,(3) తమ విచ్చలవిడితనమును నిరంతరము గుర్తుచేసికొనుచుండుటచేత తమ కామభోగములను ఎన్నడును మరువలేకుండునట్లు చేయగోరువారివలె.

కేశములు.

కేశములనుగూర్చి ఈ క్రిందిది సరియైనదిగా తోచుచున్నది. పురుషుల తల గొరిగించబడవలెను, అది ఉంగరాల జుట్టు కాకుంటే. అయితే గడ్డమునకు వెంట్రుకలు ఉండవలెను. తలనుండి పేనిన జడలు చాలా దూరము వ్రేలాడి, స్త్రీసహజమైన ఉంగరములుగా జారకూడదు. ఏలయనగా పురుషులకు పూర్తి గడ్డము చాలును. మరియు ఒకడు తన గడ్డములో కొంత భాగమును గొరిగించుకొనినను, దానిని పూర్తిగా బోడిగా చేయకూడదు, ఏలయనగా అది అవమానకరమైన దృశ్యము. గడ్డమును చర్మము వరకు గొరిగించుట నిందార్హము; అది వెంట్రుకలను పీకుటకును నున్నగా చేయుటకును సమీపమైనది. ఉదాహరణకు, గడ్డపు వెంట్రుకలయందు ఆనందించిన కీర్తనకారుడు ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "గడ్డముమీదికి, అహరోను గడ్డముమీదికి దిగు తైలమువలె."(4)

గడ్డపు సౌందర్యమును పునరుక్తిచేత కొనియాడి, ఆయన ముఖమును ప్రభువు తైలముచేత ప్రకాశింపజేసెను.

కత్తిరించుట సొగసుకొరకు కాక, సందర్భ అవసరమునుబట్టి అవలంబింపవలసినది కాబట్టి; తలవెంట్రుకలు కళ్లపై పడి అడ్డుపడునంతగా పెరుగకుండునట్లును, భోజనములో మురికియగు మీసపు వెంట్రుకలును అట్లే, మంగలి కత్తిచేత కాక--అది సంస్కారము కాదు--కత్తిరించు కత్తెరచేత చుట్టు కత్తిరింపవలెను. అయితే గడ్డముమీది వెంట్రుకలను కదిలింపకూడదు; అవి ఏ శ్రమను కలిగింపవు, ముఖమునకు గౌరవమును పితృసహజమైన భయంకరత్వమును ఇచ్చును.(5)

అంతేకాక ఆకారము అనేకులకు పాపము చేయకుండ బోధించును, ఏలయనగా అది కనిపెట్టుటను సులభము చేయును. బహిరంగముగా పాపము చేయగోరనివారికి(6) గమనింపబడకుండ తప్పించుకొనునట్టి, ప్రస్ఫుటముగా కనబడని అలవాటు మిక్కిలి ఇష్టము; దానిని ధరించినయెడల వారు కనిపెట్టబడకుండ అతిక్రమించగలరు; ఇతరులనుండి వేరుగా గుర్తింపబడక నిర్భయముగా పాపములో తమ హద్దులు చూచుకొనగలరు.(7) కత్తిరించిన తల మనుష్యుని గంభీరునిగా చూపుటయే కాక, చలికిని వేడికిని అలవాటుపరచుటచేత కపాలమునకు హాని కలుగు అవకాశమును తగ్గించును; మరియు వెంట్రుకలు స్పాంజివలె తనలోనికి పీల్చుకొని మెదడునకు తేమచేత నిరంతర హానిని కలిగించు వాటివలని కీడులను అది నివారించును.

స్త్రీలు తమ జడలను కాపాడుకొనుటయు,(8) మెడ వెంబడి సామాన్యమైన పిన్నుతో తమ జుట్టును సరళముగా ముడివేసికొనుటయు, నిజమైన సౌందర్యమునకు సరళమైన శ్రద్ధతో పవిత్రమైన జడలను పోషించుటయు చాలును. ఏలయనగా వేశ్యాసంబంధమైన కేశ గ్రంథనమును, వాటిని కొప్పులుగా పైకి కట్టుటయు వారిని వికారులుగా కనబడునట్లు చేయును; వెంట్రుకలను కత్తిరించి, ఆ మోసకరమైన అల్లికలను వాటినుండి పీకివేయుటకు దోహదపడును; వాటినిబట్టి వారు తమ తలను ముట్టరు, తమ జుట్టు చెదరునేమో అని భయపడుదురు. నిద్రయు వారికి భయము లేకుండ రాదు, తెలియకుండ అల్లిక ఆకారమును లాగివేయుదురేమో అని.

అయితే ఇతరుల జుట్టును కలుపుకొనుట పూర్తిగా విడనాడవలెను; మరియు మృత కేశములతో కపాలమును కప్పుచు, కల్తీ జుట్టు తలకు నీడ నిచ్చుట మహా అపవిత్రమైన సంగతి. ఏలయనగా సంఘపెద్ద ఎవరిపై చేయి ఉంచును?(9) ఎవరిని ఆశీర్వదించును? అలంకరించుకొనిన స్త్రీని కాదు, వేరొకరి జుట్టును, వాటి ద్వారా వేరొక తలను. మరియు "పురుషుడు స్త్రీకి శిరస్సు, దేవుడు పురుషునికి శిరస్సు"(10) అయినయెడల, వారు ద్విగుణ పాపములలో పడుట భక్తిహీనత కాకపోవుట ఎట్లు? ఏలయనగా వారు తమ జుట్టు అధిక పరిమాణముచేత పురుషులను మోసపుచ్చుదురు; సత్యమును మరుగుపరచుటకై వేశ్యవలె అలంకరించుకొనుటచేత తమ శక్తి మేరకు ప్రభువును అవమానపరచుదురు. మరియు నిజముగా సుందరమైన శిరస్సును అపకీర్తిపాలు చేయుదురు.

కాబట్టి కేశములకు రంగు వేయకూడదు, నెరసిన వెంట్రుకల రంగును మార్చకూడదు. ఏలయనగా మన వస్త్రములను కూడ రకరకములుగా మార్చుటకు మనకు అనుమతి లేదు. మరియు అన్నిటికంటె, నమ్మకమును సంపాదించు వార్ధక్యమును దాచకూడదు. దేవుని గౌరవ చిహ్నము పగటి వెలుగులో కనబడవలెను, యౌవనులయొక్క భక్తిపూర్వక గౌరవమును సంపాదించుటకై. ఏలయనగా కొన్నిసార్లు వారు సిగ్గుమాలి ప్రవర్తించుచుండగా, బోధకుడివలె వచ్చిన నెరసిన వెంట్రుకల రూపము వారిని సంయమనమునకు మార్చి, ఆ దృశ్య వైభవముచేత యౌవన కామమును చచ్చుబడజేసెను.

ముఖమునకు రంగులు పూయుట.

స్త్రీలు కపటమైన కుయుక్తియొక్క చిక్కులొడ్డు ఉపాయములను తమ ముఖములకు పూసికొనకూడదు. మనము వారికి సంయమనపు అలంకారమును చూపుదము. ఏలయనగా మొదటిది, మనము తరచు చూపినట్లు, శ్రేష్ఠమైన సౌందర్యము ఆత్మసంబంధమైనదే. ఏలయనగా ఆత్మ పరిశుద్ధాత్మచేత అలంకరింపబడి, ఆయననుండి వెలువడు ప్రకాశమానమైన ఆకర్షణలచేత--నీతి, జ్ఞానము, ధైర్యము, సంయమనము, మంచిపై ప్రేమ, లజ్జ--ప్రేరేపింపబడినప్పుడు,

వీటికంటె వికసించిన వర్ణము ఎన్నడును చూడబడలేదు,--అప్పుడు శారీరక సౌందర్యమును కూడ పెంపొందించవలెను; అవయవముల అంగముల సమరూపతయు, చక్కని ఛాయయు. ఆరోగ్య అలంకారము ఇక్కడ తగును; దేవునిచేత ఇవ్వబడిన రూపమునకు అనుగుణముగా, కృత్రిమ ప్రతిమ సత్యముగా మారుట దానిచేతనే జరుగును. పానీయములలో సంయమనమును, ఆహార పదార్థములలో మితమును స్వభావానుసారమైన సౌందర్యమును కలుగజేయుటలో ప్రభావవంతములు; ఏలయనగా వీటినుండి శరీరము తన ఆరోగ్యమును నిలుపుకొనుటయే కాక, సౌందర్యమును కూడ కనబడజేయును. ఏలయనగా అగ్నిమయమైనదానినుండి తళుకును మెరుపును; తేమనుండి కాంతియు లావణ్యమును; ఎండుదనమునుండి బలమును దృఢత్వమును; వాయుమయమైనదానినుండి స్వేచ్ఛా శ్వాసయు సమతౌల్యమును కలుగును; వీటిచేత వాక్యము యొక్క ఈ చక్కగా అనుపాతములుగల సుందర ప్రతిమ అలంకరింపబడును. సౌందర్యము ఆరోగ్యము యొక్క స్వేచ్ఛాపుష్పము; ఏలయనగా ఆరోగ్యము శరీరము లోపల పుట్టును; సౌందర్యము శరీరమునుండి పుష్పించి ఛాయయొక్క స్పష్టమైన అందమును చూపును. కాబట్టి ఈ మిక్కిలి మర్యాదకరమైన ఆరోగ్యకరమైన అభ్యాసములు శరీరమునకు వ్యాయామమిచ్చుటచేత నిజమైన శాశ్వత సౌందర్యమును కలుగజేయును; వేడిమి తేమ అంతటిని చల్లని గాలిని తనవైపునకు ఆకర్షించును. వేడిమి కదలించు కారణములచేత కలతబడినప్పుడు తనవైపునకు ఆకర్షించు వస్తువు; అది ఆకర్షించినప్పుడు, వెచ్చబడిన మాంసము ద్వారానే, కొంత తేమతో కాని అధిక వేడిమితో, ఆహార సమృద్ధిని మృదువుగా బయటకు విడుచును. అందుచేత మొదటి ఆహారము తొలగింపబడును. అయితే శరీరము కదలింపబడనప్పుడు, తిన్న ఆహారము అంటుకొనదు, చల్లని పొయ్యినుండి రొట్టె ఊడిపడునట్లు, మొత్తముగా గాని క్రింది భాగము మాత్రమే మిగిలియుండగా గాని ఊడిపడును. కాబట్టి వ్యాయామముచే కలుగు రుద్దులవలన మలపదార్థములను విసర్జింపనివారిలో మలము అధికముగా ఉండును.

వారిలో కూడ ఇతర అనవసర పదార్థములు అధికమగును, చెమటయు అధికమగును; ఏలయనగా ఆహారము శరీరమునకు జీర్ణము కాక వృథాగా బయటికి ప్రవహించును. దానివలన కామములు కూడ రేపబడును; ఆ అధికము తగిన కదలికలచేత గుహ్యావయవములవైపు ప్రవహించును. కాబట్టి ఈ అధికము జీర్ణముకొరకు ద్రవీభవించి చెదరిపోవలెను; దానివలన సౌందర్యము ఎరుపు వర్ణమును పొందును. అయితే "దేవుని స్వరూపమందును పోలికయందును" సృష్టింపబడినవారు పరాయి అలంకారమును ధరించి, దైవసృష్టికంటె మనుష్యుని కీడుకరమైన కల్పనను ఇష్టపడి, ఆదిరూపమును అవమానపరచుట భయంకరమైనది.

బోధకుడు వారిని "తగిన వస్త్రములతో బయలుదేరి, సిగ్గును స్వస్థబుద్ధిని అలంకారముగా ధరించుకొనవలెనని,"(1) "తమ తమ పురుషులకు లోబడియుండవలెనని ఆజ్ఞాపించుచున్నాడు; అప్పుడు ఎవడైనను వాక్యమునకు విధేయుడు కాకపోయినను, భార్యల ప్రవర్తనచేత వాక్యములేకుండగనే సంపాదింపబడునట్లు; వారు మీ పవిత్రమైన ప్రవర్తనను చూచుచుండగా," అని చెప్పుచున్నాడు. "మీ అలంకారము జడలల్లుకొనుటయు, బంగారు నగలు పెట్టుకొనుటయు, వస్త్రములు ధరించుటయునైన బాహ్యాలంకారము కాక, నాశనములేని సాత్వికమును ప్రశాంతమునైన ఆత్మయను అలంకారముతో హృదయములో దాగియున్న మనుష్యుడే అగునుగాక; అది దేవుని దృష్టికి మిక్కిలి విలువైనది."(2)

ఏలయనగా తమ చేతుల శ్రమయే అన్నిటికంటె ముఖ్యముగా స్త్రీలకు నిజమైన సౌందర్యమును చేకూర్చును; అది వారి శరీరములకు వ్యాయామమును ఇచ్చును, వారు తమ స్వంత ప్రయాసచేత తమ్మును అలంకరించుకొందురు; ఇతరులు తయారుచేసిన, అలంకారము కాని అలంకారమును తీసుకొనిరారు, అది అసభ్యమైనది, వేశ్యాసంబంధమైనది; గాని ప్రతి సద్గుణవతి యొక్క అలంకారమును, ఆమె అత్యంత అవసరపడినప్పుడెల్ల తన చేతులతో సమకూర్చి నేసినదానిని ధరించుదురు. ఏలయనగా దేవునిని అనుసరించి జీవితములు ఏర్పరచుకొనిన స్త్రీలు సంతలో కొనిన వస్తువులతో అలంకరింపబడి కనబడుట ఎన్నడును తగదు, తమ స్వంత ఇంటి పనితోనే కనబడవలెను. ఏలయనగా తనను తన భర్తను కూడ తన స్వంత కష్టముతో చేసిన చక్కని వస్త్రములతో ధరింపజేయు పొదుపరియైన భార్య మిక్కిలి సుందరమైనది;(3) అందులో అందరును ఆనందింతురు--పిల్లలు తమ తల్లినిబట్టి, భర్త తన భార్యనుబట్టి, ఆమె వారినిబట్టి, అందరును దేవునియందు.

సంక్షేపముగా, "గుణవతియైన స్త్రీ సద్గుణములకు నిధి; ఆమె సోమరితనపు ఆహారము తినదు; కరుణా నియమములు ఆమె నాలుకపై ఉన్నవి; ఆమె జ్ఞానముతోను యుక్తముగాను నోరు తెరచును; ఆమె పిల్లలు లేచి ఆమెను ధన్యురాలందురు," అని పరిశుద్ధ వాక్యము సొలొమోను ద్వారా చెప్పుచున్నది; "ఆమె భర్తయు ఆమెను పొగడును. ఏలయనగా భక్తిగల స్త్రీ ధన్యురాలు; ఆమె యెహోవా భయమును స్తుతించునుగాక."(4)

మరియు, "గుణవతియైన స్త్రీ తన భర్తకు కిరీటము."(5) వారు సాధ్యమైనంత వరకు తమ ఆంగికములను, చూపులను, అడుగులను, మాటలను సరిచేసికొనవలెను. ఏలయనగా కొందరు చేయునట్లు వారు చేయకూడదు; వీరు హాస్యనాటక నటనను అనుకరించుచు, నర్తకుల నాజూకు కదలికలను అభ్యసించుచు, సమాజములో రంగస్థలముమీద ఉన్నట్లు, విలాసపు కదలికలతోను, జారు అడుగులతోను, కృత్రిమమైన స్వరములతోను, చుట్టు కామాతుర చూపులు విసరుచు, సుఖమను ఎరతో అలంకరించుకొని ప్రవర్తింతురు. "ఏలయనగా వేశ్యయైన స్త్రీ పెదవులనుండి తేనె స్రవించును; ఆమె ప్రీతికరముగా మాటలాడుచు నీ గొంతును జారగొట్టును. అయితే తుదకు అది పైత్యముకంటె చేదైనదిగాను, రెండంచుల ఖడ్గముకంటె పదునైనదిగాను నీకు కనబడును. ఏలయనగా బుద్ధిహీనత యొక్క పాదములు దానిని అనుసరించువారిని మరణానంతరము పాతాళమునకు నడిపించును."(6)

ఘనుడైన సంసోను వేశ్యచేత జయింపబడెను, మరియొక స్త్రీ చేత తన పౌరుషమును కోల్పోయెను. కాని యోసేపు అట్లు మరియొక స్త్రీచేత మోసపోలేదు. ఐగుప్తీయ వేశ్య ఓడింపబడెను. మరియు పవిత్రత,(7) తనకు బంధములను స్వీకరించుచు, విచ్చలవిడి స్వేచ్ఛకంటె శ్రేష్ఠముగా కనబడుచున్నది. చెప్పబడినది మిక్కిలి ఉత్తమము:--

"మొత్తముమీద, నేను గుసగుసలాడుట ఎరుగను, స్త్రీసహజముగా నడుచుట ఎరుగను, మెడ వంకర చేసికొని తిరుగుట ఎరుగను; పట్టణములో అనేకులైన కాముకులు, వెంట్రుకలు పీకించుకొనినవారు, ఇతరులు చేయుట నేను చూచుచున్నట్లు."(1)

అయితే స్త్రీసహజమైన కదలికలు, విచ్చలవిడితనము, విలాసము పూర్తిగా నిషేధింపబడవలెను. ఏలయనగా నడకలో విలాసపు కదలిక, అనాక్రియోను చెప్పినట్లు "నాజూకు నడక," ఇవి పూర్తిగా వేశ్యాసంబంధములు.

"నాకు తోచునంతవరకు," అని హాస్యనాటకము చెప్పుచున్నది, "వేశ్యాసంబంధమైన అడుగులను విలాసమును విడిచిపెట్టు సమయము(2) వచ్చెను." మరియు వేశ్యాత్వపు అడుగులు సత్యమువైపు మొగ్గవు; ఏలయనగా అవి జీవమార్గములను సమీపించవు. ఆమె జాడలు ప్రమాదకరములు, సులభముగా తెలియబడనివి.(3) ముఖ్యముగా కన్నులను మితముగా ఉపయోగించవలెను, ఏలయనగా కన్నులతో జారుటకంటె పాదములతో జారుట మేలు.(4) కాబట్టి ప్రభువు ఈ వ్యాధిని మిక్కిలి సంక్షిప్తముగా స్వస్థపరచుచున్నాడు: "నీ కన్ను నిన్ను అభ్యంతరపరచినయెడల దాని పెరికివేయుము,"(5) అని ఆయన చెప్పుచు, కామమును పునాదినుండి పెరికివేయుచున్నాడు. అయితే కామాతుర చూపులు, కనుసైగలు, అనగా కన్నుగీటుట, కన్నులతో వ్యభిచరించుటయే తప్ప మరేమియు కాదు; కామము వాటి ద్వారా పోరాడుచున్నది. ఏలయనగా శరీరమంతటిలో కన్నులే మొదట నశించును. "సుందరమైన వస్తువులను (<greek>kala</greek>) చూచు కన్ను హృదయమును సంతోషపరచును;" అనగా సరిగా (<greek>kalws</greek>) చూచుట నేర్చుకొనిన కన్ను సంతోషపరచును. "కపటముతో కన్నుగీటుట మనుష్యులపై శ్రమలను కుప్పగా పోయును."(6) అట్టి వానిగా వారు స్త్రీసుభావుడైన అష్షూరీయుల రాజగు సార్దనపాలును చూపుదురు; అతడు కాళ్లు పైకెత్తి పీఠముమీద కూర్చుండి, తన ఊదారంగు అంగిని తడుముచు, కనుగ్రుడ్లలోని తెలుపును పైకి త్రిప్పుచుండును. అట్టి అలవాట్లను అనుసరించు స్త్రీలు తమ చూపులచేత తమ్మును వ్యభిచారమునకు అర్పించుకొందురు. "శరీరమునకు దీపము కన్నే" అని లేఖనము చెప్పుచున్నది; దానిచేత ప్రకాశించు వెలుగుచేత వెలిగింపబడిన అంతరంగము కనబడును. స్త్రీలో వ్యభిచారము కన్నులెత్తుటలో ఉన్నది.(7)

"కాబట్టి భూమిమీదనున్న మీ అవయవములను చంపివేయుడి; అనగా జారత్వము, అపవిత్రత, విపరీతమైన మోహము, దుష్టకామము, విగ్రహారాధనయైన లోభత్వము; వీటినిబట్టి దేవుని కోపము అవిధేయులైన కుమారులమీదికి వచ్చును,"(8) అని అపొస్తలుడు కేకలు వేయుచున్నాడు.

కాని మనము కోరికలను రగిలించుచున్నాము, సిగ్గుపడుటలేదు.

ఈ స్త్రీలలో కొందరు మస్తకి(9) నములుచు తిరుగుచు, సమీపించువారికి తమ పండ్లను చూపుదురు. మరికొందరు తమకు వ్రేళ్లు లేనట్లు, పిన్నులతో తలలు గోకుకొనుచు గర్వము ప్రదర్శింతురు; ఈ పిన్నులు తాబేటి చిప్పతోనో, దంతముతోనో, లేదా వారు మిక్కిలి ప్రయాసపడి సంపాదించిన మరి ఏదో చచ్చిన జీవినుండియో చేయబడినవి. మరికొందరు తమకు కొన్ని పూతలు ఉన్నట్లు, చూచువారి దృష్టికి అందముగా కనబడుటకై ముఖములను రంగురంగుల పూతలతో అలంకరించి మరకపెట్టుదురు. అట్టిదానిని సొలొమోను "బుద్ధిహీనురాలును ధైర్యముగలదియునైన స్త్రీ" అని పిలుచుచున్నాడు; ఆమె "సిగ్గు ఎరుగదు. ఆమె తన ఇంటి వాకిట పీఠముమీద ప్రసిద్ధిగా కూర్చుండి, తమ మార్గములలో సరిగా నడచుచు త్రోవను వెళ్లు వారందరిని పిలుచును;" తన తీరుచేతను తన జీవితమంతటిచేతను, "మీలో మిక్కిలి బుద్ధిహీనుడెవడు? వాడు నావైపు తిరుగుగాక," అని స్పష్టముగా చెప్పుచున్నది. మరియు జ్ఞానము లేనివారిని ఆమె హెచ్చరించుచు, "రహస్యమైన రొట్టెను, దొంగిలిన మధుర జలమును తీపిగా ముట్టుడి," అని చెప్పును; దీని భావము రహస్యప్రేమ (ఈ విషయములో బియోషియా దేశపు పిండారుడు మాకు తోడ్పడుచు, "ప్రేమను రహస్యముగా వెంటాడుట ఏదో మధురమైనది" అని చెప్పుచున్నాడు). కాని ఆ దురదృష్టవంతుడు "భూమి కుమారులు ఆమె ప్రక్కన నశించుచున్నారనియు, ఆమె పాతాళ మట్టమునకు సాగుచున్నదనియు ఎరుగడు." అయితే బోధకుడు ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "దూరముగా పారిపొమ్ము, ఆ స్థలములో ఆలస్యము చేయకుము; ఆమెపై నీ కన్ను నిలుపకుము; ఏలయనగా ఇట్లు నీవు అన్యమైన నీటిని దాటి అకెరోనును దాటిపోవుదువు."(10) అందుచేతనే ప్రభువు యెషయా ద్వారా ఇట్లు సెలవిచ్చుచున్నాడు: "సీయోను కుమార్తెలు మెడ ఎత్తుకొని, కనుసైగలతోను, నడుచుచు తమ వస్త్రములను ఈడ్చుకొనుచును, తమ పాదములతో ఆడుచును నడచుచున్నారు గనుక, ప్రభువు సీయోను కుమార్తెలను అణగద్రొక్కి, వారి రూపమును బయలుపరచును"(11)--వారి వికృతరూపమును. ఉన్నత స్థితిగల స్త్రీలను అనుసరించు పనికత్తెలు వారిపట్ల అనుచితముగా మాటలాడుట గాని ప్రవర్తించుట గాని తప్పని నేను తలంచుచున్నాను. అయితే వారి యజమానురాండ్రచేత వారు సరిదిద్దబడుట యుక్తమని నేను తలంచుచున్నాను.

కాబట్టి మిక్కిలి పదునైన నిందతో హాస్యకవి ఫిలేమోను ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "ఒక గృహిణి వెనుక కనబడు సుందరియైన పనికత్తె వెనుక నీవు వెళ్లవచ్చును; ప్లాతైకమునుండి ఎవడైనను దగ్గరగా వెంబడించి ఆమెను కనుసైగ చేయవచ్చును." ఏలయనగా పనికత్తె విచ్చలవిడితనము యజమానురాలిపైనే పడును; చిన్న స్వాతంత్ర్యములు తీసుకొనుటకు ప్రయత్నించువారు గొప్పవాటివైపునకు సాగుటకు భయపడకుండునట్లు అది అనుమతించును; ఏలయనగా యజమానురాలు అనుచితములను అనుమతించుటచేత వాటిని తాను ఖండించుటలేదని చూపుచున్నది. మరియు విచ్చలవిడిగా ప్రవర్తించువారిపై కోపపడకుండుట, అట్టిదానివైపు మొగ్గు గల స్వభావమునకు స్పష్టమైన రుజువు. "ఏలయనగా యజమానురాలు ఎట్లో పనికత్తె అట్లే,"(12) అని సామెతలో చెప్పుదురు.

నడక.

అదేవిధముగా ఉగ్రమైన నడకను విడిచిపెట్టి, గంభీరమైనదియు నిదానమైనదియునైన, కాని ఆలస్యము చేయని అడుగును ఎన్నుకొనవలెను.

మార్గములలో ఠీవి ప్రదర్శింపకూడదు; ఎదురైన వారు తన వైపు చూచినయెడల, రంగస్థలముమీద వీరవిహారము చేయుచు వేలితో చూపబడువానివలె, వారిని చూచుటకై తల వెనుకకు వంచకూడదు. కొండ ఎక్కునప్పుడు తమ సేవకులచేత తోయబడుచు ఎక్కకూడదు; అధిక విలాసపరులు అట్లు చేయుట మనము చూచుచున్నాము; వారు బలవంతులవలె కనబడుదురు గాని ఆత్మయొక్క స్త్రీసుభావముచేత బలహీనులైయున్నారు.

నిజమైన భద్రపురుషుని ముఖమునందు గాని శరీరములోని మరి ఏ భాగమునందు గాని స్త్రీసుభావపు గుర్తు కనబడకూడదు. కాబట్టి అతని పౌరుషమునకు ఏ మచ్చయు అతని కదలికలలోనైనను అలవాట్లలోనైనను ఎన్నడును కనబడకూడదు. ఆరోగ్యముగా ఉన్నవాడు తన సేవకులను గుఱ్ఱములవలె తనను మోయుటకు వాడుకొనకూడదు. ఏలయనగా పేతురు చెప్పినట్లు, సేవకులకు "తమ యజమానులకు పూర్తి భయముతో, మంచివారికిని సాత్వికులకును మాత్రమే కాక, కఠినులకును లోబడియుండవలెనని"(1) ఆజ్ఞాపింపబడినట్లే, న్యాయమును, సహనమును, దయయు యజమానులకు తగినవి. ఏలయనగా ఆయన ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "తుదకు మీరందరు ఏకమనస్సు గలవారై, ఒకరియందు ఒకరు కరుణ కలిగి, సహోదరులవలె ప్రేమించుడి, జాలిగలవారును వినయముగలవారునైయుండుడి," మొదలైనవి, "మీరు ఆశీర్వాదమును స్వతంత్రించుకొనునట్లు,"(2) అది శ్రేష్ఠమైనది, కోరదగినది.

ఆదర్శ కన్య.

కిత్తియనగు జీనో ఒక యువతి రూపమును చూపవలెనని తలంచి, ఈ విధముగా విగ్రహమును చేసెను: "ఆమె ముఖము నిర్మలముగా ఉండునుగాక; ఆమె కనుబొమలు వాలియుండకుండునుగాక, ఆమె కనురెప్పలు తెరచుకొనియుండకుండునుగాక, వెనుకకు త్రిప్పబడియుండకుండునుగాక. ఆమె మెడ వెనుకకు సాగదీయబడకుండునుగాక, ఆమె శరీరావయవములు సడలియుండకుండునుగాక. అయితే శరీరమునుండి వ్రేలాడు భాగములు చక్కగా బిగించబడినట్లు కనబడునుగాక; సంభాషణకొరకు చక్కగా క్రమపరచబడిన మనస్సు(3) యొక్క తీక్ష్ణతయు, సరిగా చెప్పబడినదానిని నిలుపుకొనుటయు ఉండునుగాక; ఆమె భంగిమలును కదలికలును విచ్చలవిడివారికి ఏ ఆశకును ఆధారమియ్యకుండునుగాక; అయితే సిగ్గరితనపు కళయు స్థిరమైన ముఖభావమును ఉండునుగాక. కాని సుగంధద్రవ్యములు అమ్మువారి అంగళ్లనుండియు, స్వర్ణకారుల అంగళ్లనుండియు, ఉన్ని వర్తకుల అంగళ్లనుండియు వచ్చు విసుగెత్తించు శ్రమ ఆమెకు దూరముగా ఉండునుగాక; వేశ్యావేషముతో అలంకరించుకొనిన స్త్రీలు వేశ్యాగృహములలో కూర్చున్నట్లు దినములన్నియు గడుపు ఇతర అంగళ్లనుండి వచ్చు శ్రమయు ఆమెకు దూరముగా ఉండునుగాక."

వినోదములు, సహవాసులు.

కాబట్టి పురుషులు క్షౌరశాలలలోను సారాయి దుకాణములలోను వ్యర్థమైన మాటలు వాగుచు తమ కాలమును గడుపకూడదు; దగ్గర కూర్చున్న స్త్రీలను వేటాడుట మానుకొనవలెను,(4) నవ్వు పుట్టించుటకై అనేకులకు విరోధముగా ఎడతెగక అపనిందలు పలుకుట మానవలెను.

పాచికల ఆట(5) నిషేధింపబడవలెను; లాభాపేక్షయు, ముఖ్యముగా అనేకులు ఆసక్తితో అనుసరించు పాచికలాటయందలి లాభాపేక్షయు(6) నిషేధింపబడవలెను. అట్టివాటిని విలాసపు దుబారాతనము పనిలేనివారికొరకు కనిపెట్టును. ఏలయనగా దీనికి కారణము సోమరితనమును, సత్యమునకు వెలుపల వ్యర్థమైన వాటిపై ప్రేమయునై(7) ఉన్నది. ఏలయనగా హాని లేకుండ సుఖము పొందుట వేరుగా సాధ్యము కాదు; మరియు ప్రతి మనుష్యుడు ఒక జీవన విధానమును ఇష్టపడుట అతని స్వభావమునకు ప్రతిరూపము.

అయితే కనబడునట్లు, మంచివారితో సహవాసము మాత్రమే ప్రయోజనకరము; మరియు సర్వజ్ఞానియైన బోధకుడు మోషే నోటిద్వారా చెడ్డవారితో సాంగత్యమును పందిస్వభావమైనదిగా గుర్తించి, పూర్వపు ప్రజలను పందిమాంసము తినకుండ నిషేధించెను; దేవుని పిలుచువారు, పందులవలె శరీర సుఖములయందును, అపవిత్రమైన ఆహారమునందును, కామవికారపు కీడుకరమైన ఆనందములకై అసహ్యమైన దురదతో గోకుకొనుటయందును ఆనందించు అపవిత్ర మనుష్యులతో కలువకూడదని చూపుటకే.

మరియు ఆయన ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "నీవు గద్దను గాని వేగముగా ఎగురు క్రూరపక్షిని గాని పక్షిరాజును గాని తినకూడదు,"(8) అనగా: దోపిడిచేత తమ జీవనమును సంపాదించు మనుష్యులను నీవు సమీపింపకూడదు. మరియు ఇతర విషయములును అలంకారరీతిగా చూపబడినవి.

ఇక ఎవరితో సహవాసము చేయవలెను? నీతిమంతులతో, అని ఆయన మరల అలంకారరీతిగా చెప్పుచున్నాడు; ఏలయనగా "డెక్క చీల్చి నెమరువేయునది ప్రతిదియు పవిత్రము." ఏలయనగా డెక్క చీలుట నీతియొక్క సమతుల్యతను సూచించును, నెమరువేయుట నీతికి తగిన ఆహారమును సూచించును; అనగా వాక్యము, ఇది ఆహారమువలె బోధనద్వారా బయటినుండి లోపలికి ప్రవేశించి, కడుపులోనుండివలె మనస్సునుండి వివేచనాపూర్వక జ్ఞాపకమునకు తిరిగి రప్పింపబడును. మరియు ఆత్మీయ మనుష్యుడు వాక్యమును నోటిలో కలిగియుండి ఆత్మీయ ఆహారమును నెమరువేయును; నీతి డెక్కను సరిగా చీల్చును, ఏలయనగా అది ఈ జీవితములో మనలను పరిశుద్ధపరచి, రాబోవు లోకమునకు మన మార్గమున మనలను పంపును.

బహిరంగ ప్రదర్శనలు.

కాబట్టి బోధకుడు మనలను బహిరంగ ప్రదర్శనలకు తీసుకొనిపోడు; పందెపు రంగమును రంగస్థలమును "తెగుళ్ల పీఠము"(9) అని పిలుచుట అనుచితము కాదు; ఏలయనగా నీతిమంతునికి(10) విరోధముగా దుష్టాలోచన ఉన్నది, అందుచేత ఆయనకు విరోధముగా కూడిన సమావేశము శపింపబడినది. ఈ సమావేశములు నిజముగా గందరగోళముతోను అక్రమముతోను నిండియున్నవి; ఈ కూడుకొనుటకు సాకులు అల్లరికి కారణము--స్త్రీపురుషులు ఒకరినొకరు చూచుకొనుటకై కలగాపులగముగా కూడుదురు. ఈ విషయములో సమావేశము ఇప్పటికే తన చెడుతనమును చూపెను: ఏలయనగా కన్ను కామాతురమైనప్పుడు(12) కోరికలు వేడెక్కును; మరియు తమకు ఇయ్యబడిన తీరిక సమయములో తమ పొరుగువారిని సిగ్గులేకుండ చూచుటకు అలవాటుపడిన కన్నులు ప్రేమకోరికలను రగిలించును. కాబట్టి అసభ్యతతోను విస్తారమైన కబుర్లతోను నిండిన ప్రదర్శనలును నాటకములును నిషేధింపబడవలెను.(13) ఏలయనగా ఏ నీచకార్యము ఉన్నది,

రంగస్థలములలో ప్రదర్శింపబడనిది? మరియు విదూషకులచేత ముందుకు తేబడని సిగ్గులేని మాట ఏది? మరియు వారిలోని చెడును ఆనందించువారు దాని స్పష్టమైన ప్రతిమలను ఇంటిలో ముద్రించుకొందురు. మరియు మరొకవైపు, ఈ విషయములకు లొంగనివారును ప్రభావితముకానివారును విలాసపు సుఖములవిషయములో ఎన్నడును తొట్రిల్లరు.

ఏలయనగా ప్రజలు తాము వినోదముకొరకు కాలక్షేపముగా ప్రదర్శనలకు వెళ్లుదుమని చెప్పినయెడల, కాలక్షేపమును గంభీరమైన వ్యాపారముగా చేసికొను పట్టణములు జ్ఞానవంతములు కావని నేను చెప్పుదును; ఏలయనగా ఘనతకొరకు జరుగు క్రూరమైన పోటీలు, అవి ఎంతో ప్రాణాంతకమైనవి, ఆటలు కావు. అట్లే బుద్ధిహీనమైన ధనవ్యయము ఆట కాదు, వాటిచేత కలుగు అల్లర్లు ఆట కాదు. మరియు వ్యర్థమైన వాటిని ఆసక్తితో వెంబడించుటచేత మనశ్శాంతిని కొనలేము; ఏలయనగా జ్ఞానేంద్రియములు గలవాడెవడును మంచిదానికంటె ఇష్టమైనదానిని ఎన్నడును ఎన్నుకొనడు.

సాధారణ జీవితములో భక్తి.

అయితే మనమందరము తత్వశాస్త్రము అభ్యసింపమని చెప్పబడుచున్నది. అట్లయితే మనమందరము జీవమును వెంబడించుట లేదా? నీవు ఏమి చెప్పుచున్నావు? నీవు ఎట్లు నమ్మితివి? నీవు తత్వశాస్త్రము అభ్యసించకపోయినయెడల, నీవు దేవుని నీ పొరుగువానిని ఎట్లు ప్రేమించుచున్నావు? మరియు నీవు జీవమును ప్రేమించకపోయినయెడల నిన్ను నీవు ఎట్లు ప్రేమించుచున్నావు? నాకు అక్షరములు నేర్పబడలేదని చెప్పబడుచున్నది; అయితే నీవు చదువ నేర్చుకొనకపోయినను, వినుటవిషయములో నిన్ను నీవు సమర్థించుకొనజాలవు, ఏలయనగా అది బోధింపబడదు. మరియు విశ్వాసము లోకప్రకారము జ్ఞానులకు కాక దేవుని ప్రకారము జ్ఞానులకు స్వంతము; అది అక్షరములు లేకుండ బోధింపబడును; దాని చేతిపుస్తకము, ముతకదియు దివ్యమునైనది, ప్రేమ అనబడును--ఒక ఆత్మీయ గ్రంథము. దివ్యజ్ఞానమును వినుట నీ చేతిలో ఉన్నది, అవును, నీ జీవితమును దానికి అనుగుణముగా రూపొందించుకొనుటయు. అంతేకాదు, లోకములో వ్యవహారములను దేవునికి అనుగుణముగా యుక్తముగా నడపకుండ నీవు నిషేధింపబడలేదు. కొనునదియైనను అమ్మునదియైనను దేనికైనను రెండు వెలలు చెప్పకూడదు; నికరమైన వెలను చెప్పి, సత్యము పలుకుటకు ప్రయత్నించవలెను; తన వెల పొందకపోయినయెడల అతడు సత్యమును పొందును, నిజాయితీ అను సంపదలో ఐశ్వర్యవంతుడగును. అయితే అన్నిటికంటె ముఖ్యముగా, అమ్మబడు వస్తువునుబట్టి చేయు ప్రమాణము నీకు దూరముగా ఉండునుగాక; ఇతర విషయములనుబట్టి ప్రమాణము చేయుటయు వెలివేయబడునుగాక.

ఈ విధముగా సంతలోను అంగడిలోను తిరుగువారు తత్వశాస్త్రము అభ్యసించుదురు. "నీ దేవుడైన యెహోవా నామమును వ్యర్థముగా నీవు ఎత్తకూడదు; ఏలయనగా తన నామమును వ్యర్థముగా ఎత్తువానిని యెహోవా నిర్దోషిగా ఎంచడు."(1)

అయితే వీటికి విరుద్ధముగా ప్రవర్తించువారిని--లోభులను, అబద్ధికులను, వేషధారులను, సత్యముతో వ్యాపారము చేయువారిని--ప్రభువు తన తండ్రి ఆలయ ఆవరణమునుండి వెళ్లగొట్టెను;(2) దేవుని పరిశుద్ధ మందిరము మాటలలోనైనను భౌతిక వస్తువులలోనైనను అన్యాయపు వ్యాపార గృహముగా ఉండుట ఆయనకు ఇష్టము లేదు.

సంఘమునకు వెళ్లుట.

స్త్రీ పురుషులు తగిన వస్త్రధారణతో, సహజమైన అడుగుతో, మౌనమును అవలంబించుచు, కపటములేని ప్రేమ కలిగి, శరీరమందు పవిత్రులై, హృదయమందు పవిత్రులై, దేవునికి ప్రార్థన చేయుటకు యోగ్యులై సంఘమునకు(3) వెళ్లవలెను. స్త్రీ ఇంకను దీనిని గమనించవలెను. ఆమె ఇంటిలో ఉండినప్పుడు తప్ప పూర్తిగా కప్పుకొనియుండవలెను. ఏలయనగా ఆ వస్త్రధారణ గంభీరమైనది, చూడబడకుండ కాపాడును. మరియు తన కన్నులయెదుట సిగ్గరితనమును తన శాలువను ఉంచుకొనునది ఎన్నడును పడిపోదు; ముఖమును తెరచి ఇంకొకరిని పాపములో పడునట్లు ఆహ్వానింపదు. ఏలయనగా ఇది వాక్యము యొక్క కోరిక, ఏలయనగా ఆమె ముసుగు వేసికొని ప్రార్థించుట తగినది.(4)

ఐనియా భార్య అత్యధిక మర్యాదచేత, త్రోయ పట్టణము పట్టబడినప్పుడు తన భయములో కూడ తనను తాను తెరచుకొనలేదని, అగ్నినుండి పారిపోవుచున్నను ముసుగుతోనే ఉండెనని చెప్పుదురు.

సంఘమునకు వెలుపల.

క్రీస్తునకు ప్రతిష్ఠింపబడినవారు ఇట్లు కనబడవలెను, సంఘములో గంభీరతకొరకు తమను తీర్చిదిద్దుకొనునట్లే తమ జీవితమంతటిలో తమను రూపొందించుకొనవలెను; మరియు అట్టివారుగా కనబడుట కాదు, ఉండుట--అంత సాత్వికులుగా, అంత భక్తిగలవారిగా, అంత ప్రేమగలవారిగా. కాని ఇప్పుడు ప్రజలు స్థలమునుబట్టి తమ తీరులను అలవాట్లను ఎట్లు మార్చుకొందురో నేను ఎరుగను. అంటిపెట్టుకొనియున్న బండలను పోలి, వాటి రంగునే పొందు అష్టభుజ జలజంతువులు అని చెప్పుదురు; అట్లే వీరు సమావేశపు స్ఫూర్తిని విడిచి, దానినుండి వెళ్లిన తరువాత తాము సాంగత్యము చేయు ఇతరులవలె అగుదురు. అంతేకాదు, గంభీరతయను కృత్రిమ ముసుగును తీసివేయుటలో, తాము రహస్యముగా ఏమైయుండిరో అదే అని రుజువగును. దేవునిగూర్చిన ప్రసంగమునకు భక్తిని చూపిన తరువాత, వారు విన్నదానిని [సంఘము] లోపలనే విడిచిపెట్టుదురు. మరియు బయట భక్తిహీనమైన ఆటలతోను, ప్రేమగీతపు కంఠకంపనములతోను, వేణువాయింపు, నాట్యము, మత్తు, అన్ని విధములైన చెత్తతో నిమగ్నులై బుద్ధిహీనముగా వినోదించుదురు. ఇట్లు పాడువారును ప్రతిగానము చేయువారును ముందు అమరత్వమును కీర్తించినవారే--చివరకు దుష్టులుగాను, "తినుదము త్రాగుదము, రేపు చచ్చెదము" అను అతి హానికరమైన విపరీత గీతమును దుష్టముగా పాడువారుగాను కనబడుదురు. కాని వాస్తవముగా రేపు కాదు, ఇప్పటికే వీరు దేవునికి చనిపోయినవారు; తమ చనిపోయినవారిని పాతిపెట్టుచున్నారు,(6) అనగా తమను తాము మరణమునకు ముంచుకొనుచున్నారు. అపొస్తలుడు వారిని మిక్కిలి దృఢముగా ఖండించుచున్నాడు. "మోసపోకుడి; వ్యభిచారులైనను, స్త్రీసుభావులైనను, పురుషసంయోగులైనను, దొంగలైనను, లోభులైనను, త్రాగుబోతులైనను, దూషకులైనను," ఇంకను వీటికి ఆయన చేర్చునవారెవరైనను "దేవుని రాజ్యమును స్వతంత్రించుకొనరు."(7)

ప్రేమయు ప్రేమచుంబనమును.

మనము దేవుని రాజ్యమునకు పిలువబడినయెడల, రాజ్యమునకు తగినట్లు నడుచుకొందము, దేవుని మన పొరుగువానిని ప్రేమించుచు. అయితే ప్రేమ ముద్దుచేత కాదు, దయగల మనస్సుచేతనే రుజువగును. అయితే ప్రేమ తమలో లేకుండ ముద్దుతో సంఘములను ప్రతిధ్వనింపజేయుటకంటె మరేమియు చేయనివారు ఉన్నారు.(1) ఏలయనగా రహస్యముగా ఉండవలసిన ముద్దును సిగ్గులేకుండ వాడుటయే అసహ్యమైన అనుమానములకును చెడ్డ వదంతులకును కారణమగుచున్నది. అపొస్తలుడు ముద్దును పరిశుద్ధమైనదని పిలుచుచున్నాడు.(2)

రాజ్యము యోగ్యముగా పరీక్షింపబడినప్పుడు, మనము ఆత్మ యొక్క ప్రేమను పవిత్రమైన మూసిన నోటిద్వారా పంచిపెట్టుదుము; దీనిద్వారా ముఖ్యముగా సాత్విక స్వభావములు వ్యక్తమగును.

అయితే విషముతో నిండిన, పరిశుద్ధతను నటించు మరొక అపవిత్ర ముద్దు ఉన్నది. నోటిని తాకుటవలననే సాలెపురుగులు మనుష్యులను బాధపెట్టునని మీరు ఎరుగరా? మరియు తరచు ముద్దులు కామవికారపు విషమును ఎక్కించును. కాబట్టి ముద్దు ప్రేమ కాదని మనకు మిక్కిలి స్పష్టము. ఏలయనగా ఉద్దేశింపబడిన ప్రేమ దేవుని ప్రేమ. యోహాను చెప్పుచున్నాడు, "మనము ఆయన ఆజ్ఞలను గైకొనుటయే దేవుని ప్రేమ;"(3) మనము ఒకరి నోటిని ఒకరు నిమురుటకాదు. "మరియు ఆయన ఆజ్ఞలు భారమైనవి కావు." అయితే మార్గములలో ప్రియులకు చేయు వందనములు, బుద్ధిహీనమైన ధైర్యముతో నిండినవై, బయటివారికి కనబడగోరువారి లక్షణములు; వారిలో కృపయొక్క రవ్వయైనను లేదు. ఏలయనగా "గదిలో" రహస్యముగా దేవునికి ప్రార్థన చేయుట తగినదైనయెడల, దేవునివలె రెండవదిగా ప్రేమించవలెనని మనకు ఆజ్ఞాపింపబడిన మన పొరుగువానికి కూడ "సమయమును సద్వినియోగము చేసికొనుచు" ఇంటిలోపల రహస్యముగా వందనము చేయవలెనని అనుసరించును. "ఏలయనగా మనము భూమికి ఉప్పైయున్నాము."(4) "ఉదయమున ప్రాతఃకాలమందు తన స్నేహితుని బిగ్గరగా దీవించువాడు శపించుటకంటె భిన్నుడు కాదని ఎంచబడును."(5)

కన్నుల అదుపు.

అయితే అన్నిటికంటె ముఖ్యముగా, స్త్రీలను చూచుటనుండి మనము తొలగిపోవుట యుక్తముగా కనబడుచున్నది. ఏలయనగా తాకుట మాత్రమే కాదు, చూచుటయు పాపము; సరిగా శిక్షణ పొందినవాడు ముఖ్యముగా వారిని దూరముగా ఉంచుకొనవలెను. "నీ కన్నులు తిన్నగా చూచునుగాక, నీ కనురెప్పలు సరిగా కనుసైగ చేయునుగాక."(6) ఏలయనగా చూచువాడు స్థిరముగా నిలిచియుండుట సాధ్యమైనను, పడిపోకుండ జాగ్రత్త వహింపవలెను. ఏలయనగా చూచువాడు జారిపోవుట సాధ్యము; కాని చూడనివాడు కామించుట అసాధ్యము. ఏలయనగా పవిత్రులు పవిత్రులైయుండుట చాలదు; వారు నిందకు అతీతముగా ఉండుటకు, అనుమానమునకు ఆధారమంతటిని మూసివేయుచు, పవిత్రత సంపూర్ణమగుటకై సర్వ ప్రయత్నము చేయవలెను; అప్పుడు మనము నమ్మకస్థులుగా ఉండుట మాత్రమే కాక, నమ్మదగినవారుగా కనబడుదుము. ఏలయనగా అపొస్తలుడు చెప్పినట్లు, "ఎవడును మనలను నిందింపకుండునట్లు; ప్రభువు దృష్టియందు మాత్రమే కాక మనుష్యుల దృష్టియందును గౌరవమైనవాటిని సమకూర్చుచు,"(7) దీని విషయములో కూడ జాగ్రత్తపడవలెను.

"అయితే సొగసైన స్త్రీనుండి నీ కన్నులను తొలగించుకొనుము, పరుల సౌందర్యమును తేరిచూడకుము," అని లేఖనము చెప్పుచున్నది.(8) మరియు నీవు కారణము అడిగినయెడల, అది ఇంకను నీకు చెప్పును, "ఏలయనగా స్త్రీ సౌందర్యమువలన అనేకులు త్రోవ తప్పిరి, దానివలన ఆసక్తి అగ్నివలె మండును;"(9) మనము ప్రేమ అని పిలుచు అగ్నినుండి పుట్టు ఆసక్తి, పాపమువలన ఎన్నడును ఆరని అగ్నికి నడిపించును.

అధ్యాయము XII.--కొనసాగింపు: లేఖనములనుండి వచనములతో.

వివాహితులు తమ పనివారి సమక్షములో తమ భార్యలను ఎన్నడును ముద్దుపెట్టుకొనకూడదని నేను సలహా ఇచ్చెదను. ఏలయనగా అరిస్టాటిల్ ప్రజలను తమ దాసులతో నవ్వనియ్యడు. మరియు వారి సమక్షములో భార్య వందనము పొందుట ఎంతమాత్రమును కనబడకూడదు. అంతేకాక, ఇంటిలోనే వివాహముతో మొదలుపెట్టి, దానిలో మర్యాదను చూపుట మేలు. ఏలయనగా అది పవిత్రతకు గొప్ప బంధము, నిర్మలమైన సుఖమును వెదజల్లును. మిక్కిలి చక్కగా విషాదనాటకము ఇట్లు చెప్పుచున్నది:--

"ఆహా! ఆహా! స్త్రీలారా, మనుష్యులలో బంగారమైనను, సామ్రాజ్యమైనను, ఐశ్వర్యవిలాసమైనను, గుణవంతుడైన పురుషునియొక్కయు విధేయురాలైన భార్యయొక్కయు యథార్థమైన సద్గుణస్వభావమువలె అంత గొప్ప ఆనందములను ఇయ్యకపోవుట ఎట్లు?"

లోకజ్ఞానముతో పరిచయము గలవారు చెప్పిన నీతియొక్క ఇట్టి ఆజ్ఞలను తిరస్కరింపకూడదు. కాబట్టి ప్రతివాని కర్తవ్యమును ఎరిగి, "మీ ప్రవాస కాలమును భయముతో గడపుడి: ఏలయనగా మీ పితరులనుండి సంప్రదాయముగా పొందిన మీ వ్యర్థమైన ప్రవర్తననుండి మీరు వెండి బంగారములవంటి క్షయమైన వస్తువులచేత విమోచింపబడలేదనియు, నిర్దోషమును నిష్కళంకమునైన గొఱ్ఱెపిల్లవంటి క్రీస్తుయొక్క ప్రశస్తమైన రక్తముచేత విమోచింపబడితిరనియు మీరు ఎరుగుదురు."(10) "ఏలయనగా," పేతురు చెప్పుచున్నాడు, "మనము కామవికారములోను దురాశలలోను మద్యపానాధిక్యములోను అల్లరివిందులలోను విందులలోను అసహ్యమైన విగ్రహారాధనలలోను నడచినప్పుడు అన్యజనుల ఇష్టమును జరిగించుటకు గడచిన జీవితకాలము మనకు చాలును."(11) మనకు ప్రభువు సిలువ హద్దుగా ఉన్నది, దానిచేత మన పూర్వపు పాపములనుండి మనము కంచె వేయబడి చుట్టబడియున్నాము. కాబట్టి మరల జన్మించినవారమై, సత్యముగా దానికి మనలను అంటిపెట్టుకొని, స్వస్థబుద్ధికి తిరిగి, మనలను పరిశుద్ధపరచుకొందము; "ఏలయనగా యెహోవా కన్నులు నీతిమంతులపై ఉన్నవి, ఆయన చెవులు వారి ప్రార్థనకు తెరవబడియున్నవి; అయితే యెహోవా ముఖము కీడు చేయువారికి విరోధముగా ఉన్నది."(12) మరియు మనము

"మంచిదానిని అనుసరించువారమైనయెడల?"(1) "మీకు" బదులుగా "మనకు." అయితే ఉత్తమమైన శిక్షణ మంచి క్రమము, అది సంపూర్ణమైన యోగ్యత, స్థిరమైనదియు క్రమబద్ధమైనదియునైన శక్తియు, అది కార్యమునందు తాను చేయు దానిలో స్థిరత్వమును నిలుపును. మీ సరిదిద్దబాటువలన కలుగు రక్షణను సాధించుటకై ఈ విషయములను నేను మరీ కఠినత్వముతో ఉదహరించియున్నయెడల, వీటిని బోధకుడు కూడ నా ద్వారా చెప్పెను: "ఏలయనగా ధైర్యముతో గద్దించువాడు సమాధానకర్త."(2) మరియు మీరు నా మాట వినినయెడల, మీరు రక్షింపబడుదురు. మరియు చెప్పబడినదానిని మీరు లక్ష్యపెట్టనియెడల, అది నా విచారము కాదు. అయినను ఇట్లు నా విచారమే: "ఏలయనగా ఆయన పాపి మరణమునకంటె మారుమనస్సునే కోరుచున్నాడు."(3) "మీరు నా మాట వినినయెడల భూమియొక్క మేలును అనుభవించెదరు," అని బోధకుడు మరల చెప్పుచు, "భూమియొక్క మేలు" అను పేరుతో సౌందర్యమును, ఐశ్వర్యమును, ఆరోగ్యమును, బలమును, పోషణను పిలుచుచున్నాడు. ఏలయనగా నిజముగా మంచివైనవి ఏవనగా, నిజముగా రాజైన ఆయనను గూర్చియు, మనకొరకు కాచియున్న నిజముగా మంచి వాస్తవములను గూర్చియు "చెవి వినలేదు, హృదయములోనికి ఎన్నడును రాలేదు"(4) అనునవే. ఏలయనగా ఆయనే మంచివాటిని ఇచ్చువాడును కాపాడువాడును. మరియు వాటిలో భాగము పొందుటవిషయమై, ఆయన ఈ లోకములోని వస్తువులయొక్క అవే పేర్లను వర్తింపజేయుచున్నాడు; ఇట్లు వాక్యము దేవునియందు మనుష్యుల బలహీనతను ఇంద్రియగోచరమైన వస్తువులనుండి అవగాహనవరకు శిక్షించుచున్నది.

ఇంటిలో ఏమి గమనించవలెనో, మన జీవితము ఎట్లు క్రమపరచబడవలెనో బోధకుడు సమృద్ధిగా ప్రకటించెను. మరియు ఆయన పిల్లలను గురువునొద్దకు నడిపించునప్పుడు మార్గములో(5) వారితో చెప్పుట అలవాటుగల విషయములను ఆయన సూచించును; లేఖనములనే సంగ్రహరూపములో తెచ్చి, కేవలము ఆజ్ఞలను ఉంచి, వాటిని మార్గదర్శకత్వపు కాలమునకు అనువుగా చేసి, వాటి వ్యాఖ్యానమును గురువునకు అప్పగించును.(6) ఏలయనగా ఆయన ధర్మశాస్త్రపు ఉద్దేశము భయమును పోగొట్టుట, విశ్వాసము కొరకు స్వేచ్ఛాచిత్తమును విముక్తి చేయుట. "ఓ బిడ్డా, వినుము," అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు, సరిగా బోధింపబడినవాడా, రక్షణ యొక్క ప్రధాన విషయములను. ఏలయనగా నా మార్గములను బయలుపరచెదను, మంచి ఆజ్ఞలను నీ ముందు ఉంచెదను; వాటిచేత నీవు రక్షణను చేరెదవు. మరియు నేను నిన్ను రక్షణ మార్గమున నడిపించుచున్నాను. మోసపు త్రోవలనుండి తొలగిపొమ్ము.

"ఏలయనగా యెహోవా నీతిమంతుల మార్గమును ఎరుగును, భక్తిహీనుల మార్గము నశించును."(7) "కాబట్టి ఓ కుమారుడా, నేను వర్ణించు మంచి మార్గమును అనుసరించుము, నా మాటకు శ్రద్ధగల చెవులను ఇచ్చుచు." "మరియు చీకటి నిధులను, దాచబడినవియు అదృశ్యములునైనవాటిని నీకు ఇచ్చెదను"(8) అవి జనములకు అదృశ్యములు, కాని మనకు కనబడునవి. మరియు జ్ఞానపు నిధులు తరుగనివి; వాటిని చూచి ఆశ్చర్యపడి అపొస్తలుడు, "ఆహా, ఐశ్వర్యముయొక్కయు జ్ఞానముయొక్కయు లోతు!"(9) అని చెప్పుచున్నాడు. మరియు ఒకే దేవునిచేత అనేక నిధులు పంచిపెట్టబడును; కొన్ని ధర్మశాస్త్రముచేత, కొన్ని ప్రవక్తలచేత బయలుపరచబడినవి; కొన్ని దివ్యమైన నోటికి, మరికొన్ని ఏకస్వరముగా పాడు ఆత్మ యొక్క సప్తకమునకు. మరియు ప్రభువు ఒక్కడే అయి, ఈ అన్నిటి ద్వారా ఒకే బోధకుడైయున్నాడు. కాబట్టి ఇదిగో సమగ్రమైన ఆజ్ఞయు, సర్వమును ఆవరించు జీవమునకు ప్రబోధమును: "మనుష్యులు మీకు ఏమి చేయవలెనని మీరు కోరుదురో, మీరును వారికి అట్లే చేయుడి."(10) ప్రభువు చెప్పినట్లు ఆజ్ఞలను రెండింటిలో ఇమిడ్చవచ్చును: "నీ దేవుడైన ప్రభువును నీ పూర్ణహృదయముతోను నీ పూర్ణాత్మతోను నీ పూర్ణబలముతోను ప్రేమింపవలెను; నిన్నువలె నీ పొరుగువానిని ప్రేమింపవలెను." తరువాత వీటినుండి ఆయన ఇట్లు నిర్ణయించును, "ఈ రెంటిపై ధర్మశాస్త్రమంతయు ప్రవక్తలును ఆధారపడియున్నారు."(11) అంతేకాక, "నిత్యజీవమును స్వతంత్రించుకొనుటకు నేను ఏ మంచి కార్యము చేయవలెను?" అని అడిగినవానికి ఆయన, "ఆజ్ఞలను నీవు ఎరుగుదువు గదా?" అని జవాబిచ్చెను. అతడు అవునని ప్రత్యుత్తరమిచ్చినప్పుడు, "ఇది చేయుము, నీవు రక్షింపబడుదువు," అని చెప్పెను. లేఖనముల సమృద్ధివలనను క్రమమువలనను కనుగొనుట సులభమగునట్లు, వివిధ రక్షణకరమైన ఆజ్ఞలలో బోధకుని ప్రేమ ప్రత్యేకముగా స్పష్టముగా చూపబడినది. మోషేద్వారా ఇయ్యబడిన దశాజ్ఞలు(12) మనకు ఉన్నవి; అవి సరళమైనదియు ఏకరూపమైనదియునైన ప్రాథమిక సూత్రముచేత సూచించుచు, రక్షణకు దోహదపడు రీతిగా పాపముల నామకరణమును నిర్వచించును: "నీవు వ్యభిచరింపకూడదు. నీవు విగ్రహములను పూజింపకూడదు. నీవు బాలురను చెరపకూడదు. నీవు దొంగిలకూడదు.

నీవు అబద్ధసాక్ష్యము పలుకకూడదు. నీ తండ్రిని నీ తల్లిని సన్మానింపవలెను."(13) ఇత్యాది. ఇవియు, బైబిలు చదువుటలో ఆజ్ఞాపింపబడు మరి ఏవియైనను పాటింపబడవలెను. మరియు యెషయాద్వారా ఆయన మనకు ఆజ్ఞాపించుచున్నాడు: "మిమ్మును కడుగుకొనుడి, శుద్ధులగుడి. నా కన్నులయెదుట మీ ఆత్మలనుండి దుష్టక్రియలను తొలగించుడి. మేలు చేయ నేర్చుకొనుడి. న్యాయమును వెదకుడి. అన్యాయము పొందినవారిని విడిపింపుడి. అనాథకు న్యాయము తీర్చుడి, విధవరాలి పక్షమున వాదించుడి. రండి, మనము కలిసి వాదించుదము అని ప్రభువు చెప్పుచున్నాడు."(14) మరియు ఇతర స్థలములలోను అనేక ఉదాహరణలు కనుగొందుము,--ఉదాహరణకు ప్రార్థనవిషయమై: "సత్కార్యములు ప్రభువునకు అంగీకారమైన ప్రార్థన," అని లేఖనము చెప్పుచున్నది.(15) మరియు ప్రార్థన విధానము వర్ణింపబడినది. "నీవు దిగంబరుని చూచినయెడల అతనికి వస్త్రమిమ్ము; నీ సంతానమునకు చెందినవారిని నిర్లక్ష్యము చేయకుము. అప్పుడు నీ వెలుగు ఉదయమున బయలుదేరును, నీ స్వస్థత శీఘ్రముగా మొలకెత్తును; నీ నీతి నీ ముందు నడచును, దేవుని మహిమ నిన్ను ఆవరించును," అని చెప్పబడినది. అట్టి ప్రార్థన ఫలమేమి? "అప్పుడు నీవు పిలిచెదవు, దేవుడు నీకు ఉత్తరమిచ్చును; నీవు ఇంకను మాటలాడుచుండగానే, ఇదిగో నేనున్నాను అని ఆయన చెప్పును."(16)

ఉపవాసమువిషయమై ఇట్లు చెప్పబడినది, "మీరు నాకొరకు ఎందుకు ఉపవాసము చేయుచున్నారు? అని యెహోవా అడుగుచున్నాడు. మనుష్యుడు తన ఆత్మను అణచుకొను దినము అను ఉపవాసమునా నేను కోరుకొనినది? నీవు నీ మెడను వలయమువలె వంచుకొని గోనెపట్టను బూడిదెను నీ క్రింద పరచుకొనకూడదు. ఇట్లు మీరు దానిని అంగీకారమైన ఉపవాసమని పిలువకూడదు."

అయితే ఉపవాసమనగా ఏమి? "ఇదిగో, నేను ఏర్పరచుకొనిన ఉపవాసము ఇదే, అని యెహోవా చెప్పుచున్నాడు. దుష్టత్వపు ప్రతి బంధమును విప్పుము. బాధించు ఒప్పందముల ముడులను విప్పుము. పీడింపబడినవారిని విడిపింపుము, ప్రతి అన్యాయపు బంధమును తెంపివేయుము. ఆకలిగొనినవారికి నీ ఆహారమును విరిచి పెట్టుము; ఇల్లులేని పేదలను నీ ఇంటికి తీసికొనిరమ్ము. దిగంబరుని చూచినయెడల అతనికి వస్త్రమిమ్ము."(1) బలులవిషయములోను: "మీ అనేక బలులు నాకు ఎందుకు? అని యెహోవా చెప్పుచున్నాడు. నేను దహనబలులతోను పొట్టేళ్లతోను నిండియున్నాను; గొఱ్ఱెపిల్లల క్రొవ్వును ఎద్దుల మేకపిల్లల రక్తమును నేను కోరను; మీరు నా సన్నిధికి వచ్చుటయు నాకు ఇష్టము లేదు. ఇది మీ చేతులనుండి ఎవరు కోరిరి? మీరు ఇకమీదట నా ఆవరణమును త్రొక్కకూడదు. మీరు మెత్తని గోధుమపిండిని తెచ్చినయెడల, ఆ వ్యర్థమైన అర్పణ నాకు అసహ్యము. మీ అమావాస్యలను మీ విశ్రాంతిదినములను నేను సహింపలేను."(2) అట్లయితే నేను ప్రభువునకు ఎట్లు బలి అర్పించవలెను? "ప్రభువునకు బలి విరిగిన హృదయమే," అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు.(3) అట్లయితే నేను ప్రభువునకు కిరీటము ధరించుకొనుట గాని, తైలముతో అభిషేకించుకొనుట గాని, ధూపము వేయుట గాని ఎట్లు చేయవలెను? "సువాసనగల సుగంధపు వాసన," అని చెప్పబడినది,(4) "తనను సృష్టించిన వానిని మహిమపరచు హృదయమే." ఇవియే దేవునికి కిరీటములును బలులును సుగంధ పరిమళములును పువ్వులును.

ఇంకను, సహనమువిషయమై. "నీ సహోదరుడు నీ విషయములో పాపము చేసినయెడల అతనిని గద్దింపుము; అతడు పశ్చాత్తాపపడినయెడల అతనిని క్షమింపుము. అతడు దినమునకు ఏడుసార్లు నీ విషయమై పాపము చేసి, ఏడవసారి నీ వైపు తిరిగి, నేను పశ్చాత్తాపపడుచున్నాను అని చెప్పినయెడల అతనిని క్షమింపుము," అని చెప్పబడినది.(5) మరియు సైనికులకు యోహానుద్వారా ఆయన "తమ జీతముతోనే తృప్తిపడవలెనని," సుంకరులకు "నియమింపబడినదానికంటె ఎక్కువ వసూలు చేయకూడదని" ఆజ్ఞాపించుచున్నాడు. న్యాయాధిపతులకు ఆయన ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు, "నీవు తీర్పులో పక్షపాతము చూపకూడదు. ఏలయనగా బహుమానములు చూచువారి కన్నులకు గ్రుడ్డితనము కలిగించి న్యాయమైన మాటలను చెరుపును. అన్యాయము పొందినవానిని రక్షింపుము."

మరియు గృహస్థులకు: "అన్యాయముచేత సంపాదింపబడిన ఆస్తి తగ్గిపోవును."(6) "ప్రేమ"విషయములోను: "ప్రేమ," అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు, "అనేక పాపములను కప్పును."(7) మరియు ప్రభుత్వవిషయమై: "కైసరువి కైసరునకును, దేవునివి దేవునికిని ఇయ్యుడి."(8)

ప్రమాణమును గాయముల జ్ఞాపకమును గూర్చి: "మీ పితరులు ఐగుప్తునుండి బయలుదేరినప్పుడు దహనబలులను బలులను అర్పింపవలెనని నేను వారికి ఆజ్ఞాపించితినా? కాని మీలో ఎవడును తన హృదయములో తన పొరుగువానిపై పగ పెట్టుకొనకూడదనియు, అబద్ధ ప్రమాణమును ప్రేమింపకూడదనియు వారికి ఆజ్ఞాపించితిని."(9)

అబద్ధికులను అహంకారులను కూడ ఆయన బెదిరించుచున్నాడు; మొదటివారిని ఇట్లు: "చేదును తీపి అనియు తీపిని చేదు అనియు పిలుచువారికి శ్రమ;" రెండవవారిని: "తమ దృష్టికి తాము జ్ఞానులమనియు తమ కన్నులకు వివేకులమనియు ఎంచుకొనువారికి శ్రమ."(10) "తన్ను తాను తగ్గించుకొనువాడు హెచ్చింపబడును, తన్ను తాను హెచ్చించుకొనువాడు తగ్గింపబడును."(11)

మరియు "కనికరముగలవారిని" ఆయన ఆశీర్వదించును, "ఏలయనగా వారు కనికరము పొందెదరు."

జ్ఞానము కోపమును దుర్భరమైనదిగా ప్రకటించును, ఏలయనగా "అది జ్ఞానిని నాశనము చేయును."(12) ఇప్పుడు ఆయన మనలను "మన శత్రువులను ప్రేమింపుడనియు, మనలను శపించువారిని దీవింపుడనియు, మనలను దూషించువారికొరకు ప్రార్థింపుడనియు" ఆజ్ఞాపించుచున్నాడు. మరియు ఆయన ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "ఎవడైనను నీ ఒక చెంపమీద కొట్టినయెడల, రెండవ చెంపను కూడ అతనికి త్రిప్పుము; ఎవడైనను నీ అంగీని తీసికొనినయెడల, నీ వస్త్రమును కూడ తీసికొనకుండ అతనిని ఆటంకపరచకుము."(13)

విశ్వాసమువిషయమై ఆయన ఇట్లు చెప్పుచున్నాడు: "మీరు ప్రార్థనలో విశ్వసించి ఏది అడిగినను అది పొందెదరు."(14) పిండారు చెప్పినట్లు, "అవిశ్వాసికి ఏదియు నమ్మదగినది కాదు."

సేవకులను కూడ మనవలెనే చూచుకొనవలెను; ఏలయనగా వారును మనవలె మనుష్యులే. ఏలయనగా నీవు ఆలోచించినయెడల, దేవుడు స్వతంత్రులకును దాసులకును ఒక్కడే.

మన సహోదరులలో అపరాధము చేయువారిని మనము శిక్షింపక గద్దింపవలెను. "ఏలయనగా బెత్తము విడిచిపెట్టువాడు తన కుమారుని ద్వేషించును."(15)

ఇంకను, ఆయన కీర్తిప్రేమను పూర్తిగా వెలివేయుచు, "పరిసయ్యులారా, మీకు శ్రమ! ఏలయనగా మీరు సమాజమందిరములలో ముఖ్యమైన ఆసనములను, సంతవీధులలో వందనములను ప్రేమించుచున్నారు,"(16) అని చెప్పుచున్నాడు. అయితే ఆయన పాపి పశ్చాత్తాపమును--పాపముల వెంబడి వచ్చు ప్రేమపూర్వక పశ్చాత్తాపమును--స్వాగతించును. ఏలయనగా మనము చెప్పుచున్న ఈ వాక్యము మాత్రమే పాపరహితమైనది. ఏలయనగా పాపము చేయుట అందరికిని సహజము, సామాన్యము. అయితే పాపము చేసిన తరువాత [దేవునివైపు] తిరిగి రావుట ఏ మనుష్యుని లక్షణము కాదు, యోగ్యుడైన మనుష్యునిదే.

ఉదారత్వమువిషయమై ఆయన ఇట్లు చెప్పెను: "ఆశీర్వాదము పొందినవారలారా, రండి, లోకము పుట్టినప్పటినుండి మీకొరకు సిద్ధపరచబడిన రాజ్యమును స్వతంత్రించుకొనుడి: ఏలయనగా నేను ఆకలిగొనియుండగా మీరు నాకు భోజనము పెట్టితిరి; నేను దప్పిగొనియుండగా మీరు నాకు పానము ఇచ్చితిరి; నేను పరదేశినైయుండగా మీరు నన్ను చేర్చుకొంటిరి; దిగంబరినైయుండగా నాకు వస్త్రమిచ్చితిరి; రోగినైయుండగా నన్ను దర్శించితిరి; చెరసాలలో ఉండగా నాయొద్దకు వచ్చితిరి." మరియు ప్రభువునకు ఇవియేమైనను మేము ఎప్పుడు చేసితిమి?

సహోదరుల దయను తనకే ఆపాదించుకొనుట ఇష్టపడు బోధకుడు తానే మరల చెప్పును, "ఈ మిక్కిలి అల్పులైన వీరిలో ఒకనికి మీరు చేసినంతమట్టుకు నాకే చేసితిరి. మరియు వీరు నిత్యజీవమునకు వెళ్లెదరు."(17)

వాక్యము యొక్క ధర్మములు ఇట్టివే; ప్రభువు వ్రేలితో వ్రాయబడిన రాతిపలకలమీద కాక, మనుష్యుల హృదయములమీద లిఖింపబడిన ఓదార్పు వాక్యములు; వాటిపైనే అవి నాశనములేనివిగా నిలువగలవు. అందుచేత రాతి హృదయములు గలవారి పలకలు పగులగొట్టబడినవి, పిల్లల విశ్వాసము మెత్తబడిన హృదయములపై ముద్రింపబడునట్లు.

అయినను, ఈ రెండు ధర్మములును మానవజాతి శిక్షణకొరకు వాక్యమునకు సేవచేసెను, మోషేద్వారా ఇయ్యబడినదియు అపొస్తలులద్వారా ఇయ్యబడినదియు. కాబట్టి అపొస్తలుల శిక్షణ స్వభావమేమో దానిని గూర్చి చర్చింపవలసియున్నట్లు నాకు తోచుచున్నది. ఈ శీర్షికక్రింద నేను, లేక నా ద్వారా బోధకుడు,(1) వివరించెదము; మరియు ఆజ్ఞలనే, బీజరూపములో వలె, నేను మరల మీ ముందు ఉంచెదను.

"అబద్ధమాడుట మాని, ప్రతివాడును తన పొరుగువానితో సత్యము మాటలాడవలెను: ఏలయనగా మనము ఒకరికొకరము అవయవములమై యున్నాము. మీ కోపముమీద సూర్యుడు అస్తమింపకుండునుగాక; అపవాదికి చోటియ్యకుడి. దొంగిలినవాడు ఇకమీదట దొంగిలకూడదు; అవసరములో ఉన్నవానికి ఇచ్చుటకు తనకు కలుగునట్లు, తన చేతులతో మంచి పని చేయుచు కష్టపడవలెను. సమస్త ద్వేషమును, కోపమును, ఆగ్రహమును, కేకలును, దూషణయు, సమస్త దుష్టత్వముతో కూడ మీనుండి తొలగించబడునుగాక: మరియు దేవుడు క్రీస్తునందు మిమ్మును క్షమించినట్లు, ఒకనియెడల ఒకడు దయగలవారును కరుణగలవారునై, ఒకరినొకరు క్షమించుకొనుడి. కాబట్టి జ్ఞానులై,(2) ప్రియమైన పిల్లలవలె దేవుని అనుసరించువారై యుండుడి; క్రీస్తు కూడ మనలను ప్రేమించినట్లు ప్రేమయందు నడుచుకొనుడి. భార్యలు తమ సొంత భర్తలకు ప్రభువునకువలె లోబడియుండవలెను. భర్తలు క్రీస్తు సంఘమును ప్రేమించినట్లు తమ భార్యలను ప్రేమింపవలెను? ఒకే కాడిక్రింద కూర్చబడినవారు "తమ స్వంత శరీరములవలె" ఒకరినొకరు ప్రేమింపవలెను." "పిల్లలారా, మీ తల్లిదండ్రులకు విధేయులైయుండుడి. తండ్రులారా, మీ పిల్లలకు కోపము పుట్టింపక, ప్రభువు యొక్క శిక్షణలోను ఉపదేశములోను వారిని పెంచుడి. దాసులారా, శరీరసంబంధమైన మీ యజమానులకు భయముతోను వణకుతోను, మీ హృదయముయొక్క ఏకాగ్రతతో క్రీస్తునకువలె విధేయులైయుండుడి; ఆత్మపూర్వకమైన సద్భావముతో సేవ చేయుచు. యజమానులారా, బెదిరింపు మానుకొనుచు, మీ దాసులపట్ల మంచిగా ప్రవర్తింపుడి: వారికిని మీకును ప్రభువు పరలోకమందున్నాడనియు, ఆయన యొద్ద పక్షపాతము లేదనియు ఎరుగుదురు."(3)

"మనము ఆత్మయందు జీవించినయెడల, ఆత్మయందు నడుచుకొందము. వ్యర్థమైన అతిశయమును కోరకయు, ఒకరినొకరు రెచ్చగొట్టకయు, ఒకరిపై ఒకరు అసూయపడకయు ఉందము. ఒకనిభారములను ఒకడు మోయుడి; ఇట్లు క్రీస్తు ధర్మశాస్త్రమును నెరవేర్చుడి. మోసపోకుడి; దేవుడు వెక్కిరింపబడడు. మేలు చేయుటలో విసుగుకొనకయుందము: ఏలయనగా మనము అలయకపోయినయెడల తగిన కాలమున కోయుదము."(4)

"మీలో మీరు సమాధానముగా ఉండుడి. సహోదరులారా, మేము మీకు బోధించుచున్నాము, క్రమము తప్పినవారిని హెచ్చరింపుడి, అధైర్యపడినవారిని ఓదార్చుడి, బలహీనులను ఆదరింపుడి, అందరియెడల ఓర్పు కలిగియుండుడి. ఎవడును ఎవనికైనను కీడుకు ప్రతి కీడు చేయకుండునట్లు చూచుకొనుడి. ఆత్మను ఆర్పకుడి. ప్రవచనములను తృణీకరింపకుడి. అన్నిటిని పరీక్షించుడి: మంచిదానిని గట్టిగా పట్టుకొనుడి. ప్రతి విధమైన చెడుతనమునుండి దూరముగా ఉండుడి."(5)

"ప్రార్థనయందు పట్టుదలతో నిలిచియుండుడి, కృతజ్ఞతాస్తుతులతో దానియందు మెలకువగా ఉండుడి. బయటివారియెడల జ్ఞానముతో నడుచుకొనుడి, సమయమును సద్వినియోగము చేసికొనుడి. ప్రతి మనుష్యునికి మీరు ఎట్లు ఉత్తరమియ్యవలెనో తెలిసికొనునట్లు మీ సంభాషణ ఎల్లప్పుడును కృపతో కూడినదై ఉప్పుతో రుచిగొలుపబడినదై యుండవలెను."(6)

"విశ్వాసవాక్యములలో మిమ్మును మీరు పోషించుకొనుడి. భక్తియందు సాధనచేయుడి: ఏలయనగా శారీరక సాధన కొంచెము ప్రయోజనకరము; అయితే భక్తి ఇప్పటి జీవమునకును రాబోవు జీవమునకును వాగ్దానము కలిగియుండి సమస్తమునకు ప్రయోజనకరము."(7)

"విశ్వాసులైన యజమానులు గలవారు, వారు సహోదరులైనందున వారిని తృణీకరింపకూడదు; విశ్వాసులైనందున వారికి మరి ఎక్కువగా సేవ చేయవలెను."(8)

"ఇచ్చువాడు సరళతతో ఇయ్యవలెను; పాలించువాడు శ్రద్ధతో; కనికరము చూపువాడు సంతోషముతో. ప్రేమ కపటము లేనిదిగా ఉండవలెను. చెడ్డదానిని అసహ్యించుకొనుడి; మంచిదానిని అంటిపెట్టుకొనియుండుడి. సహోదర ప్రేమతో ఒకరియెడల ఒకరు దయగల అనురాగము కలిగియుండుడి, గౌరవమునందు ఒకరినొకరు ఎక్కువగా ఎంచుకొనుడి. పనిలో సోమరులు కాక, ఆత్మయందు తీవ్రత గలవారై ప్రభువునకు సేవ చేయుడి. నిరీక్షణయందు ఆనందించుడి; శ్రమయందు ఓర్పు కలిగియుండుడి; ప్రార్థనయందు మానక నిలిచియుండుడి. ఆతిథ్యమునకు మనసిచ్చుడి; పరిశుద్ధుల అవసరములకు పంచిపెట్టుడి."(9)

ఉదాహరణకొరకు అనేకములలోనుండి ఇవి కొన్ని ఆజ్ఞలు; వీటిని బోధకుడు, దైవలేఖనములను పరిశీలించుచు, తన పిల్లల ముందు ఉంచును; వీటిచేత, చెప్పవలెనన్న, దుర్గుణము వేళ్లతో నరకబడును, అక్రమము పరిమితమగును.

ఈ వంటి లెక్కలేనన్ని ఆజ్ఞలు పరిశుద్ధ బైబిలులో ఎన్నుకొనబడిన వ్యక్తులకు సంబంధించి వ్రాయబడియున్నవి, కొన్ని పెద్దలకు, కొన్ని అధ్యక్షులకు, కొన్ని సంఘ పరిచారకులకు, మరికొన్ని విధవరాండ్రకు,(10) వీరిగూర్చి మాటలాడుటకు మనకు మరొక అవకాశము కలుగును. గూఢార్థములలో చెప్పబడిన అనేకములు, ఉపమానములలో చెప్పబడిన అనేకములు వాటిని ఎదుర్కొనువారికి ప్రయోజనకరములు కావచ్చును. అయితే ఇకమీదట వీరికి బోధించుట నా బాధ్యత కాదు అని బోధకుడు చెప్పుచున్నాడు. కాని ఆ పరిశుద్ధ వాక్యముల వ్యాఖ్యానమునకు మనకు ఒక గురువు అవసరము; ఆయనవైపు మనము అడుగులు వేయవలెను.

ఇప్పుడు నిజముగా నా బోధనను ముగించుటకును, మీరు గురువునకు చెవియొగ్గుటకును సమయమైనది.(11) మరియు ఉత్తమ క్రమశిక్షణలో శిక్షణ పొందిన మిమ్మును స్వీకరించి ఆయన మీకు దైవవాక్కులను బోధించును. సంఘమును వరుడును, అద్వితీయ గురువును, మంచి తండ్రియొక్క మంచి సలహాను, నిజమైన జ్ఞానమును, జ్ఞానముయొక్క పరిశుద్ధ స్థలమును ఉద్దేశించి ఉన్నత ఆశయముతో పాడెను. యోహాను చెప్పినట్లు, "ఆయనే మన పాపములకు ప్రాయశ్చిత్తము;" మన శరీరమును ఆత్మను--ఇవి నిజమైన మనుష్యుడు--స్వస్థపరచు యేసు. "మన పాపములకు మాత్రమే కాక, సమస్త లోకమునకును. ఆయన ఆజ్ఞలను గైకొనినయెడల ఆయనను ఎరిగియున్నామని దీనివలన తెలిసికొనుచున్నాము. నేను ఆయనను ఎరుగుదునని చెప్పి ఆయన ఆజ్ఞలను గైకొననివాడు అబద్ధికుడు; సత్యము అతనిలో లేదు. అయితే ఆయన వాక్యమును గైకొనువానిలో నిశ్చయముగా దేవుని ప్రేమ సంపూర్ణము చేయబడినది. దీనివలన మనము ఆయనయందున్నామని తెలిసికొనుచున్నాము. తాను ఆయనయందు నిలిచియున్నానని చెప్పువాడు ఆయన నడచినట్లే తానును నడుచుకొనవలెను."(1) ఆయన ధన్యకరమైన శిక్షణ యొక్క పోషితులారా! సంఘముయొక్క సుందర ముఖమును సంపూర్ణము చేయుదము; పిల్లలవలె మన మంచి తల్లియొద్దకు పరుగెత్తుదము. మనము వాక్యమునకు శ్రోతలమైనయెడల, మనుష్యుడు దేవుని బిడ్డగా శిక్షింపబడి పరిశుద్ధపరచబడు ధన్యమైన ఏర్పాటును మహిమపరచుదము; అతడు భూమినుండి శిక్షింపబడుచు పరలోకమందు తన ప్రవర్తన కలిగియుండును, భూమిపై ఎరుగ నేర్చుకొనిన తండ్రిని అక్కడ స్వీకరించును. వాక్యము అన్నిటిని చేయును, బోధించును, అన్నిటిలో శిక్షించును.

గుఱ్ఱము కళ్లెముచేత నడిపింపబడును, ఎద్దు కాడిచేత నడిపింపబడును, క్రూరమృగము ఉరిలో చిక్కును. అయితే మనుష్యుడు వాక్యముచేత రూపాంతరము చెందును; ఆయనచేత క్రూరమృగములు మచ్చిక చేయబడును, చేపలు పట్టబడును, పక్షులు క్రిందికి లాగబడును. నిజముగా ఆయనే గుఱ్ఱమునకు కళ్లెమును, ఎద్దునకు కాడిని, క్రూరమృగమునకు ఉరిని, చేపకు గాలమును, పక్షికి వలను రూపొందించువాడు. ఆయన రాజ్యమును నడుపును, భూమిని దున్నును; ఆజ్ఞాపించును, సహాయము చేయును, విశ్వమును సృష్టించును. "భూమియు ఆకాశమును సముద్రమును, ఎల్లప్పుడును తిరుగు సూర్యుడును, పూర్ణవృత్తమైన చంద్రుడును, ఆకాశ గుమ్మటమునకు కిరీటమగు సమస్త సూచనలును అచట చిత్రింపబడెను."(2)

ఓ దివ్య కార్యములారా! ఓ దివ్య ఆజ్ఞలారా! "ఈ నీరు తనలో తాను తరంగములుగా కదులునుగాక; ఈ అగ్ని తన కోపమును అణచుకొనునుగాక; ఈ గాలి ఆకాశమునకు సంచరించునుగాక; ఈ భూమి ఘనీభవించి చలనము పొందునుగాక! నేను మనుష్యుని రూపింపగోరునప్పుడు, పదార్థము నాకు కావలెను, మూలకములలో పదార్థము నాకు ఉన్నది. నేను రూపించినదానితో నివసించుచున్నాను. మీరు నన్ను ఎరిగినయెడల, అగ్ని మీకు దాసుడగును."

వాక్యము ఇట్టిది, బోధకుడు ఇట్టివాడు, లోకమునకును మనుష్యునికిని సృష్టికర్త: మరియు తనకే, ఇప్పుడు లోకమునకు బోధకుడు, ఆయన ఆజ్ఞచేత మనమును విశ్వమును నిలిచియుండి తీర్పునకు ఎదురుచూచుచున్నాము. బాకిలిడిస్ చెప్పినట్లు, "ఏలయనగా మనుష్యులకు రహస్యముగా స్వర వాక్యమును తెచ్చువాడు కాదు, జ్ఞానవాక్యమగువాడు;" కాని పౌలు చెప్పినట్లు "వంకర తిరిగిన మూర్ఖ తరము మధ్యను లోకములో జ్యోతులవలె ప్రకాశించుటకు నిందారహితులును నిర్మలులును అనిందితులునైన దేవుని కుమారులు."(3) కాబట్టి వాక్యముయొక్క ఇట్టి ఉత్సవములో ఇప్పుడు మిగిలినది, మన ప్రార్థనను వాక్యమునకు సమర్పించుటయే.

బోధకునికి ప్రార్థన.

ఓ బోధకుడా, నీ పిల్లలమైన మాయెడల దయచూపుము, తండ్రీ, ఇశ్రాయేలు రథసారథీ, కుమారుడా తండ్రీ, ఇద్దరును ఒక్కటిగా, ప్రభువా. నీ ఆజ్ఞలకు లోబడు మాకు అనుగ్రహించుము, మేము ప్రతిమ యొక్క పోలికను సంపూర్ణము చేసి, మా సర్వశక్తితో మంచి దేవుడైనవానిని, కఠినమైన న్యాయాధిపతి కానివానిని ఎరుగునట్లు. మరియు నీ సమాధానములో తమ ప్రవర్తన కలిగియుండి, నీ రాజ్యమునకు అనువదింపబడి, పాపపు తరంగములమీద ప్రశాంతముగా ప్రయాణించిన మా అందరును, నీ పరిశుద్ధాత్మచేత, వర్ణింపజాలని జ్ఞానముచేత, రాత్రింబగళ్లు సంపూర్ణ దినమునకు ప్రశాంతముగా నడిపింపబడునట్లును, కృతజ్ఞతలు చెల్లించుచు స్తుతించునట్లును, స్తుతించుచు కృతజ్ఞతలు చెల్లించునట్లును నీవే చేయుము--ఏకైక తండ్రిని కుమారుని, కుమారుని తండ్రిని, కుమారుని, బోధకుని గురువును, పరిశుద్ధాత్మతో కూడ, అన్నియు ఒక్కటిలో, ఆయనలో సమస్తము, ఆయనకు సమస్తము ఒక్కటే, ఆయనకే నిత్యత్వము, ఆయనకు మనమందరము అవయవములము, ఆయన మహిమ యుగములు(4); సర్వోత్తముడును, సర్వసుందరుడును, సర్వజ్ఞుడును, సర్వనీతిమంతుడునైనవాని నిమిత్తము. ఆయనకు ఇప్పుడును ఎల్లప్పుడును మహిమ కలుగునుగాక. ఆమేన్.

మరియు బోధకుడు మనలను తన సంఘమునకు అనువదించుటద్వారా, బోధించు సర్వము చూచు వాక్యమైన తనతో మనలను ఏకము చేసియున్నందున, ఈ స్థితికి చేరిన మనము ప్రభువునకు తగిన కృతజ్ఞతాస్తుతి యను ప్రతిఫలమును--ఆయన సుందర బోధనకు తగిన స్తోత్రమును--అర్పించుట యుక్తము.

రక్షకుడైన క్రీస్తునకు ఒక కీర్తన.

పరిశుద్ధ క్లెమెంటు రచించినది.(5)

I. మచ్చిక చేయబడని గుఱ్ఱపు పిల్లల కళ్లెమా, మా ఇష్టములపై అధికారివై; తప్పిపోని పక్షుల రెక్కా, మా ఎగురుటను భద్రముగా నడిపించుచు. వంగని యౌవనమునకు చుక్కానీ, ఎదురు దెబ్బలకు స్థిరమైనదీ; రాజమంద గొఱ్ఱెపిల్లలను జ్ఞానముతో మేపు కాపరీ: నీ సరళమైన పిల్లలను ఒక్కటిగా చేర్చుము, వారు గంభీరమైన గీతములలో తమ స్తుతిగీతములను కపటములేని పెదవులతో తమ రాజైన క్రీస్తునకు పాడునట్లు.

II. పరిశుద్ధులకు రాజా, సర్వశక్తిగల వాక్యమా, సర్వోన్నతుడగు తండ్రియొక్క ప్రభువా; జ్ఞానమునకు శిరస్సా, ముఖ్యుడా; సమస్త దుఃఖమును తగ్గించువాడా; సమస్త కాలమునకును స్థలమునకును ప్రభువా, యేసూ, మా జాతి రక్షకుడా; మమ్ము కాచు కాపరీ; దున్నుచున్న రైతా, మమ్ము అదుపుచేయు కళ్లెమా, నీ ఇష్టప్రకారము మమ్ము నడిపించు చుక్కానీ; సర్వపరిశుద్ధమైన పరలోక మందకు రెక్కా; మనుష్యులను పట్టు జాలరీ, నీవు జీవమునకు తెచ్చువారిని; పాపమను దుష్ట సముద్రమునుండియు, అలల పోరాటమునుండియు, జీవమను మధుర ఎరతో పట్టబడిన నిర్మల చేపలను సమకూర్చుచు: మమ్ము నడిపింపుము, గొఱ్ఱెల కాపరీ, బుద్ధివరముగల పరిశుద్ధుడా; నీవు కాపాడు యౌవనుల రాజా, వారు అపవిత్రతను తప్పించుకొనునట్లు: క్రీస్తు అడుగుజాడలు, పరలోక మార్గమా; నిత్యవాక్యమా, అంతములేని యుగమా; ఎన్నడును క్షయముకాని జీవమా; కనికరపు ఊటా, సద్గుణమును పంపువాడా; దేవునికి తమ స్తుతిగీతమును ఎత్తు వారి ఘనమైన జీవమా, యేసు క్రీస్తూ!

III. పరలోకపు పాలచేత పోషింపబడి, మా లేత అంగిటికి ఇయ్యబడినది; కృపగల ఆ వధువు స్తనమునుండి పిండబడిన జ్ఞానపు పాలు; మంచుతో తడిసిన ఆత్మచేత నింపబడి, సుందర వివేకపు స్తనమునుండి స్రవించినది; స్తన్యపాన శిశువులమగు మనము కలిసి, పవిత్ర పెదవులతో మా స్తుతిగీతములను ఎత్తుదము; మా కృతజ్ఞతాపూర్వక అర్పణగా, శుద్ధముగాను నిర్మలముగాను, క్రీస్తు రాజునకు. నిష్కళంక హృదయములతో ఆ బలవంతుడైన శిశువును ఘనపరచుదము. క్రీస్తునుండి పుట్టిన మనము, సమాధాన గాయకబృందము; ఆయన ప్రేమ ప్రజలమైన మనము, ఆగకుండ పాడుదము, పైనున్న సమాధానకర్తయగు దేవునికి.

పైన చెప్పిన కీర్తనకు ఈ క్రింది అక్షరార్థ అనువాదమును జతచేయుచున్నాము:--

మచ్చిక చేయబడని గుఱ్ఱపు పిల్లల కళ్లెమా, తప్పిపోని పక్షుల రెక్కా, శిశువుల స్థిరమైన చుక్కానీ,(1) రాజ గొఱ్ఱెపిల్లల కాపరీ, నీ సరళమైన పిల్లలను పరిశుద్ధముగా స్తుతించుటకును, నిర్దోషమైన నోళ్లతో కపటములేకుండ పిల్లల నాయకుడైన క్రీస్తును కీర్తించుటకును సమకూర్చుము. పరిశుద్ధులకు రాజా, సర్వమును లోబరచుకొను మహోన్నత తండ్రియొక్క వాక్యమా, జ్ఞానమును పాలించువాడా, దుఃఖములకు ఆధారమా, యుగములలో(2) ఆనందించువాడా, యేసూ, మానవజాతి రక్షకుడా, కాపరీ, రైతా, చుక్కానీ, కళ్లెమా, సర్వపరిశుద్ధమైన మందకు పరలోక రెక్కా, రక్షింపబడు మనుష్యులను పట్టు జాలరీ, ద్వేషపూరితమైన దుర్గుణ సముద్రపు అలలనుండి పవిత్ర చేపలను మధుర జీవముతో పట్టుచు,--[మమ్ము] నడిపింపుము, బుద్ధిగల గొఱ్ఱెల కాపరీ; హాని చెందని పిల్లలను నడిపింపుము, ఓ పరిశుద్ధ రాజా,(3) ఓ క్రీస్తు అడుగుజాడలారా, ఓ పరలోక మార్గమా, శాశ్వత వాక్యమా, అపరిమిత యుగమా, నిత్య వెలుగా, కనికరపు ఊటా, సద్గుణమును నెరవేర్చువాడా; దేవుని కీర్తించువారి జీవము ఘనమైనది, ఓ క్రీస్తు యేసూ, వధువు కృపల మధుర స్తనముల పరలోక పాలా, నీ జ్ఞానమునుండి పిండబడినది. లేత నోళ్లతో పోషింపబడిన శిశువులారా, బుద్ధిసంబంధమైన స్తన్యపు మంచు ఆత్మతో నింపబడినవారై, కలిసి సరళమైన స్తుతులు పాడుదము, రాజైన [మన] క్రీస్తునకు నిజమైన కీర్తనలు, జీవబోధకు పరిశుద్ధ రుసుము; ఆ శక్తిగల శిశువును సరళముగా పాడుదము. ఓ సమాధాన గాయకబృందమా, క్రీస్తుచే జనింపజేయబడినవారలారా, ఓ పవిత్ర ప్రజలారా, కలిసి(4) సమాధానకర్తయగు దేవుని పాడుదము.(5)

బోధకునికి.

గురువా, నీకు ఒక పుష్పమాలను సమర్పించుచున్నాను, నీవు నీ మందలను మేపు నిష్కళంక పచ్చికనుండి కోసిన వాక్యములతో అల్లినది; అనేక పువ్వులనుండి తన నిధులను సేకరించు ఆ నేర్పుగల పనివాని తేనెటీగవలె, యజమాని చేతికి మధురమైన అర్పణను తీసికొని వెళ్లుటకు. నేను అత్యల్పుడనైనను, నేను నీ సేవకుడనే. (నీ ఆజ్ఞలనుబట్టి నీకు స్తోత్రము తగినది). ఓ రాజా, మనుష్యులకు మంచి వరముల మహాదాత, మంచివారికి ప్రభువా, తండ్రీ, సర్వమునకు సృష్టికర్తా, నీ దివ్యవాక్యముచేత ఆకాశమును ఆకాశాలంకారమును యుక్తముగా క్రమపరచి ఒక్కడవే చేసినవాడా; సూర్యకాంతిని పగటిని ఉద్భవింపజేసినవాడా; నక్షత్రములకు వాటి మార్గములను నియమించినవాడా, భూమియు సముద్రమును తమ స్థలమును ఎట్లు కాపాడుకొనవలెనో నియమించినవాడా; కాలములు తమ తిరుగు మార్గములో, చలికాలము వేసవి వసంతము శరత్తు, ప్రతిదియు(6) చక్కగా క్రమపరచబడిన ప్రణాళికప్రకారము ఎప్పుడు రావలెనో నియమించినవాడా; గందరగోళపు రాశినుండి ఈ క్రమబద్ధమైన గోళమును సృష్టించి, పదార్థముయొక్క ఆకారములేని ముద్దనుండి విశ్వమును అలంకరించినవాడా;--నాకు జీవమును అనుగ్రహింపుము, ఆ జీవము చక్కగా గడపబడునుగాక, నీ కృపను అనుభవించుచు; నీ పరిశుద్ధ లేఖనములు బోధించునట్లు సమస్తములో నేను ప్రవర్తించుచు మాటలాడుదును గాక;(7) నిన్నును నీ సహనిత్యుడైన సర్వజ్ఞుడగు వాక్యమును, నీనుండి బయలుదేరు వానిని, నేను ఎల్లప్పుడును స్తుతించుదునుగాక; తండ్రీ, నాకు దారిద్ర్యమును ఐశ్వర్యమును ఇయ్యక, జీవితమునకు తగినదానిని ఇమ్ము, తరువాత జీవితపు సంతోషకరమైన ముగింపును.(8)

వివరణలు.

(పెడగోగ్, గ్రంథము ii, అధ్యాయము 3, పుట 247.)

ఈ చక్కని పేరా అనేక విధములుగా ఆసక్తికరమైనది. సమాధిగుహలను (కాటకోంబ్స్) దర్శించిన యాత్రికుడు, క్రైస్తవుల తొలి ముతక కళా చిహ్నములలో, మన గృహోపకరణములు కూడ విశిష్టముగా క్రైస్తవమైనవిగా ఉండవలెనన్న క్లెమెంటు ఈ భావమును సాకారము చేయు వివిధ వస్తువుల అవశేషములతో పరిచయము కలిగియుండును. పాంపేయిలో, అన్యమత చిహ్నములతో గుర్తింపబడిన దీపములను ఇతర పాత్రలను చూడవచ్చును, వాటిలో కొన్ని స్థూలమైనవి అసహ్యకరమైనవి. దీనికి విరుద్ధముగా, ఈ క్రైస్తవ పాత్రలు పరిశుద్ధమైన XP, A<greek>W</greek> అను మోనోగ్రామ్‌లను, లేదా చేప ఆకృతిని కలిగియుండును; ఇవి వాడువానికి, చేప అను గ్రీకు పదపు అక్షరముల (IX<greek>QUS</greek>) ద్వారా, "యేసుక్రీస్తు, దేవుని కుమారుడు, రక్షకుడు" అను పదముల మొదటి అక్షరములను తెలియజేయును. తరచు మనకు లంగరు, ఖర్జూరపు కొమ్మ, లేదా సిలువయే కనబడును. కాని ఆ క్రైస్తవ దీపములలో ఒకదానిని చూచినప్పుడెల్ల, దాని యజమాని దానిని వెలిగించునప్పుడు సాయంకాల కీర్తనను (దీనిగూర్చి వివరణ III చూడుము) పాడుచు, దానితోపాటు బహుశః "మీ నడుములు కట్టుకొనియుండవలెను, మీ దీపములు వెలుగుచుండవలెను," మొదలగు వచనమును చదువుచున్నట్లు నేను ఊహింపక ఉండలేదు. క్రైస్తవ కళచేత విశదీకరింపబడిన విషయములపై విలువైన వివరణకొరకు, దివంగత వార్టన్ బి. మారియట్ రచించిన Testimony of the Catacombs (లండన్, హాచార్డ్స్, 1870) చూడుము.

వివరణ II.

(గ్రంథము iii. సంఘమునకు వెళ్లుట. పుట 290, పైన.)

ఈ సమయమున తొలి క్రైస్తవుల సంఘ ఆచారములకు తరచు సూచనలు అవసరమగుచున్నవి. క్రైస్తవలోకపు ప్రామాణిక సాహిత్యములో భాగముగా గుర్తింపబడిన రచనలు గల గొప్ప ఆంగ్లికన్ పండితులు వీటిని విస్తారముగా సంఘముంచిరి; కాని ఈ ప్రచురణ స్వభావము, మన గొప్ప "ఆంగ్లో-సాక్సన్" కుటుంబ వివాదములతో ఎక్కువ తక్కువగా సంబంధించిన రచయితలనుండి కాక, బాహ్య మూలములనుండి ఎన్నుకొను కర్తవ్యమును నాపై ఉంచునట్లున్నది. అదృష్టవశాత్తు దివంగత డాక్టర్ బున్సెన్ రచనలు ఈ రకములో అవసరమైనదంతయు మనకు అందించుచున్నవి. ఆ మిక్కిలి విచిత్రమైన విలక్షణమైన మిశ్రమ గ్రంథమైన హిప్పోలిటస్ మరియు అతని యుగము లో, ఆయన పురాతత్వ వివరణ అవసరమైన దాదాపు ప్రతి అంశమును, ప్రాచీన క్రైస్తవుల సంఘము మరియు గృహ గ్రంథము అను శీర్షికక్రింద అనుకూలమైన రూపములో సమకూర్చెను. దాని విషయములను "శతాబ్దములుగా అవి ఆవరింపబడియున్న చెత్తనుండి రక్షించి, వాటిని వికృతపరచిన మోసమునుండియు అపార్థమునుండియు విడిపించితినని" ఆయన చెప్పుకొనును. ఇప్పుడు, ఈ రచనతో నేను ఎంతమాత్రమును సంతృప్తి చెందకపోయినను, గంభీరమైన విద్వత్తుగల మనస్సు తన స్వంత శ్రమతో కూడిన పరిశోధనలో ఏ నిర్ణయములకు చేరెనో దానికి ఇది ఆసక్తికరమైన నమూనా. "భవిష్యత్ సంఘమును" రూపొందించుటలో క్రైస్తవులందరును ఈ ప్రాచీన ఆదిమ రికార్డులకు తిరిగి రావలెను, అవి మన కాలమునకును ఆచరణాత్మక ఆసక్తిగలవి అని ఆయన వేరొకచోట వ్యక్తపరచిన నమ్మకమును ఇది వివరించుచున్నందున ఇది మరింత ఆసక్తికరము. ఈ రచనలో రచయిత యొక్క సామెత ప్రసిద్ధమైన లోపములు నిజముగా స్పష్టముగా కనబడుచున్నవి; కేవలము ఒక పరిశోధకుని ఉత్పత్తియైనను, అతడు అన్ని ప్రశ్నలపైన పోపుసంబంధమైన తప్పులేనితనమువంటిదానితో తీర్పు చెప్పుటకు సమర్థుడైనట్లు, సంపూర్ణ స్వావలంబనతో మనకు సమర్పింపబడినది.

ఇది అతని వ్యక్తిగత సిద్ధాంతములతో కూడ మిక్కిలిగా కలిసిపోయియున్నది; ఆ సిద్ధాంతములు ఎల్లప్పుడును ఆసక్తికరములే గాని పాఠకులకు తృప్తికరములుగా ఉండుట అరుదు. ఇవన్నియు ఉన్నను, అతడు సహనముతో చేసిన పరిశోధన ఫలితమే అనుటలో సందేహము లేనిదానిని సంక్షిప్త రూపమున సమకూర్చియున్నాడు. ఇది మరింత ఉపయోగకరము, ఏలయనగా ఇది ప్రతి అడుగునందును సందేహించి ప్రశ్నించుచు, ఎల్లప్పుడును మోసమును అనుమానించు నీబూర్ యొక్క నిజమైన శిష్యుని కృతి. అట్టి విషయములనుగూర్చి అతడు తన మత విశ్వాసములచేత ఏ వ్యవస్థకును కట్టుబడియుండలేదు; మరియు క్రైస్తవ ప్రాచీనత విషయమై పూర్తిగా శాస్త్రీయమైన, అనగా సంపూర్ణ నిష్పక్షపాతమైన, పర్యవసానములపట్ల ఉదాసీనమైన, సత్యమును ఆధారములను మాత్రమే అనుసరించు ఒక కరదీపికను తాను రూపొందించితినని అతడు చెప్పుకొనుచున్నాడు. కాబట్టి బన్సెన్‌ను గూర్చిన నా ప్రస్తావనలలో, అతనిని నా స్వంత గురువుగా అంగీకరింపకయే, అతని అభిప్రాయమును గౌరవించి, అతని కృషిని ఇతరుల నిష్కపట పరిశీలనకు సిఫారసు చేయగోరుచున్నానని అర్థము చేసికొనవలెను.

III.

కచ్చితముగా ఆరాధనావిధికి చెందనిదియు, క్లెమెంటుకు కూడ బహుశా క్రొత్తది కానిదియు, మనము ఇదివరకే ఒకటి రెండుసార్లు ప్రస్తావించినదియునైన ఒక ప్రాచీన కీర్తన ఇది; దీనిని మనము బన్సెన్ నుండి ఇచ్చుచున్నాము. అతడు దీనిని "గ్రీకు క్రైస్తవుల సాయంకాల కీర్తన" అని పిలుచుచున్నాడు; అయితే సువార్తల గ్రీకు భాషయు విశ్వాస ప్రమాణములును గ్రీకులకు మాత్రమే పరిమితము కానట్లే ఇదియు గ్రీకులకు మాత్రమే పరిమితము కాలేదు. దీని సరైన పేరు "సంధ్యాకాల కీర్తన" లేదా "దీపములు వెలిగించు కీర్తన"; మనము భోజనమునకు ముందు ప్రార్థన చేయునట్లే, ఇది నిస్సందేహముగా కుటుంబములో "దీపకాంతి" వేళ ఉచ్చరింపబడెడిది. ఇది ఈ విధముగా అనువదింపబడియున్నది:--

కీర్తన.

పరిశుద్ధ మహిమ యొక్క ప్రశాంత కాంతీ

నిత్యుడైన తండ్రి యొక్క,

యేసుక్రీస్తూ:

సూర్యాస్తమయమునకు వచ్చి,

సాయంకాలపు వెలుగును చూచి,

తండ్రిని కుమారులను స్తుతించుచున్నాము,

దేవుని పరిశుద్ధాత్మను కూడ.

నిన్ను స్తుతించుట యుక్తము,

ఎల్లవేళలను పరిశుద్ధ గీతములతో,

జీవమును అనుగ్రహించిన దేవుని కుమారుడా;

అందుచేత లోకము నిన్ను మహిమపరచుచున్నది.

ఆధునిక ఇటాలియనులు సూర్యాస్తమయ వేళ మధ్యయుగపు రోమ్ తమపై రుద్దిన ఏవ్ మరియాను పఠింతురు. వేళ యొక్క యాదృచ్ఛిక సామ్యము తప్ప మరేదియు అది తొలగించిన ప్రాచీన కీర్తనను మనకు జ్ఞాపకము చేయదు; ఆరోగ్యకరమైన మనస్సు ఈ వ్యత్యాసమును గమనించునని ఎవరైనను అనుకొందురు. "దేవుడైన క్రీస్తునకు" అర్పింపబడిన ఈ నిర్మలమైన కీర్తనయు, ఏకత్వములోని దేవత్వమునకు అర్పింపబడిన కీర్తనయు, సృష్టికర్తకంటె సృష్టింపబడిన జీవికి అర్పింపబడు ఆరాధనా క్రియకు చోటిచ్చుచున్నది. ఈ ఏవ్ మరియాను ఆధునిక ఇటలీ యొక్క సంధ్యాకాల కీర్తన అని నిజముగా పిలువవచ్చును; కాని డాక్టర్ బన్సెన్ యొక్క అస్తవ్యస్త ఆలోచనా పద్ధతులు ఆలోచనను వింతగా తలకిందులు చేయుటలో బయటపడుచున్నవి; దాని ద్వారా అతడు దాని ఇటాలియన్ ప్రత్యామ్నాయము యొక్క పూర్తిగా అసంగతమైన పేరును త్రిత్వమునకు అర్పింపబడిన ఆదిమ కీర్తనపై వెనుకకు త్రోయును,--"ప్రస్తుత ఇటాలియన్ ఆచారమునుబట్టి మనము పిలువగలిగినట్లు ఏవ్-మరియా కీర్తన," మొదలైనవి. ఎంత దూరపు సంబంధమైనను, ఏదో ఒక సంబంధము అతని ఊహను తాకినప్పుడెల్ల ఈ గ్రంథకర్త యొక్క లక్షణమైన విచిత్రమైన భావగందరగోళము ఈ ఉదాహరణలో చక్కగా విశదమగుచున్నది. అతని నాయకత్వమును అనుసరించుటలో ఇది ఒక హెచ్చరికగా ఉండునుగాక. హిప్పొలిటస్ (సం. iii. పుటలు 68, 138, మొదలైనవి) చూడుము; రౌత్ (Reliquioe, సం. iii. పుటలు 515-520) కూడ చూడుము. ఉదయ కీర్తన అయిన Gloria in Excelsis గూర్చి—దీనిని డాక్టర్ బన్సెన్ అలెగ్జాండ్రియా వ్రాతప్రతి నుండి ఇచ్చుచున్నాడు, మరియు అతని Analecta Ante-Nicoena (iii. 86) లో దీని ప్రస్తావన ఉన్నది—వారెన్ రచించిన Celtic Liturgy (పుట 197, మరియు సూచిక ప్రస్తావనలు. ఆక్స్‌ఫర్డ్ ప్రచురణ, 1881) చూడుము.